A-Yent Nattapong

กล้าทำฝัน 🍂
ใครเล่าจักทำฝัน
ให้ฝันนั้นกลายเป็นจริง...
หรือมีแต่ความฝัน
รอเพียงวัน ฟ้าประทาน...
มีเพียง หนึ่งในร้อย
ที่คอยทำตามฝัน...
หากมีแต่รอวัน
ความฝันนั้นได้แค่ฝัน เท่านั้นเอง...



บทประพันธ์ : กลอนเปล่า
ลีลา : อีเกิ้ง🌛

ณัฐพงษ์

ด้วยนามตามประสงค์ ณัฐพงษ์เล่าลืออ้าง สร้างชื่อดั่งนักปราชญ์
คาดหวังสมญานาม ผลตามความคาดหมาย มิตรสหายล้วนมากมี
ดีเลิศประเสริฐศรี วิถีเดินสายกลาง เส้นทางที่วาดฝัน
ทุกวันทำให้สุด ไม่สะดุดเพียงเพราะ คำเซาะลมปากคน
อดทนกัดฟันเอา อย่าให้เขาว่าได้ สู้ต่อจดจ่อไว้
ก่อฝันให้สำเร็จ ก็ดี....

บทประพันธ์ : ร่ายสุภาพ
ลีลา : อีเกิ้ง🌛

เทิดทูนบูชาธรณี ⛰

เก่าก่อน ณ โบราณ ระยะกาลก็ล้านปี
กำเนิดพระเทวี ธรณี ฤ นามครัน
ทรงผู้ประทานมา พสุธานิลาวัลย์
ก่อเกิดพนาวัน บุษบันและตำนาน
เมื่อครั้นพระองค์เจ้า ขณะเข้าบำเพ็ญทาน
ถึงคราพญามาร วินิบาตพระสัมมา
ปรากฏพระเทวี ธรณีประเสริฐมา
ท่านทรง ธ รักษา อสุรามลายจุณ
ปกปักพระชินสีห์ กะจะมีบำเพ็ญบุญ
ก่อร่างและสร้างคุณ ดลสุขละทุกข์ใจ
นบน้อมและบูชา มนข้าสะอาดใส
ท่านทรงสถิตใน หฤทัยมหาชน

บทประพันธ์ : อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑
ลีลา : อีเกิ้ง 🌛

ครูผู้รู้แจ้ง🕯

• ครูทุกคนต่างล้วน รักศิษย์
เปรียบใคร่ดุจญาติมิตร พี่น้อง
ศิษย์ครวญคร่ำทำผิด ตีเฆี่ยน บ้างแฮ
ใครไม่ดีมีจ้อง ด่าด้วยวาจา
• ครูอาจารย์เร่งให้ วิชา
เราจักต้องศึกษา รับไว้
ทุกคำสั่งสอนหนา มีค่า มากเฮย
ที่เก่งทุกด้านได้ ท่านนั้นอบรม
• ครูบ่มสอนค่าล้ำ บุญคุณ
ยึดมั่นความการุณย์ แน่แท้
ใจคิดช่วยเกื้อหนุน ลูกศิษย์ จริงนา
ผิดต่างถูกคิดแก้ ก่อเกื้อศิษย์มา
• นบบูชาช่วยให้ ครูดี
กายร่างสุขเปรมปรีดิ์ ผ่องแผ้ว
ขอให้พระคุณศรีฯ ปัดเป่า ทุกข์นา
ให้ท่านสุขเพริศแพร้ว ป่วยไข้ไม่มี

บทประพันธ์ : โคลงสี่สุภาพ
ลีลา : อีเกิ้ง 🌛

ฤดูหนาว ที่ร้าวใจ ❄️

พัดพริ้วละลิ่วไหว
เสียงกอไผ่เอนเสียดสี
สายลมข่มฤดี
ครบหนึ่งปีที่ย้อนคืน
หน้าหนาวที่ร้าวใจ
นั่งผิงไฟก็ขมขื่น
สุขสมรักกลมกลืน
กลับแปลผันลั่นจบลง
ปีก่อนที่มีเขา
ความเงียบเหงาไม่ประสงค์
รักหนอก็มั่นคง
ใยถึงแพรกแตกหักกัน
หนาวใจน้องเคยกอด
น้องเคยพลอดรักสุขสันต์
หนาวกายในหลายวัน
ก็อบอุ่นหนุนตักนอน
ปีนี้ที่เงียบเหงา
มีเพียงเราใจถอดถอน
ภาพจำในบางตอน
ชั่งเศร้าใจในเรื่องราว
หน้าหนาวที่ร้าวใจ
นอนข้างไฟก็ยังหนาว
ถ้าฤดูนั้นเยียดยาว
คงฆ่าฉันนั้นแน่นอน


บทประพันธ์ : กาพย์ยานี ๑๑
ลีลา : อีเกิ้ง 🌛

บ้านชานทุ่ง 🌾

บ้านชานทุ่ง ผักบุ้งเขียว เรียวยาวเหยียด
ทั้งกบเขียด ปูปลากุ้ง รุ้งงามสวย
อาจไม่ใช่ วิถีทอง ของคนรวย
สิ่งอำนวย ไม่สบาย เบื่อหน่ายกัน
แต่ตัวฉัน นั้นรัก ในบ้านเกิด
ที่บรรเจิด ละความทุกข์ มีสุขสันต์
กลิ่นไอรัก ถูกถักทอ มิรอวัน
ต่อเติมฝัน คนบ้านนอก คอกนาดง
บ้านชานทุ่ง มุ่งเร่งลัด จัดสรรหา
พื้นที่พา ฝันที่เผย เคยประสงค์
ทำโคกหนอง คลองบึงนา ว่าจำนง
แต่ยังคง กลิ่นไอทุ่ง ยุ้งบ้านนา
บ้านพอเพียง เพียงพอกิน ถิ่นที่รัก
ได้รู้จัก การอดออม ถนอมหา
เก็บพืชผล ที่ตนเพาะ เสาะหามา
หุงข้าวน้ำ ส่ามปลา ให้น่ากิน
บ้านชานทุ่ง ทุ่งนาดง คงไม่สวย
ไม่อำนวย คำไม่ดี ที่ติฉิน
แต่ตัวฉัน นั้นไม่สน เมื่อยลยิน
นี่แหละคือ สวรรค์บนดิน ที่แท้จริง

บทประพันธ์ : กลอนสุภาพ
ลีลา : อีเกิ้ง🌛

สายน้ำหล่อเลี้ยงอาชีพ 🌊

อาชีพในท้องถิ่นของผมนั้นมีหลากหลายอาชีพ แต่มีอีกหนึ่งอาชีพที่ผมอยากจะพาทุกคนไปรู้จัก เป็นอาชีพที่สามารถสร้างรายได้ได้เป็นอย่างดี นั่นก็คืออาชีพทำปลาแดดเดียวหรือปลาแห้งครับ ซึ่งอาชีพนี้ผมทำกับครอบครัวในตอนปิดภาคเรียนในเทอมที่ผ่านมา ซึ่งเป็นช่วงสถานการณ์โควิด 19 และเป็นช่วงที่ทุกคนกักตุนอาหารแห้ง เพื่อที่จะเก็บไว้กินได้นานซึ่งมันสามารถสร้างรายได้ดีเป็นอย่างมากให้กับครอบครัวของผมภายในระยะเวลาไม่กี่เดือน แต่ก่อนอื่นผมจะพาไปรู้จักภูมิลำเนาของผมก่อน บ้านผมอยู่อำเภอสามชัย ซึ่งมีแม่น้ลำปาวล้อมรอบหมู่บ้าน และติดกับหลายอำเภอไม่ว่าจะเป็นอำเภอสหัสขันธ์ อำเภอหนองกุงศรี อำเภอท่าคันโท และยังติดกับจังหวัดอุดรธานีอีกด้วย นั่นก็คืออำเภอวังสามหมอ บ้านของผมเป็นบ้านที่ติดกับแม่น้ำปาวเลยครับ แต่บ้านผมจะเรียกลำน้ำปาวว่าน้ำแก่งครับ ซึ่งน้ำแก่งถ้าเเปลเป็นภาษากลางก็จะหมายถึงแอ่งเก็บน้ำหรือเขื่อนนั่นเเหละครับ เขื่อนลำปาว เป็นเขื่อนดินขนาดใหญ่ ที่สร้างขึ้นเพื่อช่วยบรรเทาอุทกภัยและไว้ใช้ประโยชน์ทางเกษตร และประกอบอาชีพประมงอีกด้วยครับ
และอาชีพที่ผมจะพาทุกท่านไปรู้จักก็คืออาชีพทำปลาแห้งครับ ซึ่งท้องถิ่นของผมทำจะทำปลาแห้งเป็นรูปวงกลม โดยอาชีพนี้ไม่สามารถทำได้ตลอดทั้งปีครับ จะทำได้เพียงหลังจากฤดูปลาฟักใข่จนไปถึงฤดูการวางไข่อีกรอบ ที่บ้านของตัวผมเองก็ทำอาชีพนี้ครับ โดยการทำปลาแห้งนี้ ไม่ใช่อาชีพที่ทำได้ง่ายเลยครับ กว่าจะออกมาเป็นปลาแห้งที่ทุกคนได้ทานต้องผ่านกรรมวิธีหลายอย่างครับ
ซึ่งวิธีการทำปลาแห้ง สิ่งแรกที่ต้องมีก่อนทำอาชีพนี้ก็คือกระด้งที่เอาไว้สำหรับตากปลา ที่ทำจากไม้ให้เป็นกรอบสี่เหลี่ยมและนำผ้าแยงเขียว หรือมุ้งไนล่อนสีฟ้ามาตอกตะปูเข้ากับกรอบไม้สี่เหลี่ยมที่ทำไว้ และอีกอย่างที่ต้องมีนั่นก็คือบล็อกสำหรับการตากปลา มีลักษณะเป็นวงกลม ทำจากไม้ไผ่หรือลวดก็ได้ เพื่อจะทำให้ง่ายการตากปลาและทำให้ปลาที่ตากเป็นวงกลมสวยงาม และอีกอย่างที่สำคัญนั่นก็คือถังน้ำแข็ง และกล่องโฟมไว้สำหรับการไปเอาปลามาทำปลาแห้ง หลังจากเตรียมอุปกรณ์ที่จะทำปลากแห้งปลาเสร็จแล้ว ต่อมาก็ไปรับซื้อปลาจากคนที่เขายกสะดุ้งจับปลา ซึ่งที่บ้านของผมไม่มีสะดุ้งจับปลาจึงต้องไปรับซื้อกับคนที่เขายกสะดุ้งจับปลา และปลาที่ใช้ทำปลาแห้งนั่นก็คือปลาสร้อยขาวครับ พอยกออกมาจากสะดุ้งก็น้ำปลาลงใส่กล่องโฟม ในลังโฟมนั้นจะต้องใส่น้ำแข็งจนเกือบจะเต็มกล่องโฟม เพื่อทำการน็อคปลาและทำให้ปลาไม่เละและท้องไม่เหลือง ถ้าหากใส่น้ำแข็งน้อยไปก็จะทำให้ปลาเน่า และท้องปลาเหลืองได้ ทำให้เวลานำมาทำปลาแห้งแล้วออกมาไม่สวย มีท้องเหลืองและมีกลิ่น พอหลังจากน็อคน้ำแข็งจากน้ำเขื่อนแล้วก็นำมาที่บ้านเพื่อทำการถากเกล็ดปลาออก หลังจากนั้นตัดหัวปลาออกและทำการบีบขี้ของปลาออกจากตัวปลา สาเหตุที่ต้องเอาขี้ปลาออกในขั้นตอนนี้ เพื่อให้ขี้ปลาในท้องปลาไม่แตก และไม่เหลืองติดท้องปลา หลังจากนั้นก็นำปลาลงไปใส่กะละมังที่มีน้ำเพื่อทำการล้างปลาในน้ำแรก จากนั้นล้างในน้ำแรกเสร็จก็นำปลาที่ล้างแล้วมาใส่ในถังที่มีน้ำแข็งเพื่อไม่ให้ตัวปลาเน่าและปิดถัง ต่อมาก็ทำการแผ่ตัวปลาก็นำปลาที่อยู่ในถังน้ำแข็งออกมาทีละน้อย เพื่อที่จะทำการแผ่ตัวปลา โดยการแผ่ตัวปลาจะต้องกรีดจากหางมาจนถึงหัวปลาที่ได้ทำการตัดออกในตอนแรก พอแผ่ตัวปลาเสร็จก็นำไปใส่ในกะละมังที่มีน้ำ เพื่อที่จะล้างเลือดปลาและท้องปลาที่อาจจะมีขี้ปลาและเครื่องในบางส่วนติดอยู่ พอล้างเสร็จจนตัวปลาขาวสะอาดก็ทำการน็อคน้ำแข็งอีกรอบ เพื่อที่จะนำมาปรุงรสในตอนเช้าก่อนแดดจะออก สาเหตุที่ต้องทำก่อนแดดจะออกเพื่อให้การตากปลาเสร็จก่อนแแดจะออกจะได้ไม่ร้อนและจะทำให้ปลาแห้งที่ตากไว้ตั้งแต่ตอนเช้าจนแดดหมดปลาจะได้แห้งเต็มที่ และพอถึงตอนเช้าก็นำที่จะนำไปตากเเห้งมาปรุงรส ก็ทำการล้างน้ำสะอาดก่อนอีกหนึ่งรอบ พอล้างเสร็จก็ทำการปรุงรส โดยเครื่องปรุงที่ใส่ก็ไม่มีอะไรมาก ก็จะมี เกลือ น้ำตาล ผงชูรส และพอใส่ส่วนผสมจนครบแล้ว ก็ทำการคลุกเคล้าส่วนผสมให้เข้าตัวปลาก่อนนำไปตากแห้ง พอคลุกเคล้าส่วนผสมเสร็จก็นำตัวปลามาเลือกให้เป็นกอง กองละ 7-9 ตัว สาเหตุที่เลือกตัวปลาก่อนนำมาตากจะทำให้ปลาที่เลือกมีขนาดเท่ากันเพื่อจะให้ง่ายต่อการตากปลาเป็นวงกลม และนำปลาที่มีขนาดตัวเล็กแยกไว้ต่างหาก หลังจากที่เลือกขนาดตัวปลาเสร็จก็นำกระด้งตากปลามาวางที่ผึ่งแดด และนำบล็อกที่ได้ทำไว้มาวางบนกระด้งตากปลาและนำตัวปลาที่แยกไว้มาวางลงในบล็อก โดยการวางตัวปลาลงในบล็กนั้นจะตั้งให้ท้องปลาหรือทางที่เราแผ่ปลาออกหงายขึ้นด้านบน โดยการวางตัวแรกเสร็จก็นำตัวที่สองมาวางโดยให้ตัวปลาตัวที่สองวางทับตัวแรกเล็กน้อยจะเป็นวงกลมและนำปลาตัวเล็กที่แยกไว้ต่างหาก นำมาปิดรูตรงกลางของหางปลา ทำไปเรื่อย ๆ จนเต็มกระด้งที่ตากปลา พอเเห้งเสร็จก็ทำการแกะปลาแห้งออกจากกระด้งและทำการนำกรรไกรมาตัดเล็มก้างปลาที่โผล่ออกมา เพื่อที่จะให้ปลาเป็นวงกลมสวย และเวลานำไปประกอบอาหารก้างจะได้ไม่ทิ่มคอเวลารับประทาน หลังจากนั้นก็ทำการขาย ไม่ว่าจะเป็นการส่งเถ้าแก่ หรือการขายด้วยตนเองที่มีคนมารับซื้อถึงหน้าบ้าน ส่วนที่บ้านของผมก็เปิดขายผ่านทางออนไลน์ โดยการใช้สื่อออนไลน์ให้เกิดประโยชน์ ผ่านการสร้างเพจขายปลาแห้ง เป็นธุรกิจของตัวเองกับครอบครัว ซึ่งมันสามารถสร้างได้ร้ายให้กับตัวเองและคนในครอบครัวผมได้เป็นอย่างดี และได้รับผลตอบรับจากลูกค้าเป็นอย่างดี เพราะสินค้าของผมใส่ใจในทุกขั้นตอน ใส่ใจในทุกรายละเอียด เพื่อให้ได้สินค้าออกมามีคุณภาพ
จะเห็นได้ว่าอาชีพการทำปลาแห้งเป็นอาชีพที่ต้องใส่ใจทำในทุกขั้นตอน ใส่ใจในทุกรายละเอียด เพื่อให้ได้สินค้าที่มีคุณภาพ และคุณภาพที่เราทำมันจะเป็นผลที่การันตีสำหรับรายได้ในที่จะตามมา เหมือนกับที่แม่บอกกับผมว่า " เราทำกินแบบไหนแล้วอร่อย สะอาด เราก็ควรทำให้ลูกค้าได้กินแบบนั้น ...

บทประพันธ์ : สารคดี
ลีลา : อีเกิ้ง🌛

ตัวห่าง... แต่ใจห่วง... 🥀

เอิร์ท เป็นคนต่างจังหวัด เป็นคนรักครอบครัวและขยันทำงานเป็นอย่างมาก ที่เข้ามาทำงานอยู่โรงงานแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ในช่วงที่โควิด 19 กำลังแพร่ระบาดในรอบ 2 ซึ่งโรงงานกำลังจะสั่งปิดโรงงานชั่วคราวในอีกไม่นาน เนื่องสถานการณ์โควิด 19 ที่กำลังระบาดหนักในตอนนี้ ทำให้เศรษฐกิจซบเซาลง และทำให้โรงงานหลายแห่งปิดตัวลงไปหลายโรงงานแล้ว ในระแวกนั้น เหลือแค่โรงงานที่เอิร์ทกำลังทำงานอยู่ตอนนี้ที่ยังคงเปิดอยู่
ในขณะที่เอิร์ททำงานอยู่ ก็มีเสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์
ของเอิร์ท เอิร์ทที่กำลังจะก้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะดูว่าเป็นข้อความของใครส่งมา ก็ได้ยินเสียงเจ้านายเรียก

“ เอิร์ท ๆ มายกของขึ้นรถหน่อย ”
เอิร์ทก็เลยเก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิมและไปช่วยเจ้านายยกของขึ้นรถจนเสร็จ
และลืมข้อความในมือถือที่ส่งเข้ามาไปเลย พอเอิร์ทกลับถึงห้องเอิร์ทก็ได้เผลอหลับไปสักพักด้วยความที่เหนื่อยมาก... ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังเข้า เอิร์ทจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ
“ ฮัลโลเอิร์ท เอิร์ททำอะไรอยู่ลูกแม่ส่งข้อความไปทำไมไม่เห็นตอบแม่เลย ”
“ พอดีตอนนั้นเจ้านายเรียกใช้งานผมอยู่ครับแม่ พอกลับมาถึงห้องผมก็เผลอหลับไป แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ ”
“ อ๋อ แม่ว่าจะถามลูกว่าปีใหม่นี้ลูกจะกลับมาบ้านมั้ย ”
“ ผมยังไม่รู้เลยครับแม่ต้องดูสถานการณ์ตอนนี้ก่อน เพราะที่ที่ผมทำงานอยู่ยังไม่มีคำสั่งว่าจะให้หยุดด้วยครับ แต่โรงงานในระแวกนี้ปิดไปหมดแล้วครับ คงเป็นเพราะพิษของโควิดแหละครับแม่ แล้วแม่สายดีมั้ยครับ ”
" อ๋อ.. แม่สบายดี ดูและตัวเองดี ๆ ด้วยนะลูก ออกไปไหนก็ระวัง สวมหน้ากากอนามัยด้วยนะ "
" ครับแม่ แล้วพ่อสบายดีมั้ยครับ สถานการณ์ทางบ้านเป็นไงครับ "
“ พ่อสบายดี ตอนนี้สถานการณ์ทางบ้านก็ดีอยู่ลูก ”
“ ครับแม่ เดี๋ยวถ้าได้กลับบ้านยังไงเดี๋ยวผมโทรกลับอีกรอบนะแม่ ”

หลังจากที่เอิร์ทวางสายกับแม่ไป น้ำตาของเอิร์ทก็เริ่มซึม ด้วยความคิดถึงและเป็นห่วงพ่อกับแม่ที่แก่เฒ่า ที่อยู่ดูแลกันสองคน อยากกลับไปกอด อยากกลับไปหอมพ่อกับแม่ ที่รอลูกกับบ้านในวันปีใหม่เหมือนกับทุกปี แต่พอถึงปีนี้โรคโควิด 19 ได้ทำให้ผู้ต้องจากไกลกันมากกว่าเดิม และสถานการณ์ก็ไม่มีวี่แววที่จะดีขึ้นก่อนปีใหม่เลย
พอวันต่อมา เอิร์ทก็มาทำงานเป็นปกติตามเช่นเคย และถึงเวลาที่ใกล้จะเลิกงาน ก็ได้ยินเสียงประกาศจากเจ้านายว่า ตอน 16 : 00 น. ให้พนักงานทุกคนมารวมกันที่ลานหน้าโรงงาน เพื่อที่จะแจ้งให้พนักงงานทราบว่า โรงงานจะสั่งปิดชั่วคราวในอาทิตย์หน้าและไม่มีกำหนดการที่จะเปิด ส่วนเงินเดือนและเงินโบนัสจะออกในเดือนถัดไป พอเจ้านายพูดจบ ความตั้งใจของเอิร์ทที่เอิร์ทตั้งใจว่าจะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ในวันปีใหม่ก็ได้สลายลงไป ทำให้เอร์ทถึงกับไม่มีเรี่ยวแรงที่จะกลับไปยังหอพัก พอกลับถึงห้องเอิร์ท ก็ได้โทรศัพท์
หาแม่

“ ฮัลโลครับแม่ ”
“ ว่ายังไงลูก ”
“ ปีใหม่นี้ผมคงจะไม่ได้กลับบ้านแล้วนะครับแม่ เพราะว่าทางโรงงานเขา
มีคำสั่งไม่ให้หยุดงานครับแม่ ผมเป็นห่วงพ่อกับแม่นะครับ ”
“อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกลูก พ่อกับแม่ดูแลตัวเองได้ ลูกก็ตั้งใจทำงานนะลูก ”
“ ครับแม่ ”

หลังจากที่เอิร์ทวางสายกับแม่ไป น้ำตาของเอิร์ทก็ไหลลงมาอาบแก้ม ซึ่งที่เอิร์ทโกหกแม่ไปก็เพราะเพื่อที่จะให้แม่ไม่เป็นห่วงตัวเองว่าตัวเองจะอยู่อย่างไร ถ้าหากบอกความจริงกับแม่ไป และเงินก้อนสุดท้ายที่เอิร์ทตั้งใจว่าจะกลับบ้าน และเอาให้พ่อกับแม่ก็คือเงินเดือนของเดือนนี้ สิ่งที่เอิร์ททำได้เพียงในตอนนี้คือ มองหางานอื่นทำไปก่อนในช่วงที่โรงงานปิด เพื่อที่จะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ และนำเงินไปให้พ่อกับแม่ด้วยตัวเองตามความตั้งใจของเอิร์ท
โรคโควิด 19 ได้ทำให้ผู้คนรู้สึกห่าไกลกันไปจากเดินอย่างกับอยู่ดาวคนละดวง แลสถานการณ์โรคระบาดนี้ไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้นเลย สิ่งที่ทำได้อยู่ในตอนนี้คือต้องดูและตัวเองดี ๆ มีความรับผิดชอบต่อสังคมปฏิบัติตามมาตรการ กฎเกณฑ์ที่สังคมให้ไว้ และผมเชื่อว่าถ้าเราปฏิบัติตนตามข้อบังคับของสังคม ผมเชื่อเหลือเกินครับว่า อีกไม่นานสถานการณ์โรคโควิด 19 นี้จะดีขึ้นในอีกไม่ช้า...

บทประพันธ์ : เรื่องสั้น
ลีลา : อีเกิ้ง🌛