สีสันกิจกรรมลูกพลับ

#เสียงในความเงียบ

ตะวันตกดิน แดดอ่อนแรงลง ความมืดโรยตัวมาอย่างช้า ๆ

ณ ตึก อบจ. ชั้น 5
เวลาใกล้ห้าโมงเย็น ทุก ๆ วัน ฉันจะต้องเดินตรวจตราชั้น 5 ดูห้องเรียน ประตู หน้าต่าง หลอดไฟ พัดลม เพราะบางครั้งบางวัน นักเรียนมักเผลอลืมปิด

ก็เหมือนทุกครั้ง โดยรวมเรียบร้อยดี แต่ห้อง ม.3/1 นี่สิ เฮ้อ! 'ลืมปิดหน้าต่างอีกแล้ว'

ฉันจึงเดินเข้าไปปิด
ครืด!!!!
เสียงอะไร? ฉันรีบหันไปดู เฮ้ย! เก้าอี้เลคเชอร์เลื่อนเองได้ไงวะ หนูก็ไม่มี ทุกอย่างยิ่งสงบ พร้อมกับขนแขนลุก

จะรออะไรล่ะ ฉันรีบเดินออกจากห้อง ขนคอลุก!!😱

อย่ามาทักทายกันแบบนี้เลย ใจจะวาย

'หนาว'
3 ม.ค. 2569

ศพข้างประตู

ฉันเปิดประตูรถในตอนเย็น
แสงแดดส่องกระทบมือจับด้านในพอดี

ตรงขอบพลาสติก
มีคราบสีน้ำตาลแดงติดอยู่เป็นปื้น
แห้ง แข็ง และเห็นชัดผิดปกติ

หัวใจฉันกระตุก
ภาพข่าวอาชญากรรมที่เคยดูผุดขึ้นมาในหัวทันที

ศพ
รถ
เลือด
และพยานคนเดียว

ฉันยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ไม่กล้าขึ้นรถ
ไม่กล้าหันหลัง
แม้แต่จะเอื้อมมือไปเช็ดก็ยังไม่กล้า

คราบนั้นอยู่ในตำแหน่งที่เหมือน
มีใครบางคนพยายามเปิดประตู
มือเปื้อนเลือด
แล้วทิ้งรอยไว้ก่อนหายไป

ทันใดนั้น
เสียงใส ๆ ดังขึ้นจากเบาะหลัง

“แม่…คราบตรงนั้น หนูเองค่ะ”

ฉันสะดุ้งสุดตัว
หันไปมองลูกที่นั่งอยู่ด้านหลัง
ในมือคือกล่องขนมยับยู่ยี่

“เมื่อเช้าหนูทำช็อกโกแลตละลาย
แล้วมันหกตรงประตูพอดี
หนูลืมเช็ด…”

ฉันมองคราบนั้นอีกครั้ง
สีน้ำตาล
กลิ่นหวานจาง ๆ
ไม่ใช่เลือด

ไม่ใช่ศพ

แต่เป็น ช็อกโกแลตแท่งที่ตายอย่างสงบ

ฉันถอนหายใจยาว
หัวเราะออกมาทั้งที่ขาแทบทรุด

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ทุกครั้งที่เห็นคราบปริศนาในรถ
ฉันไม่กลัวผี
ไม่กลัวศพ

แต่กลัวประโยคเดียวจากเบาะหลังว่า…

“แม่…หนูยังมีอีกแท่งนะ 🍫” 👻✨

#ส่งเรื่องสั้นเข้าชิงรางวัล
#เรื่องหลอนชิงรางวัล
#เนื้อเรื่องโดนใจ500/300/200

ประมวลภาพกิจกรรมสัปดาห์วิทยาศาสตร์ฯ (ช่วงเช้า)

รวมภาพการแข่งขันฟุตซอลบ้านเนินพลับหวานคัพ ครั้งที่ 2 วันสุดท้าย