15/07/2025
🎼 Why Music Should Not Be Treated Merely as a Career Path
🎼 ทำไมการเรียนดนตรีไม่ควรถูกมองว่าเป็นเพียงเส้นทางสู่อาชีพ
Many universities like to showcase graduates who become successful in music careers—performers, composers, teachers—as if the main purpose of studying music is to get a job.
หลายมหาวิทยาลัยมักชอบแสดงตัวอย่างของบัณฑิตที่ประสบความสำเร็จในอาชีพดนตรี ไม่ว่าจะเป็นนักแสดง นักแต่งเพลง หรือครูผู้สอน ราวกับว่าการเรียนดนตรีควรมีเป้าหมายเพื่อหางานทำเท่านั้น
However, I believe that the career is merely a byproduct of studying music—not its purpose.
แต่ในมุมมองของผม การมีอาชีพทางดนตรีนั้นเป็นเพียง ผลพลอยได้ ของการเรียนดนตรี ไม่ใช่เป้าหมายหลัก
As I always tell my students:
You should choose music as your major only if you cannot live without it.
ผมมักบอกนักเรียนของผมเสมอว่า
คุณควรเลือกเรียนดนตรี ก็ต่อเมื่อคุณไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หากไม่มีดนตรี
Music is not just a career. It is something far deeper: a form of connection, a means of healing, and often, a way to survive what life throws at us.
ดนตรีไม่ใช่แค่อาชีพ แต่มันเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น—เป็นการเชื่อมโยงกับตัวตน เป็นเครื่องมือของการเยียวยา และบ่อยครั้ง เป็นวิธีเอาตัวรอดจากสิ่งโหดร้ายในชีวิต
One of my close friends who majored in music shared his story with me. He didn’t choose music because he wanted a stable job. He chose it because music was the only place where he could breathe.
เพื่อนสนิทของผมคนหนึ่งที่เรียนดนตรีไม่ได้เลือกดนตรีเพราะอยากมีงานทำมั่นคง เขาเลือกเพราะดนตรีคือสถานที่เดียวที่เขารู้สึกว่า “หายใจได้”
He grew up in a household full of chaos—constant shouting, arguments, and emotional violence. Every time it got bad, he would lock himself in the piano room. He told me, “When I play, I hear only the music—not the yelling, not the pain.”
เขาเติบโตมาในบ้านที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง เสียงทะเลาะ เสียงตะโกน และความรุนแรงทางอารมณ์ ทุกครั้งที่เหตุการณ์เลวร้าย เขาจะปิดประตูห้องเปียโนแล้วซ้อม เขาบอกกับผมว่า “เวลาผมเล่น ผมได้ยินแค่เสียงดนตรี ไม่ใช่เสียงทะเลาะ ไม่ใช่ความเจ็บปวด”
Music gave him something no other place could offer: stillness, focus, and emotional escape.
ดนตรีมอบสิ่งที่สถานที่อื่นให้ไม่ได้—ความนิ่ง ความจดจ่อ และการหลบหนีจากความเป็นจริงที่เจ็บปวด
And he is not alone. There are many people throughout history whose lives were quite literally saved by music.
⸻
🎵 Ludwig van Beethoven
🎵 ลุดวิก ฟาน เบโธเฟน
Even after going completely deaf, Beethoven continued to compose. Why? Because music was his identity. In his Heiligenstadt Testament, he confessed that he once considered suicide—but what stopped him was the music he still felt inside.
แม้เขาจะหูหนวกสนิท เบโธเฟนก็ยังคงแต่งเพลงต่อไป เพราะดนตรีคือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงตัวตนของเขา ในจดหมาย Heiligenstadt Testament เขาสารภาพว่าเคยคิดจะฆ่าตัวตาย แต่สิ่งที่หยุดเขาไว้ก็คือเสียงดนตรีที่ยังคงดังก้องอยู่ข้างใน
Music gave him a reason to live when his world went silent. It allowed him to speak emotionally and spiritually when physical sound was no longer possible.
ดนตรีให้เหตุผลแก่เขาในการมีชีวิตอยู่ แม้โลกภายนอกจะเงียบงัน มันกลายเป็นเสียงพูดทางอารมณ์และจิตวิญญาณ แทนเสียงที่เขาไม่ได้ยินอีกต่อไป
⸻
🎵 Alice Herz-Sommer
🎵 อลิซ แฮร์ซ-ซอมเมอร์
She was a Jewish pianist imprisoned in the Theresienstadt concentration camp during the Holocaust. She performed over 100 concerts inside the camp.
เธอเป็นนักเปียโนชาวยิวที่ถูกกักตัวในค่ายเทเรซินช่วงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เธอแสดงคอนเสิร์ตกว่า 100 ครั้งภายในค่าย
For her, music was more than distraction—it was dignity. She said,
“I felt that even in the camp, I was free when I played.”
ดนตรีสำหรับเธอไม่ใช่แค่การเบี่ยงเบนความสนใจ แต่มันคือ “ศักดิ์ศรี” เธอเคยกล่าวว่า
“แม้ในค่ายกักกัน ฉันรู้สึกเป็นอิสระเวลาที่ฉันเล่นดนตรี”
Music gave her control in a place designed to dehumanize. It gave hope to both the performer and the audience—when hope was scarce.
ดนตรีมอบความรู้สึกควบคุมให้แก่เธอ ในสถานที่ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายความเป็นมนุษย์ ดนตรีจุดประกายความหวังทั้งให้กับผู้เล่นและผู้ฟัง—ในช่วงเวลาที่แทบไม่มีความหวังเหลืออยู่
⸻
🎵 Nobuyuki Tsujii
🎵 โนบุยูกิ สึจิอิ
Blind since birth, this Japanese pianist learns every note by ear. He can’t read standard scores, yet won the Van Cliburn International Piano Competition.
โนบุยูกิ สึจิอิ ตาบอดตั้งแต่กำเนิด เขาเรียนดนตรีด้วยการฟังทั้งหมด แม้อ่านโน้ตแบบปกติไม่ได้ แต่เขาก็ชนะการแข่งขันเปียโนระดับโลก Van Cliburn
How? Because music isn’t just sound to him—it’s his sight, his language, his sense of freedom.
ทำได้อย่างไร? เพราะสำหรับเขา ดนตรีไม่ใช่แค่เสียง แต่มันคือ “การมองเห็น” ของเขา คือภาษาของเขา คืออิสรภาพของเขา
Music gives him full access to a world he cannot see. When he plays, he creates his own world.
ดนตรีเปิดประตูให้เขาเข้าถึงโลกที่เขามองไม่เห็น และในขณะเดียวกัน เขาก็ สร้าง โลกของเขาเองผ่านดนตรี
⸻
🎵 African-American Musicians and Music Therapy
🎵 นักดนตรีผิวสีในอเมริกา และดนตรีบำบัด
During times of slavery and racial segregation, spirituals, blues, and jazz were more than art—they were survival tools. These forms gave oppressed communities a way to express pain and assert identity in a world that tried to silence them.
ในยุคทาสและการแบ่งแยกสีผิว ดนตรีอย่าง spiritual, blues และ jazz ไม่ใช่แค่ศิลปะ แต่มันคือ “เครื่องมือแห่งการอยู่รอด” ที่ช่วยให้ชุมชนที่ถูกกดขี่ได้เปล่งเสียงถึงความเจ็บปวด และยืนยันความเป็นตัวตนของพวกเขาในโลกที่พยายามทำให้พวกเขาเงียบ
Today, music therapy continues that role. For patients with trauma, depression, or Alzheimer’s, music reconnects memory, identity, and emotion—even when language is gone.
จนถึงวันนี้ ดนตรียังทำหน้าที่เดิมในการเยียวยาผ่านดนตรีบำบัด ไม่ว่าจะเป็นผู้ป่วยซึมเศร้า PTSD หรืออัลไซเมอร์ ดนตรีช่วยเชื่อมโยงพวกเขากลับสู่ความทรงจำ อารมณ์ และตัวตน แม้ภาษาจะเลือนหายไปแล้วก็ตาม
⸻
All of this points to a deeper truth:
Music is not just a career—it is a necessity for the human soul.
เรื่องราวเหล่านี้ทั้งหมดชี้ให้เห็นถึงความจริงที่ลึกซึ้งว่า:
ดนตรีไม่ใช่แค่อาชีพ แต่มันคือสิ่งจำเป็นของจิตวิญญาณมนุษย์
When universities promote music education primarily as a career path, they risk stripping it of this depth. They may unintentionally raise graduates who are technically skilled, but emotionally detached.
เมื่อมหาวิทยาลัยส่งเสริมการเรียนดนตรีในฐานะเส้นทางสู่อาชีพ พวกเขาอาจกำลังลดทอนคุณค่าที่แท้จริงของมัน และอาจเผลอสร้างบัณฑิตที่แม้จะมีทักษะ แต่ขาดความเชื่อมโยงทางใจกับดนตรี
A true music education should build a relationship so personal, so essential, that the student cannot live without music—not because of a paycheck, but because of the soul.
การศึกษาดนตรีที่แท้จริงควรช่วยให้นักเรียนสร้างความสัมพันธ์กับดนตรีที่ลึกซึ้งจนขาดไม่ได้ ไม่ใช่เพราะรายได้ แต่เพราะ “หัวใจ”
Let the career come as a byproduct—not the reason.
ขอให้อาชีพเป็นเพียงผลลัพธ์ ไม่ใช่เหตุผลของการเรียนดนตรี
