เพื่อนเป็น HR

วันนี้แอดมิน เอากฏหมายแรงงาน ในส่วนของการคุ้มครองแรงงานหญิงมาฝากกัน เพราะไปเจอเคสพนักงานหญิงตั้งครรภ์ทำงานเกิน 22:00 น. ต่อเนื่อง แล้วมีอาการเจ็บท้องจนต้องเข้าโรงพยาบาล ฝากเพื่อนๆ ช่วยกันเอาใจใส่แรงงานในหน่วยงานและองค์กรตนเองกันด้วยนะคะ โดยขอแบ่งเป็นลูกจ้างหญิงกับลูกจ้างหญิงมีครรภ์ ดังนี้
-ลูกจ้างหญิง (ธรรมดา)
ก) กฎหมายคุ้มครองเรื่องลักษณะงานที่ห้ามทำโดยเฉพาะกลุ่มงานอันตราย
ข) ในช่วงเวลาตั้งแต่ 22:00 น. จนถึง 6.00 นตรงนี้ถ้าพนักงานตรวจรายงานว่า อันตราย ก็ห้ามทำงานช่วงนี้
-ลูกจ้างหญิง (มีครรภ์)
ก) ช่วงเวลาที่ห้ามทำงานได้แก่ 22.00 น. จนถึง 6.00 น. และห้ามทำงานล่วงเวลารวมถึงการห้ามทำงานในวันหยุด แต่ก็มีตำแหน่งงานที่เป็นข้อยกเว้นที่ไม่กระทบต่อสุขภาพแต่ต้องได้ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างด้วยได้แก่งานผู้บริหารงานวิชาการงานธุรการงานการเงินและงานบัญชี
ข) ลูกจ้างหญิงมีครรภ์ขอเปลี่ยนงานได้ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังคลอดแต่สำคัญคือต้องมีใบรับรองแพทย์มาแสดงว่าไม่อาจปฏิบัติหน้าที่เดิมได้และนายจ้างต้องเปลี่ยนงานที่เหมาะสมให้
ค) งานที่ห้ามทำซึ่งเป็นข้อห้ามเด็ดขาดได้แก่งานที่เกี่ยวกับเครื่องจักรที่มีความสั่นสะเทือนหรือการขับเคลื่อนหรือติดไปกับยานพาหนะหรืองานแบกยกหาบหามทูลลาก ของน้ำหนักเกิน 15 กิโลกรัมหรืองานที่ทำในเรือ
ง) และกฎหมายห้ามเลิกจ้างลูกจ้างหญิงเพราะเหตุมีครรภ์ แต่สามารถเลิกจ้างลูกจ้างมีครรภ์ด้วยเหตุอื่นได้เช่นละทิ้งหน้าที่หรือทำผิดที่ร้ายแรง หรือทุจริตหรือได้ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก หรือมีเหตุจากฝั่งนายจ้างเช่นนายจ้างขาดทุน อันนี้ก็เลิกจ้างได้เพราะเป็นการเลิกจ้างจากสาเหตุอื่นแม้ลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างนั้นจะมีครรภ์ก็ตาม

#เพื่อนเป็นHR
#เพื่อนช่วยเพื่อน
#มนุษย์เอชอาร์

โลกการทำงานสอนให้เรารู้ว่า ...
(วิเคราะห์จากการดูหนังเรื่อง “The Devil Wears Prada 2”)

หนังเรื่องนี้ทั้ง 2 ภาคเล่าถึงชีวิตคนทำงาน เพียงแต่เซ็ทอัพต่างๆ เกิดขึ้นในวงการสื่อแฟชั่น แต่หัวใจจริงๆ กำลังพูดถึงคนทำงาน

ไม่ใช่คนทำงานที่สักแต่ทำงานให้เสร็จๆ ไปวันๆ แต่เป็นคนทำงานที่เห็นคุณค่างานของตัวเองและพร้อมทุ่มเทชีวิตเพื่อสิ่งที่ตัวเองเชื่อ

หนังภาคนี้เล่าถึงชีวิตคนทำงานในบริบทของยุคนั้นๆ และการที่หนังทั้ง 2 ภาคใช้เวลาต่างกันถึง 20 ปี พร้อมไปกับการที่บริบทของโลกก็เปลี่ยนไป และตัวเราเองก็เติบโตขึ้น ประสบการณ์ต่างๆ ก็หล่อหลอมมุมมองของเราต่อการทำงานให้ไม่เหมือนเมื่อ 20 ปีที่แล้วไปด้วย มันทำให้เมื่อเราดูหนังชุดนี้ผ่านเลนส์ของวัยและประสบการณ์ที่ต่างออกไป เราก็มีมุมมองที่เปลี่ยนไปได้เหมือนกัน

ในภาคแรก โลกของ Andy ซึ่งเป็นเด็กจบใหม่ ที่หน้าที่ความรับผิดชอบยังไม่ได้ใหญ่โตมากมาย แค่ทำงานตรงหน้าให้รอดก็ยากแล้ว ยังไม่ได้มองเห็นภาพใหญ่ขององค์กรหรือระบบนิเวศในโลกการทำงานขนาดนั้น กำลังถูลู่ถูกังกับการพยายามหาตัวตน พยายามหาที่ยืนในที่ทำงาน ทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่ ยังหาความลงตัวไม่เจอ ยังไม่เข้าใจว่าคุณค่าของการทำงานคืออะไร จนกระทั่งค่อยๆ ซึมซับจากคนเก่งๆ ที่เบิกเนตรให้รู้ว่า “อ๋อ...มืออาชีพเขาทำงานกันแบบนี้เอง”

ยังจำได้ไหมว่า ตอนคุณเป็นเด็กจบใหม่ ตอนนั้นโลกการทำงานของคุณเป็นอย่างไร?

แต่ในภาค 2 นี้ สิ่งที่หนังฉายให้เห็นภาพของบริบท “ปัจจุบัน” พาเราไปไกลกว่านั้น เมื่อตัวละครอย่าง Andy เติบโตขึ้น เช่นเดียวกับทุกตัวละคร สิ่งที่ความจริงของโลกการทำงานเข้ามาสั่นสะเทือนเรามันมีมากกว่าเดิม

โลกการทำงานสอนให้เรารู้ว่า...ต่อให้เราทำงานดีแค่ไหน สร้างผลงานให้กับองค์กรไว้มากคุณค่าอย่างไร แต่ไม่ได้แปลว่าเราจะไม่มีสิทธิ์ถูกดีดจากองค์กร --- มันเกิดขึ้นได้

โลกการทำงานสอนให้เรารู้ว่า...บางครั้งในเวลาเดียวกับที่เรากำลังรู้สึกว่าเราอยู่ในจุดที่ปลอดภัยแล้ว หายใจได้โล่งแล้ว และสิ่งที่เราใฝ่ฝันมาตลอด มันอยู่แค่เอื้อมมือคว้า นี่แหละคือสิ่งที่เราสู้มาเพื่อโมเมนต์นี้มาตลอด แต่เพียงพริบตาเดียว ทุกอย่างก็ล่มสลายกับตา --- มันเกิดขึ้นได้

โลกการทำงานสอนให้เรารู้ว่า…สิ่งที่เราเคยยึดมั่นถือมั่นว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้มาตลอด มันเคยเวิร์คในยุคนั้น แต่ไม่ได้แปลว่ามันต้องเป็นแบบนั้นตลอดไป แค่เวลาเปลี่ยน สิ่งนั้นอาจจะเป็นชุดความคิดที่ใช้ไม่ได้อีกแล้ว และท้าทายให้เราต้องเปลี่ยน หรือเราจะตกยุค --- มันเกิดขึ้นได้

โลกการทำงานสอนให้เรารู้ว่า...ในสถานการณ์ปกติ เราก็เห็นคนเป็นแบบหนึ่ง แต่เวลาที่ชีวิตโยนโจทย์ยากๆ มาให้ เราจะได้เห็นหมดว่าธาตุแท้ใครเป็นใคร แม้กระทั่ง...เห็นตัวเราเองว่าเนื้อแท้เราเป็นคนแบบไหน --- มันเกิดขึ้นได้

โลกการทำงานสอนให้เรารู้ว่า...งานที่เราเคยรู้สึกว่ามีคุณค่าเหลือเกิน มีความสำคัญเหลือเกิน อาจกลายเป็นงานที่คนไม่เห็นคุณค่าก็ได้ และอาจจะมีสิ่งที่มาทำแทนเราได้ มันท้าทายให้เราต้องตั้งคำถามว่า เราจะดำรงคุณค่าของงานนี้ต่ออย่างไรท่ามกลางการเปลี่ยนแปลง --- มันเกิดขึ้นได้

โลกการทำงานสอนให้เรารู้อีกหลายสิ่ง ยิ่งโตบทเรียนก็ยิ่งยาก

โดนหั่นงบ ลดคน แต่เพิ่มงาน - บริษัทปรับโครงสร้างใหม่ - หัวหน้าส่งคนที่เราไม่ได้เลือกมาให้ทำงานด้วย - งานที่ทำอยู่โดน AI แทนที่ - ได้ข่าวมาว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในองค์กร – ต้องหาทางสร้างผลงานเพื่อเป็นที่ยอมรับ – อยู่ในกลุ่มที่เสี่ยงต่อการถูกปลด - ต้องเจรจาต่อรองในขณะที่อำนาจต่อรองในมือมีน้อยกว่า – มีเรื่องที่ไม่สามารถบอกใครได้และต้องเก็บไว้คนเดียว - หัวหน้าไม่เอาเรา – ผลัดแผ่นดินเปลี่ยนผู้นำบริษัท - เจ้าของเปลี่ยน ชีวิตเปลี่ยน ฯลฯ ไล่ไปอีกมากมาย

เมื่อความจริงของโลกการทำงานมาเคาะกะโหลกเราว่า “ไงล่ะ นี่แหละของจริง ไหวป่ะล่ะ” เราจะจัดการมันอย่างไร

นี่แหละชีวิตจริง

จากในหนัง Andy ก็เจอแบบนั้น Miranda ก็เจอแบบนั้น ทุกตัวละครที่เดินทางจากภาคแรกก็เจอแบบนั้น --- เราเองก็เจอแบบนั้น

การดูหนังเรื่องนี้เมื่อชีวิตเราเติบโตขึ้น ผ่านบทเรียนที่ “โลกการทำงานสอนให้เรารู้ว่า...” อีกหลายสิ่ง หลายๆ ฉาก หลายๆ ตอนในหนัง มันทำให้เรากลับมาคิดถึงตัวเองแบบนั้นเหมือนกัน

ถ้าจะมีเรื่องเล็กๆ ในหนังที่รู้สึกดี --- ท่ามกลางเรื่องใหญ่ๆ อีกมากมาย --- อยากยกตัวอย่างบางเรื่อง

ในภาคแรก เมื่อปี 2006 เราจะเห็น Miranda โยนโค้ทใส่โต๊ะทำงานผู้ช่วยอย่างไม่ใยดี และพร้อมจะมีชุดคำพูดเชือดเฉือนหัวใจของคนฟังได้ตลอด เอาจริงๆ ต่อให้เธอจะเป็นคนเก่งแบบที่ยากที่ใครจะทำได้แบบเธอ แต่อีกมุม เธอก็คือ Toxic leader ชัดๆ

แต่ในภาค 2 แม้จะเป็นแค่ซีนเล็กๆ แต่หนังทำให้เราเห็นว่า พฤติกรรมเดิมอย่างการขว้างโค้ทของ Miranda ไม่เป็นที่ยอมรับในบริบทปัจจุบันอีกต่อไป และมีคน “กล้า” ไปบอกฝ่ายบุคคลว่านี่ไม่ใช่พฤติกรรมที่จะยอมรับได้ ทำให้เธอต้องปรับตัวขนาดที่ต้องยอมแขวนโค้ทด้วยตัวเอง เช่นเดียวกับยอมให้มีผู้ช่วยคอยสกรีนคำพูดของเธอหรือ Political correct เพื่อไม่ให้เป็นประเด็นได้ (เท่าที่เธอจะฟัง)

คุณคิดว่า ถ้าเป็น Miranda คนเดิมเมื่อปี 2006 เธอจะยอมเปลี่ยนแปลงไหม --- ส่วนตัวคิดว่าไม่ --- แต่เธอก็เติบโตขึ้น และยอมรับการเปลี่ยนแปลง (แม้จะขัดใจเธอก็ตาม)

ถ้าเป็นยุคก่อน จะมีใคร “กล้า” บอก Miranda ไหมว่า สิ่งที่เธอทำมันผิด ใครจะกล้า? หัวหน้าแทบจะเป็นเจ้าชีวิตของลูกน้องอยู่แล้วในยุคนั้น

แต่ในยุคนี้ ลองถ้ามีใครทำพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมในที่ทำงาน เรื่องนี้จะเป็นไวรัลจนต้องไปออกโหนกระแสแน่นอน

เห็นด้วยไหม นี่แหละ Big move ของโลกการทำงานที่กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ เราต้องผ่านอะไรกันมามากมาย

มีอีกหลายอย่างในโลกการทำงานที่เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น และทำให้เรารู้ว่า เราก็เดินทางมาไกลเหมือนกัน

เรื่องสุดท้ายที่อยากเขียนถึงก็คือ อย่าได้มองข้าม “คนตัวเล็กๆ” ที่คุณเจอในที่ทำงาน

เด็กฝึกงาน พนักงานตัวน้อย คนที่ตัวเล็กที่สุดในห้องประชุม คนที่เราจำชื่อไม่ได้ คนที่เราอาจจะเจอแค่ครั้งเดียว ฯลฯ คนเหล่านี้ วันหนึ่งอาจโตขึ้นเป็นใครบางคนที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเราก็ได้

เราไม่มีทางรู้ได้เลยครับว่า ชีวิตเราจะโคจรมาเจอกันอีกในบทบาทไหน

แบบเดียวกับที่ Andy กับ Emily ซึ่งเคยเป็นพนักงานตัวเล็กๆ ที่เคยมีชีวิตการทำงานช่วงหนึ่งร่วมกับ Miranda มีทั้งประสบการณ์ที่ดีและไม่ดี โดนโขกสับมาก็เยอะ ก็อาจจะโคจรกลับมาเจอ Miranda ได้ในวันหนึ่ง

โลกมันกลมแบบนั้นจริงๆ ยิ่งทำงานมานาน ยิ่งเข้าใจว่า คนเราโคจรมาเจอกันได้เสมอ

แต่ละคนเติบโตในเส้นทางของเขา Andy และ Miranda ก็เช่นกัน

20 ปีที่ผ่านไป จากภาคแรกมาภาค 2 โลกการทำงานสอนอะไรคุณเพิ่มอีกบ้าง

คุณเปลี่ยนไปจากเดิมแค่ไหน?

คุณเป็นคุณในแบบที่คุณเลือกแล้วที่จะเป็นใช่ไหม?

เครดิต : ท้อฟฟี่ แบรดชอว์

ขออภัยที่แอดมินฯ ห่างหายไปนานด้วยภาระกิจอันมากมายมหาศาล ปีใหม่นี้กลับมาประจำการแล้วมีเวลาเขียนเพจเต็มที่ซะที รอบนี้ขอแก้ตัวด้วยการช่วยให้คนมีงานทำ ได้งานสมใจ เดือนมกราคมนี้ แอดมินฯ ยินดีช่วยรีวิว CV หรือ Resume ให้กับคนที่กำลังหางานใหม่นะคะ รวมถึงถ้าสัมภาษณ์ผ่านแล้ว จะต้องต่อรองเงินเดือนให้ตัวเองจะทำอย่างไร ขอเปิดรับวันละ 2คน ใครสนใจลงชื่อไว้นะคะ

อ้อ และถ้าใครมีตำแหน่งว่างอยากโพสหาคนทำงาน ส่งข้อมูลมาทาง Inbox ได้เลยนะคะ เดี๋ยวแอดฯ โพสให้ค่ะ

หลังจาก WFH ช่วงโควิด ผ่านพ้นไปแล้ว บริษัทส่วนใหญ่เรียกพนักงานกลับมาทำงานที่สำนักงาน 100% บริษัทของแอดฯ ก็เช่นเดียวกัน ไม่ทราบว่าเจอปัญหาอะไรหลังการกลับมาทำงานตามปกติ 100% บ้างไหมค่ะ #แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะคะ

😉

คนรุ่นใหม่จะชนะใจคนรุ่นใหญ่ได้อย่างไร

คนรุ่นใหม่ไฟแรง มักมีความคิดริเริ่มหลากหลาย
เขาปรารถนาจะเห็นการเปลี่ยนแปลงหลาย ๆ เรื่องพร้อม ๆ กัน
เขาจึงเสนอแนวทางการทำงานใหม่ ๆ ให้ผู้บริหารรุ่นใหญ่ฟัง

บ่อยครั้งมักนำเสนอไม่ผ่าน

หลายคนก็จิตตก
บางคนก็คิดลบ
มองว่าคนรุ่นใหญ่ “ใจไม่เปิดกว้าง” “ไม่ให้โอกาสคนรุ่นใหม่”

บางคนก็กลับมาทบทวนตัวเอง แล้วปรับตัวใหม่

จากประสบการณ์ ที่ผมเห็นคนรุ่นใหม่ที่เก่ง ๆ จำนวนมาก
ล้วนแต่ผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาทุกคน

พวกเขาเรียนรู้และปรับตัว จนในที่สุด
ก็ได้รับการยอมรับความคิดริเริ่มใหม่ ๆ มากขึ้นครับ

เขาทำอย่างไรครับ

เขาเริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนตัวเองครับ

เปลี่ยนอะไร

เปลี่ยนทัศนคติไงครับ

ทัศนคติที่ดี ของคนรุ่นใหม่ เมื่อนำเสนอความคิดริเริ่ม
ให้คนรุ่นใหญ่ แล้วไม่ผ่าน

1. ขอบคุณที่เขาให้เวลารับฟังเรื่องที่เรานำเสนอ
2. เรื่องใหม่มีโอกาสที่จะได้รับการยอมรับและปฎิเสธ
3. ทบทวน “เราพลาดอะไรไป” เป็นบทเรียนอนาคต
4. สอบถามนอกรอบว่า “กังวลใจอะไรจึงไม่เห็นด้วย”
5. ทบทวนข้อเสนอ และลองหาจังหวะ/โอกาสอื่น ใหม่
6. อย่าท้อถอย ไม่มีใครนำเสนอแล้วต้องผ่านได้ทุกครั้ง
7. ลองคิดจากมุมเขา เราอาจเห็นว่าเรื่องนี้ยังไม่ถึงเวลา

นอกจากเราจะทำ Exit Interview แล้วลองหันมาทำ Stay Interview กันบ้างดีกว่า

เมื่อมีคนมาลาออก หลายแห่งมี Exit Interview
คือการสัมภาษณ์ว่าสาเหตุอะไรที่เขาลาออก
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อนำมาปรับปรุงและพัฒนาองค์กร

จากประสบการณ์ของ HR หลายคน บอกเลยว่า Exit Interview มักไม่ได้ข้อมูลที่แท้จริงทั้งหมด

เพราะสาเหตุที่คนลาออกจากงาน มักจะไม่ได้มีสาเหตุเดียว
ส่วนใหญ่จะมาจากหลาย ๆ สาเหตุประกอบกัน เช่น

ก. หัวหน้า: บริหารคนไม่เก่ง/ไม่ยุติธรรม/ไม่สอนงาน/EQ ต่ำ
ข. เข้ากับเพื่อนร่วมงานไม่ได้
ค. เข้ากับวัฒนธรรมองค์กรไม่ได้
ง. ไม่ถนัดในงานที่ทำ
จ. รายได้น้อย
ฉ. มีที่อื่นมาเสนอด้วย ผลตอบแทน/ตำแหน่ง ดีกว่า
ช. เดินทางลำบาก
จ. ไม่ตรงกับเป้าหมายในชีวิต

สาเหตุใหญ่คือ คนลาออกเพราะหัวหน้างาน
แต่ว่าคนส่วนใหญ่มักจะไม่บอกเพราะ...
- เกรงใจ อนาคตต้องเจอกันอีก
- กลัวเขาตามไปแก้แค้น/วันหลังเขาจะให้ Reference ที่ไม่ดี
- กลัวเขาโกรธ
ฯลฯ

จึงมักยกเหตุผลเรื่องรายได้และผลตอบแทนมาอ้าง
มันง่ายดี และคนมักไม่เซ้าซี้

หลายคนกลัวจะโดนรั้งมาก ถึงกับใช้ครอบครัวมาอ้าง
ไปดูแลพ่อแม่ ปรากฎว่าอีกสามเดือนไปโผล่ที่คู่แข่ง

แล้วเราจะทำอย่างไรดี

อย่ารอจนเขาออกเลย

ถามเขาว่า “เราจะทำอย่างไรให้คุณอยู่กับเราอย่างมีความสุขและได้ผลงาน”
ด้วยแบบสอบถาม Stay Interview กันดีกว่า

ในหนังสือ LOVE’EM or LOSE:EM ของ Beverly Kaye and Sharon Jordan-Evan ได้แนะนำแนวคิดเรื่อง Stay Interview ไว้อย่างน่าสนใจ

The Coach ได้นำแนวคิดนี้ และมาผนวกกับประสบการณ์ที่เห็นคนเก่ง ๆ จำนวนมากว่าเขาเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับคนทำงาน จนได้มาเป็นชุดคำถามที่ช่วยให้เราปลดปล่อยศักยภาพแต่ละคนได้เต็มที่ดังนี้

1. มอบหมายงานกรณีไม่ปกติ ควรสื่อสารอย่างไร
2. การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด ควรจะสื่อสารอย่างไร
3. การจูงใจที่ตรงกับเขาเป็นพิเศษคืออะไร
4. เมื่อผิดพลาดโดยเขาไม่ทราบ หัวหน้าควรสื่อสารอย่างไร
5. งานที่มีความถนัดคืออะไรบ้าง ระบุให้เฉพาะเจาะจง
6. งานที่ไม่ถนัดคืออะไรบ้าง / ควรมอบหมายงานที่ไม่ถนัดอย่างไร
7. สอนงานใหม่แบบไหน ที่ถูกจริตการเรียนรู้ที่สุด
8. ถูกติดตามงานแบบไหนที่สบายใจด้วยมากที่สุด

วิธีการประยุกต์ใช้ชุดคำถามนี้คือ

ก. อธิบายกับเขาทีละคน/ทั้งกลุ่ม ว่า เราต้องการเข้าใจแต่ละคน เพื่อให้เขาทำงานอย่างมีความสุขและได้ใช้ศักยภาพเต็มที่ ตามจริตของแต่ละคน

ข. ให้ชุดคำถามนี้ล่วงหน้า ให้เวลา 2-3 วัน ขอให้แต่ละคนลองกับไปเตรียมคำตอบ พร้อมตัวอย่างที่ผ่านมา

ค. นัดคุยแต่ละคน โดยใช้เวลาคนละ 45-60 นาที

ง. หลังจากนั้น เราพยายามปฎิบัติกับแต่ละคนตามข้อมูลที่ได้มา แล้วติดตามผล หากบริษัทมี Employee Engagement Survey / Employee Experience Survey หลังจากนั้นก็ลองติดตามผล ก่อน/หลัง เพื่อเปรียบเทียบ

เครดิตและขอบคุณบทความดีดีจาก TheCoach.in.th

ขออนุญาติเปลี่ยนชื่อจาก HR ริมรั้ว มาเป็น "เพื่อนเป็น HR" น้าคร้า จะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ...with love 🥰