Madebypakkard

ตอนที่ 7
ย้ายวิกไปที่เพจ "เล่าเล่นเป็นเรื่อง" นะคะ ..
โปรดกดลิงค์ข้างใต้นี้ เพื่ออ่าน เพื่อกดติดตาม หรือจะแถมกดไลค์ กดแขร์ จะขอบพระคุณอย่างสูง

https://www.facebook.com/share/p/1CEzPnraik/

เรื่อง ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า
ตอน 7 : คนโกหก

คิดเห็นแบบไหนกับการโกหกให้คนที่รักสบายใจ
ฉันรู้สึกว่า เรื่องนี้ฉันละม้ายนังเอ้กกกก นางเอกละครม๊ากกก...

บ้านฉันมีทั้งผู้เฒ่าและคนหนุ่มสาว
ที่มีภาพจำว่าฉันคือคนแข็งแรงสุขภาพดี รักการออกกำลังกาย เลือกกินอาหารดี และไม่มีโรคประจำตัว

ดังนั้น
แม้อัดอั้นตันใจอยากได้แพคเกจ
กอดแน่นก็ขอฮึบไว้ก่อนเพื่อขยายเวลาทำใจให้ครอบครัว

คิดหนีไปทะเลแบบในหนัง ...
วิ่งร้องไห้กลางสายลมให้น้ำตาไหลเป็นเส้นยาวเหมือนในการ์ตูน
แล้วโดดแบบสโลว์โมชั่นลงทะเลตอนพระอาทิตย์กำลังตก
ภาพสวยเลยน๊า..

แต่ไม่ล่ะ....

หลังออกจากโรงพยาบาล
ฉันพาตัวเองไปอยู่ที่ร้านขายเครื่องเขียนในห้างใกล้บ้าน
เลือกของที่เคยอยากได้แล้วไม่กล้าซื้อ
เอานั่น นี่ โน่น ..
อยากได้ต้องได้สิ
สนองกิเลสตัวเองให้สบายใจ
รวมทั้งสมุดบันทึกเล่มเล็กเอาไว้ร่างพินัยกรรม
จะว่าไป... ฉันคิดมานานว่าจะทำหนังสือสักเล่มหรือเรียกว่าสมุดก็ได้ ซึ่งคงเหมือนสมุดเบาใจที่เขาทำกันนั่นล่ะ แต่อยากมีรายละเอียด อยากทำเองให้สาสมกับการมีอาชีพเป็นนักออกแบบหนังสืออยู่หลายปี สถานการณ์แบบนี้ยิ่งอยากทำ

..

เดินห้างจนดึก
หลายแวบในสมองคิดวนแต่เรื่องวิธีตาย ตายแบบไม่ต้องสวย
ขอแบบไวๆ ไม่ดิ้นกระแด่วก่อนขาดใจ ไม่ต้องร้อง "เอื้ออออ"

ไม่ดีมั้ง ...
คิดงี้ก็คิดสั้นน่ะสิ นางเอกไม่ควรคิดแบบนั้น
กินชานมดีกว่า เอาแบบหวาน 0%
กับสลัดโรลอ้วนๆ อีกอัน

กินไปคิดไป ...

หมอบอกว่า ให้รีบตัดมันออก อาจมีคีโมตบท้ายแค่ไม่กี่เข็มก็หายแล้ว
"ไม่ต้องเครียด ทำใจให้สบายนะครับพี่"
หมอลงท้ายแบบนี้ก่อนจากกัน

ภาพคนป่วยผอมแห้ง ผิวกระด้างดำคล้ำ ผมร่วงไร้เรี่ยวแรงลอยผุดขึ้นมา
ไม่นะ... ไม่เครียดหรอกหมอ แต่เริ่มกินไม่ลง กลับบ้านดีกว่า

หลังขับรถวนรอบหมู่บ้านสองสามรอบเพื่อทำใจ ฉันก็มาถึงหน้าบ้านจนได้

"ทำไมไม่ชวนหนูไปด้วย หมอว่าไง"
ลูกสาววิ่งออกมาถามที่รถ

"หมอไม่ว่าอะไร ไปกินข้าวกันเถอะ"
นี่คือคำโกหกที่ฉันอยากให้มันเป็นเรื่องจริงที่สุดในวันนั้น

แต่แรกเริ่มเขียนเรื่อง
"ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า" ให้จบไว
แต่คงล่าช้าแล้ว

เหตุเพราะ
1. เพจนี้มีปัญหาทางเทคนิคที่แก้เองไม่ได้ แม้แต่การเปลี่ยนชื่อเพจยังทำไม่ได้เลย

2. ตอนที่ 8-9 เป็นเรื่องของ
"ประกันสุขภาพ" ซึ่งเต็มไปด้วยปัญหา
การหลีกเลี่ยงไม่แสดงความคับข้องใจที่อัดแน่นเป็นก้อนใหญ่กว่ามะเร็งหลายเท่าตัวนั้นแทบเป็นไปไม่ได้

แม้ในเวลานี้ยังอยากก่นด่าให้จมดินกันไปข้างหนึ่ง
สภาวะนี้ไม่มีหรอกนะ ใจที่สงบเย็นมีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา

😆

ฉะนั้น...ขอแวบไปตั้งหลักก่อน
ฝากติดตามเพจใหม่ชื่อ
"เล่า เล่น เป็นเรื่อง" 🩵 ไว้ในอ้อมใจทุกท่านด้วย

แล้วเจอกันนะคะ
เพจใหม่ คลิ๊กที่นี่

https://www.facebook.com/share/14WoFLgBs2M/

เรื่อง : ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า
ตอน 6 : หลุม

วินาทีที่รับทราบชื่อโรค
ในสมองฉันไม่คิดอะไรต่อ
นอกจากคำที่ปกติใข้น้อย
เช่น เหี้ยแล้ว, บัดซบ, สัดเอ้ย, อิห่า....
มันคือคำอุทานในเวลานั้น

ฉันมองหน้าหล่อของหมอ
ฟังคำอธิบายยาวๆ และไม่ตอบอะไรตอนหมอถามว่า "เข้าใจไหมครับพี่"
หมอหันมองพยาบาล เหมือนส่งสัญญานว่าจัดการที คนไข้ช็อคแน่แล้ว
พยาบาลอธิบายยาวอีกรอบ
แล้วถามหาประกันสุขภาพ

"มีค่ะ มี..." ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามี
เพราะไม่เคยใช้จนลืมว่า มันมีอยู่

สักพัก
ฉันออกมานั่งหน้าห้องเพื่อรอการติดต่อจากทีมผ่าตัดส่องกล้องของหมออีกที

บ้าบอคอแตกมาก
ฉันนั่งกอดกระเป๋านิ่ง
คิดอะไรไม่ออกได้แต่มองคนนั้นทีคนนี้ที จนทีมหมอโทรมา ..

ชีวิตเริ่มอุดมไปด้วยการตัดสินใจในสิ่งที่ไม่เคย
เออ ... ไม่เคยเป็นมะเร็ง เคยแต่เห็นคนอื่นเป็น
ผ่าตัด คีโม มุ่งเป้า อะไรนี่ ไม่รู้จัก อยากย้อนกลับไปตอนก้างติดคอจริงๆ
สมองและหัวใจทำงานหนักสลับกับคำอุทานที่ผุดเงียบๆ จากสันดานเดิม

* ค่าผ่าตัดรพ.รัฐ 150,000
( โอ้ย....อีห่าปอดนี่...)
* ค่าผ่าตัดเอกชน 350,000
( ชีวิตบัดซบว่ะ )
* กลับไปประกันสังคมเพื่อรอ แล้วจะรอดไหม ( ไม่รอดหรอก สัดเอ้ย )
* ผ่าที่รพ. รัฐ รอคิว รอเตียง ยาวเช่นกัน ( แม่ง... มันรอได้ไหม...)
* ผ่าเอกชน ต้องขุดทรัพย์สินที่ไหนมาจ่าย ( โอ้ย....เหี้ยแล้ว )
* รอประกันพรีเคลม แล้วพรีเคลมคืออะไรวะ... ( ไอ้ควายเอ้ย )

หลังการเจรจา
ฉันออกเดินไปเรื่อย ไปหยุดยืนมองหลุมยักษ์หน้าโรงพยาบาล มันโดนกลบเกือบเรียบร้อยแล้ว

หลุมดินใหญ่โตกลบได้ในเวลาไม่นาน
หลุมในใจต้องใช้เวลากลบสักกี่วันกัน
รีบหน่อยคงดี เพราะมันเริ่มดำมืดมากขึ้นแล้ว

ลมร้อนพัดฝุ่นเข้าตา
ความคิดหนึ่งแวบผ่าน
อยากโดดลงหลุม
..
..
..

แต่ป๊อด

เพิ่งรู้ เพิ่งเข้าใจ
ความรู้สึกนั้นมันเป็นแบบนี้
โดดเดี่ยวนำหน้า สิ้นหวัง หดหู่
อึมครึมเกาะหลังตามกันเป็นขบวนยาว
ฉันยืนแข้งขาชาอยู่สักพัก เพราะความรู้สึกทุกอย่างกำลังตีกัน

.. ฉันชนะ ...

ในใจอยากให้ทุกโรงพยาบาลมีนักจิตวิทยาที่เข้าถึงได้ง่าย เช่น
พอหมอบอกคนไข้เป็นโรคร้ายปุ๊บ นักจิตฯ วิ่งเข้ามาชาร์จโดดกอดคอเป็นคนแรกปั๊บ อะไรงี้

ไม่งั้นจิตอ่อนจิตตกมาคนเดียว
เงินไม่มี ทางออกไม่เห็น ไร้ญาติขาดมิตร พากันไปกระโดดที่นั่นที่นี่คงมีให้เห็นเรื่อยๆ
ถ้าไม่มีงบประมาณตรงนี้ ใช้อาสาสมัครได้นะ ไม่ต้องเก่งมากแค่กอดได้ เห็นใจเป็น ฉันจะสมัครคนแรกเลย

ใครจะแกร่งได้ตลอดกัน

ชื่อเรื่อง : ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า
ตอน 5 : วันที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม

หลังเจอหมอประกันสังคมในช่วงก่อนปีใหม่
ฉันเปิดแอพลิเคชั่นของโรงพยาบาลทุกวันเพื่อดูวันนัด
ไม่มีอะไรคืบหน้า
โทรถามพยาบาลก็บอกให้รอ
ดูแอพวนไปสิ
(จน ณ. ปัจจุบันนี้ยังเงียบ)
วัณโรคไหม
รอยโรคไหม
ถุงน้ำ
เนื้องอก
มะเร็ง
จุด ...

ชีวิตสับสน ยิ่งคิดยิ่งเครียด
อย่ากระนั้นเลย ....
เราไปหาหมออื่นดีกว่า
ยอมเสียเงินบ้างเรื่องจะได้จบไว
ดี ดี ดี
ฉันคิดเองเออเองไม่ปรึกษาใคร
ทำเรื่องขอประวัติการรักษา
ใช้เวลารอไป 1 สัปดาห์

เป้าหมายคือโรงพยาบาลรัฐที่มีหลุมใหญ่อยู่หน้าถนน
นัดคลีนิคนอกเวลาทางไลน์
โดยพยาบาลเป็นผู้เลือกหมอให้
สะดวกสบายมาก

แต่.... ต้องรอไปอีก 1 สัปดาห์

14 มกราคม 2569
ฉันส่งประวัติการรักษาแล้วเดินลั้นลาชมโรงพยาบาลเพราะมาก่อนเวลาหลายชั่วโมง
ว่างจัด
ถ่ายรูปดอกไม้ วิว อาหาร ถนน ตึก

ใกล้เวลาก็พุ่งไปที่คลีนิค
ปรากฎว่า คนเยอะมากๆๆๆๆ
โอย ..ตกใจ
ทุกคนรอหมอคนนี้หรือนี่
ที่นั่งเต็มและจะไม่มีที่ยืนแล้ว

แต่การจัดการถือว่าดี
ฉันมานั่งรอหน้าห้องหมอตามเวลานัดเป๊ะ

พยาบาลเรียกชื่อ
ฉันก้าวเข้าห้อง
หมอนั่งดูจอแล้วเงยหน้ามองฉัน
ฉันสบตาหมอ กำลังจะนั่งลง

"นี่มะเร็งนะครับ"
ประโยคแรกจากหมอ
ฉันไม่ทันได้นั่งและเริ่มเดินถอยหลัง
..

"มาดูที่จอก่อนครับพี่ มาๆ"
หมอเรียกไปยืนข้างๆ หมอ

* นี่คือครั้งแรกที่เห็น"มัน"
* หมอคนที่แล้วไม่เคยให้ดู ทั้งๆ ที่ขอ
* หมอคนนี้เรียกฉันว่า "พี่"

ฉันตกใจทุกอย่างเลย
"มะเร็ง 90% ครับพี่ เอาออกเถอะ"
เออ ..
ตกใจกว่าเดิม

ตอนที่ 6
https://www.facebook.com/share/1AusViY3nX/

เรื่อง : ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า
ตอน 4 : จุด สอง จุด กับวัณโรค

หลังจากสแกนรอบสองแล้ว
ฉันก็มานั่ง DEAD AIR กับหมอคนเดิมอีกครั้ง

ฉันเริ่มเบื่อ เริ่มชิน รู้สึกว่า
เอาไงก็เอา จะพูดก็พูด
ไม่พูดจะไปหาข้าวกินละ
มารอตั้งแต่เช้า
หิว....

หมอจ้องคอม
ฉันมองไปรอบห้อง หักนิ้วเล่นไปสองสามที ถ้าหมอเงียบนานอีกนิดเดียว ฉันจะหยิบสมุดกับปากกามาวาดรูปเล่นแล้ว ....

"หมอเห็นสองจุดนะ จุดที่สองเหมือนเป็นฝ้า" ในที่สุดหมอก็พูด
"แล้วไงต่อคะหมอ" ฉันแค่คิดในใจ

"ตรวจเสมหะหาเชื้อวัณโรคดูก่อน ตามพยาบาลออกไปเลยครับ"

หมอจบ
แต่ฉันไม่จบเพราะกลับบ้านมาพร้อมขวดฝาแดงสามขวดสำหรับใส่เสมหะเอาไว้ส่งตรวจ

สรุปไวๆ คือ ฉันทำไม่ได้เพราะไม่มีเสมหะ ไม่ไอ ไม่อะไรสักอย่าง แบบว่า สุขภาพดีไง

สามวันที่ตื่นมายืนทำเสียง

ขากกกกกกก... ทุ้ยยยย
ขากกกกกกก..... ทุดดดดด เนี่ยนะ

ทำไม่ได้จริงจัง
ห้องแลปโรงพยาบาลคืนขวดฝาแดงสามขวดให้ บอกว่า ไม่มีเสมหะเลยตรวจให้ไม่ได้ค่ะ

ฉันมาพบหมออีกครั้งในเดือนธันวาคม
DEAD AIR ยังเข้าสิงเหมือนเดิม
โอย ....
ครั้งนี้
หมอเงียบนานมาก ....
ฉันค่อยๆ หยิบสมุดโน๊ตเล่มเล็กๆ ที่ติดคำอวยพรปีใหม่วางบนโต๊ะ

"สวัสดีปีใหม่ค่ะหมอ"
หมอหันมามองแวบเดียว แว๊บเดียวจริงๆ

"หมอจะให้พยาบาลนัดห้องแลปดูว่าจะเจาะตรวจชิ้นเนื้อได้ไหม " หมอพูด

ฉันพยักหน้าทั้งที่ไม่เข้าใจ
คืออะไร ยังไง
ตรวจชิ้นเนื้อคือไร
ทำไม งงเว้ยเฮ้ย ....
แต่ฉันดันไม่ถาม
มันมีความไม่รู้ ความไม่เคยอยู่เต็มไปหมด

...
ปล. พบจุดที่ปอดครั้งแรกประมาณเดือนกันยายน
ทำนัด / สแกน / รอผล / นัดวนๆ ไป ใช้เวลาเกือบสี่เดือน
ตามสิทธิประกันสังคม

ตอนที่ 5
https://www.facebook.com/share/p/1FTfrArmVi/

ชื่อเรื่อง : ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า
ตอน 3 : จุดก็คือจุด

เคยเจอไหม เวลาที่รอให้ใครสักคนพูดแล้วเขาไม่พูด
เงียบจนอึดอัด เป็น DEAD AIR ที่แบบอยากจะร้อง “เฮ้ย!” ขึ้นมาดังๆ

เวลาที่ว่า เกิดตอนฉันเจอหมอรักษาปอดครั้งแรก
หลังจากรอคอยกันมาเกือบเดือน
หมอนั่งดูคอม
ฉันนั่งดูหมอ
เงียบ……
เงียบจนไม่กล้าถอนหายใจ
ถ้าจับเวลาคงได้สักสามนาที

“หมอคะ …“ (ฉันอยากทำลายความเงียบนี้จริงๆ มันอึดอัด)
หมอหันมามองหน้าฉันแวบเดียว แล้วหันกลับไปมองจอ

“คือว่า… จุดที่ปอด มันคือจุดอะไรคะ” ฉันเริ่มการสนทนาใหม่

“จุด ก็คือจุด” หมอตอบสั้นมาก
อืม…

เสียงในหัวฉันเริ่มดัง
***** แล้วยังไงหมอ เฮ้ย ตอบมาให้มันจบๆ ได้ไหมเนี่ย โคตรอึดอัดเลยโว้ย
จุดอะไร ทำไงต่อ จ้องอยู่ได้ไอ้จอนั่นอ่ะ หันมาคุยกันก่อนโว้ย ****

แต่ในห้องตรวจคือ เงียบกริบ
คนไข้ก่อนหน้าฉันก็เห็นหมอพูดเสียงดังเจื้อยแจ้ว ดังออกมานอกห้องตรวจเลยนะ

แล้วนี่จะเงียบถึงกี่โมง
…..
....

“ เดี๋ยวหมอส่งไป CT SCAN อีกครั้งนะ ดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงไหม ”

จบการสนทนาแค่นี้
รู้แค่ จุดก็คือจุด !!!
ข้อมูลเดียวที่ได้ในวันนั้น

ตอนที่ 4

https://www.facebook.com/share/p/18JJrTqhg3/

ชื่อเรื่อง : ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า
ตอนที่ 2 : ก้างที่ไม่มีอยู่จริง

ความรำคาญใจที่โคนลิ้นข้างแก้มนั้น
ทำให้ฉันมาปักหลักที่โรงพยาบาลเดิมจนได้

X-ray สิ แต่หาได้เจอก้างไม่
หมอสรุปให้ยารักษาปลายประสาทอะไรสักอย่าง จ่ายไปหลายพันบาท หึ หึ
ฉันเออ ออ ไปกับหมอ กินยาไปครั้งสองครั้งเลิก นิสัยไม่ชอบกินยานี่ก็นะ ถ้ากินตามสั่งเรื่องคงจบอีกแบบ

ฉันลืมเรื่องก้างไปพักนึง
ใช้ชีวิตตามแบบฉบับนุดป้าที่อยากมีสุขภาพดี แต่ต้นทุนน้อย
ฉันเลือกรักษาทุกสิ่งที่โรงพยาบาลประกันสังคม เพราะไม่ต้องจ่ายเพิ่ม

ตรวจสุขภาพประจำปี, ตรวจเลือด
ตรวจมะเร็งปากมดลูก, X-ray ปอด
ฉีดวัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่

โอ้ย .... สุขภาพดีเลิศค่ะ
แต่
แต่
ชีวิตมันคงราบเรียบเกินไปถ้าไม่เป็นอะไรสักอย่างสินะ
ไหนๆ ก็ไม่ต้องจ่ายแล้ว อยากได้ second opinion จากหมอประกันสังคมสักครั้ง ให้มันรู้แล้วรู้รอด!!!

อยากรู้ว่า "ก้างมันยังอยู่ไหม"

อ่านถึงตรงนี้ ต้องมีคนว่าฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ
เออ ... บ้าจริง
หรือถ้าอยากจะเข้าใจกัน ลองนึกภาพแล้วคิดตาม

ที่โคนลิ้นด้านในสุดข้างแก้มขวา
มันเป็นทางแคบ ซับซ้อน มีทั้งแก้ม ทั้งฟัน และลิ้น แล้วเราซึ่งอ่อนไหวง่าย มีจินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์บวกอาการเพ้อเจ้อ
ก็คิดน่ะ คิดเยอะ

อาการเหมือนเสี้ยนเล็กๆ ตำมือแล้วหาไม่เจอ รำคาญกันไหม

ฉันพบหมอประกันสังคมจนได้
เป็นหมอสาวที่เหมือนเทวดามาโปรด
หลังจากเล่าให้หมอฟัง
หมอสั่ง ct scan แต่ต้องทำเรื่องรอประกันสังคมอนุมัติก่อน

รอไปสิ นานเชียว...
* ข้ามเรื่อง Ct.scan กับการฉีดสีไปนะ เพราะเคยเล่าไปแล้ว *

วันฟังผล
เป็นไปตามคาด หมอดูหน้าจอแล้วเฉลย
"ไม่มีก้าง ไม่มีอะไรตรงบริเวณนี้นะคะ ปกติมาก"

อืม...กูว่าแล้ว
"หมอขอส่องกล้องหน่อยนะ"
เหมือนหมอไม่รอให้ตอบ พยาบาลส่งเครื่องมือมา หมอส่งมันใส่ไปทางจมูก
ฉันตัวแข็งทื่อ ...

"ดีค่ะ ไม่มีอะไรนะ ลำคอปกติดี" หมอพูดขณะเจ้ากล้องจิ๋วนั่นเลื้อยไปถึงไหนต่อไหนก่อนจะเอาออกมา
หมอสรุปว่า ตรวจให้แบบไม่ค้างคาทุกสิ่ง ก้างไม่มี และปลายประสาทคือผู้ร้ายที่เหลืออยู่

ฟังถึงตรงนี้คือสบายใจและช่างหัวมันได้สักที จบๆ กันไป
ไม่ต้องคิดถึงกันอีก
...
...

แต่หมอเป็นผู้มีความละเอียดละออ ยังคงกลับไปจ้องจอดูผล Ct scan

“คือ...หมอเห็นจุดเล็กๆ ที่ปอด ขนาดประมาณ 1 cm. อย่าเพิ่งตกใจ มันอาจจะเป็นรอยโรคหรืออย่างอื่นก็ได้ หมอจะส่งคนไข้ไปพบหมอปอดนะ ”

ฉันพยักหน้างงๆ
ก้างไม่มี แต่มีจุด
เวลานั้นฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
ควรจะตกใจไหม

ตอนที่ 3
https://www.facebook.com/share/p/1ah9Riq23v/

@แฟนตัวยง
#ปลายประสาทไว #ปลายประสาทอักเสบ #ก้างตืดคอ #โรงพยาบาลประกันสังคม #ส่องกล้องทางจมูก
#เมื่อเธอมาก็ต้องพาเธอออกไป #โคตรพ่อโคตรแม่ก้าง

ชื่อเรื่อง : ฉันไม่คิดจะเป็นคนเล่า
ตอน 1 : โคตรพ่อโคตรแม่ก้าง

เดิมที
** ฉันมีความเชื่อว่า ฉันเป็นคนสุขภาพดี กินดี อยู่ดี ออกกำลังกายดี
เข้ายิมสัปดาห์ละ 3 วัน วันละ 2 ชั่วโมง

เออ... สุขภาพดี อ้วนท้วนสมบูรณ์ด้วยกล้ามเนื้อแน่นๆ ไขมันหนาๆ นี่ล่ะ **

🩶🩶🩶

วันหนึ่ง ฉันอยากจะรับทานขนมจีนน้ำปลาร้าสูตรบ้านเรา
ทำง่ายๆ
น้ำปลาร้าต้มสุกใส่ชิ้นปลาดุกหั่นพองาม ดับคาวด้วยใบมะกรูด กระชายแลหอมแดง ปรุงรสด้วยพริกป่นที่ตำเอง
ตักราดลงบนขนมจีนเส้นเล็กจิ๋วให้ชุ่ม โรยถั่วฝักยาวซอยสั้น กับใบแมงลัก เหยาะน้ำปลาดีๆ บีบมะนาวเล็กน้อย

ชอบมาก ...
นัวเนียกับอาหารโปรดพักเดียว
ก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติที่คอ
ประมาณโคนลิ้นข้างแก้มขวา
เรียกง่ายๆ ว่า

ก้าง
ติด
คอ....

ลำดับแรก
กินน้ำเป็นลิตร
ลำดับต่อไป
กลืนข้าวเป็นก้อน
ลำดับสิ้นหวัง
เอามือล้วง
ลำดับสุดท้าย
ไปหาหมอสิ หมดทางเยียวยา

หมอคีบก้างออกง่ายๆ ชวนคุยเล็กน้อยว่า หมอชอบกินปลาเหมือนกัน

ค่าคีบก้าง 1200 บาทไทย
ฉันกลับบ้านมานอนงงๆ ยังรู้สึกเจ็บนิดหน่อย เจ็บน้อยกว่าตอนยังไม่เอาออก
หรือว่า มันมีอีก
หรือว่า มันยังอยู่วะเนี่ย ...
นอนกระวนกระวายด้วยความรู้สึกรำคาญมากกว่าเจ็บ

พรุ่งนี้ไปหาหมออีกดีกว่า หรือไปตอนนี้เลยดีไหม มันก็ไม่เจ็บเท่าไหร่ อาจเป็นแค่แผลจากการโดนก้างตำ

ข้ามมันไปดีกว่า ยิ่งกังวล ยิ่งรู้สึกมาก
ข้าม ข้าม แต่เหมือนวิ่งโดดข้ามรั้วแหละ ข้ามผ่านบ้าง ไม่ผ่านบ้าง ล้มระเนระนาด 555

เรื่องมันควรจบตรงที่หมอคีบก้างออกมาให้ดูแล้ว แต่ในหัวฉันยังเล่นซ้ำ เล่นวนทุกครั้งที่กลืนน้ำลาย
ฉันหยุดคิดไม่ได้ว่า
“มันยังอยู่ไหมนะ”

ก้างมันเล็กแต่ความระแวงมันใหญ่
และฉันก็ยังกลืนน้ำลายช้า ๆ
เหมือนยังมีโคตรพ่อโคตรแม่ก้างติดอยู่ที่คอ
รำคาญใจแต่ดันข้ามไปคิดเรื่องอื่น
คิดว่า..เดี๋ยวมันก็หาย

สุดท้าย
เป็นคนสุขภาพดีที่หงุดหงิดง่าย
นอนหลับยาก ขี้รำคาญ ขี้โมโห
มันอาจเป็นนิสัยฉันเองนะ แต่อยากโทษอีก้างที่ข้างแก้มนี่ล่ะ
ผลักดันให้เป็นชัดขึ้น 😆😆😆

วันดีคืนดีที่สมองว่าง
ความระแวงก็แวบเข้ามา
"มันยังอยู่เปล่าวะ"
เฮ้อ ....

ภาพประกอบ : ผักชีที่บ้าน

ตอนที่ 2
https://www.facebook.com/share/p/18EcvFPoNi/

วันนี้เอาตัวไปลอดอุโมงค์มา
ไม่ได้เจ็บป่วยมากมาย
หมอแค่อยากดูให้ชัวร์

เราใช้สิทธิประกันสังคม
ซึ่งมีขั้นตอนทำให้รอนานหลายเดือน
แต่อย่างที่บอก ไม่ได้เจ็บป่วยมาก รอได้เรื่อยๆ

สิทธิแบบนี้ ไม่รู้ทำไมเราถึงรู้สึกว่า ได้รับการปฎิบัติต่างจากปกติ ทั้งๆ ที่เราจ่ายเงินทุกปี
มันเป็นแบบตามมีตามเกิดไปนิดนึง
โชคดีก็เจอหมอเจอพยาบาลดี
โชคไม่ดีก็เจอแบบเราวันนี้

พยาบาลเสียงดังมาก (แม้แต่เวลาโทรคุยเรื่องส่วนตัว)
สงสัยอยู่ว่านางอาจหูตึงและเหนื่อย นางถึงดุเก่งตลอดเวลา

พอถึงคิว นางก็ไม่อยู่ซะงั้น
มีผู้ช่วยพยาบาลชายมาทำแทน
กับเทคนิคการแพทย์หญิงหนึ่งคน
(เดาตำแหน่งนะ ไม่รู้เรียกอะไร)
นางบอกว่า "พยาบาลหาย ก็ช่วยๆ กันหน่อยนะคะ"

อิหยังวะเนี่ย ...

ลอดอุโมงค์ตื่นเต้นดี แต่ฉีดสีไม่สนุก
ร้อนวูบวาบ
..

เสร็จเรื่อง
พยาบาลมาแล้ว
แต่เป็นผู้ช่วยพยาบาลชายมาเอาเข็มออกจากแขนให้โดยไม่ใส่ถุงมือ
ก็ได้กลิ่นบุหรี่จากตัวเขาอีก

อยากบอกนางว่า
เข้าใจเรื่องติดนิโคตินนะ
แต่ระหว่างดูแลคนไข้
ช่วยใช้บุหรี่ไฟฟ้าได้ป่าว
สงสารกรูด้วย

ถ้าเป็นรพ.เอกชน ใช้สิทธิจ่ายเงินหรือประกันสุขภาพ
เรายังไม่เคยเจออะไรแบบนี้
อาจเพราะแลกด้วยเงินจำนวนมาก ละมั้ง ...

จบรายงานการใช้สิทธิประกันสังคมเท่านี้ดีกว่า

เล่าเฉยๆ กลัวเพื่อนลืม 😁

ก๋วยเตี๋ยวเนื้อในดวงใจ

ร้านนี้เปิดมานานมากแล้ว น๊านนานตั้งแต่ในเราเรียนมัธยมต้น
ผลัดเปลี่ยนคนทำและคนกินมาหลายรุ่น อาม่าที่เคยนั่งเก็บเงินอยู่ในร้านก็ไปสวรรค์นานแล้ว

เมื่อก่อนมีป้ายรถเมล์อยู่หน้าร้าน
แล้วเราต้องยืนรอรถเมล์ไปโรงเรียนตรงนั้น ทั้งควันและกลิ่นหอมยั่วยวนใจ เป็นการรอรถเมล์ที่ชวนหิวที่สุด

จำได้ว่าอยากกินแต่เงินไม่พอ
ถ้ากินจะไม่มีเงินซื้อข้าวกลางวันที่โรงเรียน
ดมไปจินตนาการไปถึงเส้นหมี่น้ำที่มีลูกชิ้นอ้วนกลมลอยไปมาบนน้ำซุปร้อนๆ หอมๆ กลืนน้ำลายไปหลายรอบกว่ารถเมล์จะมา
เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ไปโรงเรียนจนชิน จนเราโตพอจะมีเงินซื้อ

เตี๋ยวเนื้อร้านนี้มีดีที่ฝีมือไม่เคยตก อร่อยเท่าเดิม กลิ่นเดิม
ลูกชิ้นอร่อย กัดแต่ละคำจะชุ่มฉ่ำด้วยน้ำซุปด้านใน ยิ่งลูกชิ้นเอ็นนะ อื้อหือมาก
เนื้อเปื่อยกำลังดี ส่วนไส้นี่ของโปรด ไม่เปื่อยไม่ขายให้ด้วยล่ะ
ราคาไม่แพงถ้าเทียบกับร้านดัง ร้านนี้ให้เยอะ คุ้มค่าคุ้มราคา

วันนี้แวะซื้อเกาเหลากับลูกชิ้นลวกอีก 20 ลูก
กินระลึกความหลัง

*ร้านเลิศรส อยู่ฝั่งตรงข้ามตลาดกรุงธน ไม่มีที่จอดรถ ต้องจอดริมถนน หลังบ่ายสามห้ามจอด เพราะการจราจรติดขัด

เล่าเรื่องเพื่อนที่เคยเป็นพระ
🧡

เรานั้นร่วมเรียนระดับปริญญาโทกับพระรูปหนึ่ง ท่านจบเปรียญ 9 ประโยค ซึ่งตอนนั้นเราไม่เข้าใจหรอกว่า คืออะไร และไม่ได้สนใจ

พระรูปนี้อายุน้อยกว่าและบวชเรียนมาตั้งแต่เป็นเณร
ท่านเรียกเราว่า โยมพี่
เราเรียกท่านว่า หลวงพี่

หลวงพี่เรียนดี เรียนเก่ง เสมอต้นเสมอปลาย และช่วยเหลือเพื่อนร่วมชั้นเรียนได้ดี โดยเฉพาะวิชาภาษาบาลีที่เราควรได้ 0 คะแนน

วันหนึ่ง พวกเรา (ฉัน อาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นเรียน) ต้องเดินทางไปศึกษาดูงานที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติฮ่องกง
พระส่วนมากท่านลำบากเล็กน้อยในการซื้อของใช้ส่วนตัวที่ร้านค้าเล็กๆในฮ่องกง

พระรูปหนึ่งวานให้คุยกับหญิงชราเจ้าของร้านที่โวยวายว่า ทำไมถึงรังเกียจเขา ทำไมไม่ยอมรับเงินทอนที่นางยื่นให้ เพราะท่านขอให้วางเงินลง ท่านจะหยิบเอง

พระอีกรูป เดินออกจากร้านไปเจอคนไทยที่มาเที่ยวแล้วด่าคำหยาบใส่ท่านว่า "ศาสนาจะเสื่อมเพราะท่าน (มึง) นี้แหละ"

ส่วนหลวงพี่ปธ.9 เดินตามเรามาติดๆ เพราะกลัวการปะทะ
แต่เราเดินหลบท่านเพราะจะซื้อผ้าอนามัย
กำลังนั่งยองๆ เลือกยี่ห้ออยู่ ท่านโผล่มาเงียบๆ หยิบผ้าอนามัยมาพลิกซ้ายพลิกขวาอย่างสนใจมาก

"โยมพี่ ไอ้นี่มันคืออะไรคับ นิ่มๆ ดี
ใช้ยังไง"
โอย ... อิโยมพี่ไม่รู้จะตอบยังไง
จะแย่งผ้าอนามัยในมือพระก็ไม่ได้
แค่บอกให้ท่านวางลงเถิด
ของใช้ผู้หญิง อย่าไปสงสัยเลยนะ

นี่คือเรื่องเมื่อสิบปีที่แล้ว
พระท่านบวชแต่เล็กแต่น้อย
ท่านไม่รู้เรื่องทางโลกจริงๆ จริงมากๆ

หลวงพี่ลาสิกขาหลังเรียนจบปริญญาโท และไปศึกษาต่อที่ออสเตรเลีย
ด้วยเหตุผลว่า อยากไปเรียนรู้โลกภายนอก

ภาพสุดท้ายที่ส่งมาให้โยมพี่คือ
ชายหนุ่มใส่เสื้อคอเต่าสีดำ แจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาล กางเกงดำ
ไม่คุ้นตา ไม่งดงามเหมือนอยู่ในผ้าเหลือง แต่ท่านดูมีความสุข
"ผมหัดใส่กางเกงตั้งนาน" ท่านว่างั้น

ยินดีกับท่านด้วยที่ไม่อยู่ต่อ
วันนี้ยิ่งยินดีกว่าเดิมเพราะไม่รู้สีกานรกจะแวะหาตอนไหน

ในอนาคต
ถ้าท่านกลับมาบวชใหม่หลังจากโลดแล่นใช้ชีวิตแล้ว
เชื่อว่าท่านจะมีภูมิต้านทาน มีความเข้าใจโลกภายนอก
และเป็นพระที่ดีให้กราบได้อย่างสนิทใจแน่นอน

ด้วยความระลึกถึงคุณงามความดีของพระมหารูปหนึ่ง

โยมพี่ผัก 😊