เภสัชโอตะ PharmaOtaku

ออกงานญี่ปุ่นครั้งแรกกกก !!!
วันเสาร์ที่ 29 สิงหาคม เวลา 13:30 - 14:30
ใครไปงาน Nippon Haku แวะไปฟังกันได้นะครับ
พูดครั้งแรกกลัวไม่มีคนไปฟังครับ 🥺🙏🏻🙏🏻

ก่อนไปใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่น
อยากรู้เรื่องอะไรกัน
หรือมีเรื่องไหนที่คิดว่า
“รู้งี้ รู้ไว้ก่อนก็ดี”

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา มีทั้งคนญี่ปุ่นและคนไทยเอาคลิปที่ผมเล่าเรื่องการตัดสินใจกลับประเทศไทย หลังจากได้ใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่นครบ 4 ฤดู ไปแชร์และพูดถึงกันเยอะกว่าที่ผมคิดไว้มาก

พอได้นั่งอ่านหลาย ๆ คอมเมนต์แล้ว จริง ๆ มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากพูดมานานเหมือนกันครับ

สำหรับผม คำว่า “อินฟลู” มันเป็นคำที่รู้สึกไกลตัวมาก ๆ

ผมไม่เคยคิดเลยว่าอยากเป็นคนดัง หรืออยากเป็นคนที่มีคนรู้จักเยอะ ๆ
ตอนเริ่มทำช่องนี้ เหตุผลมันง่ายมากครับ

"ผมแค่ชอบญี่ปุ่น"

เวลาไปเจอเรื่องอะไรเกี่ยวกับญี่ปุ่นที่รู้สึกว่า “เฮ้ย เรื่องนี้น่าสนใจว่ะ” ก็อยากเอามาเล่าให้คนอื่นฟัง บางเรื่องเราเองก็สงสัย เลยไปหาข้อมูลแล้วเอามาแชร์ต่อ

จนกระทั่งวันหนึ่งผมมีโอกาสได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่นจริง ๆ สิ่งที่อยากเล่าก็เริ่มเปลี่ยนไป

จากการเล่าเรื่องญี่ปุ่นที่เราชอบ กลายเป็นการเล่าเรื่องที่เราได้ไปเจอด้วยตัวเอง

บางอย่างเหมือนกับภาพญี่ปุ่นที่เราเคยคิดไว้
บางอย่างไม่เหมือนเลย
และบางอย่างก็อาจไม่เหมือนกับประสบการณ์ของคนอื่น

แต่มันคือสิ่งที่ผมได้เจอในช่วงเวลาหนึ่ง และหลาย ๆ เรื่องก็สอนอะไรผมเยอะมาก
ผมเลยอยากเอามันกลับมาเล่าให้ทุกคนฟังว่า

“นี่คือสิ่งที่ผมไปเจอมา”

แล้วสิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยคิดเลยคือ การทำช่องนี้จะพาผมมาเจอคนที่น่ารักมาก ๆ ขนาดนี้

ทุกวันนี้เวลาออกไปข้างนอก แล้วมีคนเดินเข้ามาบอกว่า

“พี่ ผมดูช่องพี่อยู่นะ”
“ติดตามพี่มานานแล้วครับ”

เอาจริง ๆ ผมยังไม่ชินเลยครับ 555
บางทียังมีความรู้สึกแบบ

“เขารู้จักเราจริง ๆ เหรอวะ”

เพราะในหัวผม ผมก็ยังเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เป็นเด็กเภสัชคนหนึ่งที่ครั้งหนึ่งก็คิดว่าชีวิตตัวเองคงเรียนจบ แล้วก็ไปทำงานในเส้นทางที่เรียนมาเหมือนที่เคยวางไว้

ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง เรื่องที่ตัวเองพูดหรือเล่าออกไป จะมีคนฟังเยอะขนาดนี้ หรือจะไปมีความหมายกับใครบางคนได้

และถ้าถามว่าอะไรคือสิ่งที่ผมดีใจที่สุดจากการทำช่องนี้
เอาจริง ๆ ไม่ใช่ยอดวิว
ไม่ใช่ยอดติดตาม
แล้วก็ไม่ใช่การที่มีคนจำผมได้
แต่เป็นเวลาที่มีใครสักคนมาบอกว่า

“พี่ ผมเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นแล้วนะ”
“พี่ ผมกำลังจะไปเรียนที่ญี่ปุ่นแล้ว”
“ผมเริ่มสนใจญี่ปุ่นมากขึ้นเพราะดูช่องพี่”

หรือบางคนบอกว่า เรื่องที่ผมเล่าทำให้เขากล้าลองทำอะไรบางอย่างที่ตัวเองอยากทำ
ทุกครั้งที่ได้อ่านข้อความแบบนี้ ผมดีใจมากจริง ๆ
เพราะไม่เคยคิดเลยว่า เรื่องที่เริ่มต้นจากความชอบธรรมดา ๆ ของตัวเอง จะกลายเป็นส่วนเล็ก ๆ ที่ทำให้ใครบางคนอยากเริ่มต้นอะไรใหม่ในชีวิตได้
ผมคงไม่ได้เปลี่ยนชีวิตใครขนาดนั้นหรอกครับ
แต่ถ้าเรื่องที่เราชอบ เรื่องที่เราเจอ แล้วเลือกเอามาเล่า ทำให้ใครสักคนคิดว่า

“งั้นเราลองดูบ้างดีไหม”

สำหรับผม แค่นี้ก็มากกว่าที่เคยคิดไว้ตอนเริ่มทำช่องนี้แล้วครับ
ไม่รู้ว่าเคยพูดจริง ๆ จัง ๆ แบบนี้หรือยัง แต่ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา พอเห็นทั้งคนญี่ปุ่นและคนไทยพูดถึงเรื่องของผม เลยรู้สึกว่าอยากพูดไว้สักครั้ง

"ขอบคุณทุกคนมาก ๆ นะครับที่ติดตามกันมา"

ทั้งคนที่เพิ่งรู้จักกันจากคลิปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา และคนที่อยู่ด้วยกันมานานแล้ว
หนึ่งในเหตุผลที่ทุกวันนี้ผมยังอยากเล่าเรื่องต่อ ยังเจออะไรแล้วคิดว่า

“เออ เรื่องนี้น่าสนใจ เอาไปเล่าให้ทุกคนฟังดีกว่า”

ก็เพราะผมรู้ว่ายังมีคนที่อยากฟังเรื่องเหล่านี้จากผมอยู่
ขอบคุณจริง ๆ ครับ ❤️
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าช่องนี้จะพาผมไปเจออะไรต่อจากนี้
แต่ถ้ายังมีเรื่องที่น่าสนใจให้เล่า
ก็คงจะยังเล่าให้ฟังไปเรื่อย ๆ ครับ :)
โอตะ - 2026

“พี่ทำงานที่นี่วันสุดท้ายแล้วนะ ซองจุน”

พอผมพูดจบ น้องมันเงียบไปแป๊บนึง แล้วตอบกลับมาเป็นภาษาไทยว่า

“อย่า…ไปครับ”

เป็นคำที่ผมเคยสอนน้องไว้ครั้งก่อน

สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านเรื่องซองจุนมาก่อน น้องเป็นเด็กเกาหลีที่ทำพาร์ตไทม์อยู่สนามบินเดียวกับผม เป็นคนทำงานเก่งมาก ภาษาญี่ปุ่นก็ดี แต่พูดตรง ชอบสั่ง แล้วก็ค่อนข้างเข้ากับคนยาก จนหลายครั้งต้องทำงานอยู่คนเดียว

ผมเองก็เคยมีอคติกับน้องเหมือนกัน

จนคืนหนึ่ง ตอนผมปิดระบบไม่ได้ ทั้งที่ซองจุนขึ้นรถไฟกลับไปหลายสถานีแล้ว น้องกลับนั่งรถย้อนมาช่วยผม แล้วอยู่จนเกือบห้าทุ่ม

วันนั้นทำให้ผมมองเด็กคนนี้เปลี่ยนไปพอสมควร

ส่วนวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะได้เจอน้องที่ทำงาน

ปกติผมอยู่สนามบินฮาเนดะ Terminal 2 ส่วนซองจุนอยู่ Terminal 1 เป็นหลัก วันนั้นจริง ๆ ผมไม่ได้มีเวรอยู่ที่เดียวกับน้องด้วยซ้ำ แต่ผมตั้งใจไปถึงก่อนเวลา เพราะอยากเดินไปหา

แล้วก็มีของเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือไปให้ เป็นขนมจากดิสนีย์แลนด์

พอเดินไปถึงเคาน์เตอร์ ซองจุนทำหน้างง ๆ

“วันนี้พี่อยู่ที่นี่ด้วยเหรอครับ?”

เพราะปกติที่ Terminal 1 น้องแทบจะนั่งอยู่เคาน์เตอร์คนเดียว ต่างจาก Terminal 2 ที่ผมอยู่กันทีละ 4–5 คน

“เปล่า พี่ตั้งใจมาหา”

พอบอกแบบนั้น มันดูดีใจนะ 555
ซองจุนเป็นคนที่ดูเหงา ๆ อยู่แล้วด้วย

ผมเลยยื่นกล่องขนมให้

“อะ พี่ให้”

“ให้ผมทำไมครับ?”

มันทำหน้างงอีกแล้ว

“เอ้า ก็วันก่อนที่มาช่วยพี่ไง ถ้าวันนั้นไม่กลับมาช่วย พี่คงไม่ได้กลับบ้านแน่”

พอซองจุนพลิกกล่องแล้วเห็นว่าเป็นขนมจากดิสนีย์แลนด์ มันทำหน้าตกใจเลย

“แพงไหมครับพี่? ดิสนีย์แลนด์ผมยังไม่เคยไปเลย”

พอได้ยินแบบนั้นก็แอบสงสารนะ

น้องมันตั้งใจทำงานมาก ลงตารางแทบไม่มีวันหยุด แล้วทำอยู่คนเดียวเกือบตลอด ผมยังเคยคิดเลยว่า แล้วแบบนี้จะเอาเวลาไหนไปเที่ยววะ

ผมเลยบอกมันว่า

“พี่ทำงานวันสุดท้ายแล้วนะ ซองจุน”

แล้วน้องก็ตอบคำเดิมที่ผมเคยสอน

“อย่าไปครับ”

“เอ้า ยังจำได้อีกเหรอ”

มันหัวเราะ แล้วก็บอกว่า

“ขอบคุณนะครับที่ซื้อขนมให้”

ผมก็บอกมันไปว่า

“ตั้งใจเรียนนะน้อง สู้ ๆ”

อยู่ดี ๆ ซองจุนก็พูดขึ้นมาว่า

“ผมก็จะออกแล้วเหมือนกันครับ”

“อ้าว ทำไมล่ะ?”

“ผมเบื่อครับ ไม่ค่อยได้เจอใคร”

อืม…ก็เข้าใจได้นะ

ลองคิดดู ทำงานแทบทุกวัน แต่แทบไม่ได้เจอเพื่อนร่วมงานเลย เจอแต่ลูกค้า ถ้ามีปัญหาอะไรก็ต้องโทรถามคนอื่น จะมีคนเดินมาหาก็ต่อเมื่อจำเป็นจริง ๆ

คนเราทำงานเก่งแค่ไหน ถ้าต้องอยู่คนเดียวทุกวันมันก็คงเหงาเหมือนกัน

“ผมชอบรถครับ ผมสมัครบริษัทเช่ารถไป”

ผมจำได้ว่าเมื่อนานมาแล้วน้องเคยเล่าให้ฟังว่าเป็นคนชอบรถอยู่แล้ว

ผมเลยบอกมันว่า

“ก็ดีนะ ถ้าคิดว่าเหมาะกับเรา ก็น่าจะเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดี”

ก่อนกลับ ผมเลยบอกว่า

“มา ๆ ไหน ๆ ก็วันสุดท้ายแล้ว มาถ่ายรูปกับพี่หน่อย”

“ผมถ่ายรูปไม่เป็นนะครับ”

“เออ ไม่ต้องถ่ายเป็นก็มาถ่ายด้วยกันได้ 55555”

สรุปก็เลยได้รูปนี้มา

รูปสุดท้ายกับซองจุนในที่ทำงานแห่งนี้

รอบหน้าถ้ากลับไปที่เคาน์เตอร์ตรงนั้น ก็คงไม่เจอน้องมันแล้วเหมือนกัน

แต่ก็ดีใจนะที่วันสุดท้ายผมตั้งใจเดินไปหา

อย่างน้อยก็ได้เอาขนมไปให้
ได้บอกขอบคุณ
ได้ถ่ายรูปด้วยกัน
แล้วก็ได้รู้ว่า เด็กที่เคยนั่งอยู่คนเดียวตรงเคาน์เตอร์ทุกวัน กำลังจะเริ่มต้นอะไรใหม่เหมือนกัน

หวังว่าที่ทำงานใหม่จะมีคนให้คุยด้วยเยอะ ๆ นะ ซองจุน

แล้วก็หวังว่าครั้งหน้า ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีก นายคงได้ไปดิสนีย์แลนด์แล้วนะ 555

สำหรับใครที่ยังไม่เคยอ่านเรื่องซองจุนตอนก่อน เดี๋ยวผมแปะไว้ในคอมเมนต์นะครับ

โอตะ - 2026

"พี่แพงคือคนไทยที่มีผลงานได้รับเลือกเป็น 1 ใน 10 ของ Tokyo Camera Club ท่ามกลางผลงานภาพถ่ายมากกว่า 52 ล้านภาพ"

วันก่อนเราได้มีโอกาสไปกับพี่ดิบ คุณนายปลาดิบ ไปดูงานแสดงภาพของพี่แพง จากเพจ In My Memories ที่กรุงเทพ แล้วได้มีโอกาสนั่งคุย ฟังพี่เขาเล่าทั้งเรื่องการใช้ชีวิตในญี่ปุ่นและเบื้องหลังของภาพแต่ละภาพ

ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกชื่นชมมากจริง ๆ

ทุกครั้งที่เราได้ฟังเรื่องราวของคนไทยที่ไปใช้ชีวิตอยู่ในญี่ปุ่น เราจะรู้สึกแบบนี้เสมอ เพราะเรารู้ว่าการไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมันไม่ง่ายเลย

แล้วการที่คนไทยคนหนึ่งจะสร้างผลงานของตัวเอง จนได้รับการยอมรับในวงการถ่ายภาพของญี่ปุ่นได้ ยิ่งไม่ใช่เรื่องง่าย

พี่แพงเล่าให้เราฟังว่าภาพ "Autumn Float" ของพี่เขาได้รับเลือกเป็น **東京カメラ部10選 (Tokyo Camera Club 10 Selected)** หรือ 1 ใน 10 ผลงานของปีนั้น

ตอนฟังครั้งแรกเราก็รู้สึกว่าเก่งมากแล้วนะ แต่พอรู้ว่า Tokyo Camera Club เป็นคอมมูนิตี้ถ่ายภาพขนาดใหญ่มากของญี่ปุ่น และมีผลงานภาพถ่ายสะสมมากกว่า "52 ล้านภาพ"

ตอนฟังคือ ห้ะะะ!! จาก 52 ล้านภาพ

ก็ยิ่งรู้สึกว่า โห…คนไทยไปทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ

แต่สิ่งที่ทำให้เราประทับใจที่สุดจากการไปดูงานครั้งนี้ จริง ๆ แล้วไม่ใช่แค่เรื่องรางวัล

มันคือ

"เรื่องราวกว่าจะได้ภาพแต่ละภาพมา"

เพราะบางภาพถ้าเราเดินเข้าไปดูเฉย ๆ เราอาจจะคิดแค่ว่า

“สวยจัง”

แต่พอพี่แพงเล่าให้ฟังว่า ภาพนี้อยู่ที่ไหน กว่าจะไปถึงต้องเดินทางยังไง ต้องรอนานแค่ไหน บางภาพต้องตื่นเช้ามาก บางที่ต้องเดินเข้าไปไกล บางครั้งต้องบุกป่าฝ่าดง หรือเดินทางไปแล้วก็ไม่ได้ภาพที่ต้องการ ต้องกลับไปใหม่อีกครั้ง

พอได้ฟังเรื่องแบบนี้ ความรู้สึกที่เรามีต่อภาพมันเปลี่ยนไปเลย

มันไม่ใช่แค่ “รูปญี่ปุ่นสวย ๆ” อีกแล้ว

เพราะในภาพหนึ่งใบ มันมีทั้งเรื่องราวของสถานที่นั้น มีจังหวะที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น แล้วก็มีทั้งเวลา ความพยายาม และเรื่องราวของคนที่อยู่หลังกล้องอยู่ในนั้นด้วย

แล้วมีอีกเรื่องที่เรารู้สึกประทับใจมาก

หลังจากเราไปงานแล้วลง Story ใน Instagram มีเพื่อนคนไทยของเราที่กำลังอยู่ญี่ปุ่นทักมาเลยว่า

"ติดตามและชอบผลงานของพี่แพงมานานแล้ว"

แล้วเขายังบอกเราด้วยว่า ในช่วงที่ตัวเองมาเรียนและใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่น เขาเคยดูภาพของพี่แพง แล้วใช้ภาพเหล่านั้นเป็นกำลังใจให้ตัวเอง

เราฟังแล้วรู้สึกดีมาก

สำหรับคนถ่าย ภาพหนึ่งภาพอาจเป็นความทรงจำ เป็นสิ่งที่ตัวเองตั้งใจเดินทางไปถ่ายให้ได้

แต่สำหรับใครอีกคนที่กำลังเหนื่อยอยู่ต่างประเทศ ภาพเดียวกันนั้นอาจกลายเป็นกำลังใจให้เขาผ่านช่วงเวลาหนึ่งไปได้เหมือนกันครับ

พอวันนั้นเราได้มาเจอคนที่อยู่หลังภาพจริง ๆ ได้ฟังว่ากว่าจะได้แต่ละภาพมามันยากแค่ไหน แล้วกลับมายังได้รู้ว่าผลงานเหล่านั้นเคยมีความหมายกับคนอื่นยังไง

ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า **คุณค่าของภาพถ่ายมันมีมากกว่าความสวยจริง ๆ**

ใครที่ชอบญี่ปุ่น ชอบถ่ายภาพ หรือจริง ๆ ต่อให้ไม่ได้เป็นคนเล่นกล้องเลย เราก็อยากให้ลองไปดูงานของพี่แพงกันครับ

อยากให้ทุกคนลองไปชม และช่วยกันสนับสนุนผลงานของคนไทยเก่ง ๆ แบบนี้กันครับ 🇹🇭🇯🇵

"JAPAN… IN MY MEMORIES – ญี่ปุ่น…ในความทรงจำของฉัน"
โดย **พี่แพง – เสาวนีย์ สุนทรารักษ์ | In My Memories**

สถานที่ "Snappix Space & Gallery"
https://maps.app.goo.gl/oz7TJM9Gm7utWELfA
จัดแสดงถึง 23 สิงหาคม 2569
08.00–18.00 น. (ปิดวันจันทร์)
**เข้าชมฟรี**