08/11/2019
คนเป็นครู...นอกจากวิชาการแล้ว เราสอนอะไรให้เด็กได้บ้าง
ขึ้นภาคเรียนใหม่ของเด็กระบบไทยแล้ว เทอมนี้ครูวีมีเด็กเรียนอ่อนที่ต้องมอนิเตอร์หลายคน หนึ่งในนั้นคือเด็กผู้หญิง ม.2 คนหนึ่งที่ผลการเรียนในเทอมที่แล้วอ่อนมากเสียจนครูปวดใจ
เด็กคนนี้เรียนอยู่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง เธอเรียนกับครูวีมาหลายปี ช่วงขึ้นมัธยมมาเธอทำกิจกรรมโรงเรียนเยอะมาก แถมติดมือถือ แชทโน่นนี่ ดู youtube เล่นเกมส์ สารพัด และให้ความสำคัญกับการเรียนน้อยมาก จนคะแนนร่วงลงเรื่อยๆ หนักสุดคือเทอมที่ผ่านมา คะแนนเธอเหลือเพียงเกรด 2.2 เท่านั้น
เธอเดินมาหาครูวีช่วงปิดเทอมด้วยหน้าตาอมทุกข์อยู่หลายวัน เธอเล่าว่าคุณแม่โกรธและเสียใจมาก ซึ่งครูเองก็เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่ ครูเลยถามเธอว่า "แล้วหนูจะทำยังไง" เธอตอบครูว่า "หนูจะขยัน จะตั้งใจขึ้นค่ะ" ครูวีถามต่อ "นั่นแค่คำพูด ครูอยากรู้ว่าแผนการกระทำ ในการ take action ของหนูคืออะไร"
เธอเงียบ....ใช่สิ....คำว่า "ขยัน" ฉันจะทำมันอย่างไร??
ครูวีเลยให้เธอไปหาสมุดเปล่ามาเล่มนึง ในสมุดตีตารางดังรูป และสมุดนี้เธอจะต้องนำไปโรงเรียนทุกวัน ในแต่ละหน้าจะถูกตีช่องตาราง มีรายชื่อของวิชาไล่เรียงตามตารางสอน เธอจะต้องจดมาให้ได้ทุกวันว่าแต่ละวัน แต่ละวิชาเรียนอะไร การบ้านคืออะไร กำหนดส่งคือเมื่อไหร่ และมีอะไรที่ต้องระวังเป็นพิเศษ และแน่นอน...เธอจะต้องถือสมุดเล่มนี้มาหาครูวีทุกเย็น แม้ว่าเราจะไม่มีเรียนกัน ครูจะช่วยตรวจสอบ ช่วยวางแผนจากเนื้อหาที่เรียน ว่าควรอ่านวิชาไหน บทเรียนไหนล่วงหน้า การบ้านส่งครบไหม ขาดตกอะไรไป และครูจะได้เตรียมสอนเสริมในวิชาเลขกับภาษาอังกฤษให้ได้ตรงตามเนื้อหา
โดยทุกวันที่เธอเดินมาหาครู ที่ไม่ใช่วันที่มีเรียนกัน...ครูไม่คิดค่าชั่วโมงสอน แต่มีข้อแม้ว่า เธอต้องมาทุกวัน...ถ้าเริ่มไม่มาเมื่อไหร่ โดยไม่มีเหตุผลเหมาะสมถึงขั้นคอขาดบาดตาย ครูจะเลิกทุ่มเทให้เธอทันที
ณ วันนี้ เธอเปิดเทอมมาได้สองสัปดาห์แล้วค่ะ และเธอยังคงเดินมาหาครูวีทุกวัน พร้อมกับหนีบเอาสมุดเล่มนี้และหอบหนังสือเรียนที่เรียนในแต่ละวันมาเต็มกระเป๋า ครูช่วยเช็คการบ้าน (แต่ไม่ทำให้...เด็กต้องทำเอง) เราช่วยกันวางแผนการส่งรายงาน และเธอเริ่มกลับไปอ่านวิชาที่ควรอ่านก่อนเข้าห้องเรียนอย่างเช่นพวกประวัติศาสตร์ สังคมฯ ด้วยตัวเอง
เธอหิ้วเจ้าสมุดนี้ไปโรงเรียนทุกวัน จนครูคิดว่าสภาพมันจะต้องเยินในไม่ช้า ครูเลยหยิบปกพลาสติกมาใส่ให้ จำได้ว่าวันนั้น...เด็กน้อยนั่งมองครู น้ำตาคลอ
ครูไม่รู้ว่าวิธีการนี้จะทำให้เด็กน้อยคนนี้เดินไปถึงตรงไหน...แต่ที่แน่ๆ ครูมันใจ ว่าเธอจะไปได้ไกลกว่าจุดที่เธอกำลังหลงทางอยู่อย่างแน่นอน
สำหรับฉันที่เป็นเพียงครูสอนพิเศษ ไม่ได้มียศ ไม่ได้มีตำแหน่ง ไม่ได้มีเงินเดือนมั่นคงหรือสวัสดิการอะไร แต่ครูเชื่อมาตลอดว่า คนเป็นครู...ไม่ว่าจะสอนอยู่ที่ไหน ทำได้มากกว่าการยืนหน้าห้องและสอนแต่วิชาการ คนเป็นครู....ทำได้มากกว่านั้น
และหนึ่งในหลายๆสิ่งมากกว่านั้นที่ครูทำได้....
ก็คือ....การเป็นแรงบันดาลใจและเป็นต้นแบบที่ดี
บันทึกไว้ด้วยรัก
08.11.2019
ชีวิตครูวี
