Doctors save lives,
Real teachers guide people to lives worth living
เกิดเป็น(ลูก)ครู
แชร์
ไม่ว่าจะเรียกขานอย่างไร ในหัวใจ ฉันเป็นครู
Be someone
ไม่สำคัญเท่า
Do something
นะลูก
เนื่องจากวันนี้เป็นวันครู
ซึ่งบรรพบุรุษของแอดมินก็เป็นครูมาหลายรุ่น
ได้เห็นความเจ็บปวดที่เกิดจากการศึกษาไทยรวมๆกันมาเกือบร้อยปี
ก็เลยอยากจะเขียนถึงเรื่องนี้หน่อยครับ
คนหนุ่มสาวในประเทศเราเคยมีความหวังถึงอนาคตอันสวยงาม
ในตอนนั้นครูหลายคนช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากการศึกษาลงไปได้บ้าง คำว่าครูในยุคนั้น จึงเป็นยิ่งกว่าอาชีพ แต่เป็นไลฟ์สไตล์อย่างหนึ่ง
ในฐานะเพื่อนมนุษย์ ที่หวังดีต่อมนุษย์ที่เป็นลูกของคนอื่น
แต่ผ่านมาหลายสิบปี การศึกษาไทยเองไม่ได้เมตตาต่อคนเรียน ผู้ปกครอง ครู และคนที่เกี่ยวข้องกับมันแม้แต่น้อย เมื่อสนามธรรมดาเต็มไปด้วยการแก่งแย่ง ตะเกียกตะกาย แข่งขันเข้มข้น จนไม่เหลือเวลาค้นหาคุณค่าที่แท้จริงของตัวเอง
คนที่พอจะมีกำลังจึงยอมลงทุนมหาศาลเพื่อซื้อพื้นที่ในสนามใหม่ให้แก่ลูกหลานในโรงเรียนอินเตอร์ แม้ว่าจะไม่มีอะไรรับประกันได้ว่า จะทำให้คนรุ่นใหม่ได้สร้างเส้นทางชีวิต อย่างที่อยากจะไปถึงตรงปลายทางที่ต้องการได้
การศึกษากลายเป็นการปล่อยให้ไปดิ้นรนกันเอาเอง
กับโอกาสที่ต้องซื้อแพงมากขึ้นทุกที แน่นอนว่ามีคนจำนวนมากถูกทิ้งไว้ข้างหลัง และแม้จะสามารถซื้อโอกาสได้แล้ว แต่ปลายทางอนาคตนั้นก็มีทางเลือกที่จำกัดเหลือเกิน การศึกษาที่เราจ่ายหนักเพื่อความหวัง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหวังได้มากแค่ไหน
หากมันจะมีโอกาสดีขึ้นได้สักวัน เราไม่สามารถบอกให้ครูทั้งหลายมาคอยเยียวยาความเจ็บปวดเหล่านั้นได้อย่างในอดีตอีกแล้ว เพราะครูผู้มีงานล้นมือเองก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่ากันเลย
การศึกษาที่ดีในสมัยใหม่คือมีระบบที่ดี เห็นคุณค่าของมนุษย์
มากกว่าการเป็นฟันเฟืองเล็กๆในจักรกลที่ดูดกลืนชีวิต แต่ต้องเป็นการพัฒนาทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของเรา คือพลังความสร้างสรรค์ที่ไร้ขีดจำกัด
ไม่รู้ว่าเราจะมีโอกาสได้เห็นการศึกษาแบบนี้ได้เหมือนกับประเทศอื่นๆบ้างไหม ทั้งประเทศที่เจริญกว่าเรา หรือที่ยังตามหลังมาติดๆ แต่คนของเขายังมีความหวังอันรุ่นโรจน์รออยู่ข้างหน้า
ในฐานะคนที่อยู่ในระบบการศึกษา ที่ไม่อยากเห็นชีวิตคนเป็นเพียงตัวเลขในกระดาษ แต่อยากให้คนเรียนได้มีชีวิตที่สวยงามที่สุดเท่าที่จะสร้างสรรค์ขึ้นเองได้ แอดมินขอเป็นกำลังใจ และขอให้น้องๆคนไทยรุ่นใหม่ระลึกเสมอว่า
ไม่ว่าอะไรจะดูสิ้นหวังแค่ไหน ก็จงอย่าสิ้นหวังในตัวเอง
ขอให้หมั่นเรียนรู้อยู่เสมอนะครับ
เพราะแม้การศึกษาอาจเป็นไปเพียงเพื่อระบบเศรษฐกิจ
แต่การเรียนรู้นั้นเป็นไปเพื่อตัวเราเองจริงๆ
สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังครับทุกคน
วันหยุดของเสียงในหัว
ทุกวันนี้ความสนใจของเรา (attention) กลายเป็นสินค้า ทุกสิ่งและทุกคนอยากแย่งความสนใจของเรา มันกลายเป็นสกุลเงินใหม่ เราเป็นมนุษย์ที่กว่าจะโตขึ้นมาก็ต้องผ่านอะไรมาหลายอย่าง และการเลี้ยงดูอุ้มชูของหลายคน
แต่เรากลับมีเสียงที่คนอื่นใส่เข้ามาในหัวมากขึ้นเรื่อยๆ (โพสต์นี้ก็อีกหนึ่งเสียงเช่นกัน)
พอเราแพ้เสียงในหัว เราก็อาจทำอะไรโดยไม่ไตรตรองให้ดี เล็กน้อยก็แล้วไป แต่บางอย่างก็ยากที่จะแก้ไข
วันหยุดยาว เหมือนทุกอย่างช้าลง เสียงต่างๆเบาลง มันจึงเป็นโอกาสดี
ที่เมื่อเสียงในหัวน้อยลงไปในช่วงหนึ่งของปี เราจะได้มีเวลาฟังเสียงที่สำคัญต่อเราจริงๆ
เสียงในหัว-ใจ
คำถามว่าเราอยากมีชีวิตแบบไหน ที่สำคัญกว่าเราอยากได้ไอเท็มอะไร
เราต้องเหมือนใครหรือเปล่า อะไรแปลว่าสำเร็จสำหรับเรา
เมื่อปีนป่ายชีวิตไปยังจุดสูงขึ้นแล้ว เราอยากเห็นวิวอะไรจากมุมสูงนั้น
เสียงในหัวใจ เป็นสิ่งที่ AI ยังไม่มีในวันนี้
เมื่อเรามาอยู่ในยุคที่มนุษย์สำคัญน้อยลงไปเรื่อยๆ
ในมุมเหตุผลของการดำรงอยู่นั้น
ความเป็นมนุษย์กลับยิ่งสำคัญยิ่งกว่ายุคไหนๆ
ในชีวิตนี้ลูกไม่ต้องทำหลายสิ่งมากมาย
แต่ทำแค่บางสิ่งที่มีความหมายมากมายต่อตัวลูก
As a human being,
We don't learn in order to be rich.
But actually, we learn in order to be free.
เวลาเราเลือกเรียนมหาวิทยาลัย
ถ้าคิดว่าเรียนอะไรถึงจะรวย
ถึงรวยเท่าไหร่ก็คงไม่พอ
แต่ถ้าถามตัวเองว่าเรียนอะไรแล้วรู้สึกเติมเต็ม
แม้เราจะสามารถเรียนรู้ต่อไปได้ไม่สิ้นสุด
แต่เราก็ยังรู้สึกอิ่มเอม
หมั่นเรียนรู้อยู่เสมอ
บางอย่างเก็บไว้ บางอย่างปล่อยไปถ้าไม่ใช่ตัวเรา
และมีความสุขกับมันไป
นี่คือสิ่งที่การเรียนควรจะเป็น
เรียนรู้ให้เหมือนกับได้ความสุขจากการเดินทาง
จรวดส่งยานอวกาศไปลงดวงจันทร์หรือดาวอังคาร
บอกอะไรเกี่ยวกับชีวิต
เรามีเชื้อเพลิงที่แบ่งไว้เป็นส่วนๆ
ส่วนแรกต้องใช้มากที่สุดเพื่อสู้กับแรงดึงดูด
พอเดินทางไปสักพัก พลังงานส่วนแรกจะหมด
ส่วนนั้นจะถูกสลัดออก เพื่อจุดระเบิดพลังงานของส่วนต่อไป
ถ้าวันไหนหมดพลัง นั่นอาจะเพราะเรากำลังจะผ่านเฟสหนึ่งของชีวิต
ที่ต้องทิ้งบางอย่าง ปล่อยวางบางเรื่อง
จุดระเบิดพลังงานของส่วนถัดไป
แล้วเดินทางต่อ
หลีกเลี่ยงสิ่งที่เป็นภัย
หมั่นตรวจสอบและใส่ใจความปลอดภัย
อย่าใช้ชีวิตด้วยความประมาท
นอกจากนั้น ระบบนำทางหรือ Navigation เป็นเรื่องสำคัญมาก
หมั่นทบทวน และหมั่นปรับทิศทางของเราให้ตรงกับเป้าหมายของเราเสมอ
Build life with full potential,
Live life for what it has to offer.
เรียนรู้เพื่ออิสรภาพ
ลูกรัก
ลูกเคยรู้สึกบ้างมั้ย ว่าการเรียนนั้นมันน่าเบื่อ
ทำไมต้องถูกบังคับให้ทำโน่นนี่
หรือมานั่งฟังเรื่องที่ไม่รู้เลยว่าจะเอาไปใช้อะไร อย่างไร
มันดูไม่มีอิสระ ใช่มั้ยล่ะลูก
แล้วเราจะเรียนมันไปทำไม เป้าหมายของการเรียนคืออะไรกันแน่
ส่วนหนึ่งที่มันเป็นแบบนี้ เป็นเพราะแนวคิดที่เรียกกันว่าการศึกษา
การศึกษา ฟังดูคล้ายกับการเรียน แต่มันไม่เหมือนกันซะทีเดียว
การศึกษานั้นเป็นแบบแผน เป็นโครงสร้างที่ไม่ยืดหยุ่น
ถ้าจะสร้างให้การศึกษามันยืดหยุ่น น่าสนใจ ไม่น่าเบื่อ
ต้องอาศัยความมุ่งมั่นในการบริหารประเทศ ของสังคมที่มีความสร้างสรรค์
ซึ่งมันก็ไม่มีทางเลือกให้คนในสังคมแบบประเทศเราเท่าไหร่
แต่ถึงจะเป็นประเทศที่การศึกษาดีๆ
การเรียนรู้ก็จะมีบางส่วนที่น่าเบื่ออยู่ดี
ประเด็นคือ แม้จะน่าเบื่อบ้าง แต่ก็คุ้มที่เราจะเรียนรู้มัน
เพื่อที่จะได้นำไปสร้างสรรค์อะไรที่น่าสนใจได้ในอนาคต
น่าแปลกที่หากเราอยากมีอิสระ อยากมีทางเลือกมากๆ
เรากลับต้องฝึกบังคับตัวเอง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ความน่าเบื่อหรือยากลำบาก
แต่อยู่ที่ว่าเราเลือกที่จะทำมันเอง เพราะมันคุ้มค่า
การเก็บออมเงิน การลองอะไรแล้วผิดพลาดเพื่อเก็บประสบการณ์
มันก็เป็นแบบเดียวกัน
ไม่ได้รู้สึกดีในตอนแรก แต่ผลของมันจะแสดงออกมาหลังจากเราอดทนทำมาหลายปี
คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าเราเรียนไปเพื่อจะหาเงินให้ได้มากๆ
ซึ่งมันผิดประเด็นไปนิดหน่อย ตรงที่ว่าการมีรายได้เพียงพอและมีเหลือเก็บ
จริงๆมันหมายถึงการมีอิสรภาพในชีวิตต่างหาก
ซึ่งจำนวนเงินที่มากน้อยสำหรับความรู้สึกอิสระของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน
พ่อจึงอยากบอกลูกว่า แม้การเรียนรู้ หรือการอยู่ในระบบการศึกษา
มันดูน่าเบื่อและไม่มีอิสระ แต่เราต้องเข้าใจว่ามันเป็นไปเพื่อให้เราฝึกบังคับตัวเองให้ทำในสิ่งที่ไม่ค่อยจะสนุก เพื่อจะมีความรู้พอที่จะไปทำสิ่งที่น่าสนใจและมีค่ากับคนอื่น ที่พ่อรับรองได้ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ดีและยั่งยืนกว่าความสนุกแค่ฉาบฉวยแน่นอน
ส่วนสังคมที่ระบบการศึกษาที่ไม่ส่งเสริมการเรียนรู้มากนัก
รวมทั้งคนส่วนใหญ่ก็ไม่มีเงินทองมากมายขนาดจะไปเรียนอินเตอร์
เราก็พยายามอยู่กับมันและเอาหาวิธีเอาตัวรอดในระบบไป
เพราะปลายทางของแต่ละคนไม่เหมือนกัน และมันก็ไม่ได้มีสูตรสำเร็จ แม้กระทั่งสำหรับคนที่เข้าคณะยอดนิยมในมหาวิทยาลัยดังๆได้ก็ตาม
ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไป หลายคนกลับพบว่าไม่ได้อยากทำสิ่งนั้นจริงๆ
ถ้าอยากมีอิสระ เราก็ต้องอดทนเรียนรู้และเข้าใจการทำงานของพันธนาการ
การยอมทนอยู่และหาทางเอาตัวรอดในระบบการศึกษา
จึงเป็นไปเพื่อให้เราเข้าใจการทำงานของพันธนาการ
เพื่อให้ชีวิตเรามีอิสรภาพได้ในที่สุด
จากการอดทนเรียนรู้ ในสิ่งที่ควรค่าแก่เวลาชีวิตของเรา
Grow up, if you are young.
Grow wise, if you get older.
Grow old, with someone you really care.
ที่ตั้ง
ประเภท
เว็บไซต์
ที่อยู่
Bangkok