ดร.สรยุทธ "เอเชีย" รัตนพจนารถ / Dr.Sorrayut "Asia" Ratanapojnard

สวัสดีค่ำวันอังคารครับ 🙏🏻 คำ่นี้แอดมินขอนำเรื่องว่าด้วย #ชื่อ ซึ่งอ.เอเชียเคยเขียนไว้มาฝากกันครับ
ค่อนข้างยาว แต่ก็กำลังดีสำหรับจุดประกายความคิดกันครับ
📖 📖 📖
ในงานอบรมสิ่งแวดล้อมศึกษาแก่ครูชาวต่างชาติ เพื่อนสนิทของผมที่บุกเบิกงานด้านนิเวศแนวลึก (Deep Ecology) โคจรมาพบกับสาวนักนิเวศวิทยารุ่นพี่ ผู้มีชื่อเสียงและผลงานมายาวนานด้านการอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เธอสารภาพว่ารู้สึกจี๊ดและไม่ชอบหน้าเขาตั้งแต่ยังไม่พบ เพราะรู้สึกทำนองว่าอะไรกันเนี่ย Deep Ecology แปลว่าคนอื่นเขา Shallow Ecology เป็นนักนิเวศตื้นๆ กันหรืออย่างไร จนต้องได้พูดคุย เรียนรู้ อยู่ทำงานด้วยกันสักพัก จึงได้เข้าใจ รู้สึกเคารพนับถือ เห็นคุณค่าในความสามารถและในงานของกันและกัน

เป็นธรรมดาสามัญที่นักคิด นักปฏิบัติ นักเปลี่ยนแปลง และนักอื่นๆ อีกนักต่อนัก มักจะคิดและขับเคลื่อนอะไรดีๆ ใหม่ๆ ด้วยการตั้งชื่อเพราะๆ เก๋ๆ ให้งานนั้น เรามักมองเห็นว่าของเรามันดีอย่างไร แตกต่างจากที่มีอยู่ในปัจจุบันอย่างไร เราอยากชูประเด็นนี้ และชอบที่มันสื่อความหมายและความเป็นตัวเรา คิดว่าคนอื่นฟังแล้วจะได้เข้าใจ เกิดความสงสัย เกิดแรงบันดาลใจ จนอยากมาร่วมขบวนรถไฟทำงานนี้ด้วยกัน ไม่ว่าจะ

จิตวิวัฒน์ - สุขภาวะทางจิตวิญญาณ - จิตตปัญญาศึกษา ฯลฯ

พวกเขา (และหลายครั้งหมายรวมถึงพวกเราด้วย) มักต้องใช้เวลาไม่น้อยตอบคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า อธิบายแล้วอธิบายอีกว่าจิตวิวัฒน์คืออะไร อะไรบ้างล่ะที่เป็นสุขภาวะทางจิตวิญญาณ แล้วอะไรบ้างที่ไม่ใช่ มีคนร้องขอให้ช่วยนิยามจิตตปัญญาศึกษาในเกือบทุกการอบรมสัมมนา

หลายเวทีมีคนตั้งเป้าในใจเพื่อเข้ามาบอกว่าตนรู้สึก “ไม่โดน” อย่างแรง กับการใช้คำนั้นๆ อย่างไร ร่ำๆ จะทะเลาะกันก็มี บ้างก็บอกว่าไม่ควรใช้คำบางคำเพราะมันไม่เคยมีอยู่ในหลักความเชื่อหรือคำสอนเดิม เช่น คำว่าจิตวิญญาณไม่เคยมีในพุทธศาสนา เป็นต้น

แม้กระทั่งเรื่อง การแพทย์ที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์ (Humanized Health Care) ก็มีผู้ติติงว่า “งั้นงานที่ฉันทำอยู่นี้ไม่มีหัวใจ หรือมีหัวใจที่ไม่ใช่มนุษย์หรือ”

เป็นศาสตร์และศิลป์ของการขับเคลื่อนอย่างยิ่งว่าทำอย่างไรจึงจะนำพาผู้คนจากหลากหลายความเชื่อ ให้ได้ร่วมกันทำงานดีๆ ที่ไม่ว่าเราจะตั้งชื่อสวยงามแค่ไหน ก็คงมีคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยอยู่ดี

เป็นไปได้ไหมที่ชื่องานใหม่ของเราอาจทำให้ผู้คนที่ทำงานมาก่อนหน้ารู้สึกด้อยค่าหรือแปลกแยก เช่น วิทยาศาสตร์กระบวนทัศน์ใหม่ (“ของฉันมันเก่าตรงไหนหรือ?”)

หรือว่าเราอาจไม่จำเป็นต้องตั้งชื่องานของเราให้กิ๊บเก๋ แม้อาจจะไม่สร้างแรงบันดาลใจนัก แต่ไม่ทำให้คนรู้สึกว่าไปต่อว่าต่อขานงานอะไรของใคร แค่เชิญชวนให้คนเข้าร่วม ค้นหา และสร้างความหมายร่วมกัน

โจแอนนา เมซี่ นักเขียนผู้บุกเบิกเรื่องนิเวศแนวลึก เธอใช้ชื่อการอบรมว่า The Work that Reconnects เธอว่ามันตรงดี เป็นพื้นที่ว่างๆ เปิดกว้างสำหรับทุกคน ว่าเป็นงานที่ทำให้หลายอย่างกลับมาเชื่อมโยงสัมพันธ์กันอีกครั้ง

พาร์คเกอร์ เจ พาล์มเมอร์ ผู้เขียนหนังสือ กล้าสอน (Courage to Teach) อันโด่งดัง จัดอบรมหลายร้อยครั้งที่สร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งให้กับนักบริหาร ผู้นำ ครู บุคลากรสาธารณสุข นักกฎหมาย จำนวนมาก ยังใช้ชื่อธรรมดาๆ ง่ายๆ ว่า ความกล้าหาญและความมีชีวิตชีวา (Courage and Renewal)

ท่ามกลางสังคมที่เร่งรีบ ความสนใจสั้น ผู้คนเลือกบริโภคจากรูปลักษณ์หีบห่อบรรจุภัณฑ์ การใช้คำกลางๆ พื้นๆ แต่เปิดพื้นที่ให้ผู้คนได้เข้ามาสร้างเรื่องราวและความหมายสำหรับชีวิตของเขาเอง อย่างช้าๆ และร่วมกับเครือข่ายของเพื่อนแท้บนเส้นทางสายจิตวิญญาณ ก็อาจเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ ควบคู่ไปกับการใช้คำใหญ่ที่ฟังดูเร้าใจ ฮิตติดตลาดเร็ว ก็เป็นได้

สวัสดีครับ พรุ่งนี้ จันทร์ที่ 17 ม.ค. ขอเชิญมางาน Hapy Workplace Talk ครั้งที่ 2 ในหัวข้อ #การใช้สติของมนุษย์เงินเดือนกับวิถีชีวิตใหม่

คุณหมอยงยุทธ ท่านจะให้แนวคิดบทบาทขององค์กรต่อการสร้างเสริมสุขภาพคนทำงาน
ส่วน อ.เอเชีย จะมาเล่าถึงสติ/การรู้สึกตัว ที่สามารถนำไปใช้ได้จริงๆ ในที่ทำงาน

เวลา 10.00 - 11.30 น. ครับ รอรับชมทาง Live ได้
หรือสนใจเข้าไปร่วมคุย โปรดลงทะเบียนโดยสแกน QR code เพื่อรับลิ้งค์สำหรับ Zoom

ขอบคุณครับ
Happy8 Workplace + ดูแลจิตใจและครอบครัวกับหมอยงยุทธ

เวลาจะทำงานเรื่องด้านในคนทำงานมักจะต้องอ้างอิงงานวิจัยต่างประเทศ แต่ว่า ... ตอนนี้เรามีของไทยเองแล้วนะ!

ปีที่ผ่านมามีคณะวิจัยจาก จุฬาฯ เกษตรศาสตร์ มหิดล มาร่วมกันสร้างความรู้พื้นฐานว่า "สุขภาวะทางปัญญา" (spiritual health) และแนวคิดใกล้เคียง (เช่น สุขภาวะทางจิตวิญญาณ จิตตปัญญา จิตตปัญญาศึกษา) นั้น คนไทยในวัยทำงานและวัยนิสิตนักศึกษานั้นเข้าใจเรื่องนี้อย่างไร แถมด้วยเครื่องมือวัดองค์ประกอบหลักอย่างง่ายๆ ด้วย

เป็นงานวิจัยที่ได้จากทั้งสัมภาษณ์ เอกสาร และเก็บตัวอย่างหลายพันคนเลยทีเดียวเชียว

มารับชม รับฟัง มาชวนนักวิจัยคุยกันได้เลยครับ บ่ายนี้เลย

https://bit.ly/showcase04zoom

เชิญติดตามครับ channel ใหม่โดย สสส. และเพื่อนภาคี
และค่ำนี้ชวนรับชม #กำลังใจจากเพื่อนถึงเพื่อน เข้าใจความเครียดและวิธีการจัดการความเครียด แชร์ประสบการณ์กับผู้ที่ป่วย จนรู้สึกถึงความเป็นความตายชัดเจนมาก

พบกันวันนี้ 6 กันยายน 2564 19.00-21.00 น.
ทาง AIS play และ facebook - youtube เพื่อนกัน วันติดโควิด

#เพื่อนกันวันติดโควิด #กลุ่มคนตัวD #สสส. #สุขภาวะ #ไทยรู้สู้โควิด #โควิด #เว้นระยะห่าง #ล้างมือบ่อยๆ #ชีวิตวิถีใหม่

💬 “แม่ชอบให้พวกเราไปเดินจ่ายกับข้าวด้วยกัน ชอบให้เรากินอาหารที่แม่เตรียมจนหมด มากกว่าให้เราพาไปกินอาหารอร่อยๆ”

🥰 มาชวนพวกเราได้ระลึกถึงความรักและการดูแลของแม่ไปด้วยกันนะ

=============
หลังจากครอบครัวร่วมกันนั่งภาวนาเมื่อคืน แม้ว่าคุณแม่จะง่วงแล้ว แต่ก็ไม่ลืมเตือนให้รีบตื่นมาทานอาหารที่แม่เตรียมไว้แต่เช้านะ เพราะเรามีนัดไปจ่ายกับข้าวซื้อของที่ตลาดเก่าเยาวราชด้วยกัน

ถึงยามเช้า กลิ่นกับข้าวหอมกรุ่นเคล้ามากับเสียงตะหลิวคุยกับกระทะอย่างออกรสออกชาติ บนโต๊ะมีบวบผัดไข่ กุ้งแชบ๊วยอบ ไข่ตุ๋นเต้าหู้ วางเรียงราย ถัดจากข้าวกล้องหอมมะลิชั้นดีจากทุ่งกุลาร้องไห้ควันฉุย เหยาะด้วยเสียงหัวเราะพูดคุยของคนร่วมโต๊ะ เหมือนได้เริ่มวันใหม่แบบร้อยสิบเปอร์เซ็นต์

ระหว่างเดินทาง แม่บอกว่าไม่ได้มาตลาดเก่านี่หลายปีแล้วนะ ลูกๆ แย้งว่าไม่จริงหรอก รับรองครั้งสุดท้ายที่มาไม่เกินปีแน่นอน ผมนึกในใจว่าไม่ใช่ความจำของแม่ไม่ดีหรอก แต่เพราะความรู้สึกคิดถึงและชอบมาต่างหาก เลยรู้สึกว่านานจัง

ลงจากรถ หยิบถุงผ้าสามใบ แม่ดูสดใสมีพลังอย่างเห็นได้ชัด พวกเราแวะทำบุญทิ้งกระจาดวัดเล่งเน่ยยี่ แม่บริจาคทำบุญในนามครอบครัวแล้วยังฝากทำบุญให้ป้าที่อยู่แดนไกลด้วย ผมเสนอว่าจะอีเมลรูปใบอนุโมทนาบัตรไปให้ลูกชายคุณป้าที่มาเลเซีย คุณแม่ดีใจใหญ่

เริ่มเข้าตลาดเก่า แม่ยิ้มกว้าง เล่าเรื่องความประทับใจวัยสาว ตั้งแต่ลักษณะร้านรวง ยันลักษณะคนขายสองข้างทาง เดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป คุณแม่บอก

แม่มักจะมีความสุขกับการได้เลือก ได้ต่อราคา ลูกๆ อธิบายให้กันฟังว่า “เป็นส่วนสำคัญของ transaction” หยิบผักมาพลิกไปพลิกมาเสียหน่อย ลูกพลับตากแห้งต้องเฟ้นอย่างดีจากถุงด้านใน ที่ลูกๆ ดูยังไงก็ไม่เห็นว่ามันจะต่างกัน

แม่ค้าหยิบถั่วงอกหัวโตใส่ถุง ผมน้ำลายสอ พรุ่งนี้สงสัยได้กินแกงจืดของโปรด แม่เดินถือถุงออกมา บอกว่าแม่ค้าคนที่มาเฝ้าแผงแทนเขาคิดราคาผิด ยืนยันว่า เห็นไหม ทำไมเราต้องต่อ ต้องเลือก ต้องใช้เวลาแต่ละที่นานหน่อย

รายการของที่ตั้งใจจะไปซื้อเริ่มสั้นลง (ธูป กระดาษเงินกระดาษทอง ใบชา วุ้นเส้น เกาลัด เห็ดหูหนู ฯลฯ) ส่วนรายการของที่ไม่ได้ตั้งใจซื้อ แต่ก็ได้มา เริ่มยาวขึ้น (ฟักเชื่อม ลูกพลับ ปลา ฯลฯ)

ผมนึกถึงตอนเด็กๆ การมาตลาดเก่าเป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่แม้จะไม่ได้แย่อะไร แต่ก็ไม่ได้น่ารื่นรมย์นัก เรียกว่าถ้าไม่มาได้ ก็ไม่มาดีกว่า ตลาดแคบๆ คนแน่นๆ เบียดกันไปมา ไหนจะหลบรถเข็น รถมอเตอร์ไซค์ แถมของกินเล่นแบบที่เราชอบก็ไม่ค่อยมี การมาตลาดเก่าคือการทำหน้าที่ช่วยหิ้วของ

วันนี้ได้กลับมาตลาดเก่าอีกครั้ง ก้าวไปตามตรอกเดิมๆ แคบๆ แต่อยู่บนเส้นทางที่ยังไม่เคยเดินมาก่อน หยิบความเข้าใจใหม่ๆ กับมุมมองที่เปิดกว้าง ใส่ถุงผ้าที่เตรียมมาจนเกือบเต็ม

วันนี้การไปตลาดคือการได้ดูแลแม่ ได้เห็นแม่ที่แม้สูงวัย แต่ยังสดใส พุ่งทะยานไปข้างหน้า เดินเป็นชั่วโมงโดยไม่รู้เหน็ดเหนื่อย

เริ่มตระหนักแล้วว่าวาระของแม่คือการได้ดูแลลูกๆ ผ่านการจับจ่ายสินค้าสะอาด คุณภาพดี ในราคาเหมาะสม มาเตรียมเป็นอาหารอย่างสุดฝีมือ (แม่เคยบอกว่าต้องช่วยประหยัดเงิน ลูกๆ จะได้ไม่ต้องทำงานหนัก) นี่แหละคือความภูมิใจของแม่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแม่ชอบให้พวกเราไปเดินจ่ายกับข้าวด้วยกัน ชอบให้เรากินอาหารที่แม่เตรียมจนหมด มากกว่าให้เราพาไปกินอาหารอร่อยๆ (ตามความคิดของเรา) ในร้านอาหารหรูๆ แพงๆ (ตามความคิดของแม่)

ผมตั้งใจเดินตามหลังแม่เล็กน้อย คอยเก็บภาพความทรงจำอันงดงามนี้ไว้

ตลาดเก่าวันนี้ แม้ว่าจะเก่าสมชื่อ แต่เป็นตลาดแห่งความรักใหม่ๆ ความเป็นไปได้ใหม่ๆ ในความสัมพันธ์ของเรา

แม่หันมาฉีกยิ้ม “ไม่ได้ไปไหนใช่ไหม เดี๋ยวกลับบ้านจะไปทำก๋วยเตี๋ยวราดหน้าให้กินนะ” พร้อมชูถุงเส้นก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อยที่สุดของเยาวราชให้ดู 🙂
~~~~~~~~~~~~~~~~
จากบทความเรื่อง ตลาดเก่าแห่งใหม่

ตีพิมพ์ในคอลัมน์จิตตปัญญา หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ กายใจ
ฉบับประจำวันที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๕๓

เพราะไม่มีใครดูแลการเดินทางให้กันได้
พรุ่งนี้ 8 นาฬิกา มาสรุปบทเรียนแล้วไปต่อด้วยตัวเองกัน
Roundfinger by คุณเอ๋ มีน้ำใจเพิ่มตอนพิเศษนี้ให้ทุกคน
พบกันนะครับ เป็นเจ้าของการเรียนรู้ และเริ่มต้นบทใหม่ในชีวิตทุกวัน

มาร่วมเดินทางกันอีกครั้งในเช้าวันเสาร์นี้นะครับ
---
พรุ่งนี้ 8.00-9.00 น. เพื่อนนักเรียนทั้งหลายอย่าลืมเข้าเรียนในคลาส New Me in One Month กันนะครับ คราวนี้พบกับอาจารย์เกิ๊ก-วิเศษ บำรุงวงศ์ ที่จะมาอธิบายต่อจากอาจารย์เอเชียว่า การเรียนเพื่อเข้าใจตัวเองคึออะไร เชื่อมโยงกับการเป็นเจ้าของการเรียนรู้ของตัวเองยังไง
ความสับสนหลายประการในชีวิตเกิดขึ้นเพราะเราไม่เข้าใจตัวเอง เราควรเลือกเรียนอะไร ทำงานอะไร เราถนัดอะไร เหมาะกับอะไร ตัดสินใจเรื่องนั้นเรื่องนี้ยังไง เหล่านี้ย่อมง่ายและชัดเจนขึ้นมากถ้าเราเข้าใจตัวเอง
แต่เราจะเข้าใจตัวเองมากขึ้นได้ยังไง
มีการเรียนรู้หรือการใช้ชีวิตแบบไหนที่ทำให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้นบ้าง?
ทำไมหลายคนพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองมาหลายครั้งแต่ยังไม่สำเร็จ มีเครื่องมืออะไรบ้างที่จะช่วยให้เราทำสำเร็จตามที่ตั้งใจไว้ ขอชวนมาเรียนรู้ไปด้วยกัน ตั้งคำถามท้ายคลาส และฟังตัวอย่างการบ้านของเพื่อนที่ส่งเข้ามา รับรองว่าสนุกและได้เทคนิคดีๆ ไปใช้แน่นอนครับ
สำหรับคนที่ยังไม่ได้ฟังคลาสแรก เชิญฟังได้ที่ https://bit.ly/3AOmGKb แล้วพรุ่งนี้มาต่อคลาสสองกันสดๆ ได้เลยครับ อย่าลืมเข้าเรียนกันนะครับเพื่อนๆ ห้ามพลาดๆๆ 555
จากเอ๋, หนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นครับ
---
ค้นหาความสุขด้วยตัวคุณได้ที่
FB: ความสุขประเทศไทย
และ http://www.HappinessisThailand.com/
#ความสุขประเทศไทย #ธนาคารจิตอาสา #สสส.