08/05/2020
#คิดแบบผึ้งหรือแมลงวัน
ชื่อผู้แต่ง happy day
สมมุติว่าเราจับผึ้งจำนวน 6 ตัว ใส่ในขวด และจับแมลงวัน 6 ตัว ใส่ในอีกขวด จากนั้นวางขวดนอนลง โดยหันก้นขวดไปยังหน้าต่างที่มีแสงสว่างกว่า เราจะพบว่า…กลุ่มผึ้งจะพยายามบินออกทางก้นขวด จนกระทั่งมันตายจากการขาดอาหารหรือว่าหมดแรง ในขณะที่แมลงวัน จะบินวนอยู่ในขวดชนไปชนมา แต่ก็จะค่อยๆทยอยบินหาทางออกมาจากขวดได้ จากฝั่งคอขวด ที่อยู่ตรงกันข้ามกับก้นขวดซึ่งหันไปทางหน้าต่าง ทำไมผลการทดลองจึงออกมาแบบนี้….
นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า ผึ้งเป็นสัตว์ที่ฉลาด มีองค์ความรู้ พวกมันรู้ว่าหากบินไปในทิศทางที่มีแสงสว่างจะเป็นทางออกจากรัง แต่เมื่อมันต้องมาอยู่ในขวด ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่ผึ้งไม่เคยประสบมาก่อน มันก็ยังคงเชื่อในความคิดแบบเดิมๆไม่เปลี่ยนแปลง คือ ต้องบินออกทางแสงสว่างเท่านั้น แต่สำหรับแมลงวัน เป็นสัตว์ที่ไม่มีความคิดเป็นตรรกะอะไร ดังนั้นเมื่อมันถูกจับไว้ในขวด มันจึงบินชนผนังขวดแกะทางไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็พบกับทางออก
🥀คนฉลาดก็สามารถที่จะพลาดพลั้งล้มเหลวได้ หากมีความรู้แต่ยึดติดกรอบเดิมๆ ในขณะที่ผู้ไม่รู้ หากทำในสิ่งที่แตกต่าง ก็อาจประสบความสำเร็จได้เช่นกัน
#แล้วคุณล่ะคิดแบบไหนกัน
05/05/2020
คุณครูนำลูกโป่งไปโรงเรียน และขอให้เด็กๆเป่า ให้มันขยายเต็มใบ หลังจากนั้นให้แต่ละคนเขียนชื่อของพวกเขาบนลูกโป่งของตัวเอง
ต่อจากนั้นให้เด็กๆ โยนลูกโป่งทั้งหมดลงในห้องโถง คุณครูก็กระจายลูกโป่งไปทั่วบริเวณห้อง และบอกเด็กๆว่า
ให้เวลา 5 นาที เพื่อหาลูกโป่งที่มีชื่อของตัวเอง เด็กๆ วิ่งไปรอบๆ มองไปเรื่อยๆ จนกระะทั่งเวลาหมดไป
ไม่มีใครเจอลูกโป่งของตัวเอง...
คุณครูเลยบอกให้พวกเขาหยิบลูกโป่งใบที่ใกล้ตัวเองที่สุด และนำไปให้คนที่มีชื่อบนลูกโป่ง ภายในเวลาไม่ถึง 2 นาที ทุกคนก็มีลูกโป่งที่มีชื่อตัวเอง
หลังจากจบการเล่นเกมคุณครูก็บอกเด็กๆว่า
" ลูกโป่งก็เหมือนความสุข จะไม่มีใครหามันพบเมื่อเรามองหาแต่ความสุขของเรา แต่ถ้าทุกๆคนใส่ใจซึ่งกันและกัน เราจะพบความสุขได้เร็วขึ้น."
03/05/2020
🥀ในหนึ่งวันเรามี 86.400วินาที หากเราต้องสูนเสียสัก20วินาที ไปกับคนรอบข้าง เสียไปกับคำนินทา คำด่าทอ ก็อย่าเก็บเอามาใส่ใจจนทำให้อีก86.380วินาทีนั้นต้องสูนเสียไป แต่จงเอาคำนินทาคำดูถูกด่าทอเหล่านั้นมาเป็นแรงผลักดันในชีวิต🥀
❤❤❤❤
#ฝากให้คิด
01/05/2020
🔴“เรื่องเล่าสอนใจ”
😍วันนี้ผมมีเรื่องเล่าที่ให้ข้อคิดดีๆ เผื่อใครกำลังเบื่อหน่ายกับชีวิต กำลังเศร้ากับสิ่งบกพร่องที่ตัวเองมี มาๆ มาอ่านนี่ เผื่อได้ข้อคิดดีๆกลับไป 😍
ชายจีนคนหนึ่งแบกถังน้ำสองใบไว้บนบ่า
เพื่อไปตักน้ำที่ริมลำธาร
ถังน้ำใบหนึ่งมีรอยแตก
ในขณะที่อีกใบหนึ่งไร้รอยตำหนิ
และสามารถบรรจุน้ำกลับมาได้เต็มถัง
แต่ด้วยระยะทางอันยาวไกล
จากลำธารกลับสู่บ้าน
จึงทำให้น้ำที่อยู่ในถังใบที่มีรอยแตก
เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว
..........
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ดำเนินมาเป็นเวลา 2 ปีเต็ม
ที่คนตักน้ำสามารถตักน้ำกลับมาบ้านได้หนึ่งถังครึ่ง
ซึ่งแน่นอนว่า ถังน้ำใบที่ไม่มีตำหนิ
จะรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานเป็นอย่างยิ่ง
ในขณะเดียวกันถังน้ำที่มีรอยแตกก็รู้สึก
อับอายต่อความบกพร่องของตัวเอง
มันรู้สึกโศกเศร้า
กับการที่มันสามารถทำหน้าที่ได้เพียงครึ่งเดียว
ของจุดประสงค์ที่มันถูกสร้างขึ้นมา
..............
หลังจากเวลา 2 ปี ที่ถังน้ำที่มีรอยแตกมองว่า
เป็นความล้มเหลวอันขมขื่น
วันหนึ่งที่ข้างลำธาร มันได้พูดกับคนตักน้ำว่า
'ข้ารู้สึกอับอายตัวเอง
เป็นเพราะรอยแตกที่ด้านข้างของตัวข้า
ทำให้น้ำที่อยู่ข้างในไหลออกมา
ตลอดเส้นทางที่กลับไปยังบ้านของท่าน'
....................
คนตักน้ำตอบว่า 'แล้วเจ้าเคยสังเกตหรือไม่ว่า
มีดอกไม้เบ่งบานอยู่ตลอดเส้นทางในด้านของเจ้า
แต่กลับไม่มีดอกไม้อยู่เลยในอีกด้านหนึ่ง
.................
เพราะข้ารู้ว่า เจ้ามีรอยแตกอยู่
ข้าจึงได้หว่านเมล็ดพันธุ์ดอกไม้
ลงข้างทางเดินด้านของเจ้า
และทุกวันที่เราเดินกลับ ...
เจ้าก็เป็นผู้รดน้ำให้กับเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น
เป็นเวลา 2 ปี ที่ข้าสามารถที่จะเก็บดอกไม้สวย ๆ เหล่านั้น
กลับมาแต่งโต๊ะกินข้าว
ถ้าหากปราศจากเจ้าที่เป็นเจ้าแบบนี้แล้ว ...
เราก็คงไม่อาจได้รับความสวยงามแบบนี้ได้'
.............
คนเราแต่ละคนย่อมมีข้อบกพร่อง
ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
แต่รอยตำหนิและข้อบกพร่องที่เราแต่ละคนมีนั้น
อาจช่วยทำให้การอยู่ร่วมกันของเราน่าสนใจ
และกลายเป็นบำเหน็จรางวัลของชีวิตได้
สิ่งที่ต้องทำก็เพียงแค่ยอมรับ
คนแต่ละคนในแบบที่เขาเป็น
และมองหาสิ่งที่ดีที่สุด
ในตัวของพวกเขาเหล่านั้นเท่านั้นเอง....
...........
มองโลกหลายๆ ด้าน
เพราะคนเราไม่ได้มีแต่ข้อเสียเท่านั้น
❤❤❤❤❤❤
คนเราทุกๆย่อมมีข้อบกพร่องในตัวเอง แต่ใช่ว่ามันจะเป็นสิ่งไม่ดีไปเสียหมด
21/04/2020
จริงอยู่ว่าการมี “เป้าหมาย” นั้นสำคัญ ไม่แค่การพัฒนาตนเองการทำอะไร ๆ ก็ตามให้สำเร็จล้วนต้องมีเป้าหมาย แต่สิ่งที่สำคัญกว่า สำหรับผมแล้วถือว่ายากกว่าด้วย คือ “การวางแผน” บางทีอาจคิดว่า มันก็ต้องมาด้วยกัน ถ้าไม่มีเป้าหมาย จะวางแผนได้อย่างไร ส่วนหนึ่งก็ถูก แต่มันก็ไม่ใช่สำหรับทุกกรณี..
การวางแผนในที่นี้คือวางแผนปฏิบัติ และต้องปฏิบัติ เพราะจะเป้าหมาย หรือวางแผน หากไร้ซึ่งการปฏิบัติล้วนไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น ซึ่งที่กล่าวว่ามันต้องมีเป้าหมายก่อนที่จะวางแผนนั้น บางครั้ง บางเรื่อง เป้าหมายยังเป็นสิ่งที่เลือนลาง การจะหาเป้าหมายแบบคลำไปเรื่อย ก็เสียเวลาชีวิตเช่นกัน และอาจทำให้ไม่ทำอะไรซักที..
การวางแผนให้กับการดำเนินชีวิต หรือการทำอะไรแบบยังไม่มีเป้าหมาย(แต่มีแบบแผน) อาจพาไปสู่เป้าหมายก็เป็นได้ นี่คือสิ่งหนึ่งที่น่าจะทำให้พอนึกออกว่า ทำไมมันสำคัญกว่า
เราสามารถวางแผนโดยมี “เป้าหมาย” เพื่อหา “เป้าหมาย”
ลองคิดดูว่า หากยังไม่มีเป้าหมาย และยังไม่วางแผนอะไรให้ตัวเอง ก็อาจจะเลือนลอย รอคอยเป้าหมายไปเรื่อย เหมือนหาแรงบันดาลใจ โดยที่ไม่รู้ว่ามันจะมาจากไหน หรือในอีกมุมหนึ่งบางที เราสามารถวางแผนโดยมี “เป้าหมาย” เพื่อหา “เป้าหมาย” ที่แท้จริงให้ตัวเองก็ได้
Cr.เว็บ sirichaiwatt.com
นำเกริ่น
ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ
#บทความ
#ข้อคิดดีๆ
#ข้อคิดชีวิต
