IAS Academic

Asian Review 2025 Vol. 38 No. 2 (2025): July-December 2025

This issue of Asian Review is a product of the Asian Consor-tium of South Asian Studies. The article in this volume explores the profound and multifaceted ways in which communities of South Asian descent have migrated to, settled in, and dynamically reshaped their identities within Southeast Asia. Moving beyond the historical narrative of South Asian Diaspora, these studies demonstrate that the notions of belonging, diasporic identity and national identity are not static concepts but are continuously negotiated, performed, and politi-cized in response to local contexts and global shifts.

The papers collectively reveal a complex history of South Asian migration. We first travel to Northern Thailand with A Bangladeshi Descendant Muslim Community in Northern Thailand: Its formation process by Mineo TANADA. This essay meticulously traces the migra-tion, settlement, and identity formation of a community originating from East Bengal (now Bangladesh), challenging conventional under-standing by highlighting the crucial role of land-route connections between South and Southeast Asia, and illuminating how fluid self-identification can be within local Thai society.

Shifting to the political realm, Nationalism and Indian Commu-nity in Malaya during the Japanese Occupation, 1941-1945 by Ji Eun LEE examines a critical period of collective identity formation. This work analyzes the transformative effects of the Japanese occupation on the Indian community in Malaya, detailing how participation in the Indian Independence League (IIL) and the Indian National Army (INA) fostered an unprecedented level of political unity and nation-alist consciousness. It underscores how global geopolitical conflict acted as a powerful catalyst, fundamentally altering the community’srelationship with both its homeland and its adopted country.

Finally, Fluctuating “Indianness” or “Belonging”: Singapore Indian Dancers and Their Encounter with Southeast Asia at Rama-yana Festival by Yoshiaki TAKEMURA engages with the question of cultural negotiation. This essay focuses on the modern-day dilemma of cultural identity, exploring how Singaporean Indian dancers navi-gate the performance of classical Indian art forms. Their encounter with diverse Southeast Asian interpretations of the Ramayana high-lights the tension between preserving cultural heritage and embracing a distinct, regional sense of belonging, ultimately showcasing identity as a vibrant, performed process.

Together, these essays offer a powerful testament to the complexity and resilience of the South Asian diaspora. They force us to look critically at the labels we use, reminding us that communities are perpetually in motion, adapting their sense of self in a complex web of cultural, political, and geographical encounters across the Southeast Asian landscape.

Link>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/issue/view/18021

Asian Review 2024 Vol. 37 No. 1 (2025): January-June 2025

The third article pulls back the curtain on Thailand’s party financing, where despite state subsidies, parties remain dependent on private donors and big business. The result: a politics still tethered to patronage networks, far from the ideals of reform.

The final study shifts to the Philippines, exploring the country’s “digital paradox” in its push toward e-government from infrastructure gaps and cybersecurity risks to digital inclusion challenges. It offers concrete ways to ensure technology becomes a tool for transparency and equity, not just efficiency.

Together, these four articles remind us that political and economic change rarely stems from a single cause. It emerges from the collision and sometimes uneasy collaboration of structures, institutions, laws, and technology. Reading Asian Review this month isn’t just an intellectual exercise; it’s an invitation to see the future of the region with sharper, more critical eyes.

Link>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/issue/view/17920/5236

วารสารเอเชียปริทัศน์ ปีที่ 46 ฉบับที่ 1 มกราคม-มิถุนายน พ.ศ. 2568

วารสารเอเชียปริทัศน์ ปีที่ 46 ฉบับที่ 1 พ.ศ. 2568 ได้ชวนเรามองสังคมผ่านเลนส์ที่แตกต่างกัน จากตำนานผีในจอภาพยนตร์อินโดนีเซีย ไปจนถึงเรื่องราวของชายหนุ่มชนชั้นล่างใน “4 Kings” และเสียงหมอลำที่กลายเป็นพลังทางการเมือง

บทความแรกพาเราย้อนสำรวจเส้นทางยาวนานของ “ภาพยนตร์ผีอินโดนีเซีย” ตั้งแต่เงามืดของยุคอาณานิคม จนถึงปัจจุบันที่เรื่องผีไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อบันเทิง แต่เพื่อสะท้อนบาดแผลของความไม่เท่าเทียมและความเหลื่อมล้ำที่ฝังลึกในสังคม

จากนั้น บทความที่สองถอดรหัส “4 Kings” ผ่านกรอบการศึกษาตระกูลภาพยนตร์ (genre studies) เผยให้เห็นว่าภายใต้ภาพของวัยรุ่นดิบเถื่อน ยังมีเรื่องราวของมิตรภาพ ความพ่ายแพ้ และความเป็นชายที่ถูกหล่อหลอมโดยโครงสร้างสังคมไทยที่เข้มข้นและไม่ยอมผ่อนปรน

และบทความสุดท้าย พาเราฟังเสียงจากนักศึกษาคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ที่มอง “หมอลำการเมือง” ไม่ใช่แค่ความบันเทิง แต่คือเวทีที่ศิลปะท้องถิ่นสามารถสั่นคลอน ขยาย และสร้างพื้นที่ให้การเมืองเดินทางไปถึงหัวใจผู้คน แม้จะอยู่ท่ามกลางข้อจำกัดของยุคหลังรัฐประหาร

ทั้งสามบทความนี้สะท้อนถึงพลังของศิลปะและวัฒนธรรมในฐานะสื่อกลางในการวิพากย์สังคม เปิดพื้นที่ให้กับเสียงของผู้คนชายขอบ และกระตุ้นให้ผู้อ่านตั้งคำถามต่อโครงสร้างอำนาจที่ดำรงอยู่ เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าวารสารเล่มนี้จะเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่านในการจุดประกายความคิด วิเคราะห์ และต่อยอดการศึกษาวิจัยในอนาคตต่อไป
อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/issue/view/17940/5221

FRENCH APPEASEMENT POLICY TOWARD SIAM (1937-1939)

Alexandre Barthel

Between 1940 and 1941, a military conflict broke out between France and Siam, resulting in Siam reclaiming portions of territory in Laos and Cambodia. This confrontation later became a significant episode in Thailand’s historical memory. The loss of colonial territories in Indochina by a major Western power is a subject that warrants deeper reflection; it was far from accidental and must be understood within the broader context of global political developments at the time.

A key factor was France’s adoption of an appeasement policy, mirroring the broader diplomatic posture of Western powers—especially Britain and France—in the years leading up to the Second World War. This policy, originally directed toward Germany in the aftermath of the First World War, involved acquiescing to—or at least not resisting—the demands or actions of more aggressive states, with the aim of avoiding conflict or war. Notably, France applied this approach to Siam as well, despite being aware of Siam’s growing alignment with Japan, which was actively expanding its influence in the Indochina region. Yet as the colonial ruler of Indochina, France took no serious military countermeasures nor did it prepare adequately for the increasingly volatile situation.

This reluctance was further compounded by France’s deep-seated anxiety over the spread of communism. Rather than investing in military preparedness—such as weapons industries—in the Indochinese territories, France prioritized maintaining internal "order" in the region. This hesitation stemmed from fears that developing local industries might enlarge the laboring classes and inadvertently strengthen the social base for communist ideologies already taking root from within. These intertwined political considerations ultimately contributed to France’s failure to defend its territorial holdings along the Indochinese frontier.

This article provides a clear account of the historical circumstances while also introducing a novel perspective: the application of appeasement policy—traditionally studied in the context of Europe—to Southeast Asia. It helps explain why Siam, a comparatively small nation, dared to challenge a colonial power. Furthermore, it underscores the shifting nature of geopolitical power and reminds us that global hierarchies are never entirely fixed.

This article was originally published in English.

Read full article >> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/270376/179198


นโยบายประนีประนอมของฝรั่งเศสต่อสยาม ค.ศ. 1937-1939

อเล็กซองดร์ บาร์แตล
.
เมื่อปี ค.ศ. 1940–1941 ได้เกิดการรบพุ่งกันระหว่างฝรั่งเศสกับสยาม การปะทะกันครั้งนั้นส่งผลให้สยามได้ยึดดินแดนบางส่วนในลาวและกัมพูชากลับคืนมาได้ กลายเป็นหนึ่งเหตุการณ์ที่เป็นความทรงจำอันสำคัญของประเทศไทยในภายหลัง ทั้งนี้การเสียดินแดนในอาณานิคมรอบพื้นที่อินโดจีนของชาติมหาอำนาจเป็นประเด็นที่น่าขบคิด และหาใช่เหตุพลั้งพลาดโดยบังเอิญไม่ แต่อันที่จริงมีเหตุปัจจัยสืบเนื่องหลายประการตามบริบทการเมืองโลกในเวลานั้น

ประการสำคัญคือ นโยบายประนีประนอม (APPEASEMENT POLICY)ของฝรั่งเศสที่สอดคล้องกับท่าทีของชาติตะวันตกโดยเฉพาะบริเตนและฝรั่งเศสในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเป็นนโยบายที่มีต่อเยอรมนีหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเป็นแนวทางทางการทูตที่รัฐหนึ่งเลือกใช้โดย "ยอมให้" หรือ "ผ่อนปรน" ต่อความต้องการหรือการกระทำของรัฐอื่น โดยเฉพาะในกรณีที่อีกฝ่ายมีแนวโน้มก้าวร้าว เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งหรือสงคราม ประการที่น่าสนใจคือฝรั่งเศสนำนโยบายนี้มาใช้กับไทยด้วยในขณะที่รับรู้ว่าไทยกำลังดำเนินการเข้าร่วมเป็นพัทธมิตรกับญี่ปุ่นที่ขยายอิทธิพลเข้ามาในภูมิภาคอินโดจีน ฝรั่งเศสในฐานะผู้ปกครองอินโดจีนก็ไม่ได้ดำเนินการตอบโต้หรือเตรียมความพร้อมทางทหารเพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่อาจคาดได้ว่าสามารถเกิดขึ้นได้

ประกอบกับความระแวงในลัทธิคอมมิวนิสต์ ทำให้ฝรั่งเศสเลือกที่จะควบคุม “ระบบระเบียบ” ภายในภูมิภาคที่ตนเองดูแลอยู่แทน อีกทั้งเลือกที่จะไม่เตรียมการหรือพัฒนาใดใดในเชิงการรบ เช่นอุตสาหกรรมอาวุธสงคราม ในพื้นที่อินโดจีน ด้วยเกรงว่าจะเป็นการเพิ่มจำนวนของชนชั้นแรงงานและกลายเป็นการสร้างฐานกำลังให้ลัทธิคอมมิวนิสต์ที่กำลังก่อตัวจากภายในนี้เอง ด้วยประการข้างต้นจึงเป็นเหตุที่ทำให้ฝรั่งเศสสูญเสียดินแดนแถบชายแดนของภูมิภาคที่ตนเองดูแลไป

บทความนี้ได้ให้ข้อมูลที่ชัดเจนเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นรวมทั้งเปิดมุมมองใหม่ในการศึกษาการใช้นโยบายประนีประนอม ซึ่งมักเป็นหัวข้อศึกษาที่มีเฉพาะในยุโรปมาวิเคราะห์สถานการณ์ในภูมิภาคอินโดจีนหรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้อย่างน่าสนใจ และทำให้ทราบว่านโยบายนี้เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ช่วยอธิบายว่าเหตุใดสยามในเวลานั้นถึงมีความกล้าในการเปิดศึกกับประเทศเจ้าอาณานิคม รวมทั้งชี้ให้เห็นพลวัตรเชิงอำนาจที่สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ

บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ

อ่านฉบับเต็มได้ที่>>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/270376/179198

Social Protection System: Insights from Families Left Behind in Ban Sandin, Lao PDR

Kritsada Theerakosonphong

The social protection system is a crucial mechanism of the modern state, designed to ensure the safety and welfare of its population. Within the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN), member states are explicitly called upon to establish social protection systems aligned with the Sustainable Development Goals (SDGs). As a member of ASEAN, the Lao People’s Democratic Republic (Lao PDR) has pursued policies aimed at constructing and developing its social protection system, supported by both international organizations and ASEAN cooperation mechanisms.

However, the development of Lao PDR’s social protection system remains limited, characterized by inefficiencies and inadequacies. Public expenditure on social protection in 2020 accounted for only 8–10 percent of the country's GDP, significantly below the regional average. Informal social protection practices, such as community-based mutual assistance, continue to dominate, highlighting the limited reach and fragmentation of state-led initiatives.

This article offers an in-depth exploration of the structure and functioning of the social protection system in Lao PDR. It analyzes systemic weaknesses through a case study of families left behind in Ban Saen Din, providing valuable insights and recommendations for improving the current system. The findings are particularly relevant for scholars and practitioners interested in social protection in Lao PDR, and the study also raises broader questions about the effectiveness of similar systems across other ASEAN countries. Given the comparable social and cultural contexts within the region, the article suggests avenues for further research on social protection systems in Southeast Asia.

This article was originally published in English.

Read full article >> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/266821/179196

ระบบคุ้มครองทางสังคม: ข้อคิดเห็นจากครอบครัวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในบ้านแสนดิน สปป.ลาว

กฤษฎา ธีระโกศลพงศ์


ระบบคุ้มครองทางสังคม (Social Protection System) เป็นกลไกสำคัญของรัฐสมัยใหม่ที่มีเพื่อดูแลประชากรในประเทศเพื่อให้ดำรงชีพอยู่อย่างปลอดภัยและมีสวัสดิภาพที่ดี โดยสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันเป็นกลุ่มสมาคมที่มีคำประกาศเน้นชัดถึงประเทศสมาชิกว่าจำเป็นต้องมีระบบคุ้มครองทางสังคมที่มีฐานมาจากเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ทำให้ลาวซึ่งเป็นประเทศสมาชิกได้มีการดำเนินนโยบายที่สร้างและพัฒนาระบบคุ้มครองทางสังคมขึ้นมา ทั้งแบบที่ได้รับความช่วยเหลือร่วมมือกับองค์กรระดับนานาชาติ และอาเซียน

กระนั้นก็ยังพบว่าระบบคุ้มครองทางสังคมของสปป.ลาวนั้นกลับไม่ก้าวหน้า ขาดประสิทธิภาพและไม่เพียงพอเท่าที่ควร โดยในระดับงบประมาณพบว่าต่ำกว่าค่าเฉลี่ยนของภูมิภาค โดยในปี 2020 มีค่าใช้จ่ายในด้านนี้เพียง 8-10 เปอร์เซ็นต์ของ GDP ของประเทศ และพบว่าส่วนใหญ่รูปแบบการคุ้มครองทางสังคมแบบไม่เป็นทางการ (Informal social protection) เช่นการช่วยเหลือกันเองในชุมชนและสังคมเป็นส่วนมากสะท้อนถึงความไม่ครอบคลุมของระบบคุ้มครองทางสังคมของรัฐ

บทความชิ้นนี้ได้ให้ข้อมูลเชิงลึกของระบบคุ้มครองทางสังคม (Social Protection System) ของลาวว่ามีลักษณะอย่างไรบ้าง มีการวิเคราะห์ถึงจุดอ่อนของระบบ ผ่านกรณีศึกษาของครอบครัวผู้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ในพื้นที่ศึกษาคือ บ้านแสนดิน สปป.ลาว รวมถึงมีข้อเสนอแนะและแนวทางที่ควรดำเนินการปรับปรุงของระบบคุ้มครองทางสังคมของลาว อันเป็นเนื้อหาที่มีประโยชน์ต่อผู้ที่สนใจในกรณีศึกษาสปป.ลาว ขณะเดียวกันบทความนี้สามารถเป็นกรณีศึกษาที่สะท้อนถามถึงความเป็นไปได้ของการดำเนินการที่มีหรือไม่มีประสิทธิภาพในประเทศอื่นในกลุ่มอาเซียนว่ามีลักษณะเป็นอย่างไร สืบเนื่องจากมีลักษณะสังคมและวัฒนธรรมคล้ายกัน ทำให้สามารถเปิดไปสู่การศึกษาอื่นๆในภูมิภาคนี้ต่อไป

บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ

อ่านฉบับเต็มได้ที่>>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/266821/179196

วิถีมุสลิมอินโดนีเซียกับการเผชิญการแพร่ระบาดโครติดเชื้อ covid -19

ซารีฮาน ขวัญคาวิน

การระบาดของโรคติดต่อ โควิด 19 สร้างผลกระทบเป็นวงกว้างในทุกภาคส่วนของประเทศอินโดนีเซีย ไม่ว่าจะเป็นการต้องรับมืออย่างไม่ทันตั้งตัวในด้านสาธารณสุข การประสบกับการตกงานของแรงงานในด้านเศรษฐกิจ การสื่อสารที่ต้องสู้กับข้อมูลลวงและต้องสื่อสารข้อมูลให้ชัดเจนถูกต้องในด้านการสื่อสาร การปรับไปสู่การเรียนออนไลน์ในด้านการศึกษา และการขยับตัวเพื่อช่วยเหลือสังคมของด้านประชาสังคมและศาสนา เหล่านี้คือการรับมือกับการระบาดที่เกิดขึ้นในอินโดนีเซีย

อย่างไรก็ดี การดำเนินการข้างต้นถือว่าเป็นความล่าช้า อินโดนีเซียนั้นถูกพบว่าเป็นประเทศที่มีการระบาดรุนแรงที่สุดในอาเซียน เนื่องจากมีจุดอ่อนที่การปฏิบัติการที่ไม่ทันท่วงทีของนโยบายรัฐ การสาธารณสุขที่ไม่เข้าถึงในทุกพื้นที่และมีมาตรฐานที่อ่อน ประกอบกับการมีประชากรเป็นจำนวนมากที่สุดในอาเซียน ปัจจัยเหล่านี้ส่งผลให้ตัวเลขพุ่งทะยาน และ เมื่อผ่านช่วงการเคลื่อนย้ายประชากรจำนวนมากเพื่อกลับบ้านในช่วงเดือนรอมฎอน (Ramadan Exodus) ก็ยิ่งส่งผลให้เกิดการแพร่ระบาดของเชื้ออย่างรุนแรง จึงค่อยนำไปสู่การควบคุมกิจกรรมทางศาสนาและวัฒนธรรมอย่างเข้มงวด โดยรัฐบาลและองค์กรศาสนา

ทั้งนี้มาตรการของรัฐเพื่อจำกัดการแพร่ระบาดสร้างวิถีใหม่ที่ท้าทายต่อการดำรงชีวิตของชาวมุสลิม เนื่องจากชาวมุสลิมจะใช้ชีวิตเสี่ยงค่อนข้างสูงในการสัมผัสหน้าและร่างกาย วิถีชีวิตของชาวมุสลิมมีความละเอียดอ่อนในการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากต้องมีการปฏิบัตตัวให้มั่นใจได้ว่าอยู่ในธรรมทางศาสนาและไม่นอกลู่นอกทาง จึงนับเป็นความอ่อนไหวอย่างมากที่องค์กรทางศาสนาต้องมาแนะนำแนวทางการปฏิบัติแบบ New Normal ที่ยังมั้นใจได้ว่าอยู่ในเส้นทางธรรมแบบอิสลาม หน่วยงานอย่าง เช่น สภาอูลามาแห่งอินโดนีเซีย (Majelis Ulama Indonesia: MUI) มีบทบาทสำคัญในการให้คำแนะนำ (fatwa) และในมาตรการควบคุมการระบาด

บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาไทย

อ่านฉบับเต็มได้ที่ >>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/article/view/274767/179165

The way of Indonesian Muslims in facing the spread of COVID-19 infection

Sarehan Khwankawin

The COVID-19 pandemic has had widespread impacts across all sectors in Indonesia. These impacts include the unprepared response in the healthcare system, mass unemployment affecting the workforce in the economic sector, the battle against misinformation in the communication sector where accurate and clear information needed to be conveyed, the transition to online learning in the education sector, and the active involvement of civil society and religious organizations in providing societal assistance. These responses illustrate how Indonesia has addressed the pandemic.

Nevertheless, the response was considered delayed. Indonesia was identified as having the most severe outbreak in ASEAN due to several vulnerabilities, including the government's untimely policy ex*****on, a healthcare system that did not reach all areas with sufficient standards, and the large population size, which is the highest in the region. These factors contributed to the surge in infection rates. Furthermore, during the Ramadan Exodus, when large numbers of people traveled to return home, the spread of the virus intensified significantly. This eventually led to stringent control of religious and cultural activities by the government and religious organizations.

The state's measures to curb the outbreak introduced new challenges for the Muslim way of life. Muslims, who often engage in high-risk physical contact such as facial and body touches, found their traditional ways disrupted. The transition to a new normal was particularly sensitive for Muslims, as they had to ensure that their new practices remained aligned with Islamic principles. This led to significant involvement from religious organizations, which had to provide guidance on how to adapt to the New Normal while maintaining religious observance. Institutions such as the Majelis Ulama Indonesia (MUI) played a crucial role in issuing fatwas and enforcing measures to control the outbreak.

This article was originally published in Thai.

Read full article >>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/article/view/274767/179165

การปลดปล่อยอาณานิคมตามแนวทางสำนักอินเดีย: ผู้ที่อยู่ในสถานะรองในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงจาก ค.ศ. 1992 ถึง ค.ศ. 2022

ธนเชษฐ วิสัยจร

การปลดปล่อยอาณานิคมตามแนวทางสำนักอินเดีย ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่การได้รับเอกราชเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการปลดแอกจากอิทธิพลจากแนวคิดตะวันตกอันประกอบด้วย 1ด้านพื้นที่ ระบบรัฐแบบเวสต์ฟาเลียน 2 ด้านเวลา ประเทศที่พัฒนาในประวัติศาสตร์เส้นตรง 3. ด้านสถานะ ผู้ที่อยู่ในสถานะรอง

ซึ่งสิ่งเหล่านี้ยังพบอยู่ในปัจจุบันในกลุ่มลุ่มแม่น้ำโขงโดยนับเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจที่แม้ในกลุ่มลุ่มแม่น้ำโขงซึ่งส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นกัมพูชา ลาว เมียนมา เวียดนาม จีนและไทย ซึ่งเคยประสบกับการเป็นอาณานิคมของโลกตะวันตก (แม้ไทยกับจีนไม่เคยตกเป็นอาณานิคมอย่างเป็นอทางการแต่ก็ตกอยู่ในอิทธิพลของตะวันตกอย่างน่าอึดอัด) เหล่านี้ แต่ชนชั้นนำในแต่ละรัฐยังดำรงตนในยุคหลังอาณานิคมด้วยแนวคิดตะวันตกดังกล่าวและกดขี่ผลักไสผู้ที่อยู่ในสถานะรองในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงให้อยู่กับความอยุติธรรมไม่ต่างจากชีวิตในช่วงที่อยู่ใต้อาณานิคมของตะวันตก

โดยบทความได้วิเคราะห์วาทกรรมจากกรอบความร่วมมือระหว่างประเทศและข้อริเริ่มในระดับภูมิภาคจำนวน 14 กรอบความร่วมมือ และพบว่าข้อริเริ่มและกรอบความร่วมมือเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากจากวิธีคิดแบบตะวันตกเป็นสำคัญ ทั้งในแง่ของพื้นที่ เวลา และสถานะภาพของผู้คน จึงยังประโยชน์ให้กับกลุ่มชนชั้นนำด้วยกันเอง ในขณะที่ผู้คนที่อยู่ในสถานะรองถูกผลักให้อยู่ในสถานะชายขอบและปัญหาที่พวกเขาพบเจอก็ไม่ได้รับการแก้ไข

อย่าไรก็ดีผู้เขียนได้เสนอและเรียกร้องให้มีการเคารพสิทธิผู้อยู่ในสถานะรอง ผ่านการเปิดพื้นที่ให้กลุ่มคนดังกล่าวได้เข้าไปสู่กระบวนการกำหนดนโยบายและกลไกระหว่างประเทศอันเกี่ยวเนื่องกับผลประโยชน์ที่ควรคำนึงถึงทุกฝ่าย และควรสร้างแนวทางพัฒนาที่อิงกับความรู้และประสบการณ์แบบท้องถิ่นแทนที่จะใช้กรอบคิดแบบตะวันตกตามที่แนวทางสำนักอินเดียได้อธิบายไว้เป็นสำคัญ

บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาไทย

อ่านฉบับเต็มได้ที่ >>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/article/view/274363/179163

The Indian School of Decolonisation: The subaltern in the Mekong Subregion from 1992 to 2022

Thanachet Wisaijorn

The decolonisation approach of the Indian School does not merely refer to achieving independence from colonial rule; it also entails challenging the lingering influence of Western concepts in three key dimensions:
1. Spatial Dimension: The Westphalian state system
2. Temporal Dimension: The Western linear conception of historical development privileges narratives.
3. Status Dimension: Subaltern groups are systematically marginalised and silenced.

These colonial legacies persist even today in the Mekong subregion, which includes Cambodia, Laos, Myanmar, Vietnam, China, and Thailand. Despite having experienced Western colonial domination—whether directly as colonies or indirectly through economic and political influence (as in the cases of Thailand and China)—the ruling elites of these states continue to uphold Western-derived governance models in the postcolonial era. This has led to the continued suppression and exclusion of subaltern groups, mirroring the injustices they faced under Western colonial rule.

This article analyses discourses embedded within fourteen international cooperation frameworks and regional initiatives in the Mekong subregion. The findings reveal that these initiatives are heavily influenced by Western epistemological structures in terms of space, time, and social hierarchy. Consequently, these frameworks disproportionately benefit political elites while pushing subaltern groups further into the periphery, leaving their concerns unaddressed.

In response, the author advocates for greater recognition and respect for subaltern rights by creating inclusive mechanisms that allow marginalised communities to participate in policy-making and international governance processes that directly affect their well-being. Instead of adhering to Western-centric paradigms, development strategies should be grounded in local knowledge and lived experiences, as emphasised by the Indian School of Decolonisation.

This article was originally published in Thai.

Read full article >>>https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/article/view/274363/179163

Evaluating the impact of COVID-19 on the human security of low-income migrant workers in Singapore: Perspectives among policymakers, community stakeholders, and academic experts

Mukda Pratheepwatanawong, Rayner Kay Jin Tan, Waranya Jitpong.

The COVID-19 pandemic has had a profound impact across all sectors. Although Singapore was able to manage the outbreak effectively, its citizens still faced varying degrees of hardship. However, one group that was often overlooked in discussions surrounding the pandemic was marginalized communities—particularly migrant workers, who received little attention during the initial phase of the outbreak.

This article examines the impact of COVID-19 on the human security of migrant workers in Singapore, focusing on multiple dimensions, including economic security, food security, health security, environmental security, personal security, community security, and political security. By comparing the situation before and after the pandemic, the study highlights governmental and civil society efforts to assist and improve the living conditions of migrant workers. Key initiatives include the construction of improved dormitories, the provision of mental health support, and campaigns aimed at reducing societal prejudice against migrant workers.

Nevertheless, the pandemic has negatively affected all aspects of life for low-income migrant workers in Singapore. Addressing these challenges requires structural reforms that create long-term positive impacts on the well-being and protection of this vulnerable group.
This article was originally published in English.

Read full article >> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/272943/179197

การประเมินผลกระทบของโควิด-19 ต่อความมั่นคงของมนุษย์ในกลุ่มแรงงานข้ามชาติรายได้น้อยในสิงคโปร์

Mukda Pratheepwatanawong, Rayner Kay Jin Tan, Waranya Jitpong.

โควิด – 19 สร้างผลกระทบอย่างใหญ่หลวงให้แก่ทุกภาคส่วน สำหรับสิงคโปร์ที่สามารถรับมือได้เป็นอย่างดีแต่ประชาชนก็ยังได้รับความยากลำบากไม่มากก็น้อย ทั้งนี้กลุ่มคนส่วนหนึ่งที่อาจถูกมองข้ามไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์การแพร่ระบาดนี้ คือกลุ่มคนชายขอบที่เป็นกลุ่มแรงงานข้ามชาติในสิงคโปร์ที่แทบไม่ได้รับการพูดถึงในช่วงแรกของการระบาด

บทความชิ้นนี้ได้พูดถึงผลกระทบของโควิด-19 ต่อความมั่นคงของมนุษย์ในกลุ่มแรงงานข้ามชาติโดยเน้นไปที่ด้านเศรษฐกิจ อาหาร สุขภาพ สิ่งแวดล้อม ความมั่นคงส่วนบุคคล ชุมชน และการเมือง เพื่อเปรียบเทียบสถานการณ์ก่อนและหลังการระบาดของโควิด-19 โดยพบว่าทางรัฐบาลและภาคประชาสังคมมีความมาตรการในการช่วยเหลือและปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ของแรงงานข้ามชาติ เช่น การสร้างหอพักใหม่ที่มีมาตรฐานดีขึ้น การให้การสนับสนุนด้านสุขภาพจิต และการรณรงค์ลดอคติต่อแรงงาน

อย่างไรก็ตามการแพร่ระบาทส่งผลกระทบเชิงลบต่อทุกด้านและทุกมิติของกลุ่มแรงงานข้ามชาติรายได้น้อยในสิงคโปร์ การแก้ไขที่ถูกจุดที่คือจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างเพื่อสร้างผลกระทบเชิงบวกในระยะยาวต่อการดูแลกลุ่มแรงงานกลุ่มนี้

บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ

อ่านฉบับเต็มได้ที่>>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/272943/179197

-income_migrant_workers -19

เอเชียปริทัศน์ ปีที่ 45 ฉบับที่ 1 (2024): มกรคม-มิถุนายน 2567

ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลากหลายทางวัฒนธรรมและความเชื่อ ความท้าทายที่มนุษยชาติเผชิญมักสะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างอดีตและปัจจุบัน ทั้งในมิติของการเมือง ศาสนา และการปรับตัวในยุคสมัยใหม่ บทความสามชิ้นที่กล่าวถึงในหนังสือเล่มนี้ แม้จะมีบริบทที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ทั้งในเชิงภูมิศาสตร์ ศาสนา และวัฒนธรรม แต่ล้วนสื่อสารถึงประเด็นสำคัญของความเชื่อมโยงระหว่างความเชื่อ ความหวัง และการฟื้นฟูที่มนุษย์ใช้เพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลง บทความในวารสาร เอเชียปริทัศน์ ปีที่ 45 ฉบับที่ 1 ปีพุทธศักราช 2567 ฉบับนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเชื่อมโยงวัฒนธรรม ความเชื่อ และการปรับตัวในกระแสความเปลี่ยนแปลงของโลก

การปลดปล่อยอาณานิคมตามแนวทางสำนักอินเดีย" โดย ธนเชษฐ วิสัยจร นำเสนอความพยายามปลดปล่อยเสียงของผู้คนในสถานะรองในภูมิภาคลุ่มน้ำโขง โดยแสดงให้เห็นว่า การฟื้นฟูอัตลักษณ์และความรู้ที่ไม่ได้ยึดโยงกับโลกตะวันตกคือเครื่องมือสำคัญที่สามารถขับเคลื่อนความเท่าเทียมได้

ความอดทนสู่ความสามัคคี: วิถีมุสลิมในเอกภาพบนความหลากหลาย" ซารีฮาน ขวัญคาวินก็ชี้ให้เห็นถึงความยืดหยุ่นของศาสนาและวัฒนธรรมมุสลิมในการปรับตัวกับวิกฤตการณ์โรคระบาด COVID-19 ซึ่งการรวมกลุ่ม ความเชื่อในพระเจ้า และการยอมรับชีวิตแบบ "New Normal" กลายเป็นรากฐานสำคัญในการฟื้นฟูชุมชน

ในมิติที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น บทปริทัศน์หนังสือ My Hanuman Chalisa ของ Devdutt Pattanaik โดย ซิมมี อุปรา ช่วยชี้ให้เราเข้าใจว่าบทสวดหนุมานที่สืบทอดจากกวีตุลสีดาส ไม่ได้เพียงแค่เล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของบทสวด แต่ยังเชื่อมโยงจิตวิญญาณของมนุษย์เข้ากับพลังของความหวังและการฟื้นฟู หนังสือเล่มนี้สะท้อนถึงการเข้าถึง "ธรรมะ" หรือแก่นแท้ในจิตใจ ซึ่งช่วยให้มนุษย์ก้าวข้ามข้อจำกัดภายในของตน

ทั้งสามบทความเน้นย้ำว่าการสร้างความเปลี่ยนแปลงในระดับบุคคลหรือสังคม จำเป็นต้องมีรากฐานจากการฟื้นฟูทั้งในเชิงวัฒนธรรม ศาสนา และจิตวิญญาณ ไม่ว่าจะเป็นการสร้างพื้นที่เสียงให้กับผู้ด้อยโอกาส การปรับตัวสู่สังคมที่ยั่งยืน หรือการค้นพบพลังภายในผ่านศรัทธา เรื่องราวเหล่านี้ล้วนยืนยันถึงความเชื่อมโยงของมนุษย์ในมิติต่าง ๆ ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงอย่างไม่หยุดนิ่งของโลก

อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview

Asian Review Vol. 37 No. 2 (2024): July-December 2024

This edition of the Asian Review explores key socio-economic, political, and cultural dimensions across diverse regional and historical contexts. The articles examine critical issues related to human security, social policy, international relations, and cross-cultural business practices, offering valuable insights for scholars and policymakers.

Mukda Pratheepwatanawong analyzes the impact of COVID-19 on low-income migrant workers in Singapore, highlighting both progress and ongoing challenges in their well-being. Kritsada Theerakosonphong explores Laos’ social protection system, emphasizing gaps in policy implementation and the need for regional cooperation. Alexandre Barthel examines French appeasement policies toward Siam (1937-1939), shedding light on colonial strategies in Indochina. Finally, a review of Inside Chinese Business by Ming-jer Chen provides insights into cultural factors shaping Chinese business practices.

Together, these articles deepen our understanding of regional and cultural dynamics, emphasizing the interplay of historical, social, and economic forces in contemporary challenges and opportunities.

The articles in this edition include

Evaluating the impact of COVID-19 on the human security of low-income migrant workers’ in Singapore: Perspectives among policymakers, community stakeholders, and academic experts
By Mukda Pratheepwatanawong, Rayner Kay Jin Tan, Waranya Jitpong

Social Protection System: A Case Study of Migration and Families Left Behind in Ban Sandin, Lao PDR
By Kritsada Theerakosonphong

The French appeasement policy toward Siam 1937-1939
Alexandre Barthel

Book Review

Inside Chinese business
a guide for managers worldwide
By Raymund Sisenando Mercado

full article>>>https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv

เมื่อ “ไทย” กลายเป็น “หมากสำคัญ” ของอาชญากรรมจีนเทาในภูมิภาค

กุลนรี นุกิจรังสรรค์

อาณาจักรจีนเทาถือเป็นเครือข่ายอาชญากรรมข้ามชาติที่กำลังขยายตัวอยู่ในแถบภูมิภาคอาเซียนอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายในพื้นที่ประเทศท้องถิ่น โดยดำเนินการอาชญากรรมหลายอย่าง เช่น การหลอกลวงทางเทคโนโลยี การค้ามนุษย์ การพนันออนไลน์ และการฟอกเงิน

เครือข่ายอาชญากรรมนี้ไม่เพียงแต่มีการหลอกลวงคนจีนด้วยกันเพื่อลักพาตัวไปใช้แรงงานเป็นคอลเซนเตอร์ในฐานที่มั่นในชายแดนรอบๆ ประเทศไทยเท่านั้น แต่มีการหลอกลวงคนไทย คนอินเดีย บังคลาเทศ ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย ฯลฯ เพื่อไปร่วมในขบวนการโดยกลุ่มเหยื่อเหล่านี้จะไม่ได้รับค่าตอบแทน ถูกทำร้ายและใช้แรงงานอย่างหนักและไหลเข้าสู่กระนวนการค้ามนุษย์อย่างเต็มตัว

ภัยนี้จึงไม่ใช่ประชาชนทั่วไปที่ถูกหลอกลวงโดยคอลเซนเตอร์เท่านั้น แต่ตัวคอลเซนเตอร์ภายใต้การควบคุมจีนเทาก็ถือเป็นเหยือด้วยเช่นกัน จึงถือเป็นปัญหาใหญ่ที่บานปลายซับซ้อน ที่มีการร่วมมือกันเป็นองค์กรและเครือข่ายขนาดใหญ่ ซึ่งแน่นอน รัฐบาลท้องถิ่นที่มีฐานที่ตั้งของกลุ่มจีนเท่านี้อยู่ก็อาจพัวพันอยู่ด้วย

สำหรับประเทศไทยกลายเป็นหมากสำคัญด้วยสาเหตุหลายประการ 1.ประเทศไทยเป็นภูมิศาสตร์ที่ง่ายดายและสะดวกต่อการส่งเหยื่อข้ามชายแดนไปยังฐานที่ตั้งในประเทศรอบๆ 2.ด้วยช่องโหว่ทางกฎหมายและการดูแลทำให้ไทยอาจเป็นที่พักพิงให้แก่กลุ่มจีนเทาและเป็นแหล่งฟอกเงินที่สำคัญ เป็นต้น เช่นนี้แล้วความน่าวิตกจึงไม่ใช่แค่ตัวเลขนักท่องเที่ยวจีนที่หายไป แต่ความปลอดภัยและความมั่นคงของคนไทยและประเทศไทยก็สั่นคลอนไปด้วย

ดังนั้นในประเด็นเหล่านี้รัฐบาลไทยต้องหารือและสร้างความร่วมมือกับทางการจีนและประเทศต่างๆ ในภูมิภาคเพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว เพราะปัญหานี้เป็นปัญหาระดับนานาชาติที่ไทยไม่สามารถขับเคลื่อนฝ่ายเดียวได้ จึงต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกฝ่ายร่วมกัน

อ่านฉบับเต็มได้ที่>>> http://www.ias.chula.ac.th/article/%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad-%e0%b9%84%e0%b8%97%e0%b8%a2-%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b9%87%e0%b8%99-%e0%b8%ab%e0%b8%a1/?_thumbnail_id=9454

When Thailand Becomes a Strategic Hub for the Chinese Crime Network in the Region

Kulnaree Nukitrangsan

The Chinese crime network is a transnational organized crime syndicate that has been expanding across the ASEAN region, operating with impunity in countries where local laws and enforcement remain insufficient. This network engages in various criminal activities, including technology-based scams, human trafficking, online gambling, and money laundering.

The network's operations involve not only deceiving Chinese nationals into becoming forced laborers in call centers based near Thailand’s borders, but also targeting victims from Thailand, India, Bangladesh, the Philippines, Malaysia, Indonesia, and other countries. These individuals are often lured with false promises, only to find themselves unpaid, subjected to harsh treatment, and eventually trapped in the full cycle of human trafficking.

The threat extends beyond the general public being scammed by call centers. The call center operators themselves, controlled by the Chinese crime network, are also victims. This highlights the complexity of the issue, as the network functions as a large-scale, organized, and multi-layered enterprise. Local governments in areas where these operations are based may also be complicit in the network's activities.
Thailand has become a critical strategic point for several reasons:
1. Geographical Advantage: Thailand's location provides a convenient transit route for moving victims across borders to operational bases in neighboring countries.
2. Legal Loopholes and Enforcement Gaps: Weaknesses in Thailand's legal and regulatory framework make it a potential haven for the Chinese crime network, enabling activities such as money laundering.

This situation presents not only a direct threat to Thailand’s tourism industry, as reflected in declining Chinese tourist arrivals, but also undermines the safety and security of Thai citizens and the nation as a whole.

Addressing this issue requires the Thai government to engage in dialogue and foster cooperation with China and other regional countries. This is not merely a local problem but an international crisis, and Thailand cannot tackle it alone. Collaborative efforts involving all stakeholders are essential to combat this growing threat.

This article was originally published in Thai.