Mindventure Family

🎹💚 เปียโนสำหรับวัยแรกเริ่ม สนุก อบอุ่น และเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะการเรียนรู้เริ่มต้นได้ตั้งแต่วัยเล็ก ✨
เสียงดนตรีในวัยเด็ก ไม่ได้เป็นเพียงการเรียนเปียโนหรือการเล่นสนุกเท่านั้น แต่ยังช่วยส่งเสริมพัฒนาการหลายด้านของเด็กเล็ก ทั้งการฟัง การจดจำ สมาธิ การเคลื่อนไหว และการแสดงออกทางอารมณ์ 🎹✨ในวัย 1–2 ขวบ เด็ก ๆ จะได้เรียนรู้ผ่านจังหวะ เสียงเพลง และกิจกรรมที่เหมาะสมตามวัย

✨🎹 มาเรียนดนตรีกันได้ที่ Mindventure Family ซ.เพชรเกษม 94 บางแค นะคะ ทดลองเรียนฟรี สนใจติดต่อ Line #เรียนเปียโน #เปียโนเด็ก #เปียโนเด็กเล็ก

☀️บทความดีต่อใจสำหรับพ่อแม่ทุกคนค่ะ💕

3️⃣ เหตุผลที่ไม่ควรปิดบังนิสัยไม่ดีของตัวเองต่อหน้าลูก
—
การเป็นพ่อแม่มักถูกพูดถึงเหมือนมีสูตรสำเร็จ แต่ในความจริง สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ เราทำตัวอย่างไรต่อหน้าลูก

เราทุกคนอยากให้ลูกเติบโตเป็นคนที่ซื่อสัตย์ เข้มแข็ง และเข้าใจอารมณ์ตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน เรากลับพยายามซ่อนข้อบกพร่องของตัวเอง เพราะคิดว่านั่นคือการ “ปกป้องลูก”

แต่งานวิจัยทางจิตวิทยากลับชี้ว่า การปิดบังไม่ได้ช่วยปกป้องเด็ก กลับอาจทำให้เด็กเข้าใจเรื่อง “ถูก-ผิด” ผิดเพี้ยน และบั่นทอนความไว้ใจในระยะยาว และนี่คือ 3 เหตุผลสำคัญ

1️⃣ เด็กเรียนรู้จากสิ่งที่เรา “ทำ”

เด็กไม่ได้เรียนรู้แค่จากคำสอน แต่เรียนรู้จากการสังเกตพฤติกรรมของผู้ใหญ่

นี่คือหลักของ “การเรียนรู้ผ่านการเลียนแบบ” เมื่อพ่อแม่แสดงความซื่อสัตย์ แม้ในเวลาที่ยากลำบาก เด็กจะเข้าใจว่าความซื่อสัตย์คือสิ่งที่ต้อง “ลงมือทำจริง”

ในทางกลับกัน ถ้าเราพูดว่า “ต้องซื่อสัตย์นะ” แต่กลับปิดบังความผิดพลาดของตัวเอง

เด็กจะเห็นความไม่สอดคล้องนั้นทันที และสิ่งที่เขาเรียนรู้ไม่ใช่ “ความซื่อสัตย์” แต่คือความจริงสามารถยืดหยุ่นได้ตามสถานการณ์

2️⃣ การโกหกเล็ก ๆ อาจนำไปสู่ความไม่ไว้ใจในระยะยาว

พ่อแม่หลายคนโกหกลูกด้วยความหวังดีเช่น เพื่อให้ลูกเชื่อฟัง หรือเพื่อไม่ให้ลูกกังวล

แต่การโกหกแบบนี้ แม้จะดูเล็กน้อยในวันนี้ อาจส่งผลต่อความสัมพันธ์ในอนาคต

งานวิจัยพบว่า เด็กที่เติบโตมากับการถูกโกหกจากพ่อแม่บ่อย ๆ มีแนวโน้มจะโกหกกลับมากขึ้นเมื่อโตขึ้น

และไม่เพียงเท่านั้น เด็กยังรู้สึกผูกพันกับพ่อแม่ลดลง มีความเครียดหรือความกังวลภายในมากขึ้น

พูดง่าย ๆ คือ สิ่งที่เราปิดบังวันนี้ อาจกลายเป็นกำแพงความไม่ไว้ใจในวันข้างหน้า

3️⃣ ความโปร่งใสคือพื้นฐานของความสัมพันธ์ที่ดี

ความไว้วางใจคือรากฐานของความสัมพันธ์ในครอบครัว เด็กต้องการสัญญาณทางอารมณ์ที่ “สม่ำเสมอและจริงใจ” เพื่อสร้างความรู้สึกปลอดภัย

ลองนึกภาพเด็กคนหนึ่ง ที่ไม่เคยเห็นพ่อแม่ยอมรับผิดหรือขอโทษเลย

สิ่งที่เขาอาจเรียนรู้คือ การทำผิด = น่ากลัว / ไม่ควรยอมรับ

แต่ถ้าเด็กเห็นว่า พ่อแม่ทำผิด → ยอมรับ → ขอโทษ → และแก้ไข

เด็กจะเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ยังคงอยู่ได้ แม้เราจะไม่สมบูรณ์แบบ

สิ่งนี้ช่วยสร้างทั้ง ความยืดหยุ่นทางอารมณ์ และความเมตตาต่อตัวเองในระยะยาว

🍃 แล้ว “ความโปร่งใส” ที่ดีควรเป็นแบบไหน?

ไม่ใช่การเล่าทุกอย่างแบบไม่กรอง แต่คือ “ความซื่อสัตย์ที่เหมาะสมกับวัย” แนวทางง่าย ๆ คือ

• อธิบายให้เหมาะกับอายุ เช่น “เมื่อกี้แม่เครียดเลยพูดแรงไป”
• เน้นการเติบโต ไม่ใช่แค่ความผิด เช่น “ครั้งหน้าจะลองใจเย็นกว่านี้นะ”
• เชื่อมโยงให้ลูกเข้าใจ เช่น “การยอมรับผิดมันยาก แต่ก็สำคัญ”

🪴 สุดท้ายแล้ว เด็กไม่ได้เรียนรู้ศีลธรรมจากคำสอนเพียงอย่างเดียว

แต่เรียนรู้จากการที่เขาเห็นว่า พ่อแม่จัดการกับความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองอย่างไร

การยอมรับความผิดพลาด
ไม่ได้ทำให้เราดูอ่อนแอ
แต่มันกำลังสอนลูกว่า
ความซื่อสัตย์…มีค่าพอที่จะทำ
แม้ในวันที่มันยากที่สุด
—
ที่มา : 3 Reasons to Stop Hiding Your Bad Habits From Your Kids, Mark Travers Ph.D. - Psychology Today

🫶🏻🤍

🏫 ควรให้ลูกเริ่มเรียนวิชาการจริงจังเมื่อใด?
—
ทุกวันนี้ พ่อแม่จำนวนไม่น้อยกังวลว่า หากลูกเริ่มเรียนช้ากว่าคนอื่น จะตามเพื่อนไม่ทัน หรือเสียโอกาสในอนาคต จนหลายครั้งเด็กเล็กต้องเริ่มเรียนวิชาการหนัก ๆ ตั้งแต่อายุยังน้อย ทั้งที่ในความเป็นจริง “ความพร้อมของสมอง” อาจสำคัญกว่าความเร็วในการเร่งเรียนเขียนอ่านเสียอีก

แนวคิดด้านพัฒนาการเด็ก และความรู้ด้าน EF (Executive Function) มองว่า ช่วงก่อนอายุประมาณ 7 ปี เด็กควรใช้เวลากับ “การเล่น” การเคลื่อนไหว การลงมือทำ และการใช้ชีวิตจริง มากกว่าการเร่งเรียนวิชาการแบบเข้มข้น เพราะสมองของเด็กเล็กพัฒนาได้ดีที่สุดผ่านกิจกรรมที่หลากหลาย เช่น
• การเล่น
• การฟังนิทาน
• การเคลื่อนไหว
• การพูดคุย
• การทำงานร่วมกับผู้ใหญ่
• และการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ตรง

ช่วงวัยเด็กเล็ก เป็นคือช่วงสำคัญของการพัฒนา
• ความจำใช้งาน (Working Memory)
• การควบคุมตนเอง
• ความยืดหยุ่นทางความคิด
• สมาธิ
• ความอยากรู้อยากเห็น
ซึ่งทั้งหมดนี้คือรากฐานของ “การเรียนรู้” ในระยะยาว

ส่วนการเรียนวิชาการแบบจริงจัง เช่น การนั่งเรียนต่อเนื่อง อ่าน เขียน คำนวณเป็นระบบ หรือเรียนเชิงนามธรรมมากขึ้น มักเหมาะมากขึ้นเมื่อเด็กเข้าสู่วัยประมาณ 6–7 ปีขึ้นไป ซึ่งเป็นช่วงที่สมองเริ่มพร้อมสำหรับการจดจ่อ การกำกับตัวเอง และการคิดเชิงเหตุผลได้ดีขึ้น

ทั้งนี้ ไม่ได้หมายความว่าเด็กเล็ก “ห้ามเรียน” แต่เด็กก่อนวัยเรียนยังเรียนรู้ภาษา ตัวเลข ตัวอักษร วิทยาศาสตร์ หรือโลกรอบตัวได้เสมอ เพียงแต่ควรเรียนผ่าน
• นิทาน
• เพลง
• เกม
• การเล่นสมมติ
• งานบ้าน
• ธรรมชาติ
• และชีวิตประจำวัน
มากกว่าการเร่งท่องจำหรือกดดันให้เรียนเร็วเกินพัฒนาการ

เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในช่วงต้นของชีวิต
ไม่ใช่การ “เรียนเร็ว”
แต่คือการทำให้เด็ก “รักการเรียนรู้”
“อยากรู้อยากเห็น”
และมีสมองที่พร้อมจะเรียนรู้ไปได้ตลอดชีวิตนะคะ
🌱
พี่ดวงค่ะ

☁️ ปล่อยให้เด็กๆ ได้ใช้สีเติมโลกในแบบของตัวเอง🧸

📍 เรียนที่ Mindventure Space 💚ซ.เพชรเกษม 94 บางแค (เดินทางสะดวก ใกล้ mrt หลักสอง)
🎁 ทดลองเรียนฟรี! ไม่มีค่าใช้จ่าย โปร 20 ท่านแรก ราคาพิเศษ!!!

#เรียนศิลปะ #เรียนเปียโนผู้ใหญ่ #เรียนศิลปะบางแค

💛

พ่อแม่หลายคนเป็นห่วงว่าลูกๆ ไม่ค่อยมีแรงบันดาลใจที่จะลงมือทำในบางเรื่อง

โดยเฉพาะเรื่องใหม่ๆ หรือเรื่องยากๆ

ไม่เพียงแต่เด็กๆ บางทีผู้ใหญ่ก็เป็นเหมือนกัน

ทำให้เสียโอกาสในหลายๆ เรื่อง ทั้งที่มีความสามารถ ทำได้ แต่ว่าไม่กล้าทำ



การที่เด็กไม่มีแรงบันดาลใจหรือไม่กล้าที่ทำ เกิดจากหลายปัจจัย

ทั้งพื้นอารมณ์ นิสัยดั้งเดิมของเด็กเอง ประสบการณ์เดิมที่ผ่านมา และการเลี้ยงดูปลูกฝังของพ่อแม่ผู้ปกครอง

ถ้าเป็นเรื่องพื้นอารมณ์จะเป็นสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กปรับเปลี่ยนยาก แต่ว่าการเลี้ยงลูกปลูกฝังจะสามารถปรับเปลี่ยนได้ โดยพ่อแม่และคนใกล้ชิด เพื่อให้เด็กมีทัศนคติเชิงบวก มีแรงบันดาลใจในการทำอะไร



มีข้อสังเกตว่า เด็กที่กล้าที่จะทำอะไร กับเด็กที่ไม่ค่อยกล้าที่จะทำ มีความแตกต่างกัน ก็คือ

เด็กที่ไม่กล้าทำ มักจะกลัวผิดพลาด กลัวถูกตำหนิ ไม่สบายใจที่ต้องทำอะไรใหม่ๆ ก็จะทำในสิ่งที่คุ้นเคยหรือบางทีก็เลี่ยงที่จะทำให้คนอื่นทำแทน

แต่เด็กที่กล้าและมีแรงบันดาลใจที่จะทำ จะไม่กลัวความผิดพลาด ไม่มองว่าเป็นเรื่องยาก จะมองเป็นความท้าทาย มองว่าอุปสรรคปัญหาเป็นเรื่องปกติ ที่ทำให้เขาได้พัฒนา



ทัศนคติปรับได้ด้วยการเลี้ยงดูของพ่อแม่

ถ้าจะสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กลงมือทำ เด็กจะต้องเคยผ่านประสบการณ์การทำในสิ่งต่างๆ มาก่อนตั้งแต่เล็กๆ ไม่ใช่มีคนช่วยทำแทน คิดแทนทั้งหมด



1. ส่งเสริมให้เด็กทำอะไรด้วยตัวเองบ่อยๆ อย่าช่วยไปทุกเรื่อง

บางครั้งพ่อแม่ก็คงจะอยากจะช่วย เหตุผลก็คือ ง่าย เร็ว สะดวกและประหยัดเวลา

ยิ่งยุคสมัยเดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็ต้องรวดเร็ว หรือ พ่อแม่อาจกลัวเด็กเป็นอันตราย

พ่อแม่อยากจะช่วยให้เด็กทำให้สำเร็จ เด็กจะได้พอใจมีความสุข

แต่ก็ต้องเข้าใจด้วยว่า ถ้าเด็กไม่เคยทำก็จะไม่มีประสบการณ์ เขาจะไม่เคยรู้ตัวเองว่าทำได้หรือไม่ได้ ทำให้ไม่กล้าและไม่มีแรงบันดาลใจถ้าต้องทำเอง ติดให้คนอื่นทำให้

อย่าลืมว่าพ่อแม่ผู้ใหญ่ช่วยเด็กไปไม่ได้ตลอด วันหนึ่งเด็กต้องลงมือทำเองและพึ่งพาตัวเอง



2. ตอนที่เด็กยังทำไม่ได้ พ่อแม่จะต้องใจเย็น อย่าพึ่งรีบไปช่วยหรือทำแทน

คอยดูให้กำลังใจอยู่ข้างๆ แต่ถ้าจำเป็นค่อยๆ ช่วยทีละนิดทีละหน่อย ร่วมกับให้เด็กลองทำด้วยตัวเองด้วย

ยิ่งถ้ามีปัญหาแล้วพอเด็กได้ทำเองแล้วทำได้ก็จะรู้สึกมั่นใจขึ้น หรือแม้จะทำไม่ได้ก็จะได้มีประสบการณ์ เกิดความคิดว่าปัญหาอุปสรรคมันเป็นเรื่องที่พบได้ ไม่ใช่เรื่องหนักหนา

แต่พ่อแม่ควรมีการให้กำลังใจ เป็นคำพูด ไม่ใช่ว่าไปกดดันหรือทำให้เด็กเสียกำลังใจ



3. ถ้าเกิดเด็กลงมือทำแล้ว พ่อแม่เห็นว่ายังไม่ดีพอ พ่อแม่อย่ารีบตำหนิ ควรมองหาจุดบวกในสิ่งที่เด็กทำ

เช่น ถึงทำแล้วไม่ดี แต่เขาก็มีความกล้าที่จะลองทำ มีความพยายามและตั้งใจ ก็ชมเชยที่กระบวนการความตั้งใจได้

หรือถ้าเกิดเด็กทำได้ดีขึ้น เห็นว่ามีการพัฒนาขึ้นมาจากเดิมนิดหน่อย แม้จะยังไม่ดีเลิศ พ่อแม่ก็เอาจุดตรงนั้นมาชื่นชมได้ จะทำให้เด็กมีความหวังกำลังใจในการทำมากขึ้น



4. ถ้าเด็กทำผิดพลาดตอนที่ทำ พ่อแม่ควรอย่าไปเป็นอารมณ์มาก

พ่อแม่บางคนมีความเป็นห่วงกังวล ทำให้แสดงอารมณ์เชิงลบเวลาที่เด็กทำผิด

ควรตั้งสติ มองอย่างเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ เข้าใจและยอมรับในความผิดพลาดนั้น

ถ้าพ่อแม่เข้าใจ เด็กจะเข้าใจและยอมรับได้ จะมีแรงใจที่จะทำต่อ ถึงจะผิดพลาดก็ค่อยๆ แก้ไข



5. ถ้าตอนแรกหรือตอนที่กำลังทำอยู่ เด็กเกิดความรู้สึกกังวล ไม่กล้า ไม่อยากทำ อย่าไปโกรธหรือบังคับกดดัน

บางครั้งเด็กอาจรู้สึกท้อแท้ มีร้องไห้โวยวาย ก็ให้เข้าใจอารมณ์ตรงนั้น เปิดโอกาสให้เด็กระบาย

อย่าบอกเด็กว่าร้องไห้ทำไม หรือไปดุว่า ทำไมไม่เข้มแข็งเลย

อย่าลืมว่าความเข้มแข็งต้องเกิดจากการยอมรับและเข้าใจความรู้สึกของตัวเองไม่ว่าจะเป็นบวกหรือเป็นลบก่อน

ส่วนใหญ่พอเขามีสติ อารมณ์สงบก็จะทำต่อไปได้



สุดท้ายพ่อแม่ควรเป็นตัวอย่างที่ดีในเรื่องการลงมือทำ ให้เด็กๆ เห็น เพียงเท่านี้เด็กเด็กก็จะมีความมั่นใจมีความกล้าและมีแรงบันดาลใจที่จะทำอะไรมากขึ้น



เครดิต: บทความนี้หมอได้เขียนและตีพิมพ์ในนิตยสารผาสุก Infinite บมจ.ไทยประกันชีวิต ปีที่ 44 ฉบับที่ 204 ประจำเดือน พ.ค.- ส.ค. 2564 ค่ะ

#หมอมินบานเย็น

Reflection is KEY for Learning✨

“หัวใจสำคัญในการออกแบบการเรียนรู้ ให้เอาผลลัพธ์คือตัวเด็กเป็นตัวตั้ง”

‘ครูหวาน’ อาจารย์ธิดา พิทักษ์สินสุข ผู้เชี่ยวชาญด้านปฐมวัย ในฐานะผู้ทรงคุณวุฒิ ได้ให้ข้อเสนอแนะ เพื่อนำไปปรับใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อการพัฒนาเด็กปฐมวัยในแต่ละพื้นที่ ในเวทีเสวนาออนไลน์ Together We Grow ครั้งที่ 4 ภายใต้หัวข้อ ‘การเตรียมเด็กปฐมวัย สู่เป้าหมายการพัฒนาเด็กของจังหวัด’ เพราะรากฐานชีวิตเริ่มต้นที่ปฐมวัย จัดโดยมูลนิธิสยามกัมมาจลและภาคีเครือข่ายเพื่อการศึกษาไทย

โดยเวทีนี้ได้ฉายภาพให้เห็นถึงความสำคัญของการวางรากฐานเด็กปฐมวัย ในฐานะทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของประเทศ ผ่านกลยุทธ์การขับเคลื่อนเชิงพื้นที่ของสองจังหวัดต้นแบบ คือ ภูเก็ต และ ศรีสะเกษ ที่ปรับเปลี่ยนมุมมองจากการจัดการศึกษารูปแบบเดิม สู่การสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้ที่ตอบโจทย์โลกอนาคต

ครูหวาน กล่าวว่า “สิ่งที่เราทำทั้งหมด มันสอดคล้องกับพัฒนาการของเด็กหรือเปล่า มันจะเอาไป apply ได้ไหม เพราะฉะนั้นต้องยึดตัวเด็กก่อน อย่าไปยึดตัวกิจกรรม ให้ยึดตัวเด็กเป็นหลักก่อน ไม่งั้นเราจะตื่นเต้นกับกิจกรรมต่างๆ แล้วเอามาใช้ คือครูได้สอนนะ แต่เด็กได้หรือเปล่า ขอให้ดูให้ชัดว่าเด็กเราต้องการอะไร บางครั้งกิจกรรมสอนเด็กแบ่งปัน สอนเด็กล้างมือกินข้าวให้ดีกลับได้ในหลายเรื่อง”

“เวลาคุณครูทำงานเรื่องที่เกี่ยวกับความรู้สึกว่าอยากสร้างจิตสำนึกอะไรให้กับเด็ก อย่าได้มองข้ามเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่ง คือ เมื่อจบกระบวนการ การพูดคุยกับเด็กในการทำกิจกรรมคือ คุณต้องกลับมาที่คุณค่า ต้องสะท้อนคิดเสมอว่า สิ่งที่ทำนั้นมันเกิดคุณค่าอะไร เช่นเด็กเขารู้สึกยังไง เด็กเขาเกิดคุณค่าอะไร มันต้องตั้งลึกตรงคุณค่าให้ชัด

อย่างเช่นเราอยากให้เขารู้ว่าบรรพบุรุษมีความกล้าหาญ อย่าลืมย้อนกลับมาถามเด็ก เอาความคิดของเขาออกมา ไม่งั้นมันจะกลายเป็นสิ่งที่เราใส่ๆ เข้าไปในตัวเขา ให้เวลาเขานิดนึง ให้เขาได้ค่อยๆ สะท้อนความคิด เพราะฉะนั้นการสร้างเจตคติ การสร้าง Value เป็นสิ่งที่คุณครูต้องไม่ลืม ไม่อย่างนั้นเราจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ”

นอกจากนี้ อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือ การสร้างพื้นที่ปลอดภัย ซึ่งครูหวานได้กล่าวไว้ “ถ้าคุณครูไม่ได้สร้างสิ่งนี้ อย่าคาดหวังเลยว่ากิจกรรมนั้นๆ เนี่ย เด็กจะเกิดการเรียนรู้ได้ดี

เพราะเวลาที่เราเข้มงวดกับเขา หรือเราไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจที่จะเรียนรู้ สมองของเด็กจะทำงานมีประสิทธิภาพลดลงทันที เด็กจะไม่กล้าคิด ไม่กล้าทำ ไม่กล้าตัดสินใจ เพราะถูกครูตัดสินตลอดเวลา”

ทั้งนี้บทเรียนสำคัญจากการทำงานขับเคลื่อนด้านการศึกษาของจังหวัดภูเก็ตและศรีสะเกษ ได้สะท้อนให้เห็นว่าหัวใจของการพัฒนาเด็กปฐมวัยไม่ใช่การยัดเยียดความรู้ผ่านตำรา แต่คือการสร้างระบบนิเวศแห่งการเรียนรู้ ที่เชื่อมโยงวิถีชีวิต วัฒนธรรม และนวัตกรรมเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืน การสร้างห้องเรียนให้เป็นพื้นที่ปลอดภัย และอนุญาตให้เด็กได้ลองผิดลองถูกผ่านประสบการณ์จริงนั้น จะทำให้เด็กเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งและพร้อมที่จะรับมือกับโลกแห่งอนาคต

อ่านบทความ เตรียมเด็กปฐมวัยให้พร้อมสู่โลกอนาคต: ถอดรหัสการจัดการเรียนรู้ภายใต้บริบทพื้นที่ จังหวัดภูเก็ตและศรีสะเกษ https://thepotential.org/creative-learning/together-we-grow-4/

เรื่อง ผ่องอำไพ รำพรรณ์