30ปี ปัญโญทัย ไฟศรัทธา ยังฉายฉาน Panyotai 30th Anniversary

💖 เสียงแห่งความรู้สึก “อิ่มเอมใจ” และความรู้สึก “ขอบคุณ” อันลึกซึ้งจากผู้ปกครองปัญโญทัยที่ได้ร่วมการเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีที่ผ่านมา

รวมทั้งการบอกเล่าเรื่องราวประสบการณ์การนำพาลูกๆ อันเป็นที่รักมาเติบโตที่นี่
”เส้นทางเติบโตของลูก คือ เส้นทางเติบโตของพ่อและแม่“

🙏🏻ขอบคุณ แม่แนน ที่แบ่งปันเรื่องราวค่ะ

=====

🔸แชร์จากประสบการณ์ของครอบครัวเรา ไม่มีเจตนาเปรียบเทียบกับการศึกษาแนวทางอื่น เพราะเราเองไม่มีประสบการณ์ตรงกับการศึกษาในแนวทางเหล่านั้น🔸

🌱เส้นทางเติบโตของลูก คือ เส้นทางเติบโตของพ่อและแม่🌱


✨✨
ด้วยความรู้สึกที่ยังอิ่มเอมจากการเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีปัญโญทัย และการได้เข้าร่วมชมกิจกรรม Waldorf Youth Conference เลยอยากมาเล่าถึงเส้นทางของครอบครัวเราว่า อะไรกันนะที่พาเรามาสู่ปรัชญาการศึกษาแนวทางนี้
✨✨



.ก่อนจะมีลูก เราก็เป็นคู่สามีภรรยาทั่วไปที่บ้างานกันพอประมาณ ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับงาน กลับมาใช้ชีวิตในห้องสี่เหลี่ยมของคอนโดใจกลางเมือง วันว่างก็เดินห้างสรรพสินค้าและท่องเที่ยว

ตัดภาพมาตอนมีลูกคนแรกเลยแล้วกัน (เพราะถ้าเล่าถึงการเดินทางกว่าจะมีลูกคนแรก คงมีดราม่าอีกมากมาย ซึ่งขอเก็บไว้เป็นเรื่องราวส่วนตัว)

หลังจากพาลูกกลับบ้าน ก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีเพื่อนฝูงแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน แต่การมาเยือนของครอบครัวเพื่อนครอบครัวหนึ่ง กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางการศึกษาวอลดอร์ฟของเรา

อ้อและหนุ่ย ในตอนนั้นเป็นครูของโรงเรียนปัญโญทัย เรารู้จักทั้งคู่ผ่านสามี รู้เพียงว่าเขาเป็นครู แต่ไม่ได้รู้มากไปกว่านั้นว่าสอนอะไรหรือสอนอยู่ที่ไหน

วันนั้นทั้งคู่มาเยี่ยมเราเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ หากแต่ของที่ติดมือมาด้วยคือหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ “คุณคือครูคนแรกของลูก”

ไม่มีบทสนทนาเกี่ยวกับความเชื่อหรือแนวทางการศึกษาของเขาทั้งสองคน ไม่มีการบอกเราว่าควรเลี้ยงลูกอย่างไร มีเพียงหนังสือหนึ่งเล่ม ซึ่งเขาคงรู้จักสามีเราดีว่าเป็นนักอ่านคนหนึ่ง

และแน่นอน หลังจากพวกเขากลับไป
หน้าแรกของหนังสือเล่มนั้นก็ถูกเปิดออก
ใช่ค่ะ...คู่มือเลี้ยงลูกเล่มแรกของเรา คือหนังสือเล่มนั้น

ภาพหนึ่งที่ยังอยู่ในความทรงจำ
คือแสงสลัวจากโคมไฟในยามค่ำคืน กับเงาตะคุ่มของสามีที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือเล่มนี้ ในมือมีปากกาไฮไลต์คอยขีดข้อความสำคัญไว้ พอเช้า เขาก็จะเอาหนังสือมาให้เราอ่าน เราเปิดอ่านตรงจุดที่เขาไฮไลต์ไว้ แล้วก็คุยกัน

สำหรับแม่มือใหม่อย่างเรา หนังสือเล่มนี้เป็นทั้งสิ่งปลอบประโลมและเป็นกำลังใจ
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางบนเส้นทางการศึกษาวอลดอร์ฟของครอบครัวเรา

แน่นอนว่า..เส้นทางนี้ไม่เคยเรียบง่าย หากแต่ตลอดทาง เรากลับพบ “ของขวัญ” มากมายที่ค่อย ๆ เปลี่ยนทั้งวิถีชีวิตและตัวเราไปพร้อมกับการเติบโตของลูก

ทีวีที่เคยเปิดทิ้งไว้แทบตลอดเวลาที่อยู่บ้าน ค่อย ๆ กลายเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง ก่อนจะถูกย้ายไปอยู่ในห้องเก็บของ และสุดท้ายก็กลายเป็นสิ่งที่เราไม่รู้สึกว่าจำเป็นต่อชีวิตอีกต่อไป

บ้านที่เคยมีเสียงทีวีอยู่ตลอดเวลา ค่อย ๆ กลายเป็นบ้านที่สงบ เสียงเพลงจากเครื่องเล่น ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องเพลงของมนุษย์ธรรมดา ๆ อย่างพ่อกับแม่

แน่นอนว่าไม่ง่าย โดยเฉพาะในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่เคยรู้สึกว่าต้องพยายาม กลับค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตของเรา

และนี่คือ ของขวัญชิ้นแรก ที่เราได้รับจากเส้นทางนี้
“ความสงบของชีวิต วิถีที่เรียบง่าย และความสุขแสนธรรมดาที่มีค่าเกินบรรยาย“

สำหรับเรา สัจธรรมสำคัญอย่างหนึ่งที่ค่อย ๆ เรียนรู้ก็คือ เด็กเล็กอาจไม่ได้ต้องการอะไรมากมายอย่างที่ผู้ใหญ่อย่างเราเคยคิด
สิ่งธรรมดาเหล่านี้เพียงพอสำหรับเขาจริง ๆ และที่สำคัญ...เราในฐานะพ่อแม่สามารถสร้างมันขึ้นมาให้เขาได้ด้วยตัวเราเอง

แต่แน่นอนว่า มันไม่ได้ง่ายเสมอไป เพราะเราใช้ชีวิตใน วิถีของผู้ใหญ่ มานาน การต้องปรับเปลี่ยนหลายสิ่งหลายอย่าง โดยเฉพาะในช่วงแรก จึงมีทั้งความติดขัดและอึดอัดอยู่ไม่น้อย

สิ่งหนึ่งที่ทำให้เราค่อย ๆ ผ่านมันมาได้ คือการมี “ลูก” เป็นศูนย์กลางของการตัดสินใจ

เมื่อเราได้เห็นผลของวิถีชีวิตที่เรียบง่ายนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้า เห็นความสงบ ความมั่นคง และการเติบโตของเขา สิ่งที่เคยรู้สึกว่าต้องฝืนหรือพยายามก็เริ่มมีความหมาย เราซึ่งเป็นพ่อแม่จึงค่อย ๆ ยอมปรับเปลี่ยนตัวเองโดยแทบไม่มีข้อกังขา

แต่สิ่งที่เราไม่รู้ในตอนนั้นก็คือ...ในขณะที่เราคิดว่า เรากำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อสนับสนุนการเติบโตของลูก การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นกำลังทำงานบางอย่างกับตัวเราด้วยเช่นกัน

และนั่นคือ ของขวัญชิ้นที่สอง ที่เราได้รับจากเส้นทางนี้
การเติบโตภายในของเราเอง ตัวตนด้านในค่อย ๆ ได้รับการบ่มเพาะและพัฒนาอย่างช้า ๆ เราเริ่มมองเห็นตัวเองมากขึ้น เรียนรู้ที่จะวางบางสิ่งที่เคยยึดถือ และมีพื้นที่ให้กับความเมตตากรุณามากขึ้น
และเมื่อบางอย่างภายในตัวเราเปลี่ยนไป วิธีที่เรามองลูกก็เปลี่ยนไปด้วย
จากเดิมที่ผู้ใหญ่อย่างเราอาจมองเด็กผ่านสายตาของตัวเอง ว่าเขาควรเป็นอย่างไร ควรทำอะไร หรือควรเติบโตไปในทิศทางไหน เราค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะมองเห็นเด็กคนหนึ่งตรงหน้าในแบบที่เขาเป็น ไม่ใช่เด็กในแบบที่เราอยากให้เขาเป็น

และบางที นี่อาจเป็นจุดที่เราเริ่มเข้าใจอย่างแท้จริงว่า เส้นทางการเติบโตของลูก ไม่เคยเป็นเส้นทางของลูกเพียงลำพัง แต่มันคือเส้นทางการเติบโตของพ่อและแม่ไปพร้อมกัน

ในหมู่พวกเรา มักได้ยินคำว่า “รอวันผลิดอกออกผล”
เรามักเปรียบการเติบโตของลูกเหมือนการดูแลต้นไม้สักต้น ตั้งแต่วันที่ยังเป็นเพียงเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ ค่อย ๆ งอกราก หยั่งรากลงในผืนดิน แตกกิ่งก้าน และเติบโตขึ้นอย่างมั่นคงตามจังหวะเวลาของมัน

การเรียนรู้ในแนวทางการศึกษานี้ก็เช่นกัน หลายสิ่งไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่มองเห็นได้ทันทีตามมาตรวัดที่สังคมคุ้นเคย หากแต่เป็นการบ่มเพาะไปตามลำดับขั้นของพัฒนาการ ไม่เร่ง ไม่ลัดขั้นตอน และให้ความสำคัญกับสิ่งที่การเรียนรู้ในวันนี้จะส่งผลต่อสุขภาวะและความเป็นมนุษย์ของเด็กในระยะยาวอย่างไร

สำหรับพ่อแม่อย่างเรา นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะหลายครั้งเราก็อดไม่ได้ที่จะมองไปข้างหน้า อยากรู้ว่าลูกจะเป็นอย่างไร จะทำได้ไหม จะทันคนอื่นหรือเปล่า หรือสิ่งที่เราเลือกให้เขาในวันนี้จะ “ได้ผล” จริงไหม

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราได้เห็นเมล็ดพันธุ์ในตัวลูกค่อย ๆ งอกงามขึ้นด้วยตาของเราเอง บางสิ่งที่เคยสงสัยค่อย ๆ มีคำตอบ บางสิ่งที่เคยกังวลกลับคลี่คลายไปตามเวลา และบางสิ่งที่เราไม่เคยคาดหวัง กลับผลิบานออกมาให้เราได้ชื่นชม
เราจึงค่อย ๆ เรียนรู้ว่า หน้าที่ของเราอาจไม่ใช่การเร่งให้ต้นไม้ต้นนี้ออกดอกตามเวลาที่เราต้องการ แต่คือการดูแลผืนดิน รดน้ำ พรวนดิน และให้เวลาเขาได้เติบโตตามธรรมชาติของตัวเอง

และนี่คือ ของขวัญชิ้นที่สามที่เราได้รับ
การเรียนรู้ที่จะอยู่กับปัจจุบัน เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตามที่มันเป็น และไว้วางใจในกระบวนการของการเติบโต

แต่ต้นไม้ต้นหนึ่งจะเติบโตได้ดี ก็ไม่ได้ต้องการเพียงคนรดน้ำเพียงคนเดียว
อีกสิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้ตลอดเส้นทางก็คือ การศึกษาวอลดอร์ฟไม่ใช่เรื่องของโรงเรียน ครู และเด็กเท่านั้น หากแต่มี “ชุมชน” เป็นส่วนสำคัญ และพ่อแม่เองก็เป็นส่วนหนึ่งของชุมชนนั้น

ตลอดหลายปี เราได้เห็นว่าการมีชุมชนที่เข้มแข็งเปรียบเสมือนพื้นที่ที่ช่วยโอบอุ้ม หล่อเลี้ยง และปกป้องเด็กคนหนึ่งให้สามารถเติบโตได้อย่างมั่นคง

คำกล่าวที่ว่า “It takes a village to raise a child.” จึงไม่ใช่คำกล่าวที่เกินจริงสำหรับที่นี่เลย

เพราะระหว่างทาง ลูกไม่ได้เติบโตขึ้นท่ามกลางสายตาของพ่อแม่เพียงสองคน แต่ยังมีครู เพื่อน พ่อแม่ของเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้อง และผู้คนอีกมากมายที่ต่างมีส่วนอยู่ในเส้นทางการเติบโตของเขา
และเมื่อมองย้อนกลับไป เราก็พบว่า ชุมชนแห่งนี้ไม่ได้เพียงช่วยเลี้ยงดูให้เด็ก ๆ เติบโตเท่านั้น

พ่อแม่อย่างเราเองก็เติบโตอยู่ในชุมชนแห่งนี้ไปพร้อมกับพวกเขาด้วย

นี่จึงเป็น ของขวัญอีกชิ้นหนึ่ง ที่เราได้รับจากเส้นทางนี้
การมีชุมชนที่ดีให้ลูกได้เติบโต และการมีชุมชนที่ช่วยให้พ่อแม่อย่างเราได้เติบโตไปพร้อมกัน

นี่คือสิ่งที่ตกผลึกได้ ณ วันนี้ จากประสบการณ์ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา และเขียนขึ้นด้วยความรู้สึกขอบคุณ

#ขอบคุณ #30ปีปัญโญทัย #ไฟศรัทธายังฉายฉาน

เสียงสะท้อนจากผู้เข้าร่วมเทศกาลเยาวชนวอลดอร์ฟเอเชียเมื่อวันที่ 8-11 ส.ค. ที่ผ่านมา

หากไฟศรัทธายังฉายฉานในหัวใจของผู้ใหญ่ ผู้ให้การศึกษา ผู้ปกครอง พ่อแม่และชุมชน…เราก็ยังคงมีความหวัง สภาวการณ์ที่ปรากฏอยู่ก็จะเป็นอีกความท้าทายให้เราบ่มเพาะและนำพาเด็กๆ ให้ก้าวผ่านไปให้ได้

ขอบคุณค่ะ🙏🏻

🙏🏻 “3 ขอบคุณ”.. ส่งท้ายงานเทศกาลเยาวชนวอลดอร์ฟเอเชีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลอง 30 ปีปัญโญทัย ไฟศรัทธายังฉายฉาน..จบลงอย่างอบอุ่น ด้วยดีและเปี่ยมความหมาย

“ก่อนจะถ่ายภาพร่วมกัน ทานอาหารเย็นและ ร่ำลากันนั้น

ให้พวกเรามาร่วมขอบคุณสิ่งต่างๆ รอบๆตัวเรา สำคัญอย่างยิ่งที่เราจะได้ร่วมกันขอบคุณ

.ขอบคุณแรก “ขอบคุณสวรรค์” ที่ช่วยให้“สภาพอากาศ“ เป็นใจให้เราได้ทำกิจกรรมร่วมกันอย่างราบรื่น ทั้งๆ ที่มีพยากรณ์อากาศว่าสัปดาห์ที่ผ่านมาฝนจะตกหนักมาก

ขอบคุณที่ 2…”ขอบคุณคุณครู“ ที่กล้าหาญ นำพาทุกคนมาเรียนรู้อย่างสนุกสนานร่วมกัน และ

ขอบคุณทีมงานปัญโญทัยที่ร่วมกันทำงานให้งานนี้เกิดขึ้นและลุล่วงไปด้วยดี แต่ถ้าไม่มีผู้ร่วมกิจกรรมทุกคน งานนี้ก็จะเกิดขึ้นไม่ได้เช่นกัน เพราะฉะนั้น ขอบคุณที่ 3 … “ขอบคุณเพื่อนๆ ของเราทุกๆ คน” ด้วยครับ”

หมอพรกล่าวอย่างอบอุ่นก่อนแยกย้ายกัน
(แปลความจากที่หมอพรกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ)

📍วันนี้..การแสดง เริ่ม 15:30 น.
🔸ดนตรีสากลโดยวงออเคสตร้าเยาวชนวอลดอร์ฟแห่งเอเชีย กว่า 200 คน และ
🔸การขับร้องประสานเสียงของเยาวชนวอลดอร์ฟแห่งเอเชียกว่า 300 คน

รวมลิงก์บทความอันทรงคุณค่าจากหมอพร
เพื่อให้เราได้เข้าใจความเป็น “ปัญโญทัย” ได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

“30 ปีปัญโญทัย หมอพร อยากบอกอะไรกับพวกเรา“
https://www.facebook.com/share/p/1Cep9xfvv9/?mibextid=wwXIfr

“โรเรียนแห่งชีวิต”
https://www.facebook.com/share/p/1CDJ3FtV2p/?mibextid=wwXIfr

“โรงเรียนแห่งรัก“
https://www.facebook.com/share/p/17BregXPsb/?mibextid=wwXIfr

“โรงเรียนไร้กำแพง“
https://www.facebook.com/share/p/1GwGv3DHDb/?mibextid=wwXIfr

“โรงเรียนไร้พรมแดน”
https://www.facebook.com/share/p/1Bd5V8tgfi/?mibextid=wwXIfr

“โรงเรียนที่เปี่ยมรัก”
https://www.facebook.com/share/p/1ETGjHt7UQ/?mibextid=wwXIfr

“ที่โรงเรียนนี้มีความหมาย”
https://www.facebook.com/share/p/1Kb7dJsHBA/?mibextid=wwXIfr