03/10/2026
เรามักเผลอคิดว่ารู้จักคนคนหนึ่งดีแล้ว
เพียงเพราะเห็นเขาในแบบเดิมซ้ำๆ ทุกวัน
เห็นเพื่อนร่วมงานที่ชอบหัวเราะเสียงดัง
เห็นคนข้างๆ ที่ดูนิ่งเฉย
หรือเห็นใครบางคนที่ดูจัดการชีวิตได้เก่ง
เราบอกตัวเองว่าเขาก็เป็นคนแบบนั้นแหละ
แต่บางทีแม้ตัวเราเองก็มีสิ่งที่เลือกให้โลกได้เห็นและรู้จัก
ในขณะที่ ข้างหลังมีเงาซ้อนอยู่อีกหลายสิบชั้น
อาจเป็นความเหนื่อยที่ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง
เรื่องที่เพิ่งผ่านพ้นมาเมื่อคืน
หรือการพยายามประคองรอยยิ้มไว้เพื่อเริ่มต้นวันใหม่
เราไม่มีทางรู้เลยว่าใครกำลังมีอะไรอยู่ภายในบ้าง บางทีการเว้นพื้นที่ให้ความไม่รู้ และใจดีต่อกันอีกนิดในแต่ละวัน อาจช่วยแบ่งเบาเงาที่เขากำลังแบกอยู่ โดยที่เราเองก็แทบไม่รู้ตัวเลยก็ได้