คลังโจทย์คณิตศาสตร์และความรู้วิทยศาสตร์แห่งเฟสบุคประเทศไทย(คควท.)

06/12/2023

อวกาศ กับ การแพทย์ คนละสาขา แต่ทำงานร่วมกัน เรื่องเดียวกัน
How astrophysics gave us MRI

Joe Rogan and Neil deGrasse Tyson discuss why we need science - even we it doesn't seem to have practical applications yet.---Future Here covers cutting edge...

27/11/2023

กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม

25/07/2023

หลายคนมองเห็นและเข้าใจได้ว่าคณิตศาสตร์ถูกนำไปใช้งานในหลากหลายสาขาอาชีพ ในขณะเดียวกันก็อาจมองข้ามไปเหมือนกันได้ว่า คณิตศาสตร์อาจไม่ค่อยมีความสำคัญและถูกนำไปใช้ในกระบวนการยุติธรรมหรือกระบวนการทางกฎหมายเท่าไหร่นัก บทความนี้จึงอยากนำเสนอให้เห็นว่า ในทางปฏิบัติตินี้ หลักวิชาทางคณิตศาสตร์ก็เป็นอีกความรู้ที่มีความจำเป็นสำหรับนักกฎหมายมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องใกล้ตัวที่ควรให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

แม้แต่กระบวนหรือศาสตร์ที่หลายคนคิดว่าไม่น่าจะเกี่ยวกับหลักการทางด้านคณิตศาสตร์ ในความเป็นจริงก็ต้องใ.....

25/07/2023

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=683000650539221&id=100064878753360&mibextid=Nif5oz

.
แถลงการณ์จาก 115 คณาจารย์นิติศาสตร์ 19 สถาบัน
เรื่อง ไม่เห็นด้วยกับมติของรัฐสภาที่ให้ข้อบังคับการประชุมรัฐสภาใหญ่กว่ารัฐธรรมนูญ
จากการลงมติของรัฐสภาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2566 ที่ผ่านมาในการตีความข้อบังคับการประชุมรัฐสภา ให้ “การเสนอชื่อนายกรัฐมนตรี” ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560 มาตรา 159 เป็น “ญัตติ” ตามข้อบังคับการประชุมรัฐสภา ข้อ 41 ซึ่งกำหนดว่า “ญัตติใดตกไปแล้ว ห้ามนำญัตติซึ่งมีหลักการเช่นเดียวกันขึ้นเสนออีกในสมัยประชุมเดียวกัน” การเสนอชื่อนายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ เป็นนายกรัฐมนตรีเป็นครั้งที่สองจึงทำไม่ได้ นั้น
คณาจารย์นิติศาสตร์ตามรายชื่อข้างท้าย เห็นว่ามตินี้มีความไม่ถูกต้องตามหลักกฎหมายหลายประการ ดังจะได้กล่าวดังต่อไปนี้
1. “ญัตติ” ตามข้อบังคับการประชุมรัฐสภา พ.ศ.2563 ข้อ 41 นั้น หมายถึง “ญัตติ” ตามที่กำหนดไว้ในข้อบังคับการประชุมรัฐสภาเท่านั้น ซึ่งข้อ 29 กำหนดว่า “ญัตติทั้งหลายต้องเสนอล่วงหน้าเป็นหนังสือต่อประธานรัฐสภา และต้องมีสมาชิกรัฐสภารับรองไม่น้อยกว่าสิบคน” ดังนั้น “ญัตติ” ที่ตกไปแล้วที่เสนอซ้ำไม่ได้จึงหมายถึง “ญัตติ” ตามข้อ 29 ที่ต้องการ ส.ส.รับรองเพียง 10 คน เท่านั้น
เหตุผลที่ข้อบังคับการประชุมรัฐสภา ข้อ 41 ให้เสนอ “ญัตติ” ซ้ำไม่ได้ เพราะ “ญัตติ” ใช้เสียง ส.ส.สนับสนุนเพียง 10 คนเท่านั้น ถ้าเสนอซ้ำๆ ได้ แม้จะตกไปแล้ว จะทำให้มีญัตติซ้ำๆ มากเกินไป ซึ่งชอบด้วยเหตุผลที่ควรจะเสนอได้เพียงครั้งเดียวในสมัยประชุมหนึ่งๆ
ส่วนการเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีนั้น เป็นเรื่องที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญเป็นการเฉพาะ ซึ่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560 มาตรา 159 วรรคสอง บัญญัติว่า “ต้องมีสมาชิกรับรองไม่น้อยกว่าหนึ่งในสิบของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของสภาผู้แทนราษฎร” ซึ่งก็คือ 50 คน ไม่ใช่ต้องการ ส.ส.รับรองแค่ 10 คนดังเช่นการเสนอ “ญัตติ” ตามข้อบังคับการประชุมรัฐสภาข้อ 29 ดังนั้น การเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีจึงไม่ใช่ “ญัตติ” ตามข้อบังคับการประชุมรัฐสภา ข้อ 41
2. ที่สำคัญคือรัฐธรรมนูญ มาตรา 159 และมาตรา 272 ไม่ได้บัญญัติไว้แต่ประการใดว่าการเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีคนเดิมจะกระทำไม่ได้ ส่วนควรจะเสนอคนเดิมหรือไม่หรือจะเสนอกี่ครั้งเป็นอีกเรื่องหนึ่ง การที่รัฐสภาลงมติให้เสนอชื่อนายกรัฐมนตรีคนเดิมได้เพียงครั้งเดียว เป็นการเอาข้อบังคับการประชุมรัฐสภามาอยู่เหนือรัฐธรรมนูญ ซึ่งไม่อาจที่จะกระทำได้
3. ตามลำดับชั้นของกฎหมายนั้น รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุด กฎหมายในลำดับต่ำกว่าไม่ว่าจะเป็นกฎหมายระดับพระราชบัญญัติซึ่งออกโดยฝ่ายนิติบัญญัติ กฎหมายลำดับรองที่ออกโดยฝ่ายบริหาร รวมถึงข้อบังคับการประชุมรัฐสภาซึ่งเป็นกฎเกณฑ์ในการประชุมของรัฐสภาและใช้กับรัฐสภาเท่านั้น ต้องไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ หาไม่แล้วย่อมใช้บังคับมิได้ ดังที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560 มาตรา 5 ว่า “รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ บทบัญญัติใดของกฎหมาย กฎ หรือข้อบังคับ หรือการกระทําใด ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ บทบัญญัติหรือการกระทํานั้นเป็นอันใช้บังคับมิได้” ข้อบังคับการประชุมรัฐสภาจึงจะอยู่เหนือกว่ารัฐธรรมนูญไม่ได้
4. ปัญหาที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องข้อบังคับการประชุมรัฐสภาข้อ 41 ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ แต่เป็นปัญหาเรื่องรัฐสภาการตีความข้อบังคับของตนเองโดยขัดต่อรัฐธรรมนูญ แม้รัฐสภาจะสามารถตีความข้อบังคับของตนเองได้ตามที่กำหนดไว้ในข้อ 151 แต่ต้องเป็นการตีความข้อบังคับโดยไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ เพราะข้อบังคับการประชุมรัฐสภาอยู่ในลำดับชั้นกฎหมายที่ต่ำกว่ารัฐธรรมนูญ และแท้ที่จริงแล้วมติของรัฐสภาที่ตีความว่าการเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีตามมาตรา 159 และมาตรา 272 อยู่ในบังคับของข้อบังคับการประชุมรัฐสภาข้อ 41 นั้นเป็นการ “ตีความรัฐธรรมนูญ” ว่ารัฐธรรมนูญมาตรา 159 และมาตรา 272 อยู่ใต้ข้อบังคับของรัฐสภา ซึ่งรัฐสภาหาได้มีอำนาจที่จะทำเช่นนั้นไม่
5. ผลของการลงมตินี้ไม่ใช่แค่เรื่องของนายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ และพรรคก้าวไกล แต่คือบรรทัดฐานที่ผิดพลาดของรัฐสภาในการพิจารณาญัตติที่เป็นกระบวนการตามรัฐธรรมนูญ ที่จากนี้ไปจะเสนอได้ครั้งเดียวทั้งหมด โดยไม่สนใจเรื่องลำดับชั้นของกฎหมาย และที่สำคัญที่สุดคือบรรทัดฐานที่เสียงข้างมากของรัฐสภาสามารถตีความข้อบังคับการประชุมของตนเองให้ใหญ่กว่ารัฐธรรมนูญที่เป็นกฎหมายสูงสุดได้
คณาจารย์นิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยต่างๆ ตามรายชื่อข้างท้าย เห็นว่ามติของรัฐสภาในวันที่ 19 กรกฎาคม 2566 ที่ให้ข้อบังคับการประชุมรัฐสภาใหญ่กว่ารัฐธรรมนูญ เป็นการเอาการเมืองมาอยู่เหนือหลักกฎหมาย และขัดต่อรัฐธรรมนูญอันเป็นกฎหมายสูงสุด จึงขอเรียกร้องให้รัฐสภายกเลิกมตินี้ หาไม่แล้วการเรียนการสอนนิติศาสตร์ในมหาวิทยาลัยต่างๆ ในเรื่องลำดับชั้นของกฎหมาย และหลักการปกครองโดยกฎหมายที่มีหลักรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุด ยากที่จะดำเนินโดยปกติในประเทศไทยต่อไปได้
24 กรกฎาคม 2566
รายชื่อ
1. กนกนัย ถาวรพานิช คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
2. กรกนก บัววิเชียร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
3. กรรภิรมย์ โกมลารชุน คณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
4. กรศุทธิ์ ขอพ่วงกลาง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
5. กฤษฎา ใจแก้วทิ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
6. กฤษฎากร ว่องวุฒิกุล สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
7. กฤษณ์พชร โสมณวัตร คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
8. กษมา เดชรักษา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพายัพ
9. กษิดิศ อนันทนาธร มหาวิทยาลัยรามคำแหง
10. กัญจน์ศักดิ์ เพชรานนท์ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
11. กัญญารัตน์ โคตรภูเขียว คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
12. กีระเกียรติ พระทัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
13. ขรรค์เพชร ชายทวีป มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
14. เขมชาติ ตนบุญ
15. จารุประภา รักพงษ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
16. เฉลิมวุฒิ ศรีพรหม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
17. ชาคริต สิทธิเวช มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
18. ฐาปนันท์ นิพิฏฐกุล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
19. ฐิตินันท์ เต็งอำนวย คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
20. ณรงค์เดช สรุโฆษิต คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
21. ณัฏฐพร รอดเจริญ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
22. ณัฐ สุขเวชชวรกิจ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
23. ณัฐดนัย นาจันทร์ สำนักวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
24. ดรุณี ไพศาลพาณิชย์กุล คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
25. ดามร คำไตรย์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย
26. ดิศรณ์ ลิขิตวิทยาวุฒิ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
27. ตรีเนตร สาระพงษ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
28. ต่อพงศ์ กิตติยานุพงศ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
29. ตามพงศ์ ชอบอิสระ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
30. ติณเมธ วงศ์ใหญ่ สำนักวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
31. ทวีศักดิ์ เอื้ออมรวนิช คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
32. ทศพล ทรรศนกุลพันธ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
33. ธนภัทร ชาตินักรบ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
34. ธนรัตน์ มังคุด คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
35. ธนัญชัย ทิพยมณฑล คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพายัพ
36. ธีทัต ชวิศจินดา สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
37. ธีรยุทธ ปักษา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
38. ธีรวัฒน์ ขวัญใจ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
39. นพดล ทัดระเบียบ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสุราษฎร์ธานี
40. นพร โพธิ์พัฒนชัย คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
41. นวกาล สิรารุจานนท์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพายัพ
42. นวพร เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
43. นัทมน คงเจริญ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
44. นัษฐิกา ศรีพงษ์กุล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
45. นาฏนภัส เหล็กเพ็ชร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
46. นิฐิณี ทองแท้ นักวิชาการอิสระ
47. นิรมัย พิศแข มั่นจิตร คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
48. นิสิต อินทมาโน อาจารย์สอนกฎหมายและนักวิชาการอิสระ
49. เนรมิตร จิตรรักษา คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
50. บงกช ดารารัตน์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
51. บุญญภัทร์ ชูเกียรติ คณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต
52. ปราโมทย์ เสริมศีลธรรม คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
53. ปริญญา เทวานฤมิตรกุล คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
54. ปรีญาภรณ์ อุบลสวัสดิ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
55. ปารณ บุญช่วย คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
56. ปารีณา ศรีวนิชย์ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
57. ปิยอร เปลี่ยนผดุง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
58. ปิยากร เลี่ยนกัตวา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
59. ปีดิเทพ อยู่ยืนยง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
60. พงษ์พันธ์ บุปเก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
61. พรสันต์ เลี้ยงบุญเลิศชัย คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
62. พลอยแก้ว โปราณานนท์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
63. พลอยขวัญ เหล่าอมต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
64. พวงรัตน์ ปฐมสิริรักษ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
65. พัชร์ นิยมศิลป์ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
66. พัชราภรณ์ ตฤณวุฒิพงษ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
67. พันธุ์ทิพย์ สายสุนทร คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
68. พินัย ณ นคร คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
69. พีรพล เจตโรจนานนท์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
70. เพชรณพัฒน์ ศรีวุทธิยประภา สำนักวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
71. ภีชญา จงอุดมการณ์ สาขานิติศาสตร์ คณะสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
72. มาตาลักษณ์ เสรเมธากุล คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
73. มาติกา วินิจสร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
74. มาโนช สุขสังข์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
75. มุนินทร์ พงศาปาน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
76. ยศสุดา หร่ายเจริญ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
77. ยอดพล เทพสิทธา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
78. รุ่งโรจน์ สุวรรณสิชณน์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
79. ฤทธิภัฏ กัลป์ยาณภัทรศิษฏ์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
80. ลลิล ก่อวุฒิกุลรังษี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
81. วริษา องสุพันธ์กุล คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
82. วาทิศ โสตถิพันธุ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
83. วิทูรย์ ตลุดกำ
84. ศรัณย์ จงรักษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร
85. ศรัณย์ พิมพ์งาม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
86. ศรีประภา เพชรมีศรี คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
87. ศุภกร ชมศิริ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์
88. โศภิต ชีวะพานิชย์ วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
89. สกุนา ทิพย์รัตน์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
90. สงกรานต์ ป้องบุญจันทร์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
91. สถาพร สระมาลีย์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
92. สมเกียรติ วรปัญญาอนันต์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
93. สมชาย ปรีชาศิลปกุล คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
94. สมศักดิ์ แนบกลาง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
95. สหรัฐ โนทะยะ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
96. สิทธิกร ศักดิ์แสง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี
97. สุทธิชัย งามชื่นสุวรรณ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
98. สุทธิพงษ์ บุญพอ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี
99. สุปรียา แก้วละเอียด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
100. สุรพี โพธิสาราช
101. สุรศักดิ์ บุญญานุกูลกิจ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
102. สุรศักดิ์ บุญเรือง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
103. สุรินรัตน์ แก้วทอง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
104. สุวิทย์ ปัญญาวงศ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
105. เสสินา นิ่มสุวรรณ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
106. อจิรวดี เหลาอ่อน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
107. อภินพ อติพิบูลย์สิน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
108. อรพรรณ พนัสพัฒนา คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
109. อริศรา เหล็กคำ สำนักวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
110. อัคคกร ไชยพงษ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี
111. อารยา สุขสม คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
112. อำนาจ ตั้งคีรีพิมาน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
113. อุดม งามเมืองสกุล มหาวิทยาลัยพะเยา
114. เอื้อการย์ โสภาคดิษฐพงษ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
115. เอื้ออารีย์ อิ้งจะนิล คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

12/03/2023

O_O

วรสารจากสำนักพิมพ์ MDPI ทุกวารสารถูกยกเข่งเข้าลิสต์ predatory journals ของทาง https://predatoryreports.org/ ที่ได้ประกาศในเวปไซต์ช่วงปลายเดือนก.พ. ที่ผ่านมา

หลายคนอาจบอกว่าเหมาเข่งทั้งสำนักพิมพ์ก็แย่สิ ... สำหรับเรา takeaway จากปรากฏการณ์นี้คือ พยายามอย่าไปตัดสินโดยอัติโนมัติว่าเปเปอร์ที่ตีพิมพ์ในวารสารจากสำนักพิมพ์นั้นว่าแย่ไปหมด แต่ถ้าต้องเลือกตีพิมพ์เองก็เลี่ยงตีพิมพ์ในวารสารจากสำนักพิมพ์นั้นไปเถอะ!!

https://predatoryreports.org/news/f/list-of-all-mdpi-predatory-publications?fbclid=IwAR008ajwCKD8SJnsB6CfY57bLbG5yk9z57sy0OQkV3ktulylDQ1mWjFYlVk

ในการนี้จึงขอ repost เนื้อหาที่เคยเขียนเกี่ยวกับ Predatory publishing ข้างล่างนี้ไว้กับโพสนี้ด้วย
-------------------------------------------
บทความเก่าเกี่ยวกับ Predatory publishing ลงเพจวันที่ 18 May 2020

Predatory publishing หรือการตีพิมพ์ในวารสาร/สำนักพิมพ์สุ่มเสี่ยง (หรือวารสาร/สำนักพิมพ์ล่าเหยื่อ) อาจจะยากที่จะชี้ชัดว่าอันไหนใช่ อันไหนไม่ใช่ เพราะ คำนิยามของ Predatory publishing อาจจะไม่มีแค่ขาวหรือดำ หรือใช่/ไม่ใช่อย่างชัดเจน - ประมาณว่าเป็นแนว 50 shades of Predatory publishing

นักวิชาการกลุ่มหนึ่งได้ลงบทความใน Nature และกล่าวว่า หนึ่งในอุปสรรคในการจัดการกับ Predatory publishing คือ การขาดคำจำกัดความของคำๆ นี้ จึงทำให้เกิดโปรเจคที่รวมนักวิชาการ 43 ท่านจาก 10 ประเทศมารวมตัวกัน 2 วันเพื่อถกเรื่องนี้กันในเดือนเมษายนปี 2019
คำจำกัดความที่เคาะออกมาคือ
"Predatory journals and publishers are entities that prioritize self-interest at the expense of scholarship and are characterized by false or misleading information, deviation from best editorial and publication practices, a lack of transparency, and/or the use of aggressive and indiscriminate solicitation practices."

[แปลจากข้างบน] วารสาร และสำนักพิมพ์ที่เป็น Predatory คือ วารสาร และสำนักพิมพ์ที่มุ่งประโยชน์ส่วนตน (โดยทั่วไปจะเป็นประโยชน์ทางการเงิน) โดยการ 1) ให้ข้อมูลที่ผิด หรือทำให้เกิดความเข้าใจผิด 2) มีกระบวนการตีพิมพ์ และการบรรณาธิการที่ไม่ดีพอ 3) ขาดความโปร่งใส และ 4) มีการเชิญชวน/คัดเลือกผลงานมาตีพิมพ์อย่างดุดัน และขาดการคัดเลือกที่เหมาะสม

👉เมื่อทางทีมได้คำจำกัดความที่ตกลงกันได้แล้วก็ได้มีการนำลิสต์ต่างๆ มากางและวิเคราะห์ดูว่า ลิสต์ไหนจัดวารสาร หรือสำนักพิมพ์ไหนเป็น Predatory บ้าง ไม่มีลิสต์ไหนที่ให้ความเห็นตรงกันตามคาด!
ทางทีมได้กล่าวว่าประเด็นหนึ่งที่สำคัญแต่ทางทีมยังไม่ได้ใช้มาเป็นตัวประเมินคือ "peer review" เพราะมันยากที่จะเข้าถึงข้อมูลส่วนนี้ ทั้งนี้ทางทีมได้จัดทำ portal ขึ้นมาเพื่อแชร์คำจำกัดความและ resource ต่างๆ เพื่อต่อสู้กับปัญหาที่มาจาก Predatory publishing นี้ ใครสนใจลองตามไปดูที่ https://osf.io/8v6ac/
---------------------------------
อีกงานหนึ่งที่น่าสนใจ ออกมาในช่วงต้นปีที่ผ่านมาของ Dr Kyle Siler ที่ได้วิเคราะห์วารสารจำนวน 11,450 วารสาร จาก Cabells Journal Blacklist เพื่อศึกษากิจกรรมต่างๆ ของวารสารที่อาจขึ้นชึ้นได้ว่าเป็นกิจกรรมที่เข้าข่าย Predatory โดยแบ่งเป็นสามระดับ คือ
1) ระดับร้ายแรง เช่น การปลอมข้อมูล editors หรือ impact factors เป็นต้น
2) ระดับปานกลาง เช่น เน้นเก็บค่าธรรมเนียมเป็นหลัก หรือ ไม่มีนโยบายที่ชัดเจน มีการตีพิมพ์ที่รวดเร็วมาก เป็นต้น
3) ระดับต่ำ เช่น ข้อมูลที่อยู่ที่ไม่มีจริง หรือ ไม่มี index เป็นต้น
ผลของงานวิจัยชิ้นนี้แสดงถึงความคลุมเครือของการตีพิมพ์ทางวิชาการ ที่ความไม่สม่ำเสอมของคุณภาพและชอบธรรมของงานที่ถูกตีพิพม์สามารถเกิดได้ทั้งในวารสารเดียวกัน หรือระหว่างวารสารภายใต้สำนักพิมพ์เดียวกัน (ที่บางทีก็ตีพิมพ์งานที่มีคุณภาพ แต่บางทีก็มีการตีพิมพ์ที่เข้าข่าย Predatory)

ตรงนี้ทำให้ผู้เขียนกล่าวถึงสำนักพิมพ์บางแห่งว่าเป็น "สำนักพิพม์สีเทา" หรือ Grey publisher รายชื่อที่กล่าวถึงคือ Frontiers และ MDPI ที่มีวารสารที่ประสบความสำเร็จในแวดวงวิชาการมากขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่อย่างไรก็ตามสำนักพิมพ์ดังกล่าวก็ยังได้รับคำวิพากษ์ในกระบวนการตีพิมพ์บางส่วนอยู่มาก

🚩ทางผู้เขียนบทความนี้กล่าวว่ากระบวนการ Peer review ที่มีคุณภาพและโปร่งใส รวมถึงการใช้ open peer review (การที่คอมเม้นต์จาก reviewers ถูกเปิดเผยพร้อมกับการตีพิมพ์) จะช่วยลดความกำกวมในการฟันธงว่าการตีพิมพ์ไหนเป็น Predatory หรือไม่ได้ ... คิดว่าส่วนหนึ่งที่วารสารใน MDPI ถูกยกเข่งเพราะประเด็นเรื่องกระบวนการ Peer review ด้วย
---------------------------------
📍ส่วนตัวเราคิดว่าการถกเรื่อง Predatory publishing ถึงแม้จะมีความเทาในหลายๆ เฉด มีการถกเถียง และความไม่แน่นอนอยู่ แต่มันก็สำคัญกับทุกภาคส่วนโดยเฉพาะในแวดวงวิชาการ และการศึกษา เพราะนักวิชาการ หรือนักศึกษาหลายคนก็อยากตีพิมพ์ เพราะการตีพิมพ์มันไม่ได้เพียงแค่เป็นการ "กระจายความรู้" แต่ยังอาจเป็น "ตัวชี้วัดที่สำคัญ" ในแง่ การเรียนจบ การประเมินผล เพราะฉะนั้นทั้งผู้ประเมิน และผู้ถูกประเมินควรให้ความสำคัญกับคุณภาพ และกระบวนการในการตีพิมพ์ของวารสารที่ได้ถูกนำมาเป็นส่วนหนึ่งในการชี้วัดผลงานของคนๆ หนึ่งด้วย

ป.ล. การจะตัดสินเปเปอร์ว่าดีหรือไม่ดี บางทีแค่ดูวารสารที่ตีพิมพ์ หรือ impact factor ของวารสารที่ตีพิมพ์อาจไม่ได้บอกอะไรมากนัก อาจจะต้องลองอ่านดู และพิจารณาว่าดีหรือไม่ดีแค่ไหน ถึงมันอาจจะ judegmental แต่เราก็ได้ให้โอกาสเปเปอร์นั้นๆ มากกว่าตัดสินมันแค่ตราที่ติดอยู่โดยยังไม่ได้เริ่มอ่านเลย
---------------------------------
อ่านบทความเก่าๆ ที่เกี่ยวข้อง
"คิด-ตรวจสอบ ก่อนส่ง"
https://www.facebook.com/JarnThaiInUK/posts/2786752754883746
"RetractionWatch"
https://www.facebook.com/.../a.31320774.../2798867150338973/
เพิ่มเติม/อ้างอิง
https://www.nature.com/articles/d41586-019-03759-y
https://asistdl.onlinelibrary.wiley.com/.../10.../asi.24339
https://blogs.lse.ac.uk/.../there-is-no-black-and-white.../
https://www.nature.com/articles/d41586-019-00500-7