09/09/2024
I remember being enroute and in Mexico City, on my way to a fun event with people I had worked with, a trip I had earned through hard work during a summer job. This event was supposed to be a reunion with friends I had grown close to, and I had been looking forward to it for months. At the time, I was studying abroad, and I was meant to catch a flight from Europe to meet everyone. But something went wrong—I missed my flight, and the weight of that disappointment hit me hard.
In the middle of the bustling airport, surrounded by strangers, I collapsed on the floor and threw a full-blown tantrum. I screamed at the top of my lungs, frustration and pain pouring out of me for what felt like 2 to 5 minutes. No one came to help, and honestly, I didn’t need them to. What I needed was to release everything I had bottled up inside—the devastation of missing out, the exhaustion of always holding it together. As strange as it might sound, after that outburst, I felt fine. I had let it all out.
Growing up with a parent who is addicted to alcohol and avoids dealing with emotions can have a significant impact on children’s emotional development. In such environments, children often learn to suppress their own feelings, either because they see their parents doing the same or because emotional expression may be met with neglect or even hostility. This can lead to struggles with emotional maturity or emotional intelligence later in life.
When children don’t learn how to properly process their emotions, they might either internalize feelings, leading to issues like anxiety or depression, or they might act out in ways that don’t seem proportionate to the situation, because those emotions have been bottled up for so long.
My experience in Mexico City could be seen as a release of those pent-up emotions. The missed flight may have triggered deeper feelings, causing me to collapse and throw a tantrum. Though it might not have looked “appropriate” in that setting, it actually demonstrates a certain level of emotional health. The fact that I let everything out instead of suppressing it allowed me to move forward without carrying that burden of unresolved feelings.
There’s a certain child-like safety in this big world created by our loving God, being able to cry in front of people, and being concerned if we are offending anyone.
In “The Body Keeps the Score,” the idea is that unprocessed emotions can stay trapped in the body, manifesting as physical symptoms or chronic stress. By releasing emotions, even in ways that seem socially unacceptable at the time, you’re allowing your body and mind to process those feelings, preventing them from getting “stuck” and causing harm later.
In my story, while the outburst may not have been ideal in a public space, it shows that I was not afraid to express emotions when they became overwhelming, which could have actually protected my mental health in the long run. This expression is important for emotional well-being, as it prevents internalizing negative emotions that could build up over time.
Years later, I found myself in a completely different situation. This time, I was living as a missionary in Thailand during the pandemic, and we had no money for food, no resources to keep our work going, and people around us were in desperate need. The weight of it all became unbearable.
One day, it all built up, and I snapped again. This time, in the privacy of my home, I screamed, cried, and bashed the floor with my fists for 30 minutes. Tears streamed down my face as I cried out to God, "I can’t do this anymore… I need You, Jesus!" It was raw, it was desperate, and I felt completely broken. But then, something amazing happened.
I heard the voice of the Holy Spirit, calm and clear: "Finally."
That stopped me in my tracks. Through my tears, I started laughing and asked, "I’ve been going through all of this, and You knew?" And He gently responded, "Of course. But you needed to let go and express it to Me, so I could take it."
That moment was a turning point. The very next day, I reached out to three people to share our financial struggles. Two of them responded right away and offered help. The third person, however, didn’t answer and never called me back. At first, that felt like a rejection, something I had always feared. But it revealed something deeper in me.
For so long, I had been afraid of being seen as too needy, of being rejected if I asked for help. That fear kept me from reaching out when I needed others. But in that moment, I realized something important: we are all part of the body of Christ, and expressing need isn’t a sign of weakness—it’s an act of humility. I had forgotten that being honest about our struggles allows others to come alongside us, and it creates space for God to work through them.
That experience taught me that asking for help is not about being a burden. It’s about stepping into the community God designed for us, where we can support and lift each other up. It’s in those moments of humility and vulnerability that God’s provision often comes, even in ways we least expect. And looking back, both moments—Mexico City and Thailand—reminded me of the same truth: sometimes, the only way to truly move forward is to let go, to express what’s inside, and to trust that God will meet us in our need.
In 2013, I was sent to a missionary counseling center because my leaders thought I might be bipolar or have schizophrenia. After an intense interview that lasted an hour and a half, the psychologist finally looked at me and asked, “What do you want me to say?”
I nervously replied, “That I’m normal?”
She paused, then said, “Anyone who’s paid their own way through university, earned a master’s degree, become a full-time missionary, and has been sustained by support for as many years as you have—someone who has survived growing up with parents impacted by addiction, and achieved the success you have in business and ministry—you don’t have bipolar disorder or schizophrenia. You just have a lot of anxiety. And we can help with that.”
Tears began streaming down my face. I felt so relieved. The shame that had weighed on me when my leaders thought I was mentally ill started to lift. What I had needed all along was someone to listen, a place where I could be known and loved.
I found that in counseling. And eventually, I found it in the deep places of intimacy with Jesus. Unfortunately, at that time, the church didn’t know how to handle what I was going through. But I believe that’s starting to change.
This book, and the wisdom in it, is incredible. I encourage anyone who desires more fullness in the Lord, deeper intimacy with Jesus, and a richer partnership with the Holy Spirit to get a copy. Sit down, immerse yourself, and let God speak to you through it.
ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งที่อยู่ในเม็กซิโกซิตี้ กำลังจะไปงานอีเวนต์ที่ฉันได้จากการทำงานหนักในช่วงปิดเทอมหน้าร้อน งานนี้เป็นการกลับมาพบกับเพื่อนๆ ที่ฉันสนิทด้วย และฉันก็ตั้งตารอคอยมาหลายเดือน ตอนนั้นฉันกำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ และฉันมีกำหนดขึ้นเครื่องบินไปยุโรปเพื่อไปพบกับทุกคน แต่มีบางอย่างผิดพลาด—ฉันพลาดไฟลท์ และความผิดหวังก็ถาโถมเข้ามาอย่างหนัก
ในสนามบินที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ฉันล้มลงกับพื้นและระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ ฉันกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ความหงุดหงิดและความเจ็บปวดพุ่งออกมาจากในใจฉันเป็นเวลาประมาณ 2-5 นาที ไม่มีใครเข้ามาช่วย และเอาจริง ๆ ฉันก็ไม่ได้ต้องการให้ใครช่วย สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ คือการปลดปล่อยทุกอย่างที่ฉันเก็บเอาไว้ข้างใน—ความเสียใจจากการพลาดโอกาส ความเหนื่อยล้าจากการต้องคอยเข้มแข็งตลอดเวลา ถึงแม้ว่ามันจะดูแปลก แต่หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกดีขึ้นมาก ฉันได้ปลดปล่อยออกไปหมดแล้ว
หลายปีต่อมา ฉันพบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ครั้งนี้ฉันใช้ชีวิตเป็นมิชชันนารีในประเทศไทยในช่วงที่มีโรคระบาด เราไม่มีเงินซื้ออาหาร ไม่มีทรัพยากรที่จะดำเนินงานต่อไปได้ และผู้คนรอบตัวก็อยู่ในความต้องการอย่างมาก ภาระทั้งหมดนี้ทำให้ฉันรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป
วันหนึ่ง ทุกอย่างมันสะสมเข้ามาและฉันก็ระเบิดอีกครั้ง คราวนี้ฉันอยู่ในบ้านของตัวเอง ฉันกรีดร้อง ร้องไห้ และทุบพื้นด้วยกำปั้นเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง น้ำตาไหลลงมาที่ใบหน้าของฉัน ขณะที่ฉันร้องเรียกพระเจ้า “ฉันไม่ไหวแล้ว…ฉันต้องการพระองค์ พระเยซู!” มันเป็นการระบายออกมาอย่างตรงไปตรงมา ฉันรู้สึกหมดหนทางอย่างสิ้นเชิง แต่แล้วสิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
ฉันได้ยินเสียงของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เสียงที่สงบและชัดเจนว่า “ในที่สุด”
สิ่งนี้ทำให้ฉันหยุดชะงัก ฉันยังร้องไห้อยู่ แต่ฉันเริ่มหัวเราะออกมา และถามว่า “ฉันผ่านทุกอย่างนี้มา และพระองค์รู้มาตลอด?” และพระองค์ก็ตอบกลับอย่างอ่อนโยนว่า “แน่นอน แต่เจ้ายังไม่ได้ปล่อยออกมา และแสดงมันต่อเรา เพื่อที่เราจะได้เอามันไป”
ช่วงเวลานั้นเป็นจุดเปลี่ยนสำหรับฉัน วันต่อมาฉันติดต่อคนสามคนเพื่อเล่าเรื่องราวความยากลำบากทางการเงินของเรา สองคนตอบกลับทันทีและยื่นมือเข้ามาช่วย ส่วนคนที่สามไม่ตอบและไม่เคยติดต่อกลับมา ตอนแรกฉันรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธ บางสิ่งที่ฉันกลัวมาตลอด แต่สิ่งนี้เผยให้เห็นสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในตัวฉัน
ฉันเคยกลัวที่จะถูกมองว่าต้องการความช่วยเหลือมากเกินไป กลัวว่าจะถูกปฏิเสธถ้าฉันขอความช่วยเหลือ ความกลัวนั้นทำให้ฉันไม่กล้าติดต่อใครเวลาที่ฉันต้องการความช่วยเหลือ แต่ในช่วงเวลานั้น ฉันได้ตระหนักถึงความจริงอย่างหนึ่ง เราทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของพระกายของพระคริสต์ และการแสดงความต้องการไม่ใช่การแสดงถึงความอ่อนแอ—มันเป็นการแสดงถึงความถ่อมตน ฉันลืมไปว่าการเปิดเผยความลำบากของเราให้ผู้อื่นรับรู้ทำให้พวกเขาสามารถเข้ามาช่วยเหลือเรา และเปิดพื้นที่ให้พระเจ้าทรงทำงานผ่านพวกเขา
ประสบการณ์ครั้งนั้นสอนฉันว่าการขอความช่วยเหลือไม่ใช่การเป็นภาระ แต่เป็นการก้าวเข้าสู่ชุมชนที่พระเจ้าได้ออกแบบไว้ให้เรา ที่ซึ่งเราสามารถสนับสนุนและช่วยเหลือกันและกัน มันเป็นช่วงเวลาที่เราแสดงถึงความถ่อมตนและเปิดเผยจุดอ่อนที่พระเจ้ามักจะประทานการจัดเตรียมที่ยิ่งใหญ่มา แม้ในรูปแบบที่เราไม่คาดคิด และเมื่อมองย้อนกลับไป ทั้งเหตุการณ์ที่เม็กซิโกซิตี้และในประเทศไทยได้ย้ำเตือนถึงความจริงข้อหนึ่ง: บางครั้งวิธีเดียวที่จะก้าวไปข้างหน้าได้อย่างแท้จริงคือการปล่อยวาง แสดงสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา และไว้วางใจว่าพระเจ้าจะพบเราในเวลาที่เราต้องการ
In 2013, I was sent to a missionary counseling center because my leaders thought I might be bipolar or have schizophrenia. After an intense interview that lasted an hour and a half, the psychologist finally looked at me and asked, “What do you want me to say?”
I nervously replied, “That I’m normal?”
She paused, then said, “Anyone who’s paid their own way through university, earned a master’s degree, become a full-time missionary, and has been sustained by support for as many years as you have—someone who has survived growing up with parents impacted by addiction, and achieved the success you have in business and ministry—you don’t have bipolar disorder or schizophrenia. You just have a lot of anxiety. And we can help with that.”
Tears began streaming down my face. I felt so relieved. The shame that had weighed on me when my leaders thought I was mentally ill started to lift. What I had needed all along was someone to listen, a place where I could be known and loved.
I found that in counseling. And eventually, I found it in the deep places of intimacy with Jesus. Unfortunately, at that time, the church didn’t know how to handle what I was going through. But I believe that’s starting to change.
This book, and the wisdom in it, is incredible. I encourage anyone who desires more fullness in the Lord, deeper intimacy with Jesus, and a richer partnership with the Holy Spirit to get a copy. Sit down, immerse yourself, and let God speak to you through it.
ในปี 2013 ฉันถูกส่งไปที่ศูนย์ให้คำปรึกษาสำหรับมิชชันนารี เพราะผู้นำของฉันคิดว่าฉันอาจเป็นโรคไบโพลาร์หรือจิตเภท หลังจากการสัมภาษณ์ที่เข้มข้นยาวนานถึงชั่วโมงครึ่ง ในที่สุดนักจิตวิทยาก็มองมาที่ฉันและถามว่า “คุณอยากให้ฉันพูดอะไร?”
ฉันตอบด้วยความกังวลว่า “ว่าฉันปกติ?”
เธอหยุดสักครู่แล้วพูดว่า “ใครก็ตามที่สามารถหาเงินเรียนเองจนจบมหาวิทยาลัย ได้ปริญญาโท เป็นมิชชันนารีเต็มเวลา และได้รับการสนับสนุนมาอย่างยาวนานเท่าคุณ—คนที่เติบโตมากับพ่อแม่ที่มีปัญหาจากการเสพติด และประสบความสำเร็จในธุรกิจและงานรับใช้เช่นเดียวกับคุณ—คุณไม่ได้เป็นโรคไบโพลาร์หรือจิตเภท คุณแค่มีความวิตกกังวลมาก และเราสามารถช่วยในเรื่องนั้นได้”
น้ำตาเริ่มไหลลงมาที่แก้มของฉัน ฉันรู้สึกโล่งใจมาก ความอับอายที่เคยถ่วงฉันไว้ตอนที่ผู้นำคิดว่าฉันมีปัญหาทางจิตก็เริ่มจางหายไป สิ่งที่ฉันต้องการมาตลอดคือใครสักคนที่ยอมฟัง เป็นที่ที่ฉันสามารถเป็นที่รู้จักและเป็นที่รัก
ฉันพบสิ่งนั้นในการให้คำปรึกษา และในที่สุดฉันก็พบมันในความสนิทสนมลึกซึ้งกับพระเยซู น่าเสียดายที่ในเวลานั้นคริสตจักรไม่รู้จะจัดการกับสิ่งที่ฉันเผชิญอย่างไร แต่ฉันเชื่อว่าสิ่งนี้กำลังเริ่มเปลี่ยนแปลง
หนังสือเล่มนี้ และปัญญาที่อยู่ในนั้นช่างน่าอัศจรรย์มาก ฉันขอแนะนำสำหรับทุกคนที่ปรารถนาความสมบูรณ์มากขึ้นในพระเจ้า ความสนิทสนมที่ลึกซึ้งขึ้นกับพระเยซู และความร่วมมือที่อุดมไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ให้ลองหาอ่าน นั่งลง เปิดใจ และให้พระเจ้าตรัสกับคุณผ่านหนังสือเล่มนี้
