สหวิทยาการอิสลามเพื่อการพัฒนา ARU

3. ความสำคัญต่อสังคมมุสลิมโลก
3.1 ด้านศาสนาและจิตวิญญาณ
เป็นสื่อในการรักษาและถ่ายทอดอัลกุรอานอย่างถูกต้อง
การเขียนอักษรถือเป็นการฝึกสมาธิ ความอดทน และการรำลึกถึงอัลลอฮ์
ตัวอักษรเป็นเครื่องเตือนใจถึงหลักเตาฮีด (เอกภาพของพระผู้เป็นเจ้า)
3.2 ด้านอัตลักษณ์และอารยธรรม
อักษรอาหรับเป็นสัญลักษณ์ร่วมของมุสลิมทั่วโลก แม้ต่างภาษา เชื้อชาติ และวัฒนธรรม
เชื่อมโยงสังคมมุสลิมจากตะวันออกกลาง แอฟริกา เอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงยุโรป
3.3 ด้านการศึกษาและองค์ความรู้
เป็นเครื่องมือถ่ายทอดวิทยาการอิสลาม ปรัชญา วิทยาศาสตร์ กฎหมาย และประวัติศาสตร์
ต้นฉบับอิสลามจำนวนมากใช้การเขียนอักษรวิจิตรเพื่อแสดงคุณค่าและความศักดิ์สิทธิ์ของความรู้
3.4 ด้านศิลปะร่วมสมัยและสังคมโลก
อักษรอาหรับถูกนำไปประยุกต์ในงานออกแบบ กราฟิก สถาปัตยกรรม และศิลปะสมัยใหม่
ทำหน้าที่เป็น “สะพานวัฒนธรรม” เชื่อมโลกอิสลามกับสังคมโลกในเชิงสันติและสุนทรียะ

💥2.เหตุผลที่อักษรอาหรับพัฒนาเป็นศิลปะ

ในอิสลาม มีข้อจำกัดเรื่องการสร้างภาพเหมือนมนุษย์และสัตว์ในบริบทศาสนา ศิลปินมุสลิมจึงถ่ายทอดความศรัทธาผ่าน ตัวอักษร ลวดลายเรขาคณิต และพฤกษศิลป์ อักษรอาหรับจึงกลายเป็นสื่อกลางสำคัญในการแสดงความงามโดยไม่ขัดหลักศาสนา

10 กุมภาพันธ์ 2569 สาขาวิชาสหวิทยาการเพื่อการจัดการฮาลาล จัดอบรมเชิงปฏิบัติการการเขียนอักษรอาหรับวิจิตร ณ ห้องประชุมกลาง คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ พระนครศรีอยุธยา
วิทยากรโดยอาจารย์นิรันดร์ ขันธวิธี และรองศาสตราจารย์ ดร.นิพล แสงศรี
.........................................

💥ความเป็นมาของอักษรอาหรับวิจิตร และความสำคัญต่อสังคมมุสลิมโลก

1. ความเป็นมาของอักษรอาหรับวิจิตร
อักษรอาหรับมีพัฒนาการยาวนาน โดยมีรากฐานมาจากอักษร นาบาเทียน (Nabataean) ซึ่งสืบสายจากอักษรอราเมอิก ก่อนจะค่อย ๆ พัฒนาเป็นอักษรอาหรับในคาบสมุทรอาหรับราวคริสต์ศตวรรษที่ 4–6

เมื่ออิสลามอุบัติขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 อักษรอาหรับได้รับสถานะใหม่อย่างสิ้นเชิง เนื่องจากถูกใช้เป็นภาษาของ อัลกุรอาน การจดบันทึกวจนะของอัลลอฮ์ทำให้มุสลิมให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อความถูกต้อง ความงาม และความประณีตของตัวอักษร จึงเกิดการพัฒนา “อักษรอาหรับวิจิตร” หรือ ศิลปะค็อฏฏ์ (Arabic Calligraphy)

ในยุคอุมัยยะฮ์และอับบาซียะฮ์ มีการกำหนดหลักเกณฑ์สัดส่วนของตัวอักษรอย่างเป็นระบบ เช่น การใช้ “จุด” เป็นหน่วยวัด ทำให้อักษรอาหรับไม่ใช่เพียงการเขียน แต่เป็นศาสตร์และศิลป์ควบคู่กัน รูปแบบสำคัญจึงถือกำเนิดขึ้น เช่น
คูฟี (มั่นคง หนักแน่น เหมาะกับสถาปัตยกรรม)
นัศคฺ (อ่านง่าย ใช้แพร่หลายในคัมภีร์)
ษุลุษ ดีวานี นัสตะอ์ลีค (เน้นความอ่อนช้อย สุนทรียภาพ).