บ้านของเล่นเพื่อเสริมทักษะสมอง by Kru Jeab

See you soon

#ความอดทน
■ ตอนนี้จิตแพทย์งานหนักมาก เจอเคสพ่อแม่พาลูกมาปรึกษาเต็มไปหมด เพราะคนรุ่นใหม่ที่กำลังจะเป็นพลังพัฒนาประเทศ กลายเป็นคนที่เปราะบาง รักสบาย ใครขัดใจไม่ได้ พร้อมจะระเบิดอารมณ์ ถ้าระเบิดอารมณ์ไม่ได้ ก็ระเบิดใส่ตัวเอง กลายเป็นโรคซึมเศร้ากันหมด แล้วประเทศชาติจะเอาใครไปช่วยพัฒนา...

■ เหตุการณ์แบบนี้ในไทยและไต้หวัน เรียก "สตรอเบอรี่เจนเนอเรชั่น" ดูสวยงามแต่เปราะบาง ซึ่งไม่ต่างอะไรกับเด็กในประเทศจีน ที่ลูกชายคนเดียวของครอบครัว ถูกเลี้ยงตามอกตามใจราวกับเทวดา ไร้มารยาท ไร้ความเกรงใจผู้อื่น ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ สุดท้ายกลายเป็นโรคซึมเศร้ากันหมด เวลาเจอเรื่องที่ผิดหวัง...เรียก "ฮ่องเต้ซินโดรม" หรือกลุ่มอาการฮ่องเต้

■ self esteem หรือความภาคภูมิใจในตนเองไม่มี มีแต่หายอดไลค์ไปวันๆ ตามโซเชี่ยลมีเดีย เสียเวลาไปมากมาย เพื่อรอการยอมรับ (approve)​ จากคนอื่น เพราะสร้างด้วยตนเองไม่เป็น มีแต่เปลือกที่เปราะบาง ไม่ต่างจากบ้านสวย ราคาแพงและหรูหรา... แต่ไม่มีเสาเข็ม แค่ลมพัดกรรโชกมา ไม่ช้าก็พัง

"วิธีฝึกความอดทน
ศ.ดร.นพ.วิทยา นาควัชระ

■ ยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งรู้ว่า ความอดทนเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตมาก ถ้าขาดความอดทน ชีวิตจะล้มเหลวแทบทุกอย่าง

■ คนรุ่นใหม่ไม่อดทนกันเลย พ่อ-แม่ลืมฝึกให้ลูกอดทน เพราะพ่อ-แม่ช่วยลูกมากไป ทำให้แทบทุกอย่าง ลูกๆ เลยทำอะไรไม่เป็น ไม่อดทน รอคอยไม่เป็น เติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็กลายเป็นคนโกรธง่าย ท้อถอย ทำสิ่งใดก็ไม่สำเร็จ มักโทษตัวเองหรือคนอื่น หรือโทษโชคชะตา

■ ความอดทนเป็นวุฒิภาวะอย่างหนึ่งที่ทุกคนควรมี คนที่ขาดความอดทน มักจะมีสภาวะทางจิตใจและท่าทางเป็นเด็ก จิตที่มีความอดทน จะทำให้เราอดทนทางกายและทางวาจาได้มากขึ้น

■ บางคนชินต่อการบ่น ทำอะไรเหนื่อยหน่อยก็บ่น ยิ่งบ่นมากเท่าไรยิ่งไม่อดทนมากเท่านั้น พาลจะเลิกทำกิจกรรมนั้นอยู่เรื่อยๆ การบ่นถึงความเหนื่อยยาก เหมือนเป็นการเปิดประตูจิตใจรับฟังความอ่อนแอของตนเอง ทำให้เชื่อว่าตัวเองอ่อนแอ ไม่สู้พร้อมจะแพ้และไม่อดทน

■ นอกจากไม่บ่นเวลาฝึกหรือทำงานหนักแล้ว ผมยังอยากแนะนำให้ชมตัวเองด้วยว่าเราเก่งขึ้น ทุกวันทุกนาทีที่กำลังทำงานหนัก จะเกิดกำลังใจและฮึกเหิมที่จะอดทนมากขึ้น

■ ในแนวคิดทางพุทธศาสนาสอนให้คิดว่า เรากำลังชดใช้ “เวร” และ “กรรม” กันอยู่ โดยเราเป็นฝ่ายที่เคยทำให้คนอื่นเดือดร้อนมาก่อน ขณะนี้เรากำลังชดใช้เวรกรรมคืนเขาไป จะได้หมดเวรหมดกรรมกันเสียที แล้วเราจะสบายมากขึ้น นี่เป็นแนวคิดในทางพุทธศาสนา

■ แต่ถ้าเป็นแนวคิดทางคริสเตียนเขาเชื่อว่า การที่เรากำลังลำบากและต้องอดทนให้ได้นั้น เป็นเพราะพระเจ้าต้องการจะทดสอบความอดทนของเรา โดยประสงค์ให้เราต้องเจ็บปวด และต้องอดทนให้ได้ หลังจากนั้นเราจะสบาย และมีความสุขมากขึ้น

■ อีกวิธีหนึ่งที่ผมเคยใช้แนะนำหลายๆ คนในการฝึกความอดทน โดยให้คิดว่า “ความอดทนคือความกล้าหาญ” เราจะทนได้มากขึ้น เพราะคำว่า “กล้าหาญ” เป็นเสมือนเหรียญตราที่มีเกียรติประดับอยู่ที่หน้าอกเรา ฉะนั้น แม้เราจะเหนื่อยหรือเจ็บปวดบ้าง ก็ไม่เป็นไรหรอก จงอดทนต่อไปเถิด เพราะเราคือคนกล้าหาญไงเล่า

■ ใครที่มีความอดทนจะได้เปรียบในทุกๆ ด้านของชีวิต จากความอดทนจะทำให้เราอดกลั้นได้มากขึ้นทั้งทางกาย วาจา และทางความคิด

■ ทั้งอดทนและอดกลั้น จะทำให้เราเป็นคนกล้าหาญ ยืนหยัดในโลกได้อย่างมั่นคง ไม่เปราะง่ายเหมือนคนอื่นๆ ใครได้พบเห็นก็ชื่นชม และเราก็จะภูมิใจตัวเองว่ามี “เหรียญตราของความกล้าหาญ” ประดับอกเสื้ออยู่ตลอดไป

■ บทความโดย ศ.ดร.นพ.วิทยา นาควัชระ
คอลัมน์ #โลกและชีวิต @แนวหน้าออนไลน์

คำถามพบบ่อยข้อหนึ่งคือพี่น้อง

เราควรให้ความสำคัญแก่พี่มากกว่าน้อง เล็กน้อย ในฐานะที่เขาเกิดก่อน

มิได้บอกให้รักมากกว่าหรือลำเอียง

พี่ควรได้ไอติมใหญ่กว่าเล็กน้อย เพราะกระเพาะใหญ่กว่า พี่ไม่ใช่ผู้ต้องเสียสละตลอดเวลา

ทำให้เขารู้ว่าเขาสำคัญและยังสำคัญเมื่อน้องเกิดมา อย่าแยกห้องนอน และอย่าส่งไป รร ในเวลาที่ประจวบเหมาะ

อย่าให้ใครอาสาเอาพี่ไปเลี้ยงหรือนอนด้วยเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม

แต่งตั้งเขาเป็นผู้ช่วยนายอำเภอ ช่วยนายอำเภอดูแลน้อง เขาชอบ

เวลาพวกเขาทะเลาะกัน ให้นั่งดู ยังมีเวลาอีกมากมายหลายปีที่พวกเขาจะได้เรียนรู้นิสัยของกันและกัน แล้วรักกัน

อย่าตัดสินความ อย่าสืบสาวหาว่าใครก่อ

เข้าห้ามเมื่อเขาเริ่มทำร้ายร่างกาย ด้วยการแยกวง “ดีกันแล้ว มาเล่นกันต่อ แม่ชอบ” พูดชัดๆ แต่ไม่ตัดสิน

ความรักเกิดจากการร่วมทุกข์ร่วมสุข มิได้เกิดจากการบังคับให้ใครรักใคร

ความรักของพี่จะล้นไปหาน้องได้เองเมื่อถึงเวลา แต่ถ้าพร่อง เขาจะเอาคืน

แล้วจะพบว่าพี่ป้องกันน้องเมื่อน้องกำลังโดน

พวกเขาจะไปคนละทางอีกทีตอนวัยรุ่น เมื่อต่างคนต่างสนใจเพื่อนมากกว่า และรำคาญกันและกันอีกพักหนึ่ง

ก่อนจะรักกันในภายหลังอีก

เรามีเวลานานมาก อย่าใจร้อน

Cr.นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์

คิดถึง "พ่อ"

อย่าสอนลูกว่า "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"​​​ ​​!!

จำได้ว่าตอนปริญญ์เด็กๆ เขาขี้เกียจเรียนมาก เอาแต่วาดรูป ..

ครั้นเซียงเรียกมาสอน เขาก็จะตอบมาว่า

"ผมจะหาตังค์ โดยขายภาพก็ได้ ใครๆก็บอกว่า ผมวาดสวย"

พอรู้ว่าลูกชอบ ก็ให้ไปเรียนวาดนะ ...
เรียนไปเรียนมาคุณชายก็เบื่อ ไม่ไปเสียดื้อๆ ครั้นเรียกมาถาม เขาก็ตอบว่า

"ผมหัดวาดเองก็ได้ครับ..เพราะผมเชื่อว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"

ได้ยินอย่างนั้น...เซียงต้องปรับทัศนะคติกับเรื่องนี้เลย
"วางดินสอลงลูก แล้วกางแขนสองข้างให้กว้างที่สุดเท่าที่ลูกจะทำได้ แล้วขยับแขนแรงๆ เอาให้แรงและเร็วที่สุดเลยนะครับ"

"หม้าให้ผมทำไปทำไมหรือครับ" ลูกก็ถามเซียงอย่างงงๆ

"ลองทำดูสิ ว่ามันจะบินได้ไหม"

ปริญญ์ก็หัวเราะ และเล่นด้วย
"ถ้าผมบินได้หม้าจะให้อะไรครับ ?"

"ลูกอยากได้อะไร หม้าให้หมดเลย และจะไม่บ่นอีก ถ้าลูกไม่อยากไปเรียน เอามั้ย"

"จริงนะ..ได้ เพราะผมเชื่อว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ถ้าเราพยายาม"
แล้วชายปริญญ์ก็กางแขนเล็กๆออก ขยับมันแรงและเร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

แล้วงัยล่ะ..!!
ไม่ว่าเขาจะขยับแขนแรงและเร็วเพียงใด ร่างอ้วนนุ้ยๆก็ไม่ลอยขึ้น

ด้วยความสงสารลูก เซียงก็บอกให้เขาหยุด

ปริญญ์ก็หันมาตอบว่า ..
" หม้าอยากให้ผมแพ้ใช่ไหมล่ะ ..ผมไม่หยุด..เพราะผมเชื่อว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้.."
แล้วเด็กชายร่างนุ้ยก็ขยับแขนเร็วขึ้นอีก แรงขึ้นอีก

ผ่านไปสักชั่วโมงเห็นจะได้ ..
ปริญญ์ก็เร่ิมร้องไห้..
"ทำไมผมถึงบินไม่ได้ ผมก็พยายามแล้วนะ"

เซียงก็เข้าไปกอด เอาน้ำท่าให้ดื่ม เมื่อลูกสงบก็สอนลูกว่า

"ฟังและคิดดีๆนะลูก หลายครั้งหลายคราที่เราตะบี้ตะบันทำงาานหนัก ถึงขั้นขยับแขนให้เร็วและแรงสุดแรงเกิด โดยลืมไปว่าต่อให้ขยับให้แรงเพียงไหน เราก็ไม่มีวันจะทำฝันว่าเราจะบินได้ให้เป็นจริงได้ จริงไหมลูก ที่พูดมานี้ไม่ใช่อยากให้ลูกหมดกำลังใจหรอกนะ จริงๆแล้วเราสามารถสร้างฝันให้เป็นจริงได้แทบทุกอย่างแหล่ะถ้าพยายาม แต่หากวันใดที่ลูกรู้สึกล้าเต็มทน จงตั้งสติพิจารณาส่ิงที่กำลังทำให้ดีๆ ว่ามันสามารถทำให้เราถึงฝั่งฝันได้หรือไม่ ถ้าผิดทาง หม้าขอลูกกล้าหาญพอที่จะเปลี่ยน อย่างี่เง่าทนทำไป โดยอ้างว่า **ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น**เข้าใจไหมครับ"

เล่าเรื่องนี้ให้ฟังก็ไม่ใช่อยากตัดกำลังใจนะคะ..
เพียงอยากเตือนคนที่กำลังรู้สึกเหนื่อยหรือท้อแท้ ไม่ว่าจะเรื่องงาน..เรื่องความสัมพันธ์..ว่า
"ความพยายามที่ไร้ปัญญา ก็ไม่ต่างจากความดันทุรัง"

สู้ๆ คะ👌👌👌

เลี้ยงลูกวัยรุ่น ตอนที่1

"พี่ซื้อบีเอ็มดับบลิวให้ตั้มดีก่อ" คุณแม่คนที่1ว่า
"ฮ้า! แพงขนาด พี่มีตังค์ก๋ะ" คุณแม่คนที่2ว่า
"มีอยู่ พี่จะเกษียณแล้ว ทำงานหาเงินมาก็เพื่อมัน มันอยากได้ จะรับปริญญาสิงหาเนี่ย"
"บ่ดีก้า ละอ่อนเพิ่งจะทำงาน"
"เผื่อมันก้าวหน้า มันว่ามันอยากได้"
หนึ่งปีผ่านไป ตั้มมาขอเงินแม่สองแสนเปิดร้านกาแฟ เขาลาออกจากงานมาแล้ว บอกว่ามันไม่ใช่ตัวตนของเขา - จากเค้าโครงเรื่องจริง Based on a True Story

ลองดูอีกบ้าน
"อยากได้รถใหม่ยัง" พ่อถาม
"ฮื่อ อยากอะ แต่ลูกอยากได้บีเอ็มดับบลิว"
"ซื้อเองกะ ป๊าไม่ซื้อให้พันเปอร์เซนต์ ไม่ต้องฝัน"
"ซื้อก็เงินหมดอะดิ เกลี้ยงไม่มีเหลือ ใช้รถเก่าป๊าต่อดีกว่า"
ผ่านไปสองปี
"ซ่อมบ่อยจังนิ รถเก่า เอาใหม่ละบ๋" พ่อถาม
"ไม่อะ ยังงัยก็จ่ายน้อยกว่าซื้อใหม่"
"เงินเก็บเยอะละก้า จะเอานี่จะเอาอะไรนิ่ บีเอ็มดับบลิวอยู่ก๋ะ"
"ไม่เอาละ โตโยตาของปานี่แหละ ดีละ"
เรื่องที่สองนี้เรื่องจริงทั้งหมด ขออภัยโตโยต้าและบีเอ็มดับลิวด้วย

มีหลักข้อหนึ่งของการเลี้ยงลูกคือ "ถึงแม้ลูกรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อแม่มีเงิน แต่ไม่สำคัญว่าเรามีเงินเท่าไร ที่สำคัญกว่าคือลูกควรใช้เงินเท่าไร อย่างไร เมื่ออายุเท่าไร" อะไรแบบนี้ตอบยาก แต่มียุทธศาสตร์หนึ่งที่ใช้ได้ผลเกือบทุกครั้ง คือ

"ยุทธศาสตร์ถ่วงเวลา"

นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์

เปิด "ห้องเรียนพ่อแม่" น่าสนใจมากคะ

เปิด ‘ห้องเรียนพ่อแม่’: นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์ 3 ชั่วโมง 3 วิชาของนพ. ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์ หลักสูตรมาจากประสบการณ์งานจิตแพทย์กว่า 30 ปี

หากเราไม่รับฟังเรื่อง "เล็ก ๆ" ของลูกตั้งแต่ตอนลูกเล็ก ๆ
เราจะไม่มีวันที่จะได้ยินเรื่อง "ใหญ่ ๆ" จากปากเขาตอนเขาเติบใหญ่ขึ้นเลย

เพราะทุกเรื่องเล็กนั้นใหญ่เสมอสำหรับลูก

#สามีก็เช่นกัน

#หมอวินเพจเลี้ยงลูกตามใจหมอ

Dear Parents,
- เรียนท่านผู้ปกครองทุกท่าน

The exams of your children are to start soon. I know you are all really anxious for your child to do well.
- ช่วงเวลาแห่งการสอบของเด็กๆ ใกล้เข้ามาแล้ว
เรารู้ว่าพวกท่านคงรู้สึกวิตกกังวล
อยากให้เด็กๆ ของท่านทำได้ดีในการสอบ

But, please do remember, amongst the students, who will be sitting for the exams, there is an artist, who doesn't need to understand Maths.
- แต่โปรดอย่าลืมว่า ในบรรดาเด็กนักเรียนทั้งหลาย
ที่จะต้องมานั่งทำข้อสอบเหล่านี้ อาจมีว่าที่ศิลปิน
ผู้ซึ่งไม่จำเป็นต้องเข้าใจลึกซึ้งในวิชาคณิตศาสตร์

There is an entrepreneur, who doesn't care about History or English literature.
- อาจจะมีว่าที่เจ้าของธุรกิจส่วนตัว
ผู้ซึ่งไม่จำเป็นต้องสนใจในวิชาประวัติศาสตร์
หรือวรรณกรรมภาษาอังกฤษ

There's a musician, whose Chemistry marks won't matter.
- อาจมีว่าที่นักดนตรี ซึ่งผลคะแนนในวิชาเคมี
ไม่ได้มีความสำคัญกับเขา

There's a sportsperson, whose physical fitness is more important than Physics...like Schooling
- อาจจะมีว่าที่นักกีฬา ผู้ซึ่งความแข็งแกร่ง
ของร่างกายสำคัญกว่า ทฤษฎีกายภาพ

If your child does get top marks, that's great! But, if he or she doesn't, please don't take away their self-confidence and dignity from them.
- ถ้าบุตรหลานของท่านทำคะแนนสอบได้ดี
นั่นก็ยอดเยี่ยมมาก แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น
ได้โปรดอย่าพรากความมั่นใจในตนเองของพวกเขา

Tell them it's OK, it's just an exam! They are cut out for much bigger things in life.
- โปรดบอกพวกเขาว่าไม่เป็นไร มันก็แค่การสอบ
ครั้งหนึ่ง พวกเขายังมีสิ่งอื่นที่ยิ่งใหญ่กว่าอีก
มากมายในชีวิต

Tell them, no matter what they score, you love them and will not judge them.
- บอกพวกเขา ไม่ว่าคะแนนสอบจะออกมาเป็นเช่นไร คุณจะรักเขา และไม่ตัดสินใดๆ

Please do this, and when you do, watch your children conquer the world. One exam or a low mark won't take away their dreams and talent.
- โปรดทำเช่นนั้น และคอยเฝ้าดูพวกเขา
ประสบความสำเร็จในเส้นทางของเขาบนโลกใบนี้ การสอบเพียงหนึ่งครั้ง หรือผลคะแนนที่ต่ำ
จะต้องไม่ทำลายความฝันและพรสวรรค์ของพวกเขา

And please, do not think that doctors and engineers are the only happy people in the world.
- และโปรดอย่าคิดว่า หมอกับวิศวกรเท่านั้น
คือคนที่มีความสุขบนโลกใบนี้

With Warm Regards,
ด้วยความนับถือ

The Principal.

เด็กเอ๋ย
เมื่อโตขึ้นเจ้าจะรู้ว่า "การเรียนน่ะ เรียนที่ไหน จากอะไรก็ได้" คนประสบความสำเร็จมากมายไม่ได้จบมหาวิทยาลัย เพราะเขาตระหนักดีว่า 4 ปีนั้นเอาเวลาไปค้นหาตัวเอง ไปพัฒนาตัวเองได้อีกมาก จะอ่านหนังสือ ฟังหนังสือเสียง เรียนคลาสนอกตำรา ศึกษาจากผู้รู้จริง ศึกษาจากความรู้ภายในอ้างอิงความสำเร็จความล้มเหลวที่ผ่านมาก็ได้ ได้หมดเลย หนทางมีอีกเยอะ

เชื่อเถอะ เวลาทำงานจริง สถาบันที่จบมาและใบปริญญาของเจ้าแทบไม่มีผลกับความสำเร็จเจ้าเลย มันมีผลในยุคพ่อแม่เจ้า เพราะยุคนั้นคนจบน้อย ตอนนี้คนจบเยอะมาก เยอะเกินไป ยุคนี้เขาดูกันว่า "เจ้าทำอะไรได้" ไม่ใช่ "จบจากที่ไหน"

ตอนนี้ถามตัวเองดีกว่าว่า
เราเกิดมาทำอะไร?
ตอนนี้ต้องทำอะไรเพื่อสิ่งนั้น?
ต้องศึกษาจากใคร? ที่ไหน? อย่างไร?

จงให้มหาวิทยาลัยเป็นเพียงทางเลือกหนึ่งของการศึกษา ไม่ใช่ทางเลือกทั้งหมด มีหนทางอีกเยอะมากให้เจ้าประสบความสำเร็จ อย่าแคร์ค่านิยมคนนัก ค่านิยมเขาวัดคุณค่าของเขาไม่ได้วัดคุณค่าเจ้า

"โลกนี้กว้างไกลกว่าห้องเรียนหลายเท่านัก"

🎎" ยิ่งเลอะ ยิ่งเยอะ ประสบการณ์"
บางครั้ง ความรู้บางอย่างมันหาจากในห้องเรียนไม่ได้ มันต้องออกไปค้นหาถึงจะเจอคะ