Voila, There You Go

สู้ดิวะ

ต่อจากนี้ เมื่อได้ยินคำว่า "สู้ดิวะ"
ผมคงรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

---

"สู้ดิวะ" เป้นชื่อหนังสือและเป็นชื่อเพจ
ของคุณหมอกฤตไท ธนสมบัติกุล
ที่เขียนเล่าเรื่องราวและแชร์ประสบการณ์
ในฐานะผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย

และทำให้เราตระหนักถึงความหมาย
ไปจนถึงความไม่แน่นอนของชีวิต

---

ทุกครั้งที่อ่านหนังสือเล่มหนึ่งจบ
ผมมักจะถามตัวเองว่าได้แง่คิดอะไร
หรือได้ประโยชน์อะไรจากหนังสือเล่มนี้บ้าง

บางทีก็ลิสต์มาเป็นข้อ ๆ
บางทีก็เอามีรีวิวหรือจดมาใช้งาน

แต่สำหรับเล่มนี้ มีข้อเดียวที่ทำให้ตระหนัก
และมันเป็นคำที่มีความหมายสำหรับผมมาก

นั่นคือ "เรามีเวลาจำกัด"

---

คำว่า "เรามีเวลาจำกัด" ในความรู้สึกแรก
มันแปลว่าสักวันเราต้องแยกจากโลกนี้ไป

เตือนตัวเองให้ดีว่า..
อย่าเสียเวลากับสิ่งที่เราไม่ได้ต้องการ

แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง
การมีเวลาจำกัดของเรา ไม่ได้ถูกกำหนด
นั่นคือ เราไม่รู้ว่าจะถูกกำจัดจากโลกเมื่อไร
กำจัดโดยอะไร และ กำจัดโดยวิธีไหน

เตือนตัวเองให้ชัดเจนว่า...
ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต
เรายังคิดจะใช้ชีวิตแบบนี้อยู่หรือเปล่า

และท้ายที่สุด
อย่าให้เวลาชีวิตที่มีจำกัด
มาจำกัดการใช้ชีวิตของเรา

ทำในสิ่งที่เราคิดว่าคุ้มค่า
ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสนุกกับทุกวัน
ทำอะไรเพื่อคนที่เรารักและรักเราอย่างสุขใจ

อย่างน้อยเวลาที่จำกัด
มันก็มีความสุขและสนุกในห้วงเวลานั้น

ไม่ให้ใครมาจำกัดความสุขที่เรารู้สึกได้
และขอให้จดจำความรู้สึกทั้งหมดนั้นไว้
.. จนวันสุดท้ายที่เรามีชีวิต

---

ป.ล.
ก่อนหน้านี้คำว่า "สู้ดิวะ" สำหรับผม
เป็นคำให้กำลังใจคนเพื่อลุกขึ้นสู้หรือทำ

แต่ต่อจากนี้คำว่า "สู้ดิวะ" คงเปลี่ยนไป
เพราะมันคือคำที่ทำให้เราเช้าใจความหมาย
และคุณค่าที่มากมายของการมีชีวิตอยู่

ขอบคุณหมอกฤตไทที่ให้ตระหนักถึงเรื่องนี้
ขอบคุณจริง ๆ ครับ

#สู้ดิวะ