ครูแว่นดำ

“ไปแข่งทักษะทางวิชาการระดับภาคใต้ครั้งนี้ เด็ก ๆ แค่มุ่งมั่นที่จะเอาชนะตัวเอง ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องเอาชนะคนอื่น นี่คือสิ่งที่พี่คาดหวัง”

“เด็ก ๆ หลายคนครอบครัวลำบาก จนขาดโอกาสดี ๆ ในชีวิต ทางเทศบาลจึงของสนับสนุนเด็ก ๆ ในทุกด้าน ไม่ว่าเรื่องอะไร เพราะถ้าไม่มีคนให้โอกาส ไม่มีใครสนับสนุน เด็ก ๆ ก็จะเหมือนโดนซ้ำเติมความขาดแคลน…”

นี่คือโอวาทจากท่านนายกป้อ ที่มอบให้กับเด็ก ๆ ในโอกาสที่จะเดินทางไปแข่งขันทักษะวิชาการระดับภาคใต้ ที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช

ซึ่งคนที่ครอบครัวพร้อม ชีวิตร่ำรวยสะดวกสบายฟังแล้วอาจจะเฉย ๆ แต่มันคือถ้อยคำที่ครูแว่นดำเห็นภาพชัดเจนที่สุด เพราะครูรู้เรื่องราวชีวิตของเด็กทุกคนในโรงเรียน ว่าพวกเขาลำบาก ขาดโอกาส และขาดแคลนขนาดไหน

ดังนั้นการได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่ จึงเป็นเรื่องที่มีค่าอย่างสูงสุดสำหรับเด็ก ๆ เพราะโอกาสเล็ก ๆ เพียงหนึ่งครั้ง อาจจะเปลี่ยนชีวิตเด็กคนหนึ่งไปตลอดกาล

ขอบพระคุณท่านนายกมากครับ

มาร่วมส่งกำลังใจให้กับกองทัพนักเรียนเด็กวัดของเราด้วยคร้าบ

#ครูแว่นดำ
#วัดตรังค์โรงเรียนแห่งความสุข

เช้านี้…หลังจากตื่นมาเช็ดตัว ทาแป้ง และจัดเตรียมมื้อเช้าให้ภรรยาแล้ว ครูแว่นดำก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงาน

ก่อนไปก็อำลากันหน่อย เพราะวันนี้ บ่ายสอง ต้องนำนักเรียนและครูไปแข่งทักษะวิชาการระดับภาคใต้ที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นเวลา 4 วัน 3 คืน

ย้ำกับภรรยาว่าพักให้หายดีก่อน อย่าดื้อขอหมอรีบกลับบ้านเพราะห่วงงานและห่วงหมา ถ้าไม่หายดีเชื้อยังถูกกำจัดไม่หมด เดี๋ยวจะเป็นเรื้อรังและรักษายาก 

เสร็จแล้วก็โทรขอช่วยครูที่โรงเรียน มาช่วยรับไปทำงาน พอเสร็จกิจกรรมหน้าเสาธง และเคลียร์งานต่าง ๆ แล้ว ช่วง 10 โมงกว่า ก็ชอช่วยครูอีกครั้งเพื่อนำรถยนต์ไปขนสัมภาระที่บ้านของครูแว่นดำ มีกระเป๋าใบใหญ่ซึ่งข้างในนอกจากเสื้อผ้าแล้วก็ใส่พัดลมมาด้วยหนึ่งตัว แล้วก็มีเต็นท์และที่นอน รวมแล้วเป็นสามชิ้นใหญ่ ๆ เตรียมพร้อมก่อนออกเดินทางไปกับทางเทศบาลเมืองกันตัง จากนั้นก็กลับมาทำงานที่โรงเรียนต่อ

ส่วนเรื่องภรรยาในช่วงกลางวันก็จะมีคุณพ่อคุณแม่ของครูแว่นดำมาคอยช่วยเหลือดูแล พอโรงเรียนเลิก คุณพ่อของครูก็จะไปช่วยดูแลรับลูกที่โรงเรียน

ส่วนคืนนี้ก็มอบหมายให้ลูกชายคนโตซึ่งอยู่ ม. 1 แล้ว (ตัว)โตแล้ว ทำหน้าที่เฝ้าไข้และนอนที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนคุณแม่แทนครูแว่นดำ ซึ่งลูกทั้งสองคนก็ต้องรีบจัดการตัวเอง อาบน้ำ กินข้าว  จัดตารางเรียน และเตรียมชุดนักเรียนสำหรับวันพรุ่งนี้ให้พร้อม ซึ่งลูกคนเล็กก็จะไปนอนบ้านคุณปู่คุณย่า

เป็นช่วงเวลาอันแสนวุ่นวายที่ต้องร่วมด้วยช่วยกันในครอบครัว และลามไปถึงเพื่อนครูที่โรงเรียน ซึ่งครูแว่นดำต้องขอขอบคุณทุกคน คุณครูรู้สึกซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือ แต่ลึก ๆ ก็อดที่จะโทษตัวเองเรื่องขับรถไม่ได้อยู่ดี ซึ่งมันก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้ และความรู้สึกแย่ ๆ ตรงนี้ ก็คงจะเป็นเหมือนแผลเรื้อรังที่จะติดตัวคุณแว่นดำไปจนตลอดชีวิต แต่ก็พยายามจะไม่นึกถึง เพื่อไม่ให้เป็นการซ้ำเติมตัวเอง

ขอบพระคุณทุกกำลังใจและความห่วงใยที่ทุกท่านมีให้ครูแว่นดำและครอบครัวนะครับ สู้ไปด้วยกันครับ

เชื่อว่าทุกครอบครัวล้วนมีปัญหา แต่ทุกครอบครัวก็สามารถผ่านมันไปได้  ด้วยความรัก ความเข้าใจ และความปรารถนาดีต่อกัน ใช่ไหมครับ

 #ครูแว่นดำ
#ครูแว่นดำTheSeries
#เรื่องเล่าครูแว่นดำ

เกือบทุกวัน… ที่ครูแว่นดำต้องกลับบ้านเป็นคนสุดท้ายของโรงเรียน…

เพราะต้องรอภรรยาที่ทำงานอยู่คนละอำเภอขับรถมารับ ซึ่งไม่บ่อยนักที่ภรรยาจะมาถึงที่โรงเรียนของครูแว่นดำก่อนหกโมงเย็น

บางวันรู้สึกเหนื่อยล้า ปวดหลัง หรือไม่ค่อยสบายตัว อยากกลับบ้านไปนอนพัก แต่ก็ทำไม่ได้

นอกจากบางวันครูแว่นดำไม่ไหวจริง ๆ ก็จะขอความช่วยเหลือครูที่โรงเรียนหรือโทรหาคุณพ่อซึ่งอายุมากแล้วให้มารับและไปส่งที่บ้าน

แน่นอนว่าต้องแลกมาด้วยความรู้สึกเกรงใจ และการโทษตัวเองว่าทำไมเราต้องรบกวนคนอื่นด้วยนะ

ครูแว่นดำขับรถไม่ได้ เพราะประสาทตาพิการมาแต่กำเนิด

มองเห็นเลือนรางแค่พอใช้ชีวิตได้ พอทำงานได้ แต่ไม่พอสำหรับการขับรถ

ที่พอขับได้คือจักรยาน แต่ต้องขับช้า ๆ ตามถนนในซอยเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีรถสัญจรไปมา ได้เท่านี้จริง ๆ

จะขับได้อย่างไรในเมื่อมองไกลไม่เห็น มองใกล้ไม่ชัด มองไม่เห็นสัญญาณไฟของรถคันหน้าว่าเขาจะเบรกหรือเลี้ยวไปทางไหน มองไม่เห็นรถคันหลังในกระจกมองหลังและกระจกข้าง มองไม่เห็นป้ายจราจรและไฟจราจร มองไม่เห็นคนข้ามถนน มองไม่ทันอะไร ๆ ทุกอย่างบนท้องถนน ขืนขับรถ คงม้วยมรณาทั้งตัวเองทั้งผู้อื่น

เวลาทำงานแล้วมีประชุมหรือต้องไปธุระไม่ว่าที่หนใด ก็จะขออาศัยติดรถเพื่อนครูไปด้วยตลอด ถึงเกรงใจ แต่มันก็ไม่มีทางเลือก

ช่วงไหนภรรยาไปราชการต่างจังหวัด ก็ต้องขอช่วยเพื่อนครูมารับ-ส่งที่บ้าน ถ้าติดวันหยุด ครูแว่นดำก็จะอยู่บ้านยาวไป ไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนเลย นอกจากเดินไปซื้อของหน้าปากซอย

ในตัวอำเภอที่ครูแว่นดำอาศัยอยู่ก็ไม่มีรถโดยสารหรือรถมอเตอร์ไซต์รับจ้างที่เรียกผ่านแอปได้เลย ดังนั้นเรื่องการเดินทาง ครูแว่นดำแทบไม่มีทางเลือกใด ๆ

บางครั้งถ้าไปไหนไม่ได้ต้องรอคนมารับนาน ๆ หรือถี่ ๆ ติดกันหลายครั้งเข้า ก็จะมีอาการ “ไร้ตัวตนคนไร้ค่า” หนักและนานจนจิตตกและซึมเศร้า ต้องใช้เวลาบำบัดตัวเองสักพักใหญ่ถึงจะดีขึ้น 

เรื่องนี้ทำให้ครูแว่นดำรู้สึกถึง “ความพิการ” ของตัวเองที่ชัดเจนจนจุกอก และเชื่อว่าคนสายตาพิการหรือคนขาพิการคงรู้สึกแบบนี้เหมือนกันทุกคน

ความพิการจึงเป็นเหมือน “กรงขัง” หรือ “คุก” ขนาดใหญ่ของคนพิการซึ่งไม่มีวันจะหนีหรือแหกออกไปไหนได้เลย ถูกขังทั้งตัวขังทั้งใจไปตลอดกาล

การถูกช่วยเหลือเป็นเรื่องดี แต่ลึก ๆ แล้วมันก็เจ็บจี๊ด ๆ ในหัวใจไปพร้อมกัน

วันนี้อ่านเจอคอมเมนต์จากท่านผู้ปกครองของลูกศิษย์ที่โรงเรียนคอมเมนต์หนึ่ง อ่านแล้วกลั้นน้ำตาไม่อยู่

เพราะวันนี้ครูแว่นดำกำลังอยู่ในภาวะจิตตก กำลังรู้สึกเศร้าและน้อยเนื้อต่ำใจในชะตากรรมของตัวเองพอดี

พอได้อ่านคอมเมนต์ของท่านผู้ปกครองที่เต็มไปด้วยความรักความเมตตาและความปรารถนาดีที่มีให้ครูแว่นดำ ก็เลยสะกดอารมณ์ไม่อยู่

น้ำตาแห่งความเศร้าเคล้าความปลื้มปิติก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

เศร้าในชะตากรรม แต่ก็สุขในมโนกรรม เพราะสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ท่านผู้ปกครองสื่อสารออกมา

ขอบคุณนะครับ…สำหรับความรกความเมตตาที่มีให้ครูแว่นดำ มันเป็นกำลังใจให้ครูได้มากเลยครับ และมันก็เหมือนเชือกเส้นโตที่ช่วยฉุดดึงครูแว่นดำขึ้นมาจาก “บ่อร้างอารมณ์” ในเวลานี้

ขอบคุณครับ

 #ครูแว่นดำ
#ครูแว่นดำTheSeries
#เรื่องเล่าครูแว่นดำ

วันนี้ที่เห็นเพจครูแว่นดำเงียบ…

เพราะแทบไม่มีเวลาพักหายใจเลยครับ

เมื่อคืนเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาล คอยดูแลและจูงผู้ป่วยเข้าออกห้องน้ำกว่า 20 รอบ ได้หลับลึกช่วงเช้ามืดนิดหน่อย

ตอนเช้ารีบตื่นมาดูแลคนป่วยต่อจนกินข้าวกินยาเสร็จ เพราะครูแว่นดำขับรถไม่ได้ ก็เลยขอช่วยครูที่โรงเรียนมารับไปทำงาน

ไปถึงก็ทำกิจกรรมหน้าเสาธง ชี้แจงเตรียมความพร้อมเด็ก ๆ ที่จะเดินทางไปแข่งทักษะวิชาการที่ทุ่งสงพรุ่งนี้ มีซ้อมเด็กประกวดพูดสุนทรพจน์ แล้วก็ลุยงานเอกสาร ประสานงานเรื่องต่าง ๆ จนเกือบเที่ยงถึงได้กินข้าวเช้า

ช่วงบ่ายก็ลุยงานต่อ แก้ปัญหาและประสานงานอีกหลายเรื่อง พอเลิกงานก็ขอช่วยครูที่โรงเรียนมาส่งที่โรงพยาบาลเพื่อดูแลคนป่วยต่อ

รอจนลูกโรงเรียนเลิกกลับมาเจอกันที่โรงพยาบาล ก็ให้คุณพ่อขนของกันกลับไปที่บ้าน ลูกก็เตรียมเสื้อผ้าและสิ่งของที่จะใช้ไปโรงเรียนพรุ่งนี้ ส่วนครูแว่นดำก็เตรียมเสื้อผ้าและของใช้สำหรับทำงานพรุ่งนี้ และยังต้องเตรียมกระเป๋าและสัมภาระเพราะพรุ่งนี้ต้องเดินทางไปกับนักเรียนที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช ไปค้างแรมที่ค่ายตชด. 4 วัน 3 คืน ต้องขนเต็นท์ และที่นอนไปเองด้วย เหนื่อยมากกว่าจะได้อาบน้ำ

ตอนนี้พ่อมาส่งที่โรงพยาบาล เพื่อเฝ้าไข้คนป่วยต่อคืนนี้ ขณะนี้ก็เลยอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ขอพักหลังสักหน่อย…

บางครั้งครูแว่นดำก็คิดมาก… เวลาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ทีไร ก็จะรู้สึกแย่ที่ครูขับรถไม่ได้ แทนที่จะสามารถช่วยดูแลครอบครัวได้ดีกว่านี้ กลายเป็นภาระของครอบครัวไปซะนี่ เห้อ… ไม่อยากคิดมาก ขอทำสิ่งที่พอทำได้ให้ดีที่สุดแล้วกัน

ชีวิตต้องสู้ ฉลามสู้ชีวิต

เป็นกำลังใจให้ครูแว่นดำด้วยนะครับ ขอให้ผ่านช่วงเวลาแห่งความยากลำบากนี้ไปได้โดยสวัสดิภาพ ขอบคุณทุกคนมากครับ

#ครูแว่นดำ

ท่านอาจารย์ช่อฟ้า เกิดศิริ ข้าราชการตุลาการบำนาญ มอบทุนการศึกษา 10,000 บาท ให้กับลูกศิษย์ของครูแว่นดำ เพื่อร่วมสนับสนุนเจตนารมย์ของครูแว่นดำ ในการช่วยเหลือเด็กและสร้างโอกาสทางการศึกษาให้กับนักเรียนที่ขาดแคลน เนื่องในวันคล้ายวันเกิดของท่านในวันนี้

ซึ่งไม่ใช่แค่เพียงครั้งนี้ เพราะท่านอาจารย์ช่อฟ้า ได้มอบทุนการศึกษาให้กับลูกศิษย์ของครูแว่นดำมาอย่างต่อเนื่องทุกปี 

คุณครูขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์มา ณ โอกาสนี้ด้วยครับ

ขอให้ท่านอาจารย์แข็งแรง มีสุขภาพดี และมีความสุขสงบเย็น ด้วยบุญนี้

สุขสันต์วันเกิดนะครับท่านอาจารย์ ขอบคุณมากครับ

มาร่วมอวยพรวันเกิดและอนุโมทนาบุญกับท่านอาจารย์ช่อฟ้ากันครับ 

#ครูแว่นดำ

แอดมิต ตามคาด

คืนนี้เปลี่ยนที่นอนครับ 

จากที่เคยเป็นคนข้างเคียง คืนนี้ขอเป็นคนข้างเตียง นอนตัวเอียง ๆ ดูแลเธอแล้วกัน

เด็กที่บ้านเอาอีกแล้วครับ?!?!

ตั้งแต่วันศุกร์จนวันนี้ เริ่มฉี่เป็นเลือด ขัดเบา ปวดกระเพาะปัสสาวะ เข้าห้องน้ำทุก 3 นาที สงสัยกระเพาะปัสสาวะอักเสบแน่เลย คงไม่ถึงขั้นกรวยไตอักเสบอีกล่ะ

ตอนเป็นครูอนุบาลไม่ว่ากัน ดื่มน้ำน้อย ชอบอั้นฉี่ เพราะต้องคอยดูเด็กเล็ก ตอนนี้เป็นรองผอ. แล้ว ก็ยังเป็นอีก หมดคำจะพูดเลย

ดื้อกว่าลูกครับคนนี้

🥺🥺🥺