Qiraati Hidayatul Quran. Ban Pawang Bannang Sta

อัลฮัมดุลลาฮ รางวัลชิงโชคประจำเดือน พฤศจิกายน
ผู้โชคดี 3 คน ได้แก่
1. ด.ช ไฟรุส คาน
2.ด.ช วาอีซ บินดือเระ
3.ดู.ญ นุรไอริน ตาเยะ
ขอให้น้องขยันเรียน เป็นลูกที่ซอลีและห์ ของพ่อแม่ อามีน🤲🏻

อินชาอัลลอฮ รางวัลชิงโชค รอบหน้าประจำเดือนธันวาคม(ส่งท้ายปีเก่า ตอนรับปีใหม่) เรามาลุ้นว่าจะเป็นอะไรกัน ??

ขอให้น้องๆ ทุกคนขยันมาเรียนทุกวันนะจ๊ะ 😊🤲🏻

กีรออาตีฮีดายาตุลกุรอาน บ้านป่าหวัง บันนังสตา
ประกาศปิดการเรียนการสอน
เนื่องจากนํ้าท่วม ตั้งแต่วันที่23 ถึง 28
ฝากทุกคนช่วยดุอาให้ด้วยน่ะครับ

QIRAATI SUMMER CAMP ครั้งที่ 1
ระหว่างวันที่14-30 ตุลาคม

พรุ่งนี้เจอกันน่ะครับ
เรียนเชิญทุกท่านมาทานข้าวน่ะครับ
ในงานมัจลิส อากีเกาะห์ & คอตัมกุรอาน

ทางสถาบันกีรออาตี ฮีดายาตุลกรุอาน
ขอขอบคุณผู้ใหญ่ใจดี

✨ “ขอขอบคุณท่านผู้ใหญ่ใจดี ผู้ใหญ่บ้าน(ปะจูยาลี) และ อบต.(แบยิและทีมงาน) บ้านป่าหวัง บันนังสตา
ที่ได้แก้ไขคูน้ำเบื่องต้น และสนับสนุนด้วยความจริงใจ ทางเรารู้สึกซาบซึ้งและสำนึกในพระคุณเป็นอย่างสูง ขออัลลอฮ์ทรงประทานความสุข ความเจริญแด่ท่านและครอบครัว” ✨
(แอดมินเพจ)

สุขสันต์วันครบรอบแด่ผู้ติดตามที่น่ารักของฉัน ขอบคุณทุกคนสำหรับการสนับสนุน!

Master San

ทางกีรออาตีฮีดายาตุลกุรอาน ขอแสดงความยินดีกับน้องๆ ที่จบกีรออาตีเล่มที่ 1 และขึ้นเรียนกีรออาตีเล่มที่ 2 ต่อไป ขอให้น้องๆ เป็นลูกที่ซอและห์&ซอลีฮะห์ อามีน

Pihak Quraatihidayatul Quran Tahniah kepada para adik-adik pelajar . Di Tammat Qiraati Jilid 1 dan sambung Qiraati jilid 2. Semoga anak-anak menjadi anak yang soleh dan solehah. Amin.

🥀 เมื่อไม้เรียวถูกวาง… ศีลธรรมก็ค่อย ๆ หายไป

#เรื่องราวต่อจากนี้เป็นเรื่องที่สมมุติขึ้นมาเอง

“ครูครับ ทำไมครูไม่ตีพวกผมเหมือนเมื่อก่อนแล้วครับ?”
– เด็กนักเรียน ป.6 คนหนึ่งถามขึ้น ด้วยแววตาสงสัย

ครูอะห์มัด(นามสมมุติ) ไม่ตอบอะไร เขาเพียงยิ้ม และมองไม้เรียวเก่า ๆ ที่แขวนอยู่ข้างฝา
ไม้เรียวที่ไม่ได้ถูกใช้มาหลายปีแล้ว…
ไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเด็ก
แต่เพราะ “ยุคนี้” ไม่ให้เขารักแบบเดิม

⸻

ในอดีต ครูตีลูกศิษย์ด้วยหัวใจ
ไม้เรียวไม่ใช่การลงโทษ
แต่คือการเรียกสติ ให้เด็กหยุดคิด พิจารณาสิ่งที่ถูกผิด
มันไม่เคยเจ็บเกินความตั้งใจของครู
และมันเจ็บไม่นานเท่ากับ “ความเสียใจในอนาคต”

แต่วันนี้…

ครูไม่กล้าพูดแรง
ครูไม่กล้าตักเตือนตรง ๆ
ครูไม่กล้าถือไม้เรียว แม้ในเวลาจำเป็น
เพราะทุกคำพูด อาจกลายเป็น “หลักฐาน”
ทุกการสั่งสอน อาจกลายเป็น “ข้อหา”

⸻

บางครั้ง เด็กไม่ได้เสียใจเพราะโดนตี
แต่เด็กเสียใจเพราะไม่มีใครรักเขาพอที่จะ “เตือน” เขาอีกต่อไป

ครูบางคนเคยพูดว่า:

“ผมไม่ตีแล้วครับ ผมจะปล่อยให้เขาไปเจอ ‘โลกความจริง’ เอง แล้ววันนั้นเขาจะเข้าใจว่าไม้เรียวของครู ไม่เจ็บเท่าชีวิตจริงเลย”

⸻

💔 น่าเศร้าที่สุดคือ… เมื่อสังคมตีความ ความรักของครู เป็นความรุนแรง

ครูที่หวังดี กลายเป็นผู้ต้องหา
คำว่ารัก ถูกแปลว่าเกลียด
คำว่าสอน ถูกแปลว่าใช้อำนาจ

เมื่อครูหมดสิทธิ์ในการสั่งสอน
เด็กจะเติบโตกับคำว่า “อย่ามายุ่งกับผม”
จนวันหนึ่ง… เขาอาจไม่มีใคร “กล้ายุ่ง” แม้กระทั่งพ่อแม่

⸻

📌 คำถามคือ…

เราอยากให้ลูกหลาน “เรียนเก่ง” หรือ “ใช้ชีวิตเป็น”?
เราอยากให้ลูกมีเกรดดี หรือมีความอดทน?
เราอยากให้ครูเป็นแค่ “ผู้สอนหนังสือ” หรือ “ผู้ปลุกจิตวิญญาณ”?

ถ้าคำตอบคืออย่างหลัง
โปรดอย่าปิดปากครูด้วยกฎหมายที่ไร้หัวใจ
และโปรดอย่าถือว่า “ทุกไม้เรียว” คือความรุนแรง

บางครั้ง… มันคือ บทเรียนแห่งความรัก
ที่เด็กจะเข้าใจ… เมื่อต้องกลายเป็นพ่อแม่ในวันหนึ่ง

Cr.pohteh lang

🕯️ เสียงอัลกุรอานที่ไม่มีคนฟัง

เรื่องเศร้าที่สุดของครูสอนศาสนาในยุคนี้

“ครูครับ ผมอยากพาลูกมาหาครู… แต่ครูไม่อยู่แล้ว”

ครูท่านนึง เป็นครูสอนศาสนาในหมู่บ้านเล็ก ๆ คนหนึ่ง เขาไม่ใช่คนที่ร่ำรวย ไม่มียศศักดิ์ ไม่มีใครติดตามในโซเชียล แต่เขามีหัวใจที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยอีหม่าน

เขาใช้ชีวิตเกือบทั้งหมดในห้องเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงท่องอัลกุรอานของเด็ก ๆ และกลิ่นหมึกจากกระดานไม้
เขาไม่เคยเก็บค่าเรียนจากเด็กคนไหน
เขาไม่เคยบ่นเวลาฝนตก ไฟดับ หรืออาหารไม่มี
เขามีเพียงความหวังว่า เด็ก ๆ ที่เขาสอนจะเติบโตขึ้นเป็นมุสลิมที่ดี

แต่วันเวลาผ่านไป…

จำนวนเด็กในห้องเรียนลดลง จาก 30 คน เหลือเพียง 2 คน
โทรศัพท์มือถือเข้ามาแทนที่อัลกุรอาน
การบ้านวิชาทั่วไปกลบเสียงดุอาอ์
บางพ่อแม่เริ่มพูดว่า “เรียนศาสนาไปก็ไม่มีงานทำ” หรือ “เดี๋ยวโตขึ้นค่อยกลับมาศึกษาเองก็ได้”

วันหนึ่ง นักเรียนคนหนึ่งชื่อ อามีร มาหาครูด้วยน้ำตาคลอ เขาบอกว่า

“พ่อให้ผมหยุดเรียนกับครูแล้วครับ จะให้ไปเรียนพิเศษภาษาอังกฤษแทน”

ครูท่านนึง เพียงพยักหน้า และยิ้มเบา ๆ ทั้งที่ในใจเจ็บยิ่งกว่าถูกทิ้ง
คืนนั้น เขายืนอยู่หน้ามัสยิดที่เงียบงัน
ไม่มีเสียงเด็ก ๆ ไม่มีคำถาม ไม่มีแม้แต่คำอัสสะลาม
เขายกมือดุอาอ์ขอให้สักวันหนึ่ง เด็ก ๆ เหล่านั้นจะหาทางกลับมาหาแสงของพระองค์

เวลาผ่านไปอีกหลายปี…

ครูท่านนั้น เสียชีวิตเงียบ ๆ ในบ้านหลังเล็ก ไม่มีข่าว ไม่มีใครโพสต์ ไม่มีพิธีใหญ่โต
มีเพียงนักเรียนเก่าไม่กี่คนที่รู้ข่าว และหนึ่งในนั้นคือ อามีร

วันนี้อามีรเป็นพ่อคนแล้ว เขาพาลูกมายืนหน้าห้องเรียนเก่า น้ำตาไหลเงียบ ๆ
เขาพูดกับความว่างเปล่าว่า…

“ครูครับ ผมอยากพาลูกมาหาครู… แต่ครูไม่อยู่แล้ว”

⸻

📌 อย่าปล่อยให้ลูกหลานเราห่างจากแสงของอัลลอฮฺ

การศึกษาศาสนาไม่ใช่แค่ “เรื่องเก่า”
แต่เป็นรากฐานของชีวิตที่มั่นคง
หากไม่มีอีหม่าน ไม่มีหลักยึด ไม่ว่าเรียนเก่งแค่ไหน ก็อาจล้มได้ง่ายในโลกที่เต็มไปด้วยบททดสอบ

ให้เกียรติครูสอนศาสนา
ให้เวลาแก่ลูกหลานในการเรียนศาสนา
เพราะวันหนึ่ง เราอาจเสียใจ… ที่มาช้าเกินไป

Cr. Pohteh lang