28/04/2026
ขอบคุณที่เรามีการศึกษาที่เปี่ยมรักของปัญโญทัย มาคอยจุดประกายไฟศรัทธาแห่งรักให้กับผู้คนในสังคมต่อไปและต่อไป
30 ปีปัญโญทัย ไฟศรัทธายังฉายฉาน
……
#การศึกษาที่เปี่ยมรัก
#30ปีปัญโญทัย #ไฟศรัทธายังฉายฉาน
……………………………………………………..
การศึกษาที่เปี่ยมรัก
……………………………………………………..
“สวัสดีค่ะหมอพร จำหนูได้ไหมคะ น้อย เด็กผู้หญิงหัวรั้นจากสถานสงเคราะห์ที่เคยเรียนกับหมอพรไงคะ” ข้อความหนึ่งส่งมาทาง email ถึงผมเมื่อหลายปีก่อน
“ทำไมผมจะจำเธอไม่ได้เล่าในเมื่อเธอก็เป็นส่วนหนึ่งของตำนานปัญโญทัย” ผมคิดในใจ
เพียงแต่มีไม่กี่คนหรอกที่รู้จักเธอ เพราะเธอไม่ได้เป็นนักเรียนปัญโญทัย แต่จะเป็นนักเรียนปัญโญทัยหรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับผม เพราะสิ่งสำคัญกว่านั้นอยู่ในข้อความที่เธอส่งมาหาผม
“หมอพรทราบหรือไม่คะว่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหมอพรได้มอบสิ่งดีๆที่ไม่สามารถจับต้องได้ แต่มีค่ากับเด็กคนหนึ่งมาก เด็กที่แม้กระทั่งพ่อแม่ยังไม่ต้องการเลย หมอพรได้ปลูกฝังสิ่งดีๆสอนให้หนูรู้จักมองโลกในด้านที่ดีเสมอมาว่าแท้ที่จริงแล้วในความมืดก็ยังมีแสงสว่างอยู่เสมอ”
ข้อความนี้ไม่เพียงยืนยันในสิ่งที่ผมบอกกับทุกๆคนเสมอมา แต่ยังช่วยตอกย้ำกับผมด้วยว่าผมมาถูกทางแล้ว
แต่จะว่าไปแล้วผมมีบทบาทแค่ผู้จุดประกายทางความคิดให้กับเธอเท่านั้น
คนสำคัญอย่างแท้จริงก็คือครูตา นักสังคมประจำสถานสงเคราะห์ผู้อารี
ครูตาให้ความเอื้ออาทร คอยห่วงใยเด็กๆ ในความดูแลเสมอมา
พยายามหาวิถีทางที่จะช่วยให้เด็กๆ เหล่านี้พัฒนาไปในทิศทางที่ดีที่เหมาะควร
ความรักจากครูตานี่แหละที่สร้างแก่นแกนอันดีงาม แก่นแกนแห่งความรักขึ้นมาภายในตัวเธอ
แต่ประสบการณ์อันเจ็บปวดที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอ ทั้งก่อนที่จะเข้ามาอยู่สถานสงเคราะห์ และจากสายตาผู้คนที่กระหน่ำซ้ำเธอในฐานะเด็กสถานสงเคราะห์
ทำให้เธอต้องสร้างเกราะป้องกันหัวใจเธอไว้ แต่แก่นแกนแห่งความดีงามของเธอก็ยังคงได้รับการฟูมฟักจากครูตาให้เข้มแข็งเติบใหญ่ขึ้นมา
และก็ครูตานี่แหละที่เป็นผู้นำพาให้เธอมาพบกับผม เพื่อช่วยให้เธอเปิดตัวเองออกมา
“หมอพรสอนหนูเสมอว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้ และการที่เราหลอกอะไรก็ตามมันมักจะไม่เลวร้ายเท่ากับการหลอกตัวเอง” นั่นเป็นอีกตอนหนึ่งของข้อความที่เธอเขียนมา
และเธอก็แสดงให้เห็นว่าเธอเลือกที่จะเป็นในสิ่งที่ดีกว่าด้วยตัวเธอเอง
เธอไม่ยอมให้ภาพประทับของความเป็นเด็กสถานสงเคราะห์มากางกั้นอนาคตเธอไว้
แต่เธอกลับนำแก่นแกนแห่งความรักในตัวเธอที่ได้รับ ออกมาเผื่อแผ่แก่ผู้อื่นต่อๆ ไป
“ทำไมผมจึงทราบละหรือ?” บางคนอาจถาม
ผมทราบก็เพราะหลังจากนั้นไม่นานเธอก็นำนักศึกษาที่เธอสอนอยู่มาเยี่ยมปัญโญทัย
และหนึ่งในบทสนทนาระหว่างเธอกับผมก็คือ
“หนูจะสอนเด็กด้วยความรักเหมือนอย่างที่หมอพรเคยสอนหนู……...”
เป็นถ้อยคำเรียบง่าย แต่ก็ก้องกังวานอยู่ในใจผม
ผมยังจำภาพการสนทนาวันนั้นได้ติดตา
คนที่ยืนพูดอยู่เบื้องหน้าผมก็คือเด็กสาวที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งคนนี้ แต่เธอกลับก้าวข้ามอดีตที่บั่นทอนนั้นไปเสีย แล้วเดินหน้าเผื่อแผ่ความรักที่ให้แก่ผู้คน
เธอไม่เพียงนำความรักซึ่งเป็นของขวัญที่เธอได้รับ ออกมาส่งมอบเป็นของขวัญต่อไปให้กับลูกศิษย์ของเธอ แต่เธอยังมอบของขวัญชิ้นสำคัญให้กับผมอีกด้วย
คำพูดของเธอตอกย้ำให้ผมมั่นคงต่อไปว่า
“ไม่ว่าจะอย่างไร ความรักที่เรามอบให้กับผู้คน ก็จะไม่มีวันจบสิ้น”
ขอบคุณที่เราได้มาพบกัน ขอบคุณที่เรามีการศึกษาที่เปี่ยมรักของปัญโญทัย มาคอยจุดประกายไฟศรัทธาแห่งรักให้กับผู้คนในสังคมต่อไปและต่อไป
30 ปีปัญโญทัย ไฟศรัทธายังฉายฉาน
……
#การศึกษาที่เปี่ยมรัก
#30ปีปัญโญทัย #ไฟศรัทธายังฉายฉาน
