22/08/2026
ช่วงนี้…ครูแว่นดำเป็น “วิทยากรมาราธอน” ครับ 😎
มาราธอนจริง ๆ นะ
เพราะแทบทุกหลักสูตรที่ได้รับเชิญ
คือ…
เหมาคนเดียว 6 ชั่วโมงรวด! 😂
และในคนคนเดียวต้องเป็นทั้ง…
✅ วิทยากรสันทนาการ
✅ วิทยากรบรรยาย
✅ วิทยากรนำกิจกรรมและเกม
✅ วิทยากรอบรมเชิงปฏิบัติการ
✅ โค้ชแบบ Step by Step
✅ Commentator
เรียกง่าย ๆ ว่า…
ครบ จบ ในคนเดียว 😂
พูดก็พูด
ร้องก็ร้อง
เล่นก็เล่น
เต้นก็เต้น
บรรยายก็เอา
บทบาทสมมติก็มา
เกมก็ต้องนำ
กิจกรรมก็ต้องเดิน
ถามว่าสนุกไหม?
สนุกมากครับ
ถามว่าใช้พลังไหม?
โคตรใช้พลังเลยครับ 😂
ทุกครั้งที่กลับถึงบ้าน
แทบจะสลบเหมือด
แต่แปลกนะครับ…
เหนื่อยขนาดนั้น
พอมีโรงเรียนโทรมาชวนอีก
ก็ไปอีก 😂
เพราะครูแว่นดำคิดอยู่เสมอว่า
เมื่อโรงเรียนหนึ่งให้เกียรติเชิญเราไปเป็นวิทยากร
นั่นหมายความว่า…
เขากำลังฝากความคาดหวังบางอย่างไว้กับเรา
เขาไม่ได้คาดหวังเพียงให้เราไปยืนพูดอยู่หน้าห้อง
แต่เขาคาดหวังว่า
6 ชั่วโมงที่นักเรียนมานั่งอยู่ตรงหน้าเรา
จะทำให้เด็กเหล่านั้น
ได้คิดอะไรบางอย่าง
ได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง
และอยากกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง
เพราะฉะนั้น…
เมื่อได้รับความไว้วางใจ
ครูจึงเต็มที่สุด ๆ
ในทุกความไว้วางใจเสมอ
————————————
เช่นเดียวกับวันนี้
ที่ โรงเรียนคลองพนสฤษดิ์พิทยา จังหวัดกระบี่
ครูได้รับเชิญมาอบรม “สภานักเรียน”
เด็กกลุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าครูวันนี้
ไม่ใช่เพียงนักเรียนกลุ่มหนึ่ง
แต่คือ นักเรียนแกนนำ
ที่ได้รับเลือกมาจากนักเรียนทั้งหมดเกือบ 700 คน
พวกเขาถูกเลือกมาเพื่อรับความรู้
รับประสบการณ์
ฝึกคิด
ฝึกพูด
ฝึกเป็นผู้นำ
ฝึกทำงานร่วมกับผู้อื่น
แล้วนำสิ่งที่ได้รับในวันนี้
กลับไปสร้างประโยชน์ให้โรงเรียนของตัวเอง
เมื่อรู้ว่าความคาดหวังของการอบรมคืออะไร
หน้าที่ของวิทยากรจึงไม่ใช่แค่
“สอนให้ครบตามสไลด์”
แต่ต้องคิดว่า…
จะทำอย่างไรให้สิ่งที่อยู่ในสไลด์
เดินออกจากห้องอบรมไปพร้อมกับเด็ก
ครูจึงออกแบบทั้งการบรรยาย
เกม
กิจกรรมกลุ่ม
Workshop
การฝึกปฏิบัติ
การนำเสนอ
การโค้ช
การสะท้อนคิด
รวมถึง…
การหัวเราะแบบไม่จำกัดจำนวนครั้ง 😂
และวันนี้นักเรียนทุกคนน่ารักมาก ๆ
พวกเราหัวเราะกันตั้งแต่เริ่มอบรม
หัวเราะตอนเรียน
หัวเราะตอนทำกิจกรรม
หัวเราะตอนนำเสนอ
หัวเราะตอนครูแซว
จนกระทั่งช่วงมอบวุฒิบัตร
ก็ยังหัวเราะกันไม่หยุด
แม้แต่ตอนกล่าวคำอำลา
ก็ยังมีเสียงหัวเราะกันจนงอหาย 😂
และที่แปลกที่สุดคือ…
ตอนครูแว่นดำนั่งรถกลับจังหวัดตรัง
เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ
ยังดังก้องอยู่ในหัวของครูตลอดทาง
จนอดคิดไม่ได้ว่า…
คืนนี้เด็กที่มาอบรม
จะมีใคร นอนละเมอหัวเราะกลางดึก หรือเปล่า 😂
————————————
แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะเหล่านั้น
วันนี้มีสิ่งหนึ่งที่ครูได้เรียนรู้อีกครั้ง
ความตั้งใจของเด็กและเยาวชน
มีพลังมหาศาลจริง ๆ
นักเรียนอาจคิดว่า…
วันนี้ตัวเองมาเป็น “ผู้รับ”
รับความรู้จากวิทยากร
รับประสบการณ์
รับกิจกรรม
รับแนวคิดกลับไป
แต่ถ้าถามครูแว่นดำ…
ครูกลับรู้สึกว่า
ครูเองต่างหาก
ที่เป็น “ผู้รับ” เช่นกัน
วันนี้ครูได้รับความสุข
ได้รับรอยยิ้ม
ได้รับเสียงหัวเราะ
ได้รับความรู้สึกดี ๆ
และที่สำคัญที่สุด…
ได้รับ “ความหวัง” เพิ่มขึ้นอีกมาก
ความหวังว่า
ยังมีเด็กและเยาวชนอีกมากมาย
ที่พร้อมจะเรียนรู้
พร้อมพัฒนาตัวเอง
พร้อมเติบโตเป็นผู้นำที่ดี
และพร้อมนำความสามารถของตัวเอง
ไปทำประโยชน์ให้คนอื่น
ให้สังคม
และให้โลกใบนี้ดีขึ้นกว่าเดิม
บางที…
นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ครูยอมเหนื่อย
ครั้งแล้วครั้งเล่า
เพราะทุกครั้งที่เราเห็นเด็กคนหนึ่ง
เริ่มเชื่อว่า
“ฉันก็สามารถเป็นคนที่สร้างการเปลี่ยนแปลงได้”
ความเหนื่อยของคนเป็นครู
มันก็ค่อย ๆ มีความหมายขึ้นมาเอง
————————————
ขอบคุณนักเรียนทุกคนจากหัวใจครับ ❤️
ขอบพระคุณคุณครูทุกท่าน
ที่ให้การต้อนรับและดูแลครูแว่นดำเป็นอย่างดี
คุณครูทุกคนน่ารักและเป็นกันเองมาก ๆ
จนทำให้ครูอดคิดถึงอดีตไม่ได้
คิดถึงสมัยที่ครูบรรจุเป็นข้าราชการครูครั้งแรก
ที่กรุงเทพมหานคร
สมัยนั้นครูในโรงเรียนสนิทกันมาก
กินข้าวด้วยกัน
ทำงานด้วยกัน
หัวเราะด้วยกัน
วันนี้เมื่อได้เห็นบรรยากาศของคุณครูที่นี่
ความทรงจำเก่า ๆ
ก็เดินกลับมาทักทายอีกครั้ง
บางสถานที่เราเพิ่งเดินทางไปเป็นครั้งแรก
แต่กลับทำให้เราคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมานานแล้วได้อย่างประหลาด
ขอบพระคุณจริง ๆ ครับ ❤️
และคนที่ขาดไม่ได้เลย…
ขอบคุณภรรยา
ที่ขับรถพาครูไป
นั่งรอ
คอยช่วย
คอยดูแล
และทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยวิทยากร
ตลอดการอบรม
บางครั้งคนที่ยืนอยู่หน้าเวทีได้รับเสียงปรบมือ
แต่เบื้องหลังเสียงปรบมือนั้น
มักมีใครบางคน
ที่เหนื่อยไปกับเราโดยไม่มีไมโครโฟนอยู่ในมือ
ขอบคุณนะครับ ❤️
————————————
และมาราธอนยังไม่จบครับ 😂
สัปดาห์นี้ยังมีงานวิทยากรอีก 2 งาน
วันอังคาร 1 งาน
วันพุธอีก 1 งาน
และทั้งสองงาน…
วิทยากรคนเดียว 6 ชั่วโมงรวดเหมือนเดิม! 😂
ใครผ่านมาอ่านถึงตรงนี้
ฝากส่งกำลังใจให้ครูแว่นดำหน่อยนะครับ
เพราะช่วงนี้ใช้พลังงานราวกับมีแบตเตอรี่สำรองอยู่ในกระเป๋า
ทั้งที่ความจริง…
ไม่มีครับ 😂
————————————
แต่ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน
ครูก็ยังอยากทำให้เต็มที่
เพราะเมื่ออายุมากขึ้น
ครูยิ่งเข้าใจว่า…
ชีวิตของคนเราเปราะบางกว่าที่เคยคิด
ไม่มีใครรู้ว่า
เราจะมีโอกาสได้ทำสิ่งที่เรารัก
และได้ทำประโยชน์ให้คนอื่น
ไปอีกนานเท่าไร
เพราะฉะนั้น
ในวันที่ยังมีแรง
ในวันที่ยังมีโอกาส
ในวันที่ยังมีเด็กนั่งรอเราอยู่ในห้องอบรม
และในวันที่ยังมีใครสักคน
มองเห็นคุณค่าในตัวเรา
มากพอที่จะเอ่ยคำว่า
“อยากเชิญครูมาเป็นวิทยากรครับ”
ครูก็อยากตอบแทนความไว้วางใจนั้น
ด้วยสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้
เพราะสุดท้ายแล้ว…
เด็ก ๆ อาจจำไม่ได้หรอกครับ
ว่าวันนั้นครูเปิดสไลด์ไปทั้งหมดกี่หน้า
อาจจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
ว่าครูสอนไปกี่หัวข้อ
แต่ครูหวังว่า…
อีก 10 ปี
20 ปี
หรือแม้แต่อีก 30 ปีข้างหน้า
หากเด็กคนใดคนหนึ่งในห้องวันนี้
เติบโตขึ้นเป็นผู้นำ
เป็นครู
เป็นผู้บริหาร
เป็นคนทำงาน
หรือเป็นผู้ใหญ่ธรรมดาคนหนึ่งในสังคม
แล้ววันหนึ่งเขาเลือกที่จะ…
ฟังคนอื่นมากขึ้น
เคารพคนที่คิดต่าง
กล้าทำสิ่งที่ถูกต้อง
ทำงานเพื่อส่วนรวม
และใช้ความสามารถของตัวเองทำให้ชีวิตของใครบางคนดีขึ้น
ถึงวันนั้น…
เขาอาจจำชื่อวิทยากรในวันนี้ไม่ได้แล้วก็ได้
ไม่เป็นไรเลยครับ
เพราะสิ่งที่ครูอยากให้เขาจำที่สุด
ไม่ใช่ “ครูแว่นดำ”
แต่อยากให้เขาจำว่า…
ครั้งหนึ่งในชีวิต
เคยมีใครบางคนบอกเขาว่า
“หนูมีพลังมากพอ
ที่จะทำให้โลกใบนี้ดีขึ้นกว่าเดิม”
และถ้าประโยคนั้น
ยังเดินทางไปกับเขาจนถึงวันนั้นได้
6 ชั่วโมงที่ครูใช้พลังจนแทบหมดในวันนี้
ก็คุ้มแล้วครับ
❤️
#ครูแว่นดำ
#สภานักเรียน
#ภาวะผู้นำ
#ประชาธิปไตยในโรงเรียน
#ห้องเรียนแห่งความสุข
#การศึกษา
#ครูของแผ่นดิน
#เรื่องเล่าครูแว่นดำ
:::
