Wioska Wieża Jeża I Przedszkole

Ostatnie słoneczne dni spędzamy dokładnie tak, jak dzieci lubią najbardziej - na świeżym powietrzu, doświadczając świata wszystkimi zmysłami!
Przelewamy wodę, mieszamy trawę i liście, badamy strukturę mokrego piasku i układamy kompozycje z kamieni. Z perspektywy dorosłego to „tylko” zabawa w błotnej kuchni. Z perspektywy dziecka? To fascynujący proces odkrywania świata!

Ostatnio na zajęciach kontynuowaliśmy nasz projekt „Ziemia” 🌿🙂. Dokładniej skupiliśmy się na temacie liści i drzew - ich różnorodności oraz znaczeniu w przyrodzie.
Rozmawialiśmy o najczęściej występujących rodzajach liści, ich kształtach i kolorach, a także o tym, jak wyglądały drzewa w dawnych czasach. Dzieci z zainteresowaniem słuchały o tym, do czego kiedyś wykorzystywano drzewa - m.in. o tym, że przez bardzo długi czas mogły przekształcać się w węgiel.
Sporo emocji wzbudził również temat baobabów czyli niezwykłych, ogromnych drzew o charakterystycznym wyglądzie, a także rozmowa o najstarszych drzewach na świecie i ich imponujących wysokościach. Dzieci były naprawdę zafascynowane tym, jak potężna potrafi być przyroda.

Ostatnio przygotowaliśmy się na Wasze odwiedziny i kiedy tak patrzyliśmy na tą naszą Wioskę to pomyśleliśmy, że to idealny moment, żeby pokazać Wam, jak u nas jest. I przede wszystkim – DLACZEGO tak jest.
Mamy głębokie przekonanie, że przestrzeń, w której dzieci spędzają cały dzień ma ogromne znaczenie w jego rozwoju. Dlatego u nas nie znajdziecie krzykliwych, plastikowych zabawek z bateriami ani gotowych kolorowanek z bajek.
Zamiast tego na stołach lądują rzeczy, które dają dzieciom prawdziwą wolność tworzenia: kawałki kory, glina, tektura, liście, zioła czy rolki po papierze. Coś, co dla dorosłego może być „zwykłym patykiem”, w rękach dziecka staje się różdżką, statkiem kosmicznym albo pędzlem.
Zależy nam na tym, żeby nasze wnętrza były przytulne, spokojne i domowe. Żeby dzieci miały tu przestrzeń i do szalonej twórczości (nawet jeśli oznacza to ubrudzone rączki!), i do wyciszenia się z książką na wygodnej kanapie.
Krótko mówiąc: tworzymy miejsce, w którym po prostu dobrze się przebywa.

Jak Wam się podoba nasz mały świat? 🙂

Afrykańskie przysłowie, które wszyscy znamy: ,,do wychowania dziecka potrzeba całej wioski”.

My to traktujemy dosłownie.

W naszych Wioskach rodzice rozmawiają ze sobą przy odbiorze. Wymieniają się kontaktami do logopedów, książkami, rekomendacjami lekarzy. Spotykają się po godzinach. Organizują wspólne pikniki. Piszą do siebie w nocy: ,,Czy Twoja też ząbkuje?”

Organizujemy popołudnia dla rodziców, rozmawiamy o NVC, self-reg, o trudnych emocjach. Czasem z kawą i ciastem, bez konkretnej agendy.

Bo macierzyństwo (i ojcostwo) w XXI wieku bywa bardzo samotne.

Wioska jest też dla Ciebie.

Czas spędzony na dworze to dla nas znacznie więcej niż tylko swobodna zabawa. To codzienne, intensywne laboratorium odkryć, w którym dzieci stają się prawdziwymi architektami swoich doświadczeń, wykazując się niezwykłą pomysłowością i nieskrępowaną kreatywnością.
Natura nie narzuca gotowych scenariuszy, lecz prowokuje do zadawania pytań i szukania własnych odpowiedzi. Przelewając wodę, konstruując trasy w piasku dla pojazdów czy badając strukturę spadających z drzew liści i kwiatów, maluchy testują swoje hipotezy i chłoną świat wszystkimi zmysłami. Woda, piasek czy gałązka to dla nich narzędzia do wyrażania siebie, które rozbudzają naturalną ciekawość. Obserwując dzieci każdego dnia w ogrodzie, widzimy, jak wielką mają w sobie sprawczość i z jaką pasją potrafią współpracować, odkrywając świat na własnych warunkach.

W naszej codzienności nie gonimy za gotowymi efektami ani idealnymi pracami - najważniejszy jest dla nas sam proces, ciekawość dziecka i czas, który dajemy na doświadczanie świata całym sobą.
W zeszłym tygodniu przestrzeń naszej Wioski wypełniła się pięknym, pełnym skupienia działaniem. Zamiast uczyć się liter tylko “z pamięci”, dzieci zaczęły badać ich kształty paluszkami, ugniatając i dociskając plastyczną masę do papieru, dzięki czemu abstrakcyjne znaki stały się czymś namacalnym i trójwymiarowym.
Ogromne poruszenie wywołało też spotkanie z czarno-białym portretem. Dzieci dostały jedynie fragment ludzkiej twarzy i z niezwykłą wrażliwością, bez pośpiechu, dorysowywały jej drugą część, uważnie przyglądając się liniom oka, włosom i ukrytym w spojrzeniu emocjom. Nie zabrakło też wyjścia w teren z lupami w dłoniach, gdzie zwykły, stary pień drzewa zamienił się w fascynujące laboratorium pełne zakamarków i tajemniczych faktur. Kiedy pozwalamy dzieciom samodzielnie szukać odpowiedzi i otaczamy je naturalnymi materiałami, świat zaczyna mówić do nich we wszystkich tych stu językach, którymi potrafią się tak pięknie porozumiewać.

Wyruszyliśmy z lupami na poszukiwanie kowalika bezskrzydłego, czyli popularnego ,,tramwajarza”. Każde spotkanie z tym owadem było dla nas małym odkryciem - zatrzymywaliśmy się przy murkach, chodnikach i pniach drzew, uważnie wypatrując najmniejszego ruchu.
Ta wyprawa przyniosła nam mnóstwo ciekawostek. Dowiedzieliśmy się, dlaczego na te stworzenia mówi się potocznie „tramwajarze”, „strażacy” albo „zegary”. Podglądaliśmy, jak szukają nasion lipy, które są ich przysmakiem, i dowiedzieliśmy się, że choć zupełnie nie gryzą, to ich czerwono-czarne wzory (przypominające afrykańskie maski albo tarcze) mają za zadanie odstraszać wrogów. Co ciekawe te charakterystyczne wzory pojawiają się na nich dopiero z wiekiem.
Potem każde dziecko, próbowało odtworzyć jego obraz z pamięci i przelać go na papier. W ten sposób powstała nasza własna, rysunkowa dokumentacja badawcza.
Zresztą, tramwajarze to nie jedyne stworzenia, jakie udało nam się dziś wytropić w trawie... 🐞🦟🕷️

„On jest taki trudny.”
„Ona zawsze tak robi.”
„To jest po prostu ciężki charakter.”
Słyszymy to czasem.
Ale w BLISKO staramy się zatrzymać przy słowie - trudne. Bo etykietka przyklejona do dziecka zostaje długo. Dużo dłużej niż powinna.
Czy dziecko jest trudne? Czy może ma dziś trudną chwilę? Trudny tydzień? Niezaspokojoną potrzebę, której jeszcze nie umie nazwać?
To nie jest tylko gra słów. To zmiana całego sposobu patrzenia.
Kiedy widzimy dziecko z trudną chwilą - szukamy przyczyny. Kiedy widzimy „trudne dziecko” - szukamy rozwiązania, żeby przestało przeszkadzać.
W Wioskach zawsze wybieramy to pierwsze.