Budynek od momentu swojego powstania przeznaczony był na potrzeby szkoły, a jego architektura stanowi do dziś przykład typowo pruskiej budowy końca XIX w. Po zakończeniu II wojny światowej i przejęciu Złotoryi przez władze polskie, 7 lipca 1951 roku po wydanym zarządzeniu powołano do życia Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Podstawowego i Licealnego. Po II wojnie światowej Dolny Śląsk stał się specyficznym obszarem gdzie oprócz kultury i tradycji lwowskiej, wileńskiej, małopolskiej, kieleckiej i rzeszowskiej ścierały się wpływy niemieckie, czeskie, żydowskie, romskie, greckie, jugosławiańskie, ukraińskie, białoruskie, łemkowskie, bojkowskie, a nawet francuskie. Od początku istnienia złotoryjski „Ogólniak” miał niepowtarzalny klimat i charakter, w ogromnej mierze nadany przez kolejnych dyrektorów, nauczycieli i oczywiście młodzież. Szkoła była znana ze swej dyscypliny i regulaminu, który przestrzegali zarówno nauczyciele jak i uczniowie. Nauczyciele organizujący życie szkoły po II wojnie światowej stawali się automatycznie reprezentantami polskości. Byli poważani i szanowani. Kolejne kadry z życia szkoły musiały przezwyciężyć wiele trudności materialno – bytowych, aby młodzież mogła się uczyć. Kolejni dyrektorzy tworzyli część historii szkoły, powodowali, że rozwijała się, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom i potrzebom swoim uczniom.
