Szkoła Podstawowa Specjalna Wspólny Świat

Tym razem Teatr Eden zabrał nas w niezwykłą podróż do świata królewskich komnat, tajemniczych zaklęć i wielkich przygód. Poznaliśmy Daniela, człowieka mądrego, dobrego i zawsze gotowego, by służyć królowi pomocą oraz cenną radą. Jego szlachetność i zaufanie, jakim został obdarzony, wzbudziły jednak niepokój i zazdrość u magika, który również pragnął królewskiego uznania. Pozwolił, by zazdrość i gniew przejęły nad nim kontrolę. Wymyślił podstępny plan, dzięki któremu chciał usunąć Daniela z drogi i samemu zająć jego miejsce.

Ta pełna emocji historia przypomniała nam, że warto być uczciwym, pomocnym i szczerym. Porzucanie prawdy oraz uleganie zawiści zawsze prowadzi na manowce i prędzej czy później przynosi konsekwencje. Przygody Daniela pokazały nam jednak coś najważniejszego, że dobro ma realną siłę i potrafi zwyciężyć nawet wtedy, gdy jesteśmy wystawiani na pokusy i próby.

Jak zwykle w wykonaniu aktorów granica między sceną a widownią szybko się zatarła. Artyści zaprosili naszych uczniów i kadrę do wspólnej przygody, wplatając ich reakcje i działania w bieg opowieści. Dzięki temu spektakl nabrał rumieńców, a napięcie, chichot i spontan towarzyszyły nam aż do samego finału.

10/11 i 11/11 Korona GÓRek Wrocławia

Veni, vidi, vici!
Przybyliśmy, zobaczyliśmy, zwyciężyliśmy!

Nasz całoroczny projekt zakończyliśmy zdobyciem dwóch ostatnich szczytów w centrum Wrocławia, dwóch Bastionów: Sakwowego, czyli Wzgórza Partyzantów (132 m n.p.m.) oraz Ceglarskiego, czyli wzgórza Polskiego (127 m n.p.m.). Pokonaliśmy 18 i 13 m n.p.m., czyli razem 31 m przewyższenia, co daje nam nasz rekord wysokości! A doliczając odległości między nimi i finałowy spacer wzdłuż Odry aż do WROsklepu, było to chyba najintensywniejsze wyjście zaraz po Kilimandżaro. Można więc powiedzieć, że zaczęliśmy i kończymy z przytupem (albo solidnym krokiem!).

Poprzednie 9 szczytów znajdowało się głównie na obrzeżach Wrocławia. Dziś ruszyliśmy do centrum, gdzie mogliśmy nacieszyć oczy nie tylko przyrodą na wzniesieniach, ale także pięknem naszego miasta.

A dziś wszystko sprzyjało! Cudowna pogoda, brak opóźnień naszych i MPK (to chyba zasługa pana Wiesława, który ma tam wtyki i czuwał nad całą wyprawą), świetne humory i ogromna satysfakcja z tego, że po raz kolejny przekonaliśmy się, że niepełnosprawność nie odbiera nam możliwości odkrywania i poznawania świata.

Jesteśmy dumni z nas wszystkich! Z tego, że wytrwaliśmy, że udało nam się zdobyć wszystkie pieczątki i że przez cały rok potrafiliśmy znaleźć czas, energię i motywację, by iść dalej. Możemy zdradzić, że dla nas najtrudniejsze były chyba właśnie te projekty, które wymagają systematyczności i długoterminowego działania. Tym bardziej cieszy finał!

Kierujemy ogromne słowa uznania do pomysłodawców oraz wroclaw [wroclove] za pomysł i wykonanie. Ubolewamy jednak, bo liczyliśmy na docenienie naszej wyprawy podczas odwiedzin Baszty. Okazało się jednak, że pomysł miał swój termin ważności, a fakt, że rozłożyliśmy go na cały rok szkolny, sprawił, że zwyczajnie się spóźniliśmy.
Tu oznaczamy prezydenta miasta Jacek Sutryk, nieśmiało sugerując, że może warto w przyszłości przeznaczyć drobne środki dla dzieci, które korzystają z oferty, jaką proponuje miasto. W naszej pracy staramy się działać zgodnie ze Stosowaną Analizą Zachowania, dlatego wiemy, że miłe wzmocnienia potrafią być piękną i ważną częścią nie tylko procesu terapeutycznego ale i codzienności.
Niemniej jednak, nie żałujemy ani trochę. Chcieliśmy bawić się razem z Wami i chyba możemy powiedzieć, że nam się udało!

Dziękujemy, Wrocławiu!
Jesteś piękny…. Dobrze było poznać Cię z zupełnie innej strony!

Nie wiadomo, co było dziś większym wydarzeniem…
Czy ponowna wizyta kóz (a właściwie Mizi, bo małe kózki choć w tej samej liczbie, były jednak zupełnie inne), czy może ostatnie urodziny w szkole naszego Antonio „fa caldo” (kto pamięta i kojarzy?)?
Choć trudno jednoznacznie rozstrzygnąć ten pojedynek, jedno jest pewne, dzień był tak intensywny i pełen emocji, że mamy wrażenie, jakby trwał co najmniej tydzień!

Zajęcia z kozami, mimo pogody zupełnie nieprzypominającej czerwcowej aury, odbyły się na dworze. Szanujemy pracę naszych pomocy i mamy świadomość, że kozy niestety nie są jeszcze tak dobrze wychowane jak alpaki. Szukaliśmy różnic między nimi a naszymi alpaczymi przyjaciółmi - zarówno tych wizualnych, jak i mniej oczywistych. Przekonaliśmy się także, że marchewki nie są aż tak bezkonkurencyjne, jak w przypadku alpak. Kozy zdecydowanie bardziej doceniły zwykłą trawę (która pewnie i tak przegrałaby z arbuzem, bananami albo 10 kilogramami skórek od pomarańczy, z których zrobiliśmy sok). Doświadczyliśmy też, że prowadzenie kóz na smyczy jest zdecydowanie większym wyzwaniem niż spacer z Mambo. Z drugiej jednak strony, alpaki, w przeciwieństwie do naszej meczeńskiej ekipy, raczej nie dałyby się tak łatwo wziąć na ręce. Choć i tutaj odważnych znalazło się tylko kilku… Brawo Wy!

A skoro płynnie przechodzimy do drugiego wydarzenia, urodzin…

Pewnie w naszych postach już pojawiła się informacja, że w tym roku naszą szkołę opuszcza aż trzech uczniów, którzy stają się absolwentami! Wspominaliśmy już o dwóch z nich, a dziś ostatnie szkolne „sto lat” wybrzmiało dla zamykającego tę wyjątkową trójkę, Antka.

A Antek to prawdziwa historia tej szkoły. W księdze uczniów widnieje pod numerem 6, jest więc szóstym zapisanym uczniem do naszej szkoły. Chyba poza królową naszej planety - panią Beatą, panią Olą i panem Tomkiem, widział i poznał najwięcej osób, którym dane było współtworzyć to miejsce. Planetę Wyjątkowości.

Tośku, nasz muzyku!
Choć Twój koncert w naszej szkole powoli dobiega końca, na długo zapamiętamy dźwięki instrumentów, na których grałeś, oraz te, którymi tak często nas rozbudzałeś (i nie tylko nas, liceum pewnie też będzie tęsknić!).

Życzymy Ci wspaniałego nowego miejsca, w którym nadal będziesz mógł się rozwijać, pilnować porządku, zachwycać codziennymi stylówkami i być po prostu sobą. Przedrzeźniaj ich dźwiękowo tak jak nas, w końcu dzięki Tobie zawsze było wiadomo, w jakiej tonacji marudzimy. Niech dźwięki wokół Ciebie, w swoich częstotliwościach i barwach, będą jak najczęściej tymi, które zachwycają Ciebie najbardziej. Czekamy na kolejne płyty, a może także koncerty!
Bądź dla swoich rodziców wsparciem, radością i motywacją do przekraczania kolejnych granic. Nie pozwól im się zanudzić!

A za dwa tygodnie na tablecie usuń już przed naszymi imionami „pani”, bo z Tobą również chcemy przejść na Ty! ❤️

To, że na czytanie kładziemy duży nacisk w naszej pracy dydaktycznej, raczej nie jest tajemnicą. W końcu sami tworzymy książki o naszych uczniach i dla naszych uczniów, a każda z nich jest częścią tego, co chcemy im przekazać, ciekawości świata, wrażliwości i radości odkrywania.

Ale miłość do książek nie kończy się na pisaniu. Regularnie dbamy też o naszą szkolną biblioteczkę, żeby przybywało w niej nowych historii, bohaterów i inspiracji. Bo przecież każda powieść to kolejna podróż, kolejna lekcja i kolejna okazja do spojrzenia na świat z nieco innej perspektywy.

Nie będzie też zaskoczeniem, jeśli powiemy, że lubimy działania, za którymi kryje się coś więcej. Dlatego, gdy usłyszeliśmy o akcji „Jak nie czytam, jak czytam”, nie zastanawialiśmy się długo. Mimo że rok szkolny wycisnął z nas wszystkie soki, a do mety docieramy już jako ogryzki, nie mogliśmy przejść obok tej akcji obojętnie.

Ten dzień był dla nas nie tylko okazją do wspólnego czytania. Chcieliśmy pokazać naszym uczniom miejsce wyjątkowe - bibliotekę. Miejsce, które dla jednych jest domem książek, dla innych skarbcem historii, a dla jeszcze innych po prostu spokojnym zakątkiem pełnym możliwości. To była świetna okazja, by uczyć się nie tylko korzystania z takich miejsc, ale też szacunku do książek i ludzi, którzy je tworzą, wypożyczają i o nie dbają.

Chcieliśmy również pokazać, że świat książek jest znacznie większy niż półka w domu. Że nie trzeba mieć wszystkiego na własność, by przeżyć niezwykłą przygodę. Wystarczy otworzyć książkę, dać się porwać historii, znaleźć w niej coś dla siebie, a potem przekazać ją dalej. Tak jak dziś podczas spotkania z Okruszkiem, który bardzo chciał być groźnym i złym psem, ale… zupełnie nie miał do tego talentu. Na szczęście.

Ogromnie dziękujemy Filii nr 22 Miejskiej Biblioteki Publicznej we Wrocławiu za gościnę, a szczególnie pani Justynie za życzliwość, otwartość i pomoc w organizacji tej małej dla naszej szkoły, ale wielkiej w skali całej Polski akcji. Jesteśmy pod wrażeniem tego miejsca. Biblioteka, która dla niektórych mogłaby wydawać się reliktem minionych czasów, tętni tu życiem, zachęca do zatrzymania się i sprawia, że zwyczajnie chce się w niej być.

A Was, drodzy obserwatorzy, zachęcamy do jednego. Czytajcie! Nie dlatego, że trzeba. Dlatego, że warto. Czasem dobrze jest odłożyć telefon, zwolnić na chwilę i przenieść się do świata, w którym wyobraźnia nie zna granic. Książki uczą, bawią, wzruszają, pomagają zrozumieć innych i samych siebie. No i mają jeszcze jedną supermoc! Zawsze znajdą czas dla swojego czytelnika.

Wczoraj, mimo deszczowej pogody, ruszyliśmy do Narodowego Forum Muzyki na ostatnie w tym sezonie zajęcia. Wspólnie śpiewaliśmy słoneczne utwory, fantazjowaliśmy o zbliżających się wakacjach, a przy dźwiękach guiro i zabawach z wielką tęczową chustą nie zabrakło także szaleństwa.

To było piękne zwieńczenie miesięcy spotkań i wspólnego odkrywania świata muzyki. Wracaliśmy z głowami pełnymi melodii i wspomnień, które z pewnością zostaną z nami na dłużej niż letnia przerwa.

Gdybyśmy kiedyś zorganizowali konkurs na najbardziej uważnego obserwatora naszego profilu, obowiązkowe pytanie dotyczyłoby trzech największych marzeń wczorajszego solenizanta.

Po pierwsze, zjeść KFC.
Po drugie, pojechać do zoo.
A po trzecie… wyjść z niego z pytonem pod pachą.

Damianosek postanowił pojawić się na świecie dokładnie 26 maja, robiąc swojej mamie prezent równie wyjątkowy, jak on sam.

To już 15 lat jak kroczy przez życie niczym tornado, z energią, której wielokrotnie zazdrościmy (szczególnie najstarsza część kadry). Zaskakujesz nas swoimi nierzadko szalonymi pomysłami i kreatywnością.
Zostały Ci 3 lata beztroski, wykorzystaj je na zabawę, a później spełnisz swoje dorosłe marzenia (zdradzimy jakie pisząc post 18stkowy).🤫

Podczas dzisiejszego Dnia Pszczoły w szkole było gwarno i pracowicie niczym w prawdziwym ulu! Ich świat okazał się pełen ciekawostek i słodkich odkryć, szczególnie podczas degustacji miodu oraz pyłku pszczelego. Uczniowie z wielkim zaangażowaniem układali owady z rozsypanek, tworzyli węzę z drobnych sześciokątów, a na zakończenie malowali barwne plastry miodu. W sali unosił się słodki aromat, skupienie przeplatało się z ekscytacją, a każde zadanie pokazywało, że najlepsza nauka to ta, której można doświadczyć wszystkimi zmysłami.

9/11 Korona GÓRek Wrocławia

Tym razem trochę inaczej. Korzystając z pięknej majowej pogody (choć temperatura zaskoczyła każdego z nas), dostosowaliśmy tempo i formę do potrzeb liceum, a przy okazji uczciliśmy zbliżający się finał całorocznego cyklu. Naszym celem była Górka Szczepińska.

Po zawrotnych 9 metrach przewyższenia zdobyliśmy imponujące 124 m n.p.m.! Dla jednych miał to być „kolejny szczyt”, dla innych miejsce pełne wspomnień, ale ostatecznie zachwycił wszystkich. Teren okazał się fantastycznie zagospodarowany, więc postanowiliśmy wykorzystać go na maksa!

Na miejscu urządziliśmy prawdziwą ucztę - grilla z rozmachem. Na ruszt trafiła setka kiełbasek w różnych odsłonach, boczkowe kręciołki i ręcznie robione szaszłyki. Do tego Kartoffelsalat z kiszonym, młode małosolne i świeże pieczywko. Brzmi dobrze? Na samo wspomnienie zaczynaja pracować nam śliniaki. A że jak Wieloryb (kto przeczytał ten wie) lubimy dużo i jeszcze więcej - jutro będziemy wyjadać resztki. Może nie w tak wyjątkowych okolicznościach przyrody, a w szkolnych murach, ale kiełba z grilla niezależnie od miejscówki zawsze smakuje.

Pewnie się zastanawiacie jak uczniowie dźwignęli cały ten dobytek na swoich barkach? Nie tym razem! Zróbcie hałas dla pani Oli, dzięki której mogliśmy zdobywać szczyt naprawdę „na lekko”! Wjechała swoją furą pod samą górę!

Działo się tyle, że trudno wszystko opisać. Zwrotów akcji zdecydowanie nie brakowało, liczba środków transportu, do których wsiedliśmy, zaczęła wymykać się spod kontroli, podobnie jak ilość przebiegniętych kilometrów.

Na co dzień spotykamy wokół siebie mnóstwo życzliwych ludzi. Tym razem trafiliśmy też na kilka mniej pogodnych momentów, ale życie chyba już tak działa, że czasem ktoś ma po prostu gorszy dzień albo słabszy refleks. Na szczęście los szybko to wyrównał, bo chwilę później spotykaliśmy jeszcze więcej serdeczności i dobra od innych. I to właśnie zostaje z nami najbardziej. To zawsze cieszy, wzrusza i przypomina nam, jak wielu wspaniałych ludzi mamy wokół siebie ❤️

PS. Wisienką na grillowym torcie było wspólne opalanie. Co niektórzy (i nie była to nasza ekipa) rozebrali się do rosołu, więc oko męskiej części kadry skręciło tam nie raz. My pozostaliśmy zdecydowanie bardziej powściągliwi i wystawiliśmy do słońca głównie twarze. Mamy nadzieję, że czerwone barwy szybko zbrązowieją i zyskamy romski sznyt.

Dzisiejsza wizyta Axy była pełna nauki, ruchu i psiej energii! Uczniowie ćwiczyli rozpoznawanie kolorów oraz szybkie reagowanie na sygnały, a przy okazji świetnie się bawili. Na interaktywnej macie ze zwierzętami trenowali koordynację wzrokowo-ruchową, a na zakończenie z ogromnym zaangażowaniem układali puzzle przedstawiające psiego terapeutę. Nie zabrakło też tego, co motywuje najbardziej - mokrych całusów i merdającego ogona!