PoMoc. Przestrzeń rozwojowo-edukacyjno-informacyjna.

Daj sobie prawo

👀 „Ty to chyba lubisz jeść?”, „Ale chudzinka!”, „Na te boczki uważaj, bo ci zostaną”, „Sama skóra i kości”, „Taka ładna dziewczynka! Tylko…”
👆 Zawstydzanie ze względu na wygląd znacząco wpływa na poczucie własnej wartości i działa destrukcyjnie na zdrowie psychiczne dziecka.

Według badań przeprowadzonych przez Eastern Washington University Digital Commons, jednym z czynników przyczyniających się do niezadowolenia z ciała w wieku dorosłym jest dynamika rodzinna: akceptacja lub odrzucenie, a także komentarze, które słyszy od nich dziecko.

🔴 Dzieci, które są zawstydzane doświadczają problemów w szkole, rzadziej nawiązują przyjaźnie i pozostają odizolowani, niechętnie spotykają się z rówieśnikami, mniej mówią, starając się nie być w centrum uwagi.

🔴 Ważna jest różnica między byciem tylko „niezadowolonym z ciała" a „zawstydzanym". Osoby, które są niezadowolone ze swojego ciała, ale nigdy nie były zawstydzane przez innych w dzieciństwie, mierzą się z „poczuciem niedoskonałości” swojego ciała.

🔴 Osoby, które zostały zawstydzone przez innych w dzieciństwie uważają, że istnieje jakaś wada w całym ich „ja”.

Jak rozmawiać z dzieckiem w tym (i o tym) pełnym niepokoju czasie

W najgorszych snach nie przypuszczałam, że co dwa lata, u progu wiosny, będę się zastanawiać, jak mówić mojemu dziecku o niepokoju na świecie.

Dzisiaj rano, po przeczytaniu wiadomości, zaczęłam płakać. Z bezradności i tęsknoty za życiem sprzed covidu, kiedy zbiorowy lęk nie był tak silny. Przynajmniej nie w tej części świata, tu mechanizmy obronne pomagały nam udawać, że "to nie u nas".

Teraz jest u nas. Obok, ale u nas. Bo w naszych czasach, tych, o których ja naiwnie myślałam, że jest mnóstwo sposobów, żeby się porozumieć. U nas, bo nasze dzieci przyjaźnią się z dziećmi z Ukrainy, bo jej obywatele są wśród nas i są obecni w naszym społeczeństwie, są jego żywą częścią od wielu lat.

Ja w napięciu działam, wiem to o sobie. Sprawczości pozwala mi się nie bać, a raczej oswajać lęk. Ktoś mnie zapytał, co mówić dzieciom. O rany, szczerze to nikt z nas do końca nie wie, bo przecież nie mówimy na co dzień o tym, że podczas gdy człowiek lata w kosmos na wycieczki, ten sam "człowiek" atakuje inny kraj.

Ale coś tym dzieciom powiedzieć trzeba. Można przykleić uśmiech i zjeść pączka. I słuchajcie, to też jest ok, bo każdy reaguje jak umie.

Ale można też i za chwilę przyjdzie to każdemu z nas, zmierzyć się z nazwaniem tego, co się dzieje. Jak? Składam moją zawodową wiedzę o dzieciach i widzę to tak:

🔹 Po pierwsze nie łudzmy się, że dzieci o niczym nie wiedzą. Wiedzą w szkole, przedszkolu, w autobusie i wśród najbliższych. Każdemu z nich gdzieś obiły się słowa "atak, wojna, zagrożenie". Nienazwane napięcia dorosłych lubią w dzieciach pracować. Nie udawajmy, że nic się nie dzieje, ale też nie włączajmy alarmów najwyższego stopnia.

🔹 Dobrze jest nazwać dzieciom to, co dzieje się w nas. Że czytamy wiadomości, że wymieniamy dyskusje, bo na Ukrainie zaczęła się wojna. Nie oglądajmy z nimi tv ani nie pokazujmy zdjęć czołgów z satelity. Nie chodzi o to, żeby coś ukrywać, ale też żeby nie zapraszać dzieci do wspólnego śledzenia tej sytuacji poprzez treści, które mogą być za trudne. Jednym słowem: nie chronimy w bańce "nic się nie dzieje", ale też dozujmy treści, które nas miażdżą niepokojem.

🔹 Dzieci mogą pytać czy nam coś grozi. Nie splawiajmy ich odpowiedzią, że wszystko jest spoko luz. Nazwijmy to, co nam nadają - fakt, że nie są pewne i się boją. Powiedzmy, że to normalne bać się w takiej sytuacji, że jest nam nieznana, więc pojawiają się nam różne myśli i uczucia. I nie zagadujmy tego momentu, dajmy niepokojom miejsce.

🔹 Na dziecięcy lęk najlepiej działa dorosła sprawczość. Nie taka naiwna, ale taka, która pokazuje na co mamy wpływ. W praktyce warto ugłośnić lęk dziecka, ale też nazwać mu to, że robimy różne rzeczy, żeby dzieci czuły się bezpieczne. I że to dorośli są od dbania o dzieci, że mogą czuć się z nami bezpiecznie (nawet jeśli nie macie co do tego 100% pewności, to poczucie sprawczości w rękach dorosłych bardzo redukuje dziecięcy lęk).

🔹 Ciało, ciało, ciało i dużo dotyku. Przytulanie, kotlaszenie, uściski, spacery. To reguluje emocje, nie tylko dziecięce. Nie zapominajcie o tym, bo część dzieci zmaga się jeszcze z podwyższonym poziomem lęku po covidzie.

🔹 Jeśli Wasze dziecko coś przytłoczy albo lęk rozpanoszy się na dobre, szukajcie wsparcia. To truizm, ale covid już pokazał nam, że kryzysy dzieciaki często odreagowują chęcią narzucenia kontroli np.przez powtarzalność albo dużą liczbę pytań. Jeśli widzicie, że dziecko dużo pyta, ale Wasze odpowiedzi nic nie dają, może to być znak, że trzeba złapać komunikat "pod spodem" i do niego się odnieść - "tyle pytasz, bo się martwisz?" A potem wracamy do nazwania tego, że to normalne, że ludzie często się boją, że to uczucie, które wielu z nas przychodzi w takich sytuacjach. Pobadzcie w tym uznaniu i dołączcie sprawczość (tę dorosłą, o której pisałam wyżej) - nie po to, żeby dziecko zagadać, ale żeby pokazać jemu, że dorośli czuwają nad bezpieczeństwem dzieci.

I słuchajcie, tak najszczerzej jak się da - dbajcie też w tym o siebie. Niekoniecznie w spa i z maseczką na twarzy, ale w daniu sobie prawa do reagowania po swojemu i angażowania się po swojemu. Mechanizmy obronne są różne i chwała za to.

Myślami jestem dzisiaj z tymi rodzinami na Ukrainie, które przestały czuć się bezpiecznie we własnym domu.

Zdj. Pixabay

W sytuacji gdy ludzie są w największym kryzysie, blisko śmierci, zagrożenia życia własnego i bliskich trzeba ich wspierać, być i słuchać. Nie można zostawić ich samych. Dlatego uruchamiamy dodatkowy dyżur na Telefonie Wsparcia Fundacji Nagle Sami 800 108 108 w każdy poniedziałek i wtorek między 17.00 a 20.00 będziemy mogli przyjmować połączenia od Ukraińców mieszkających w Polsce, którzy potrzebują wsparcia. Nasi konsultanci będą rozmawiać w języku polskim, ukraińskim i rosyjskim. Przekażcie tę informację znajomym Ukraińcom, którzy mogą potrzebować wsparcia psychologicznego, nie mają z kim porozmawiać, boją się o bliskich, którzy zostali w domu, cierpią po stracie. (niebawem udostępnimy grafiki w języku ukraińskim)
***
Fundacja Nagle Sami starała się o dotacje na uruchomienie takiego ukraińskiego dyżuru od dłuższego czasu, niestety nie uzyskaliśmy dofinansowania. Ale uważamy, że taka pomoc jest ważna, działamy i utrzymujemy Telefon Wsparcia ze szkoleń i prowadzonych terapii. Jeżeli chcecie nas wesprzeć, to zapraszamy do bycia naszym patronem: https://patronite.pl/naglesami, a także do wpłacania darowizn: https://naglesami.org.pl/wplac-darowizne/

українською нижче ⬇️

Rzeczywistość, w jakiej wszyscy się dziś obudziliśmy jest dla wielu osób ogromnie trudna, bolesna i niezrozumiała. W obliczu wojny, w jaką została brutalnie wciągnięta Ukraina, naturalnymi emocjami jakie odczuwają jej obywatele są niepokój, strach i lęk.

Misją Fundacji Terapeutycznej jest niesienie profesjonalnej pomocy psychologicznej wszystkim, tym którzy jej potrzebują. W obliczu sytuacji zagrożenia zdrowia i życia, w jakiej znaleźli się nasi sąsiedzi z Ukrainy, wszystkim osobom, których ojczyzna znalazła się w stanie wojny pragniemy okazać głębokie wsparcie i pomoc. Jeżeli pochodzisz z Ukrainy i czujesz, że obecna sytuacja Cię przerasta i ma na Ciebie negatywny wpływ, napisz do nas i pozwól sobie pomóc. Wszystkim osobom w kryzysie związanym z wojną chcielibyśmy zaoferować bezpłatne konsultacje psychologiczne z naszym terapeutą, dostępnym w języku ukraińskim, polskim oraz angielskim.

Pamiętajmy, aby dbać o własne zdrowie i komfort psychiczny oraz nieść pomoc bliźnim - czynem, gestem, słowem i dobrą myślą.

---------------------------------------------------

Реальність, в якій ми всі сьогодні прокинулися, для багатьох людей надзвичайно важка, болюча і незрозуміла. Перед обличчям війни, в яку жорстоко втягнута Україна, природні емоції, які відчувають її громадяни, – це тривога та страх.

Місія Терапевтичного фонду – надавати професійну психологічну допомогу всім, хто її потребує. З огляду на загрозу здоров’ю та життю, в якій опинилися наші сусіди з України, ми хочемо виявити глибоку підтримку та допомогу всім людям, чия Батьківщина була в стані війни. Якщо ви приїхали з України і відчуваєте, що нинішня ситуація вас переповнює і негативно впливає на вас, напишіть нам і дозвольте нам допомогти вам. Ми хочемо запропонувати всім людям, які переживають кризу, пов’язану з війною, безкоштовну психологічну консультацію нашого терапевта українською, польською та англійською мовами.

Пам’ятаймо про власне здоров’я та психологічний комфорт, а ближнім – ділом, жестом, словом, доброю думкою – допомагати.

W obliczu tej wojny zadania na dziś są takie:
1. Powiedz tym, których kochasz, że ich kochasz.
2. Przytul kogoś. Psa. Kota. Człowieka.
3. Jeśli się modlisz, pomódl się za pokój.
4. Jeśli się nie modlisz, weź wdech i wydech.
5. Wymień trzy rzeczy za które jesteś wdzięczny/a tu i teraz, dokładnie w tym momencie.
6. Czuwaj, żeby nie dać się wkręcić w wir lęków. Skoro tam wojna, to w nas potrzebujemy spokoju.
7. Dzisiaj mijając jakieś osoby wybierz losowo trzy, do których się uśmiechniesz. Tak po prostu. Na ulicy. W samochodzie. W sklepie.
8. Zrób dla siebie jedną malutką i czułą rzecz np. Kawę, znajdź śmiesznego mema, pojedź ulubioną trasą do pracy itd.
9. I taką malutką też dla innych: wpuść kogoś w korku, podaj wózek w sklepie, dodaj w mailu czułe słowo...
10. Wesprzyjcie fundacje, organizacje, non-profit, które już pomagają lub będą pomagać Ukrainie.

Wojny nie biorą się znikąd. One biorą się z wewnętrznego konfliktu. Putin i inni kiedyś też byli po prostu dziećmi, które pragnęły miłości i spokoju. Coś poszło nie tak. Więc dla dobra naszych rodzin, przyjaciół, miast, kraju i świata - pacyfikujmy nasze wewnętrzne wojny, wewnętrzne konflikty, lęki - miłością. Serio. Na serio.

Wspieramy ❤️

Niektórzy myślą,
że intymność dotyczy zbliżenia.
Ale intymność dotyczy prawdy.
Kiedy zdajesz sobie sprawę,
że możesz powiedzieć komuś swoją prawdę, kiedy możesz się mu pokazać,
kiedy stoisz przed nim odkryty,
a jego reakcja brzmi
"jesteś bezpieczny ze mną" - to jest intymność.

Taylor Jenkins Re

Obowiązki Uczuć

❤️

„NIE, NIE KOCHAM CIĘ !” - odpowiedział Biały Królik.
Alicja zmarszczyła brwi i zaczęła pocierać ręce, jak zawsze, gdy była urażona.
„Widzisz...” Powiedział Biały Królik.
Zastanawiasz się teraz, co sprawia, że ​​jesteś taka nie do kochania, co z Tobą jest nie tak, żeby chociaż trochę cię pokochać.
Nie mogę cię kochać takiej.
W świecie zewnętrznym nie zawsze będziesz kochana Alicjo.
Będą dni, kiedy ci co mieli Cię kochać, będą zmęczeni. Świat nie będzie spełniał ich oczekiwań. Wtedy Cię skrzywdzą.
Ponieważ ludzie tacy są, zawsze depczą uczucia innych, czasami z powodu nieostrożności, nieporozumień lub konfliktów ze sobą.
Jeśli nie pokochasz siebie chociaż trochę, jeśli nie stworzysz powłoki miłości własnej i szczęścia wokół swojego serca, ataki ludzi staną się śmiercionośne i zniszczą Cię.
Kiedy cię ujrzałem po raz pierwszy, zawarłem ze sobą pakt: „Nie będę Cię kochać, dopóki nie nauczysz się kochać siebie!”.

Alicja w Krainie Czarów
Źródło: https://www.facebook.com/kobietyswiaty/posts/723304178591123

Grafika: Kawa, Pixabay

Proszę bardzo "Mocna kawa..."

"Mocna kawa wcale nie jest taka zła" (fragment) Fragment filmu pochodzi z serwisu facebook. O filmie: http://www.filmweb.pl/film/Mocna+kawa+wcale+nie+jest+taka+z%C5%82a-2014-713171