Instytut Terapii Par

👩🏻‍🎓 𝗥𝘂𝘀𝘇𝘆ł𝗮 𝗿𝗲𝗸𝗿𝘂𝘁𝗮𝗰𝗷𝗷𝗮 𝗱𝗼 𝗜𝗜𝗜 𝗲𝗱𝘆𝗰𝗷𝗶 𝗥𝗼𝗰𝘇𝗻𝗲𝗷 𝗦𝘇𝗸𝗼ł𝘆 𝗣𝘀𝘆𝗰𝗵𝗼𝘁𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝗶 𝗣𝗮𝗿 𝘄 𝗜𝗻𝘀𝘁𝘆𝘁𝘂𝗰𝗶𝗲 𝗧𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝗶 𝗣𝗮𝗿!

Zapraszamy psychologów praktyków oraz psychoterapeutów, którzy chcą rozwijać swoje kompetencje w pracy terapeutycznej z parami.

📚 𝗣𝗿𝗼𝗴𝗿𝗮𝗺 𝗼𝗽𝗮𝗿𝘁𝘆 𝗷𝗲𝘀𝘁 𝗻𝗮 𝗽𝗼ł𝗮̨𝗰𝗲𝗻𝗶𝘂 𝗽𝗼𝗱𝗲𝗷𝘀́𝗰́: CBT, systemowego i relacyjnego. Szkolenie obejmuje 5 modułów tematycznych, w tym moduł poświęcony seksualności w relacjach. Zajęcia mają formę wykładów, warsztatów oraz superwizji, co pozwala na łączenie wiedzy teoretycznej z praktyką.

➕ Dla osób zainteresowanych dostępny będzie również 𝗼𝗽𝗰𝗷𝗼𝗻𝗮𝗹𝗻𝘆 𝟲 𝗺𝗼𝗱𝘂ł 𝗽𝗿𝗮𝗸𝘁𝘆𝗰𝘇𝗻𝘆 w formie stażu klinicznego z psychoterapii par, umożliwiający zdobycie doświadczenia w pracy z pacjentami pod superwizją.

Szczegółowe informacje na temat stażu dostępne są na naszej stronie w zakładce staż kliniczny: https://www.instytutterapiipar.pl/szkola/staz-kliniczny/

Do kadry szkoleniowej należą doświadczeni profesjonaliści w zakresie psychoterapii: certyfikowani psychoterapeuci, seksuolodzy kliniczni oraz superwizorzy.

📅 𝗦𝘁𝗮𝗿𝘁 𝘇𝗮𝗷𝗲̨𝗰́: październik 2026. Szczegółowy harmonogram wraz z terminami zajęć dostępny jest na stronie instytutu.

🏙️ 𝗠𝗶𝗲𝗷𝘀𝗰𝗲: Spotkania odbywać się będą stacjonarnie we Wrocławiu, za wyjątkiem modułu analizy pracy własnej, który realizowany będzie online.

Więcej informacji o programie szkolenia, kadrze i zasadach rekrutacji znajdziecie na naszej stronie:
👇🏻 https://www.instytutterapiipar.pl/szkola/rekrutacja-26-27/

W razie pytań zapraszamy do kontaktu:
✉️ [email protected]

𝗦𝗰𝗵𝗲𝗺𝗮𝘁: 𝗣𝗼𝗱𝗽𝗼𝗿𝘇𝗮̨𝗱𝗸𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 𝘀𝗶𝗲̨

Czwarty obszar, obejmujący kolejne schematy, to Nakierowanie na innych. Osoby funkcjonujące w jego obrębie mają silną tendencję do stawiania potrzeb innych ludzi ponad własnymi. Własne uczucia, pragnienia i granice bywają tłumione lub ignorowane, ponieważ kluczowe staje się utrzymanie relacji, uzyskanie aprobaty oraz uniknięcie odrzucenia. Takie funkcjonowanie często wiąże się z przekonaniem, że miłość i akceptacja są warunkowe i trzeba na nie zasłużyć poprzez poświęcenie siebie.

Jednym ze schematów należących do tego obszaru jest Podporządkowanie się. Osoby z tym schematem rezygnują z własnych potrzeb i podporządkowują się woli innych, aby uniknąć negatywnych konsekwencji, takich jak odrzucenie, kara czy utrata relacji. Mogą mieć trudność z wyrażaniem własnego zdania, emocji czy sprzeciwu, ponieważ wierzą, że ich potrzeby są nieistotne lub niewłaściwe.

W relacjach z innymi często przejawiają dużą ugodowość i skłonność do ustępowania, jednak pod powierzchnią może narastać tłumiony gniew. Ponieważ nie znajduje on bezpośredniego ujścia, bywa wyrażany w sposób pośredni, poprzez zachowania bierno-agresywne, wycofanie lub objawy psychosomatyczne. Osoby te mogą także doświadczać poczucia uwięzienia w relacjach oraz trudności z autentycznym zaangażowaniem, szczególnie gdy czują się kontrolowane lub pozbawione wpływu.

Charakterystyczne dla tego schematu jest również przyciąganie partnerów dominujących lub kontrolujących, co dodatkowo wzmacnia utrwalony wzorzec podporządkowania. Towarzyszy temu często poczucie bezsilności, zastraszenia oraz okresowe wybuchy nagromadzonej frustracji i buntowniczości.
U podłoża schematu leżą najczęściej doświadczenia wychowawcze związane z nadmierną kontrolą ze strony rodziców oraz karaniem lub obwinianiem dziecka za wyrażanie własnych potrzeb. W takich warunkach dziecko uczy się, że bezpieczeństwo zależy od uległości, a autentyczne „ja” powinno zostać ukryte.

Zrozumienie i rozpoznanie schematu to pierwszy krok ku zmianie.

Opracowano na podstawie: Stevens, W. L., & Roediger, E. (2018). Emocjonalne pułapki w związkach. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

𝗦𝗰𝗵𝗲𝗺𝗮𝘁: 𝗡𝗶𝗲𝗱𝗼𝘀𝘁𝗮𝘁𝗲𝗰𝘇𝗻𝗮 𝗦𝗮𝗺𝗼𝗸𝗼𝗻𝘁𝗿𝗼𝗹𝗮 𝗶 𝗦𝗮𝗺𝗼𝗱𝘆𝘀𝗰𝘆𝗽𝗹𝗶𝗻𝗮

Drugim schematem należącym do obszaru Uszkodzonych Granic jest Niedostateczna Samokontrola i Samodyscyplina. Osoby funkcjonujące w jego obrębie mają wyraźną trudność z regulowaniem własnych emocji i impulsów. Frustracja pojawia się szybko, a wraz z nią, chęć natychmiastowego uwolnienia się od dyskomfortu, niezależnie od konsekwencji. Długoterminowe cele ustępują miejsca chwilowej uldze.

Schemat ten przejawia się w wielu obszarach życia. W pracy może wyglądać jak unikanie zadań, które wymagają wysiłku, cierpliwości lub tolerowania nudy. W relacjach, jak wybuchy emocjonalne, impulsywne decyzje lub wycofywanie się przy pierwszych trudnościach. W codziennym funkcjonowaniu, jak odkładanie na później, przerywanie podjętych działań i trudność z dotrzymywaniem własnych postanowień. Wspólnym mianownikiem jest niska tolerancja na to, co niewygodne.

Źródło tego schematu niekiedy może mieć podłoże biologiczne, pewne osoby są po prostu bardziej reaktywne emocjonalnie i potrzebują więcej wsparcia w nauce regulacji. Środowisko wychowawcze również odgrywa tu rolę. Jeśli dziecko dorastało w warunkach zaniedbania lub nadużycia, mogło nie otrzymać wystarczającego wsparcia, by nauczyć się, że frustracja jest do wytrzymania. Kiedy opiekunowie nadmiernie chronili dziecko przed dyskomfortem, trudno było rozwinąć mu wewnętrzne zasoby potrzebne do samoregulacji.

Zrozumienie i rozpoznanie schematu to pierwszy krok ku zmianie.

Opracowano na podstawie: Stevens, W. L., & Roediger, E. (2018). Emocjonalne pułapki w związkach. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

Odpowiadając na liczne zapytania mailowe, mamy dla Państwa dobrą wiadomość.

Już wkrótce rozpoczniemy rekrutację do III edycji Rocznej Szkoły Psychoterapii Par, wzbogaconej o dodatkowy, opcjonalny moduł praktyczny.

Start rekrutacji planowany jest w ciągu najbliższych dni - dopinamy właśnie ostatnie szczegóły programu.

Dziękujemy za zainteresowanie i cierpliwość. Więcej informacji już niebawem!

Zespół Instytutu Terapii Par

Szanowni Państwo, Koleżanki i Koledzy,
zapraszamy na kolejne spotkanie DSP i Wrocławskiej Filii SNP PTP, które odbędzie się 11 kwietnia 2026 roku, o godzinie 16.45, w CALu, na ul. Prądzyńskiego 39a.
Z wykładem pt „Terapia par w ujęciu relacyjnym „ wystąpi Pani Marta Kochań-Wójcik.
Zapraszamy serdecznie
Katarzyna Ćwirko-Kusztan
Prezeska DSP
Antonina Mamet
Sekretarz DSP

W miniony weekend dr Agnieszka Nomejko uczestniczyła w pierwszym w Polsce szkoleniu DBT dla Par, prowadzonym przez prof. Alana E. Fruzzettiego – jednego z czołowych ekspertów w obszarze terapii dialektyczno-behawioralnej. Podczas szkolenia uczestnicy poznawali interwencje DBT ukierunkowane na regulację emocji i zmianę nieadaptacyjnych wzorców interakcji w relacjach partnerskich.

Nasza kadra nieustannie się szkoli, by korzystać z aktualnej, opartej na badaniach naukowych wiedzy i utrzymywać wysokie standardy kształcenia.

𝗦𝗰𝗵𝗲𝗺𝗮𝘁: 𝗥𝗼𝘀𝘇𝗰𝘇𝗲𝗻𝗶𝗼𝘄𝗼𝘀́𝗰́/𝗪𝗶𝗲𝗹𝗸𝗼𝘀́𝗰𝗶𝗼𝘄𝗼𝘀́𝗰́

Trzeci obszar, obejmujący kolejne schematy, to Uszkodzone Granice. Osoby funkcjonujące w jego obrębie mają trudność z wyznaczaniem adekwatnych granic, zarówno wobec siebie, jak i innych. Często brakuje im poczucia odpowiedzialności oraz zdolności do odraczania gratyfikacji, co wiąże się z niską tolerancją na frustrację. W konsekwencji mogą mieć trudności z realizacją długoterminowych celów oraz budowaniem współpracy i równoważnych relacji z innymi ludźmi.

Źródła tych trudności często sięgają środowiska rodzinnego, w którym brakowało jasnych zasad, konsekwencji i odpowiedniego ukierunkowania. Granice mogły być zbyt luźne lub niespójne, a potrzeby dziecka, albo nadmiernie zaspokajane, albo pomijane. W niektórych przypadkach dziecko mogło rozwijać poczucie wyjątkowości lub wyższości, nie ucząc się jednocześnie odpowiedzialności, empatii i uwzględniania innych.

Jednym ze schematów należących do tego obszaru jest Roszczeniowość/Wielkościowość. Osoby z tym schematem są przekonane, że są lepsze od innych i że przysługują im szczególne prawa. Mogą uważać, że nie muszą przestrzegać powszechnie obowiązujących norm społecznych ani liczyć się z oczekiwaniami otoczenia. Często kierują się przekonaniem, że mogą robić to, co chcą, a konsekwencje ich nie dotyczą.

W relacjach z innymi może to przejawiać się tendencją do narzucania swojego zdania, pomijania perspektywy drugiej osoby oraz deprecjonowania jej uczuć i potrzeb. Empatia bywa ograniczona, a relacje podporządkowane potrzebie kontroli i dominacji. Choć na powierzchni może to wyglądać jak pewność siebie czy siła, w rzeczywistości często utrudnia budowanie bliskich, opartych na wzajemności więzi.

U podstaw tego schematu nierzadko leżą doświadczenia związane z warunkową miłością, brakiem bezpiecznej więzi oraz niespójnymi granicami. Dziecko mogło być jednocześnie emocjonalnie zaniedbywane i nadmiernie rozpieszczane, nie ucząc się, gdzie kończą się jego potrzeby, a zaczynają potrzeby innych ludzi.

Zrozumienie i rozpoznanie schematu to pierwszy krok ku zmianie.

Opracowano na podstawie: Stevens, W. L., & Roediger, E. (2018). Emocjonalne pułapki w związkach. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

𝗦𝗰𝗵𝗲𝗺𝗮𝘁: 𝗣𝗼𝗿𝗮𝘇̇𝗸𝗮

Schemat ten należy do obszaru Osłabiona Autonomia i Brak Dokonań. Osoby z tym schematem są głęboko przekonane, że są mniej zdolne, mniej inteligentne i mniej kompetentne niż inni. Wierzą, że w ważnych obszarach życia, takich jak edukacja, praca czy rozwój osobisty, nigdy nie dorównają rówieśnikom. Towarzyszy im poczucie bycia „z natury” nieadekwatnym oraz przekonanie, że wysiłek i tak nie przyniesie realnych rezultatów.

Schemat ten często rozwija się w dzieciństwie, gdy dziecko doświadczało powtarzających się niepowodzeń szkolnych, braku wsparcia lub krytyki ze strony rodziców. Czasem u jego podłoża leżą niezdiagnozowane trudności w uczeniu się, ADHD lub inne wyzwania rozwojowe, które nie zostały odpowiednio zaopiekowane. Porównywanie do rodzeństwa czy rówieśników oraz komunikaty podważające kompetencje mogły utrwalić przekonanie, że „inni potrafią, a ja nie”.

W dorosłym życiu osoby z tym schematem często porównują się z innymi i niemal zawsze wypadają w tych porównaniach gorzej. Mogą unikać wyzwań, odkładać działania lub rezygnować z prób rozwoju, by nie konfrontować się z potencjalną porażką. Towarzyszy im niska samoocena i poczucie niespełnienia. Paradoksalnie mogą wybierać środowiska pracy lub relacje, w których są krytykowane i oceniane, co w konekwencji potwierdza ich nieadaptacyjny schemat.

Zrozumienie i rozpoznanie schematu to pierwszy krok ku zmianie.

Opracowano na podstawie: Stevens, W. L., & Roediger, E. (2018). Emocjonalne pułapki w związkach. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

Z radością informujemy, że dr Marta Kochan-Wójcik, dr Agnieszka Nomejko wraz z dr. Sławomirem Jakimą są autorami rozdziału pt. „Terapia par z problemem seksualnym” w najnowszym wydaniu książki Seksuologia.

Publikacja ukazała się pod redakcją prof. Michała Lwa-Starowicza, prof. Marii Beisert oraz prof. Bartosza Grabskiego. Poprzednia edycja książki stanowiła ważne źródło wiedzy zarówno dla praktyków, jak i teoretyków zajmujących się seksualnością człowieka. Podręcznik przeznaczony jest zarówno dla lekarzy, psychologów klinicznych i psychoterapeutów, jak i wykładowców, edukatorów oraz badaczy ludzkiej seksualności.

Książka z pewnością zainteresuje także czytelników poszukujących rzetelnej, opartej na badaniach wiedzy dotyczącej seksualności człowieka. To publikacja, która porządkuje, pogłębia i aktualizuje wiedzę o seksualności człowieka oraz stanowi realne wsparcie w pracy klinicznej i edukacyjnej.

Wydawnictwo: PZWL Wydawnictwo Lekarskie

𝗦𝗰𝗵𝗲𝗺𝗮𝘁: 𝗨𝘄𝗶𝗸ł𝗮𝗻𝗶𝗲 𝗘𝗺𝗼𝗰𝗷𝗼𝗻𝗮𝗹𝗻𝗲 / 𝗡𝗶𝗲 𝘄 𝗣𝗲ł𝗻𝗶 𝗥𝗼𝘇𝘄𝗶𝗻𝗶𝗲̨𝘁𝗲 𝗝𝗮

Schemat ten należy do obszaru Osłabiona Autonomia i Brak Dokonań. Osoby z tym schematem doświadczają trudności w budowaniu własnej, odrębnej tożsamości, ponieważ od wczesnych lat były nadmiernie emocjonalnie związane z jednym lub kilkoma opiekunami. Bliskość ta miała charakter stopienia, a nie bezpiecznej więzi, co uniemożliwiło naturalny rozwój autonomii, granic i poczucia własnego ja - „kim jestem”. W efekcie w dorosłym życiu może pojawiać się poczucie pustki, braku kierunku oraz przekonanie, że bez drugiego człowieka się nie istnieje.

Rozwija się on w rodzinach, w których panowały słabe granice międzypokoleniowe, a dziecko było wciągane w emocjonalny świat rodzica. Mogło pełnić rolę powiernika, opiekuna, partnera emocjonalnego lub być odpowiedzialne za samopoczucie dorosłych (parentyfikacja). Dominujący, narcystyczni lub nadmiernie zależni rodzice nie wspierali separacji i indywidualności dziecka, lecz wzmacniali przekaz: „potrzebujemy się nawzajem, nie możesz odejść”.

W dorosłym życiu osoby z tym schematem często czują się nadmiernie związane z jedną ważną osobą - rodzicem, partnerem lub rodzeństwem - kosztem własnych potrzeb, wyborów i celów. Mogą mieć ogromną trudność w wyznaczaniu granic, bo wiąże się to z silnym poczuciem winy lub lękiem przed utratą relacji. Jednocześnie czują się przyduszone i uwięzione w uwikłaniu, tracąc kontakt z własnymi pragnieniami i opiniami. Często nie wiedzą, czego chcą, kim są i w jakim kierunku chcą iść.

Zrozumienie i rozpoznanie schematu to pierwszy krok ku zmianie.

Opracowano na podstawie: Stevens, W. L., & Roediger, E. (2018). Emocjonalne pułapki w związkach. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.