Neurologopeda Joanna Parczewska

Czy dzieci/młodzież z diagnozą ADHD będą otrzymywały orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego?

Jest radość! Interpelacja w sprawie uczniów z ADHD już w ministerstwie!

Do MEN wpłynęła interpelacja posłanki Doroty Olko w sprawie systemowego wsparcia uczniów z ADHD oraz statusu reformy orzecznictwa i pomocy psychologiczno- pedagogicznej. W treści dziesięć pytań o uczniów z ADHD, w tym o reformę orzecznictwa.

Oto przykładowe pytania:

Czy ministerstwo rozważa doprecyzowanie art.127 ust.1 poprzez jednoznaczne wskazanie, że kształcenie specjalne może być organizowane również dla uczniów wymagających specjalnej organizacji nauki i metod pracy z przyczyn neurorozwojowych?

Czy ministerstwo przeprowadziło analizę zgodności obecnej praktyki wyłączenia uczniów z ADHD z możliwości uzyskania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego z art. 70 Konstytucji RP?

W rozporządzeniu w sprawie orzeczeń i opinii poradni psychologiczno - pedagogicznych wskazano wprost kategorię "uczniowie z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera ".

Jakie względu merytorycznie przemawiały za wyodrębnieniem w rozporządzeniu tej kategorii przy równoczesnym niewyodrębnieniu uczniów z ADHD? Proszę o wskazanie: czy decyzja była oparta na konkretnych analizach, badaniach lub ekspertyzach (jeśli tak - jakich?), oraz czy rozważano objęcie uczniów z ADHD analogicznym rozwiązaniem, a jeśli tak - z jakich przyczyn odstąpiono od tego kierunku?

Posłanka Dorota Olko uczestniczyła również w zespole ds. petycji, gdzie rozpatrywana była nasza petycja "Stop dyskryminacji uczniów z ADHD". Interpelacja to kolejne działanie posłanki w sprawie uczniów z ADHD.

Z całością można zapoznać się na stronie sejmu oraz w komentarzu pod postem.

Bardzo dziękujemy!

Foto: Dorota Olko, FB

Całkiem sporo o moje drodze zawodowej, ale i rodzicielskiej, zapraszam 🎈☀️

Dzisiaj serwujemy Wam historię opowiadaną przez naszą założycielkę Joannę czyli naszą Panią Asię ☺️ , historię dzięki której powstała nasza placówka 🥰.
Zachęcamy do lektury 👇.

"Dawno, dawno temu wykiełkowała we mnie chęć niesienia pomocy i wsparcia.
Najpierw była pedagogika, potem podyplomowo logopedia i kolejne studia, wybrane
świadomie i z pasji – neurologopedia.

Na początku drogi zawodowej pracowałam głównie z dorosłymi osobami po udarach mózgu, na oddziale szpitalnym. Było to satysfakcjonujące, ale jednocześnie trudne dla mnie emocjonalnie. Pracę łączyłam z wychowywaniem trojga dzieci, z których jedno rozwijało się nieneurotypowo. Wiele lat temu nie było oczywiste, że dziecko, które płynnie rozwinęło mowę, jako trzylatek zaczęło czytać, nieustannie się czymś interesowało, a przy tym miało kolegów, może być w spektrum autyzmu. Najpierw było rozpoznanie ADHD. Dopiero po 9 latach oficjalna diagnoza zespołu Aspergera (wtedy jeszcze nie było spektrum autyzmu). Byłam już doświadczoną terapeutką i potrafiłam rozmawiać ze specjalistami z poziomu zawodowego. Znam dobrze drogę rodziców do otrzymania diagnozy. To niepokój, stres, często frustracja. Nie było to łatwe, ale było niezbędne, przede wszystkim dla mojego dziecka, żeby zaczęło rozumieć siebie, a bliskie otoczenie i szkoła mogły lepiej rozumieć jego.

Jak się domyślacie, na przestrzeni tych lat moje zainteresowania naturalnie kierowały mnie w stronę dzieci w spektrum, bo autyzm był obecny w moim matczynym sercu. Wychowywanie dzieci, obserwacja ich tak różnego rozwoju na poziomie reakcji, zainteresowań i sposobu wyrażania emocji, ukształtowały mnie jako terapeutkę, dały mi wrażliwość i zrozumienie. Przez kolejne lata nieustannie się rozwijałam - kursy, szkolenia, ale przede wszystkim praktyka. Prowadziłam swój gabinet neurologopedyczny, współpracowałam z placówkami edukacyjno-terapeutycznymi.

W jednej z nich poznałam Anię Awdziewicz - psycholożkę o podobnej wrażliwości, wiedzy i tej samej iskrze w sercu dla dzieci nieneurotypowych. Mimo różnicy wieku zaprzyjaźniłyśmy się i stałyśmy się sobie bardzo bliskie. Pomysł wykiełkował w mojej głowie w styczniu 2016 roku. Wiedziałam, że potrzebuję czyjegoś wsparcia..."

Zostańcie z nami by poznać zakończenie tej opowieści 🥰.

Historia naszego przedszkola | Przedszkole terapeutyczne | Autyzm u dzieci

Wiosna z dziećmi z Przedszkole Terapeutyczno-Relacyjne Łatwo Powiedzieć Szronowa jest zdecydowanie bardziej słoneczna 😎

Autyzm. Neuroróżnorodność. Nieneurotypowość. Spektrum autyzmu.

🔹2 kwietnia - Światowy Dzień Świadomości Autyzmu🔹

Autyzm to nie „defekt”, który trzeba naprawić.

To inny wzorzec rozwojowy, jeden z wielu możliwych sposobów bycia człowiekiem. Mówimy coraz częściej o neuroróżnorodności, bo ludzie różnią się sposobem myślenia, odczuwania, odbierania świata, wyrażania emocji i swoich przemyśleń. Osoby autystyczne nie żyją „w swoim świecie”, żyją w tym samym świecie co my! Zamiast szukać odpowiedzi na pytanie „jak ich zmienić?” pytajmy „co próbujecie mi powiedzieć?”.

Autysta czyli kto?
Psycholog, lekarka, biolog, wykładowca, księgowa, informatyk, rzeźbiarka sprzedawca, fryzjerka, piłkarz, polityk, aktorka, kasjer, osoba bezrobotna?

Autysta to geniusz, sawant, poliglota?
Czy osoba niewerbalna, niepiśmienna, z niepełnosprawnością intelektualną?

Autysta jest wycofany i zamknięty?
Czy towarzyski i otwarty? Nie rozumie uczuć? Czy może wnikliwie analizuje zachowania ludzi? Jest samotny? Zależny? Ubezwłasnowolniony? Ma rodzinę? Rozwiódł się? Ma dzieci? Czy może jest singlem z wyboru?

Spektrum jest odpowiedzią.
Spektrum to ogromna różnorodność i złożoność. To wiele kombinacji genów i czynników biologicznych działających na bardzo wczesnym etapie rozwoju mózgu, ale też osobowość, potencjał, pasje, możliwości i doświadczenia, to wszystko wpływa na to, kim i jacy jesteśmy.

Nie wiemy, czego konkretnie potrzebują osoby w spektrum. Wiemy, czego potrzebujemy my wszyscy, jako ludzie.

Zrozumienia. Szacunku. Przestrzeni na bycie sobą 🤍.

Chcemy być szczęśliwi, tak jak wszystkie istoty.

Światowy Dzień Świadomości Autyzmu | Autyzm | Spektrum autyzmu | Neuroróżnorodność | Łatwo Powiedzieć 2

Po co Ci psychoterapia?

Jaśminka była pierwszym przedszkolakiem, a jej mama Marta pierwszym rodzicem, który nam zaufał 🥹. I tak od ponad 10 lat zarówno Anna Awdziewicz jak i ja, jesteśmy obdarzane zaufaniem rodziców dzieci rozwijających się w spektrum. Dzisiaj to 2 osobne placówki, ale kierunek i intencja pozostała ta sama - jakkolwiek by patetycznie to nie zabrzmiało, działamy z szacunkiem dla dziecka i i z myślą o jego dobru. Jaśminka ma dzisiaj 14 lat, jest wspaniałą, samodzielną dziewczynką, pięknie rysuje, potrafi wyrażać swoje potrzeby i dzięki Marcie korzysta z życia pełnymi garściami. Więcej o jej radościach, ale też przeciwnościach, z którymi musi się mierzyć, można przeczytać na Pomóż Miśce nawiązać kontakt.

🧠 Meltdown i Shutdown

Osoby w spektrum autyzmu często doświadczają dwóch specyficznych stanów - meltdownu i shutdownu. Choć na pierwszy rzut oka mogą przypominać zwykłe napady złości czy wycofanie, są to znacznie bardziej złożone reakcje organizmu na silny stres i przeciążenie bodźcami. Przyjrzyjmy się bliżej tym stanom i sposobom radzenia sobie z nimi.

❓️ Czym jest meltdown?

Meltdown to intensywna reakcja na przytłaczające bodźce lub emocje. Nie jest to zwykły wybuch złości - osoba doświadczająca meltdownu traci kontrolę nad swoim zachowaniem, nie próbując niczego wymusić na otoczeniu. Może się to objawiać krzykiem i płaczem, zachowaniami agresywnymi lub autoagresywnymi, a także całkowitą dezorientacją.

❓️ Czym jest shutdown?

Shutdown to odmienna reakcja obronna, polegająca na całkowitym wycofaniu się. Podczas shutdownu osoba może odmówić interakcji z otoczeniem, doświadczać mutyzmu wybiórczego, wydawać się nieobecna lub niereagująca na bodźce. W tym stanie człowiek zamyka się we własnym świecie, odcinając się od przytłaczającej rzeczywistości.

✍️ Przyczyny i wyzwalacze

Te stany mogą być wywołane przez różnorodne czynniki. Najczęściej jest to przeciążenie sensoryczne, takie jak głośne dźwięki czy ostre światło. Również niechciane kontakty z innymi osobami, zaburzenia codziennej rutyny czy drażniące faktury ubrań mogą prowadzić do przeciążenia. Nie bez znaczenia pozostają także przemęczenie oraz stres i problemy z komunikacją. Warto zauważyć, że osoby w spektrum autyzmu często mają zaburzoną integrację sensoryczną, co sprawia, że są szczególnie wrażliwe na niektóre bodźce z otoczenia.

🫂 Jak pomagać?

W przypadku meltdownu kluczowe jest zapewnienie osobie czasu na uspokojenie się i usunięcie przytłaczających bodźców z otoczenia. Niezwykle ważne jest, aby nie próbować na siłę uspokajać czy dotykać osoby w tym stanie - może to tylko pogorszyć sytuację. Zamiast tego należy zapewnić bezpieczne, ciche miejsce, gdzie będzie mogła przeczekać kryzys. Powstrzymywanie takiej osoby jest uzasadnione w momencie, gdy stwarza zagrożenie dla siebie lub innych.
Podczas shutdownu najważniejsze jest zapewnienie spokojnej przestrzeni i niewymuszanie interakcji. Należy pozwolić osobie na wycofanie się, jednocześnie pozostając dostępnym, ale nie nachalnym. To czas, kiedy osoba potrzebuje przestrzeni, by poradzić sobie z przeciążeniem.

❤️ Profilaktyka i wsparcie

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych stanów, warto zwracać uwagę na wczesne oznaki stresu, takie jak nasilone stimy czy nerwowe zachowanie. Pomocne może być korzystanie ze sprzętu sensorycznego, jak słuchawki wyciszające czy kołdry obciążeniowe. Szczególnie istotne jest zapewnienie przewidywalnej rutyny i możliwości odpowiedniego wyrażania emocji. W sytuacjach, gdy zmiana jest nieunikniona, kluczowe staje się zapewnienie dodatkowego wsparcia i zrozumienia.

Najważniejsza jest świadomość, że zarówno meltdown, jak i shutdown nie są zachowaniami celowymi, lecz reakcjami obronnymi organizmu na przeciążenie. Wiedza na ten temat pozwala na bardziej empatyczne i skuteczne wsparcie osób doświadczających tych stanów.

Rozwojowa jesień z Aleksandra Pawłowska Psycholog Psychoterapeuta. Zachęcam!