Farmaceutka onkologiczna - mgr Iwona Rzemieniuk

Zebrałam te pytania, które słyszę podczas konsultacji i które uderzyły w jakąś część mnie.
Trafiają do mnie ogromnie pozytywne osoby, które są wystawiane na wielką próbę tych "zdrowych". I nie mówię tu tylko o onkologii. Bo każda choroba może wywrócić życie każdego z nas.

Pacjentki pytają mnie, czy mogą wyjechać. Czy wypada im wrzucić zdjęcie. Czy ktoś nie pomyśli, że skoro się uśmiechają, to „chyba nie są aż tak chore”.

I to jest w tym wszystkim najbardziej brutalne: choroba zabiera poczucie bezpieczeństwa, a ludzie próbują zabrać jeszcze prawo do normalnego życia.

Urlop nie oznacza, że pacjentka nagle przestała chorować. Oznacza tylko, że przez kilka dni nie chce być wyłącznie pacjentką.

Świąd bez wysypki nie zawsze jest problemem skóry.
Jeżeli trwa ponad 6 tygodni, obejmuje całe ciało i nie odpowiada na standardowe leczenie, wymaga diagnostyki ogólnoustrojowej.

Przyczyną mogą być choroby wątroby, nerek, tarczycy, układu krwiotwórczego, a rzadziej również nowotwór.

Nie chodzi o wzbudzanie lęku. Chodzi o to, by miesiącami nie leczyć samego objawu, kiedy jego źródło może znajdować się poza skórą.
Czasem skóra nie choruje. Czasem jako pierwsza informuje, że choruje organizm.

Dziś trochę o mnie.

Moja historia zdrowotna od początku była dość intensywna. Serducho, plecy, oko 🤭

Paradoksalnie dopiero po trzydziestce zaczęłam traktować swoje ciało z większym szacunkiem. Nie tylko wymagać od niego, żeby działało, pracowało i wytrzymywało, ale też zatrzymać się i sprawdzić, co właściwie próbuje mi powiedzieć.

Wtedy zaczęły pojawiać się odpowiedzi. Adenomioza, której przez blisko 20 lat nikt właściwie nie rozpoznał. ADHD, którego wcześniej nikt nie zauważył — albo nie chciał zauważyć.

Mam dziś pewność, że danie swojemu ciału odrobiny cierpliwości nie jest przesadnym skupianiem się na sobie. To stworzenie mu warunków, żeby mogło pokazać, że coś jest nie tak, zanim po raz kolejny uznamy jego sygnały za „taką urodę”.

Może następnym razem opowiem Wam o moich bliznach. O tym, skąd się wzięły i co dzisiaj dla mnie znaczą.

Dobra, dziś bez „proszę odpoczywać i słuchać swojego ciała”, bo ciało pacjenta onkologicznego czasem mówi głównie: zostaw mnie pod kocem i nie zadawaj pytań.

🥎🥎🥎
Dlatego zebrałam gadżety, które mogą trochę oszukać zmęczenie:
Minirower pod krzesło — jedyny rower, na którym można jechać, oglądając serial.
Biofeedback HRV — czyli serce wystawia Ci ocenę za oddychanie.
Gogle VR — wycieczka do lasu bez wychodzenia z fotela podczas wlewu.
Lampa terapeutyczna — sztuczny poranek, kiedy organizm nadal uważa, że jest listopad.
Słuchawki wygłuszające — legalny sposób na wyciszenie świata bez przeprowadzki w Bieszczady.

A Ty?
Co byś dodał/a???

Czy podczas leczenia onkologicznego można „osłonić” wątrobę?

Wokół tego tematu narosło wiele mitów. Pacjenci często sięgają po ostropest, karczoch, glutation, ornitynę czy preparaty na „detox”, licząc na regenerację i ochronę przed toksycznością leków.

Tymczasem najskuteczniejsza ochrona wątroby opiera się przede wszystkim na regularnym monitorowaniu ALT, AST, ALP, GGT, bilirubiny i INR, kontroli interakcji lekowych, unikaniu alkoholu oraz zgłaszaniu lekarzowi wszystkich suplementów.

Leczenie onkologiczne zmienia twarz szybciej niż metryka.

Skóra staje się cieńsza, bardziej sucha, traci elastyczność. Spada ilość masy mięśniowej i tkanki tłuszczowej, zapadają się policzki i skronie.

Hormonoterapia, glikokortykosteroidy czy zaburzenia pracy tarczycy mogą dodatkowo zmieniać rysy, koloryt i zdolność regeneracji.

I nie — „mocniejszy krem” czy nawet droższy nic Ci nie da.

Czasem trzeba sprawdzić hormony.
Czasem zwiększyć podaż białka i odbudowywać mięśnie.
Czasem poczekać, aż skóra przestanie być reaktywna.
Czasem rozważyć leczenie dermatologiczne albo dobrze zakwalifikowany zabieg.

Wiem, że te zmiany są dla Was bardzo ciężkie. Wiem, że to Was bardzo boli. Ja gdy zaczynałam swoje leczenie - mimo, że nie onkologiczne - byłam załamana podkrążonymi oczami, malarami i przebarwieniami. Wiem jak ciężko na siebie wtedy patrzeć.
Po to właśnie jestem. Żeby podzielić się doświadczeniem i wspierać w tym, co jest ciężkie.
I.

Czy naprawdę można dziękować chorobie za to, czego nas nauczyła, skoro jednocześnie zabrała nam spokój, poczucie bezpieczeństwa i część życia?

Sama nie znam dobrej odpowiedzi na to pytanie. Właśnie ponownie zaczynam przyjmować leki przeciwdepresyjne i jest mi z tym trudno. Nie dlatego, że uważam leczenie za porażkę, ale dlatego, że kolejny nawrót przypomina mi, że nie nad wszystkim mam kontrolę. Mogę zdrowo jeść, odstawić alkohol, dbać o sen i robić wiele rzeczy „właściwie”, a depresja nadal może wrócić. Do tego dochodzi ADHD, które każdego dnia komplikuje rzeczy pozornie proste i sprawia, że funkcjonowanie często kosztuje mnie więcej, niż widać z zewnątrz.

Nie chcę mówić, że choroba jest darem ani że cierpienie zawsze prowadzi do czegoś dobrego. Czasem nie prowadzi. Czasem po prostu boli i zabiera siłę.

Nie wiem, czy dziękuję swoim chorobom. Wiem jednak, że bardzo staram się nie pozwolić, żeby odebrały mi resztki sił.

Dziś temat trudny, ale jakże istotny. 📚

Skoro układ odpornościowy potrafi rozpoznawać i niszczyć nieprawidłowe komórki, dlaczego czasem pozwala nowotworowi rozwijać się tak długo?

Czasem wystarczy, że nowotwór usunie cechy, po których układ odpornościowy mógłaby go rozpoznać. Ogranicza prezentowanie nieprawidłowych białek. Włącza naturalne hamulce limfocytów. Zatrzymuje komórki odpornościowe na obrzeżach guza albo tworzy wokół siebie środowisko, w którym brakuje tlenu, energii i warunków do skutecznego ataku.

Może też doprowadzić limfocyty do wyczerpania.