Sztuka Analizy

WAŻNE! Poniższy wpis jest jedynie moją subiektywną opinią opartą o własne doświadczenie, wiele przeprowadzonych rozmów ze znajomymi nauczycielami, pedagogami i psychologami. Nie mam na celu dyskredytowania kogokolwiek. Post ma na celu jedynie charakter informacyjny i ma za zadanie zwrócenie uwagi na bardzo istotny problem. Bardzo ważne jest też to, że w swojej pracy nie wchodzę w obszar w którym nie mam kompetencji i zawsze w razie czego odsyłam danego Podopiecznego - jeśli problem leży zawsze głębiej - do psychologa/psychiatry. Zawsze taka osoba może liczyć na moje wsparcie i pomoc. 🙂
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

W swojej pracy bardzo często spotykam się - prócz oczywiście problemów matematycznych - z problemami natury emocjonalnej i psychologicznej. I trudno się dziwić - wiek dojrzewania ma swoje prawa i bardzo często dorastając zmienia nam się patrzenie na świat i perspektywa z jakiej na niego patrzymy. Niech rzuci kamieniem ten, którego nie dotyczyło. Okres wczesnej adolescencji jest okresem właśnie takich zmian. To na co chciałbym zwrócić uwagę jest zwłaszcza fragment poniższego wywiadu, którego zachęcam do wysłuchania - zwłaszcza Rodziców - bo to w znacznej mierze do nich będzie kierowany ten wpis.

"Kryzys psychiczny młodych osób, jest w dużej mierze odpowiedzią na kryzys psychiczny dorosłych" - bingo. Nie zliczę przypadków, które konsultowałem - zawsze przed podjęciem współpracy to robię, by w razie czego zobaczyć, gdzie tak konkretnie leży problem - i gdzie problem w szkole był pokłosiem problemów rodzinnych lub przerzuceniem stresu osób dorosłych na swoje dzieci.

1. Rozwód rodziców i "batalie sądowe" o dziecko.

To chyba najczęstszy przypadek z którym miałem do czynienia. I o ile rodzice jeszcze rozstają się w zgodzie to jest to przypadek w miarę "łatwy" (chociaż dla dziecka to ZAWSZE trudna sytuacja) o tyle w przypadku bardzo agresywnej przepychanki - zawsze cierpi latorośl. Bardzo często też był kompletny brak zainteresowania ze strony jednego z rodziców, który dodatkowo dobijał dziecko i całkowicie je niszczył. Dziecko jest papierkiem lakmusowym relacji między rodzicami. I bardzo często rodzicie nie widzą lub nie chcą widzieć, że to ich zachowanie jest przyczyną kłopotów psychicznych .
2. Śmierć rodzica/bliskiego członka rodziny

Tutaj już ewidentnie należy zgłosić się po pomoc do psychologa/psychiatry. Temat zdecydowanie do przepracowania ze specjalistą - nierzadko za pomocą wspomagania farmakologicznego.

3. Przerzucanie niespełnionych ambicji na własne dziecko. Oczekiwanie niemożliwego i nierealnego.

To zdecydowanie mój "ulubiony" przypadek i chyba najczęstszy z którym się spotykam. Multum zajęć pozalekcyjnych i zajęcia dodatkowe z praktycznie wszystkich rzeczy, brak absolutnie wolnego czasu - który jest potrzebny! Dodatkowo wymaganie często nierealnych celów, których dana osoba po prostu nie jest w stanie zrealizować - i to często z powodu predyspozycji - oczywiście, że wiele rzeczy można nadrobić ciężką pracą, ale jednak mając pewne predyspozycje czy talenty kierunkowe będziemy mieć w tym aspekcie dużo łatwiej - oraz też z powodu bardzo dużych zaległości będących nie do nadrobienia z powodu niewystarczającej ilości czasu. Nakładanie na dzieci tylu obowiązków, których sami byśmy praktycznie nie udźwignęli. Sam bardzo dużo pracuję i bardzo często też moja głowa i ciało daje mi znaki, że należy odpocząć i czasami odpuścić.

Pamiętam jak dziś przypadek osoby z jednego z lepszych wrocławskich liceów, której zależało jedynie na dobrym wyniku "za wszelką cenę". Odmówiłem wtedy prowadzenia mówiąc, że nie chcę przykładać ręki do dewastacji psychicznej danego człowieka. Owszem - taki styl prowadzenia u niektórych ludzi się sprawdzi - zwłaszcza będących wysoko w sporcie, biznesie czy jakiejkolwiek innej dziedzinie. W przypadku osób, które dopiero "raczkują" w danych zagadnieniach - pomimo, że mogą prezentować odpowiednie predyspozycje intelektualne - będzie to absolutna dewastacja głowy.

Również często szkoła nie ułatwia pracy, wtłaczanie młodych osób w wyścig szczurów od najmłodszych lat i bagatelizowanie ich problemów ("weź się w garść", "inni mają gorzej") jest istną plagą obecnych czasów. To jedna z moich pierwszych diagnoz podczas konsultacji - stres na poziomie niemal korporacyjnym.

Obserwujmy uważnie swoje dzieci, rozmawiajmy z nimi i pamiętajmy, że najważniejsze nie jest to czy będą mieć z danego egzaminu 60% czy 80% oraz czy jeden sprawdzian pójdzie lepiej czy gorzej. Poświęcajmy im czas, wysłuchajmy ich problemów, starajmy się im pomóc, a jeśli tego nie potrafimy - pójdźmy po pomoc do specjalisty. Miejmy realne oczekiwania w stosunku do swoich dzieci. To, że ktoś jest gorszy z jakiegoś jednego przedmiotu nie znaczy absolutnie, że nie ma innych pasji i wartości.

Mnie niesamowicie jako nauczyciela cieszy progres i rozwój moich Podopiecznych, ale jeszcze większą satysfakcję daje mi to, że po prostu oni sami są z siebie dumni. Nie ma piękniejszego prezentu dla Pedagoga niż Podopieczny znający swoją wartość i wiedzący, że jest niesamowitą istotą - niezależnie od tego, co na ten temat sądzą inni.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Potrzebujesz pomocy?

TELEFON ZAUFANIA DLA DZIECI I MŁODZIEŻY (czynny 24/7): 116 111

TELEFON ZAUFANIA DLA DOROSŁYCH (czynny 24/7): 116 123

Zbliża się sesja - te straszne całki oraz pochodne robiące naprawdę duże problemy nawet najwytrwalszym poszukiwaczom wiedzy...

Pocieszę Was! Da się to ogarnąć! I to w sposób całkowicie prosty i przyjemny! ^_^. Cały semestr w jedną noc też jest możliwy - przy odpowiedniej podaży kawy 😁😁😁

Jeśli kogoś męczy ta straszna analiza czy algebra przed sesją - bardzo chętnie pomogę w pozbyciu się tych demonów.

Możliwe nawet zajęcia grupowe (grupy max 5-6 osób). :)

Zapraszam serdecznie!

Niedługo minie rok odkąd postanowiłem dokonać sporo zmian w swoim egzystowaniu i nieco rzucić się na głęboką wodę, także w poszukiwaniu sensu i celu życia, który w tamtym czasie - tak mi się przynajmniej wydawało - straciłem. Nie ma bardziej paskudnego uczucia, mógłbym je porównać do odrywania cząstek samego siebie i wyrzucania tych kawałków w próżnię.

To był balans na granicy upadku i tzw. checkpoint: albo się odbijesz i zaczniesz piąć się w górę albo spadniesz jeszcze mocniej w dół. I możliwe, że już bez odwrotu.

Nie wiesz w zasadzie co Cię czeka, jak sobie poradzisz z czymś czego nigdy nie robiłeś oraz jak zareagujesz na porażkę. Koszmarne uczucie. Niepokój i brak pewności jutra.

I to się wszystko pozmieniało, bo odbicie było pokłosiem działania, motywacji (także od prawdziwych Przyjaciół i rzecz jasna Rodziny) i chociaż i teraz nie zawsze wszystko jest idealnie - prawdopodobnie nigdy nie będzie - to wiem, że człowiek może przetrwać naprawdę wiele, ale jeśli ma wolę życia, pasję i chęć do dzielenia się nią z innymi - jest w stanie pokonać praktycznie każdą przeszkodę.
Porażka to tylko część procesu. Bardzo ważna część. Trzeba najpierw parę razy przegrać, zrozumieć dlaczego tak się stało i po prostu...dalej wygrywać. I pracować nad tym, by zrozumieć jak dalej postępować.

Z optymizmem patrzę w przyszłość, nawet jeżeli na pierwszy rzut oka nie rysuje ona się w jaskrawych barwach. Ale kto jeśli nie ja, ma tym barwom nadać odpowiedni ton?

Wszystko jest wypadkową nastawienia. 😉