Jakie są godziny otwarcia?

Poniedziałek 09:00 - 18:00 Wtorek 09:00 - 18:00 Środa 09:00 - 18:00 Czwartek 09:00 - 18:00 Piątek 09:00 - 18:00 Sobota 12:00 - 17:00 Niedziela 09:30 - 15:30

Psychologia Zwierząt

Strona główna
Polska
Warsaw
Psychologia Zwierząt

Centrum ICRAHB zaprasza na unikalne w skali kraju studium - Psychologia Zwierząt. W ramach działalności edukacyjnej oferujemy Państwu min.

Interdyscyplinarne Centrum Badań Zachowania się Zwierząt i Ludzi (Interdisciplinary Centre of Research in Animal and Human Behavior) jest jednostką zajmującą edukacją i prowadzeniem badań w zakresie psychologii oraz nauk pokrewnych. kursy i szkolenia z psychologii zwierząt oraz ochrony prawnej zwierząt. Na studia zapraszamy wszystkie osoby zainteresowane problematyką psychologii zwierząt, a w szczególności lekarzy weterynarii, zootechników, hodowców zwierząt, techników weterynarii, terapeutów prowadzący terapię z wykorzystaniem zwierząt.

21/09/2026

🐋 Czy wieloryb naprawdę mógłby połknąć człowieka?

W filmie Whalefall nurek zostaje przypadkowo połknięty przez kaszalota polującego na kałamarnicę. Brzmi jak czysta fantazja? Anatomia kaszalota sprawia, że odpowiedź jest zaskakująca: bardzo duży dorosły samiec prawdopodobnie byłby fizycznie zdolny połknąć człowieka. Ale możliwość anatomiczna to jeszcze nie zachowanie. 🌊

Kaszalot (Physeter macrocephalus) różni się pod tym względem od ogromnych wielorybów fiszbinowych. Płetwal może mieć ponad 20 metrów długości, ale jego przełyk jest stosunkowo wąski, ponieważ żywi się głównie niewielkimi organizmami filtrowanymi z wody. Dorosły człowiek nie zmieściłby się w jego gardle.

Kaszaloty polują natomiast na duże zwierzęta głębinowe, przede wszystkim kałamarnice, i są przystosowane do zasysania zdobyczy. Ich krótki, szeroki język może być gwałtownie cofany wraz z aparatem gnykowym, zwiększając objętość jamy ustnej i wytwarzając podciśnienie. Ofiara zostaje w ten sposób wciągnięta w kierunku gardła. 🦑➡️🐋 Badania anatomiczne silnie wspierają taki mechanizm żerowania.

Co ciekawe, nikt nie zaobserwował bezpośrednio całego aktu połykania zdobyczy przez kaszalota w głębinach. Nie wiemy nawet, czy największe kałamarnice są zawsze połykane w całości – na powierzchni obserwowano kaszaloty z fragmentami zdobyczy.

A człowiek? Nie znamy żadnego potwierdzonego przypadku połknięcia człowieka przez kaszalota. Nie jesteśmy też jego naturalną zdobyczą. Kaszaloty żerują zwykle na dużych głębokościach (potrafią nurkować na ponad 2 km), czyli znacznie głębiej niż mogą dotrzeć zwykli nurkowie. Ich spotkania z ludźmi nie przypominają zachowania drapieżnika wobec potencjalnej ofiary. 🐋🤿

To dobry przykład ważnej zasady w badaniach zachowania zwierząt: to, co zwierzę jest fizycznie zdolne zrobić, niekoniecznie mówi nam, co rzeczywiście robi w naturze. 🧠🐋

📄 Badanie anatomii mechanizmu żerowania:
Alexander J. Werth (2004), Functional Morphology of the S***m Whale (Physeter macrocephalus) Tongue, with Reference to Suction Feeding, Aquatic Mammals 30(3), 405–418.

Ilustracja: AI

13/09/2026

🐵👣 Jak chodzą szympansy i co to mówi o naszej ewolucji?

Kiedy człowiek idzie, niemal każdy krok zaczyna się od kontaktu pięty z podłożem, a następnie ciężar ciała przesuwa się w kierunku palców 🦶. U szympansów sposób stawiania stopy jest znacznie bardziej zmienny, szczególnie wtedy, gdy poruszają się dwunożnie. Nowe badanie pokazuje, że ta różnica może być ważnym elementem ewolucji zachowania lokomotorycznego naszych przodków. 🧬

Badacze porównali chód ludzi i szympansów, analizując ruch stopy oraz siły działające podczas kontaktu z podłożem. Szympansy podczas chodzenia na dwóch nogach rzadziej rozpoczynały krok od pięty niż podczas poruszania się na czterech kończynach, a sposób ustawiania ich stopy był znacznie bardziej zróżnicowany niż u ludzi. Ten sam osobnik może zmieniać strategię lokomocji zależnie od sposobu poruszania się.

Dwunożność u szympansa nie jest po prostu „ludzkim chodem wykonywanym przez inne zwierzę”, ale wiąże się z inną mechaniką i innym sposobem kontaktu stopy z podłożem.

U ludzi sytuacja jest bardziej wyspecjalizowana. Kiedy uczestnicy eksperymentu zmieniali naturalny chód i zaczynali stawiać najpierw środkową część stopy, zużywali o 26–41% więcej energii niż podczas typowego chodu od pięty. Ceną tej oszczędności są jednak większe siły działające na kończynę w momencie kontaktu z podłożem. ⚡🦶

Z ewolucyjnego punktu widzenia oznacza to ciekawy kompromis: bardziej ekonomiczne przemieszczanie się kosztem większych obciążeń mechanicznych. Autorzy sugerują, że u homininów taka strategia mogła sprzyjać zachowaniom wymagającym pokonywania dużych odległości, np. długotrwałemu poszukiwaniu pokarmu, zbieractwu czy polowaniu. 🚶🌍

🔬 Trzeba jednak pamiętać, że eksperyment przeprowadzono na współczesnych ludziach i szympansach. Wniosek o tym, jak taki chód wpływał na zachowanie wymarłych homininów, pozostaje hipotezą ewolucyjną.

📄 Nicholas B. Holowka i wsp. (2026), Heel-strike mechanics reveal evolutionary trade-offs in hominin bipedalism, PNAS

✏️Rycina - źródło: Źródło: Holowka N.B. et al. (2026), Heel-strike mechanics reveal evolutionary trade-offs in hominin bipedalism, PNAS, DOI: 10.1073/pnas.2533918123.
Licencja: CC BY-NC-ND 4.0.

12/09/2026

🐙🐟 Młode ośmiornice i ich spotkania z rybami

Wśród zwierząt zamieszkujących rafę koralową może być bardzo tłoczno. Nowe badanie młodych ośmiornic Octopus insularis pokazuje, że zwierzęta te reagują zupełnie inaczej na ryby terytorialne niż na gatunki, które po prostu podążają za nimi podczas żerowania.

Badacze obserwowali 38 młodych ośmiornic u wybrzeży północno-wschodniej Brazylii i zarejestrowali 101 interakcji z przedstawicielami 10 gatunków ryb. 🐠 Gdy zbliżała się ryba terytorialna, spotkanie było krótkie i gwałtowne. Ryby wykonywały szybkie ataki, a ośmiornice odpowiadały m.in. gwałtownym ruchem ramienia określonym przez badaczy jako „arm slap”.

Takie konfrontacje trwały przeciętnie około 14 sekund. Zupełnie inaczej wyglądały spotkania z rybami nieterytorialnymi. Ryby te częściej podążały za polującą ośmiornicą lub ją okrążały, a interakcje trwały średnio około 46 sekund. Ośmiornica zwykle po prostu kontynuowała poszukiwanie pokarmu. 🐙🔍

Szczególnie interesująca była także zmiana wyglądu ciała ośmiornicy. Podczas kontaktów z rybami terytorialnymi pojawiał się wzór nazwany przez autorów half-blotch: po stronie ciała zwróconej ku rybie tworzyły się wyraźne jasne, okrągłe plamy. Po takim pokazie ryby czasami się wycofywały. ⚪🐙

Autorzy sugerują, że wzór ubarwienia ciała ośmiornicy może pełnić funkcję ostrzegawczą, ale nie wykazano, żeby ośmiornica celowo tworzy go po to, aby przekazać informację rybie. Nie wiadomo też dokładnie, jak ryby postrzegają takie zmiany ubarwienia.

Badanie pokazuje natomiast, że zachowanie młodych ośmiornic jest elastyczne i zależne od kontekstu społecznego. Reagują one inaczej na rybę próbującą je przepędzić, a inaczej na rybę wykorzystującą okazję do wspólnego poszukiwania pokarmu. 🧠🌊

📄 Oryginalna publikacja:
Andrade M.P., Mather J., Santos C.M.D. (2026), Hunting in a complex neighborhood: Juvenile octopuses’ interactions with territorial and follower fishes, Behavioural Processes, 241, 105413.

11/09/2026

🐕🌍 Psy zmieniały się razem z ludźmi i dostosowywały do ich środowiska 🧬

Historia psa nie polega jedynie na tym, że człowiek „stworzył rasy”. Przez tysiące lat lokalne populacje psów przystosowywały się zarówno do ludzkiego środowiska, jak i do zadań, jakie wykonywały u boku ludzi. Taką historię opisuje archeolog prof. Peter Mitchell w nowej książce poświęconej relacjom psów i społeczności łowiecko-zbierackich.

Na Wyżynie Tybetańskiej psy wykształciły przystosowania do życia przy niskiej dostępności tlenu. Badania genetyczne wskazują m.in. na zmiany w genach EPAS1 i HBB, związanych z odpowiedzią organizmu na hipoksję (niedotlenienie). Co ciekawe, podobne mechanizmy adaptacyjne obserwuje się u ludzi zamieszkujących ten region. 🏔️🧬

W Arktyce sytuacja była zupełnie inna. Psy stały się kluczowym elementem transportu. Znaleziska z Syberii pokazują, że psy zaprzęgowe były wykorzystywane już około 9 tys. lat temu, a ślady na kościach oraz budowa kończyn wskazują na długotrwałe obciążenia związane z ciągnięciem. 🛷❄️

Z kolei w tropikalnych lasach Ameryki Południowej i Azji Południowo-Wschodniej psy służyły przede wszystkim jako pomocnicy podczas polowań. Preferowano tam zwierzęta mniejsze, zwinne i sprawnie poruszające się w gęstej roślinności. W niektórych społecznościach starannie wybierano do rozrodu psy o najlepszych zdolnościach łowieckich. 🌿🐕‍🦺

Jeszcze inne zastosowanie miały niewielkie, długowłose psy hodowane przez niektóre społeczności północno-zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Ich sierść wykorzystywano do tkania tkanin i ceremonialnych koców. 🧶

Historia psa pokazuje więc, że jego ogromna różnorodność jest wynikiem współdziałania naturalnej adaptacji, ludzkiej selekcji i lokalnej kultury. Psy nie tylko podążały za ludźmi, ale przez tysiące lat zmieniały się razem z nimi.

📚 Źródło: Peter Mitchell (2026), First Dogs: Hunter-Gatherers and Their Canine Companions from Prehistory to the Present, Routledge.

08/09/2026

🐕👀 „Szczenięce oczy” nie są wyłącznie domeną psów

Uniesione wewnętrzne części brwi, przez które oczy wydają się większe, nadają psom charakterystyczny „smutny” lub proszący wyraz pyska. Przez kilka lat sądzono, że zdolność ta mogła rozwinąć się podczas udomowienia psa, ponieważ ludzie chętniej reagowali na zwierzęta o bardziej „dziecięcym” wyglądzie. Nowe dane dotyczące kojotów komplikują jednak tę historię. 🤔

Badacze przeprowadzili sekcje 10 dorosłych kojotów (Canis latrans) i dokładnie zbadali ich mięśnie mimiczne. Szczególnie interesował ich niewielki mięsień levator anguli oculi medialis (LAOM), którego skurcz unosi wewnętrzną część brwi. U psów jest on dobrze rozwinięty, natomiast wcześniejsze badania wykazały, że u wilków szarych jest silnie zredukowany lub praktycznie nieobecny. 🐺🔬

Okazało się, że kojoty również mają dobrze rozwinięty LAOM. Anatomicznie są więc wyposażone w mięśnie umożliwiające wykonanie ruchu przypominającego słynne „puppy dog eyes”. Co więcej, niezależne badanie przeprowadzone na trzech innych kojotach także wykazało obecność tego mięśnia. 👁️🐾

To ważne z punktu widzenia ewolucji. Wyniki podważają prostą hipotezę, że mięsień odpowiedzialny za unoszenie „brwi” pojawił się u psów dopiero w wyniku udomowienia i kontaktu z człowiekiem. Autorzy proponują inną możliwość, cecha ta mogła występować wcześniej u przedstawicieli rodzaju Canis, a w linii prowadzącej do współczesnych wilków ulec redukcji. 🧬

⚠️ Jest jednak istotne ograniczenie. Badacze analizowali anatomię martwych zwierząt, a nie mimikę żywych kojotów. Wiemy więc, że kojoty mają odpowiedni aparat mięśniowy, ale badanie nie pokazuje, jak często wykonują ten ruch w naturze ani czy wykorzystują go w komunikacji społecznej w podobny sposób jak psy.

A zatem „szczenięce oczy” mogą być znacznie starszym elementem repertuaru mimicznego psowatych, niż dotąd przypuszczaliśmy. 🐺❤️🐕

📄 Oryginalna publikacja: Cunningham P. i wsp. (2024), Coyotes can do ‘puppy dog eyes’ too: comparing interspecific variation in Canis facial expression muscles, Royal Society Open Science, 11, 241046.

Ilustracja wygenerowana z użyciem AI

07/09/2026

🐒🥭 Gdy brakuje owoców, kapucynki częściej polują na kręgowce 🦎

Kapucynki brodate (Sapajus libidinosus) są wszystkożerne, ale ważną część ich diety stanowią owoce. Wieloletnie obserwacje dzikich małp z północno-wschodniej Brazylii pokazują jednak, że gdy dostępność owoców spada, częściej sięgają po pokarm zwierzęcy, w tym po niewielkie kręgowce.

Badacze analizowali zachowanie dwóch grup kapucynek przez 45 miesięcy, gromadząc ponad 5 tysięcy godzin obserwacji. Zarejestrowali setki przypadków jedzenia kręgowców. Najczęstszymi ofiarami były jaszczurki i inne gady oraz małe ssaki, przede wszystkim gryzonie. W menu pojawiały się też ptaki, oposy, nietoperze, a nawet węże. 🦎🐁🐦

Zależność od dostępności pokarmu roślinnego była wyraźna, im mniej owoców znajdowało się w środowisku, tym większa była częstość polowania na kręgowce. Co ciekawe, grupa dokarmiana przez ludzi polowała rzadziej, co dodatkowo wspiera hipotezę, że mięso może stanowić alternatywne źródło energii w okresach niedoboru wysokokalorycznego pokarmu roślinnego. 🌿➡️🦎

Jednak nie wszystkie osobniki polowały równie często. Samce częściej niż samice zdobywały kręgowce, a najmłodsze małpy robiły to rzadziej niż dorosłe. Większość polowań miała charakter indywidualny, a nie zespołowy.

Szczególnie interesujące jest, którą część upolowanej zdobyczy wybierały. W przypadku większych ofiar często najpierw zjadały mózg, wnętrzności i inne części bogate w energię i składniki odżywcze. 🧠

Autorzy sugerują, że taka elastyczność żywieniowa może pomóc w zrozumieniu ewolucji diety naszych przodków. Małe kręgowce mogły być dla wczesnych homininów łatwiej dostępnym źródłem mięsa, zanim zaczęły one regularnie polować na duże zwierzęta. To jednak analogia ewolucyjna, a nie dowód, że nasi przodkowie zachowywali się dokładnie tak jak współczesne kapucynki.

📄 Oryginalna publikacja:
Carvalho S. i wsp. (2026), Small vertebrate consumption by capuchin monkeys (Sapajus libidinosus): Insights into the human predatory pattern, PLOS ONE, 21(8), e0355204.

Ilustracja wygenerowana z użyciem AI

06/09/2026

🐕🧠 Charakter relacji z psem może mieć znaczenie dla nastolatków z lękiem społecznym

Czy pies może pomagać nastolatkowi radzić sobie ze stresem związanym z relacjami z rówieśnikami? Nowe badanie pokazuje, że odpowiedź jest bardziej złożona niż proste „tak”. 🐾

Naukowcy z Tufts University przebadali 514 nastolatków w wieku 13–17 lat z wysokim poziomem lęku społecznego oraz ich rodziców. Co ważne, wszyscy badani nastolatkowie mieli psa. Badanie nie porównywało więc osób mających psa z tymi, które go nie mają. Analizowano natomiast różne cechy relacji nastolatek–pies i ich związek ze sposobami radzenia sobie ze stresem rówieśniczym.

🐶 Towarzystwo psa oraz opiekowanie się nim wiązały się z częstszym stosowaniem bardziej adaptacyjnych strategii, takich jak rozwiązywanie problemów, regulowanie emocji czy pozytywne przeformułowanie sytuacji. Z kolei konflikty i frustracja związane z zachowaniem psa były związane z mniej korzystnymi sposobami reagowania na stres.

Wyniki przyniosły jednak także pewną niespodziankę. Nastolatki, które częściej traktowały psa jako źródło wsparcia emocjonalnego, częściej wykazywały strategie uznawane za mniej adaptacyjne, np. ruminacje (uporczywe negatywne myśli), a rzadziej pozytywne myślenie. Podobną zależność obserwowano, gdy pies był postrzegany jako substytut relacji z ludźmi. 🐕‍🦺💭

Nie oznacza to, że bliska relacja z psem jest szkodliwa. Możliwe jest np., że młodzi ludzie mający większe trudności społeczne częściej szukają wsparcia właśnie u psa. Badanie było przekrojowe, dlatego nie pozwala ustalić, co jest przyczyną, a co skutkiem.

Wyniki pokazują więc przede wszystkim, że w badaniach nad wpływem zwierząt towarzyszących na człowieka warto pytać nie tylko „czy ktoś ma psa?”, ale także „jaka jest jego relacja z tym psem?”. 🧠❤️🐶

📄 Oryginalna publikacja:
Mason N. i wsp. (2026), Adolescent-Dog Relationship Quality and Coping With Peer Stress, Journal of Adolescence.

Ilustracja wygenerowana z użyciem AI

05/09/2026

🐈👧 Szkolenie kotów!? Dobre dla kotów i dzieci, które w nim uczestniczą 👍

Interwencje z udziałem zwierząt najczęściej kojarzą się z psami lub końmi. Tymczasem nowe badanie pokazuje, że kot również może być aktywnym partnerem takiego programu, a nie jedynie zwierzęciem, którego obecność ma działać terapeutycznie. 🐾🧠

W badaniu uczestniczyło 36 dzieci i nastolatków w wieku 8–17 lat z zaburzeniami rozwojowymi oraz ich własne koty. Pary losowo przydzielono do grupy uczestniczącej w sześciu 45-minutowych zajęciach lub do grupy kontrolnej. Dzieci uczyły się m.in. rozpoznawania kociej mowy ciała, właściwego sposobu kontaktu ze zwierzęciem oraz treningu opartego na pozytywnym wzmocnieniu. Ćwiczyły z kotami takie zachowania jak „siad”, przychodzenie na sygnał czy podążanie za targetem. 🐈‍⬛🎯

Po programie dzieci z grupy treningowej bardziej angażowały się w opiekę nad kotem i częściej podejmowały z nim wspólne aktywności. Na przykład odsetek uczestników deklarujących spacery z kotem wzrósł z 28% do 78%.

Korzyści zaobserwowano również po stronie kotów. Bezpośrednio po programie zwierzęta częściej pozostawały blisko dzieci, co badacze interpretowali jako wzrost zachowań społecznych. Jeszcze ciekawszy wynik pojawił się po roku: w grupie treningowej sześć kotów, które początkowo zaklasyfikowano jako przywiązane w sposób niepewny, spełniało później kryteria bezpiecznego stylu przywiązania do dziecka. 🐱❤️👧

Badanie zwraca uwagę na ważny aspekt relacji człowiek–zwierzę: wspólna aktywność, uczenie się komunikacji i respektowanie granic kota mogą być korzystne dla obu stron relacji. Kot nie musi więc pełnić w interwencji jedynie roli biernego „towarzysza”. 🤝

🔬 Wyniki należy jednak traktować jako wstępne. Próba była niewielka, a w powtórzonym pomiarze uczestniczyło jeszcze mniej par. Sami autorzy podkreślają, że szczególnie wynik dotyczący zmiany stylu przywiązania kotów wymaga potwierdzenia w większych badaniach.

📄 Oryginalna publikacja:
Frank D.H. i wsp. (2026), Evaluating a Novel Cat-Assisted Training (CAT) Intervention for Youth with Developmental Disabilities and Their Family Cat, Animals, 16, 2133.

31/08/2026

🐕💦 Dlaczego pies otrząsa się, kiedy jest mokry?

Każdy opiekun psa zna ten moment, kiedy kąpiel się kończy, pies wykonuje kilka błyskawicznych ruchów całym ciałem, a woda trafia na wszystko dookoła. To jednak nie przypadkowy ruch, ale bardzo skuteczny i ewolucyjnie stary mechanizm pozbywania się wody oraz innych drażniących substancji z sierści. Podobne otrząsanie występuje u wielu owłosionych ssaków.

Naukowcy postanowili sprawdzić, co właściwie uruchamia taki odruch. W eksperymentach na myszach odkryli ważną rolę szczególnie wrażliwych receptorów dotyku – C-LTMR, których zakończenia otaczają mieszki włosowe. Reagują one nawet na niewielkie poruszenie włosów. 🧠🐭

Kiedy badacze nakładali na kark myszy kroplę wody lub oleju, zwierzęta zaczynały się charakterystycznie otrząsać. Co bardziej przekonujące, sztuczne pobudzenie samych neuronów C-LTMR również wywoływało ten ruch. Kiedy natomiast działanie tych receptorów ograniczano, zwierzęta otrząsały się znacznie rzadziej.

Badacze prześledzili także dalszą drogę sygnału od skóry przez rdzeń kręgowy do jądra okołoramieniowego (parabrachial nucleus) w mózgu. Otrząśnięcie nie jest więc prostą reakcją samej skóry i mięśni, lecz zachowaniem uruchamianym przez określony obwód układu nerwowego. 🔬

▶️Dlaczego taki mechanizm jest przydatny? Mokra sierść zwiększa utratę ciepła, a odparowanie dużej ilości wody kosztowałoby zwierzę sporo energii. Wcześniejsze badania biomechaniczne pokazały ponadto, że ssaki dopasowują szybkość otrząsania do wielkości ciała. Małe zwierzęta muszą wykonywać ruchy znacznie szybciej niż duże. 🐭➡️🐕➡️🐻

Czyli kiedy mokry pies ochlapuje nas błotem po kąpieli w stawie, obserwujemy nie tyle jego złośliwość 😉, ile niezwykle wydajny mechanizm sensoryczno-ruchowy, którego podstawy są wspólne dla wielu ssaków.

📄 Oryginalna publikacja: Zhang D. i wsp. (2024), C-LTMRs evoke wet dog shakes via the spinoparabrachial pathway, Science, 386, 686–692.

29/08/2026

🐈🏠 Czy kota wychodzącego można przyzwyczaić do życia wyłącznie w domu?

Wielu opiekunów obawia się, że odebranie kotu możliwości swobodnego wychodzenia będzie dla niego źródłem silnego stresu. Nowe badanie sugeruje jednak, że wiele kotów przystosowuje się do takiej zmiany lepiej niż oczekują ich opiekunowie.

Badacze z Australii i Nowej Zelandii przeanalizowali doświadczenia 87 opiekunów kotów, które wcześniej miały dostęp do otoczenia poza domem. Prawie połowa zwierząt, według relacji właścicieli, zaakceptowała nowy tryb życia od razu lub w ciągu kilku dni. U części adaptacja trwała tygodnie lub miesiące, a 12,6% kotów nadal nie było uznawanych przez opiekunów za w pełni przystosowane. Młodsze zwierzęta adaptowały się szybciej. 🐾

Ponad dwie trzecie właścicieli oceniło przejście na tryb niewychodzący jako łatwiejsze niż się spodziewali, a około 76% uważało swojego kota po zmianie za szczęśliwego lub bardzo szczęśliwego. Najważniejszą korzyścią było zwiększenie bezpieczeństwa zwierzęcia, czyli ograniczenie ryzyka wypadków, urazów czy kontaktu z innymi zwierzętami. Opiekunowie deklarowali też mniejsze wydatki weterynaryjne. 🩺

Zmiana nie zawsze przebiegała bezproblemowo. Niektóre koty częściej wokalizowały, domagały się uwagi lub drapały drzwi i okna. Ważne staje się więc odpowiednie wzbogacenie środowiska, np. zapewnienie możliwości wspinania się, drapaków, kryjówek, zabawek oraz regularnej zabawy z człowiekiem. 🖖🌿

Ograniczenie swobodnego wychodzenia ma również znaczenie dla dzikiej fauny, ponieważ koty domowe polują na ptaki, drobne ssaki, gady i inne zwierzęta. 🌍

🔬 Trzeba jednak podkreślić, że badanie opierało się na retrospektywnych ocenach właścicieli, a nie na bezpośrednich pomiarach zachowania, stresu czy dobrostanu kotów. Wyniki pokazują więc przede wszystkim, że udane przejście na życie niewychodzące jest możliwe i często oceniane przez właścicieli pozytywnie.

❓A Wy co myślicie?

Oryginalna publikacja: Henning J.S.L. i wsp. (2026), Owner-reported experiences of transitioning cats from outdoor to indoor living, Applied Animal Behaviour Science, 304, 107120.

Adres

Ulica Dekarska 22
Warsaw
02-413

Godziny Otwarcia

Poniedziałek	09:00 - 18:00
Wtorek	09:00 - 18:00
Środa	09:00 - 18:00
Czwartek	09:00 - 18:00
Piątek	09:00 - 18:00
Sobota	12:00 - 17:00
Niedziela	09:30 - 15:30

Telefon

+48783318723

Strona Internetowa

https://www.icrahb.pl/, https://www.icrahb.pl/studium-psychologii-zwierzat

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Psychologia Zwierząt umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.