Manufaktura Kultury ESN SGH

„Mapa maleńkich wspaniałości” – piękno, które kryje się w dniu.

„Mapa maleńkich wspaniałości” to film z 2021 roku w reżyserii Iana Samuelsa, oparty na opowiadaniu Leva Grossmana.
Produkcja wpisuje się w nurt filmów o pętlach czasowych, podobnie jak „Dzień świstaka” czy „Na skraju jutra”, jednak nadaje temu motywowi wyjątkowy, romantyczno-filozoficzny wydźwięk. W rolach głównych występują Kyle Allen oraz Kathryn Newton, tworząc niesamowicie zgrany duet.

Poznajemy historię Marka, nastolatka uwięzionego w pętli czasowej jednego dnia. Chłopak nauczył się wykorzystywać swoją sytuację do perfekcji, zna każdy szczegół otaczającego go świata i umiejętnie wpływa na jego przebieg. Wszystko zmienia się, gdy spotyka Margaret, która również uwięziona jest w pętli. Razem wyruszają na poszukiwanie drobnych, niezwykłych momentów dnia, próbując znaleźć sens w pozornie niekończącej się powtarzalności.

Ważnym aspektem są zagadnienia filozoficzne związane z tematyką filmu. Bohaterowie przechodzą przez kilka etapów zrozumienia swojej sytuacji. Produkcja nawiązuje do egzystencjalizmu - filozofii zgodnie z którą sami nadajemy znaczenie naszemu istnieniu. Na początku Mark przybiera postawę nihilistyczną uznając, że nic, co zrobi, nie ma znaczenia, więc może postępować jakkolwiek mu się podoba. Traktuje swoją sytuację jako bezcelową zabawę. Jednak z czasem postanawia doceniać świat i pomaga innym osobom dookoła siebie. Głównym przesłaniem, a zarazem wnioskiem, do którego dochodzą bohaterowie jest to żeby cieszyć się chwilą - carpe diem.

Film jest subtelny, nastrojowy i pełen ciepła, ale nie unika też głębszych tematów, takich jak lęk przed przyszłością, potrzeba kontroli nad własnym życiem czy akceptacja przemijania. W relacji między Markiem a Margaret kryje się coś więcej niż zwykły romans. Jest to opowieść o wzajemnym zrozumieniu i odkrywaniu piękna w codzienności.

Pod względem wizualnym „Mapa maleńkich wspaniałości” wyróżnia się ciepłą, pastelową paletą barw. Dominuje złoto, róż i błękit, co podkreśla marzycielski charakter filmu. Światło odgrywa istotną rolę, w scenach pełnych nadziei i radości dominuje blask słońca, podczas gdy momenty zwątpienia są bardziej przytłumione i chłodne. Muzyka również wspiera narrację, melancholijne melodie przeplatają się z lekkimi, optymistycznymi dźwiękami, oddając emocje bohaterów.

Produkcja nie tylko bawi i wzrusza, ale także skłania do refleksji. Pyta widza: co byś zrobił, gdybyś miał nieograniczoną ilość czasu? Jakie chwile naprawdę mają znaczenie? To film dla tych, którzy cenią nieoczywiste, poetyckie podejście do tematu czasu i miłości. „Mapa maleńkich wspaniałości” pozostawia ciepło w sercu i przypomina, że nawet najmniejsze chwile mogą być magiczne.

Tekst: Marta Węgierek
Grafika: Ola Rachwalik

‼UWAGA KONKURS‼

Razem z naszym Partnerem - Teatrem Studio przygotowaliśmy dla Was konkurs, w którym
możecie wygrać 6 podwójnych zaproszeń na spektakl „Mahagonny. Ein Songspiel /
Afterparty”

🎭CO?: spektakl „Mahagonny. Ein Songspiel / Afterparty”

🎭KIEDY?: 23, 24 i 25 maja, 19:00 (dwa podwójne zaproszenia na każdą z wymienionych
dat)

🎭GDZIE?: Teatr Studio (Plac Defilad 1, Warszawa)

Co należy zrobić, aby wziąć udział w konkursie?
✔zaobserwować nasz profil na Facebooku
✔polubić post
✔w komentarzu: oznaczyć znajomego, którego chcecie zabrać na spektakl i napisać którą datę wolicie

Należy spełnić WSZYSTKIE warunki, aby być branym pod uwagę!

📅 Wyniki już 21.05 (w komentarzach, zwycięzców prosimy o niezwłoczny kontakt w
wiadomości prywatnej)!

Dossier spektaklu:
https://teatrstudio.pl/pl/teatr/wydarzenia/mahagonny-afterparty/

Mahagonny, fikcyjne miasto w Europie lat 30. XX wieku i współczesna Warszawa. Rewolucja
przemysłowa, galopująca nowoczesność, wszechogarniający postęp. Muzyka i śpiew.
Współczesna Warszawa, której poświęcona jest druga część spektaklu w muzyce zapisana
została kompozycją Kasi Głowickiej, a teksty songów, czy jak mawiał Kurt Weill – numerów
wokalnych, napisał Bartosz Fisz Waglewski. Afterparty, w swojej muzycznej warstwie, to
swoisty rodzaj rollercoastera, słodkie emocje i mocne uderzenia.
Zestawienie prawie stu lat rozwoju europejskich aglomeracji – w których ludzie z całego
świata mieszkają z nadziei, z przymusu, z ostatniej szansy, z fascynacji, z wygody, z
samotności – Berlina / Mahagonny i Warszawy (nazywanej dzisiaj wschodnim Berlinem), jest
przygodą i podróżą z postaciami, bohaterami, typami, które dążą do poznania sposobu na
spełnienie największych marzeń i sukcesów na arenie nowoczesnej aglomeracji. Nieustanna
„podróż ku” i „ucieczka od” staje się przestrzenią życia osobników, których niosą przez
męczącą codzienność pragnienia realizacji, muzyka, śpiew i wir obietnic miasta marzeń.

//grafika: Teatr Studio

Nadchodzi maj, a wraz z nim ulubiony czas każdego studenta (i nie, nie jest to sesja kolokwiów). My również nie możemy się go doczekać i dlatego w tym roku przychodzimy do Was z czymś nietuzinkowym - zapraszamy na serię Juwenaliową w MK. 🤩

Na początku chcemy przedstawić tegoroczne Warszawskie propozycje:

- 09-10.05 jUWenalia UW. Zaserwują nam animacje, konkursy, strefę chillout, bogatą ofertę gastronomiczną, afterparty i oczywiście koncerty: PlanBe, Enej, Kinny Zimmer, Julia Pośnik, Miętha, Modelki, Żabson. 🎤
Link do wydarzenia: https://facebook.com/events/s/juwenalia-2025-/1814830902607294/

- 16-17.05 Varsonalia PW, APS, AMNSiH, WUM, WAT. Liczne atrakcje, wydarzenia towarzyszące, bogata oferta gastronomiczna, strefy sponsorskie, a do tego koncerty takich artystów jak: Mrozu, Zalewski, Dwa Sławy, Lordofon, Otsochodzi, Guzior, Myslovitz, Golec uOrkiestra, Sleep Well. 🧜
Link do wydarzenia: https://facebook.com/events/s/varsonalia-juwenalia-pwxapsxam/1693896501470245/

- 23-24.05 Mokotonalia SGH. Organizatorzy gwarantują nam wyjątkowe koncerty i strefy rozrywki przygotowane przez partnerów wydarzenia. 🎟️
Link do Mokotonaliów: https://facebook.com/events/s/mokotonalia-2025/1317523542666121/

- 23-24.05 Ursynalia SGGW. Podczas 40. edycji organizatorzy obiecują nam strefę chilloutu i gastronomii, niespodzianki, możliwości integracji i koncerty takich artystów jak: KęKę, MISZEL, KUKON, ICH TROJE, MICHAŁ SZCZYGIEŁ, TYMEK, GIBBS. 🎸
Link do wydarzenia: https://facebook.com/events/s/ursynalia-2025-juwenalia-sggw/521639674297556/

- 23-24.05 Juwefest. Koncerty takich artystów jak: Kaz Bałagane, Big C*c, Skolim, Mezo & Liber, DJ Akun, BOOGUTA, DJ Zimny Gulasz, Jamal, Paktofonika, Modelki, Dre$$Code. A do tego sztuka, sport, chillout i nowe technologie. 🎉
Link do wydarzenia: https://facebook.com/events/s/juwe-fest-2025-/1184695273251938/

Będziemy Wam przypominać o wydarzeniach zapraszając do wspólnej zabawy, a potem na pewno podzielimy się z Wami wrażeniami.

A Wy, macie już jakieś Juwenalia w planach? Gdzie widzimy się w maju? 💃🪩

"Stowarzyszenie Umarłych Poetów" - ponadczasowa lekcja odwagi i pasji

"Stowarzyszenie Umarłych Poetów" to dramat obyczajowy, który niezmiennie inspiruje i wzrusza, niezależnie od pokolenia, do którego należymy. Wyreżyserowany w 1989 roku przez Petera Weira, z niezapomnianą rolą Robina Williamsa, stanowi prawdziwy hołd dla pasji, literatury i odwagi w podążaniu własną drogą. Akcja filmu toczy się w latach 50. w prestiżowej akademii Welton, gdzie rygor i dyscyplina przytłaczają uczniów, tłumiąc ich indywidualizm. Pojawienie się Johna Keatinga, nauczyciela angielskiego, zmienia ten świat - otwiera przed młodymi ludźmi drzwi do niezależnego myślenia, kreatywności i odwagi w byciu sobą.
To nie jest zwykły film o edukacji - to opowieść o buntownikach, którzy dopiero uczą się, że mają prawo marzyć. Młodzi bohaterowie - Todd, Neil, Knox i ich przyjaciele - stają przed dylematami, które pozostają uniwersalne: jak odnaleźć własną drogę, gdy wszystko wokół każe iść wytyczonym szlakiem? Jak sprzeciwić się oczekiwaniom rodziny, społeczeństwa, systemu edukacji, który uczy posłuszeństwa zamiast kreatywności? Przejmujący los Neila Perry'ego, który stawia wszystko na jedną kartę, by spełnić swoje marzenie o aktorstwie, to jeden z najmocniejszych i najbardziej dramatycznych wątków filmu. Jego historia boleśnie przypomina, że cena wolności może być ogromna.
Robin Williams jako John Keating jest istnym duchem rewolucji - jego lekcje przechodzą do historii kina, kwestie zostają z nami na długo po napisach końcowych. "Carpe diem" - chwytaj dzień, mówi do swoich uczniów, zachęcając ich do życia pełnią. W jego spojrzeniu, w sposobie, w jakim porusza się po klasie, w każdej sylabie jego wypowiedzi, czuć prawdziwą pasję i wiarę w to, co mówi. To nie jest nauczyciel z podręczników - to mentor, którego pragnie mieć każdy z nas.
Film zachwyca nie tylko fenomenalną grą aktorską, ale także atmosferą - melancholijna muzyka, surowa scenografia elitarnej szkoły i zimne, przytłaczające wnętrza jeszcze bardziej uwypuklają kontrast między wolnością ducha a ograniczeniami systemu. Każda scena jest starannie dopracowana, każdy dialog ma głębię, a emocje młodych bohaterów są odczuwalne niemal fizycznie.
"Stowarzyszenie Umarłych Poetów" to film, który nie tylko zachwyca, ale także skłania do refleksji. To opowieść o dorastaniu, buncie, pasji i trudnych wyborach, jakie stawia przed nami życie. Przypomina, że każdy z nas ma głos i warto go używać, nawet jeśli świat próbuje go zagłuszyć. To film dla tych, którzy kiedykolwiek czuli się uwięzieni w oczekiwaniach innych - i dla tych, którzy marzą, by wyrwać się poza schematy. Bo prawdziwa wolność zaczyna się od odwagi, by być sobą.

Tekst: Julia Główczyk
Grafika: Paulina Stasiuk

Dziś Międzynarodowy Dzień Teatru 🌍🎭

Jest to bardzo ważne święto dla członków i obserwujących Manufaktury Kultury. Bardzo dziękujemy Wam za tak liczny udział w naszych konkursach, a naszym teatralnym partnerom dziękujemy za zaufanie i zaangażowanie w promowanie sztuki.

A wy - planujecie uczcić Dzień Teatru dziś lub w nadchodzący weekend? 😉

‼️UWAGA KONKURS‼️

Razem z naszym Partnerem - Teatrem Studio przygotowaliśmy dla Was konkurs, w którym możecie wygrać aż cztery podwójne zaproszenia na spektakl “ODA DO RADOŚCI”

🎭CO?: spektakl “ODA DO RADOŚCI”
🎭KIEDY?: 22 (16:00) i 23 marca (20:00) (dwa podwójne zaproszenia na każdą z dat)
🎭GDZIE?: Teatr Studio (Plac Defilad 1, 00-901 Warszawa)

Co należy zrobić, aby wziąć udział w konkursie?

✔️zaobserwować nasz profil na Facebooku
✔️polubić post
✔️w komentarzu: oznaczyć znajomego, którego chcecie zabrać ze sobą i napisać, którą datę wolicie

📅 Wyniki już w dziś (w komentarzach, zwycięzców prosimy o niezwłoczny kontakt w wiadomości prywatnej)!

Dossier spektaklu: https://teatrstudio.pl/pl/teatr/wydarzenia/oda-do-radosci/

ODA DO RADOŚCI
Czy wiesz, że gdybyś cofnęła się w czasie o 400 lat mogłabyś poznać 4000 swoich przodków? Cztery tysiące ludzi przyczyniło się do tego, ŻEBYŚ MOGŁA BYĆ SOBĄ. Ale w jaki sposób to dziedzictwo się objawia? Co otrzymałaś od babci? Traumę wojenną? Skrzywiony palec? Jak to jest, że te wszystkie pokolenia złożyły się na kogoś tak kruchego jak Ty?

//grafika: Teatr Studio

„Whiplash” – droga do sukcesu

„Whiplash” to film wydany w 2014 przez amerykańskiego reżysera Damiena Chazelle`a, znanego z takich produkcji jak „La La Land”. Początkowo film powstał w wersji krótkometrażowej, jednakże wiele scen z tej wersji reżyser zawarł w pełnometrażowym wydaniu. W obsadzie znalazło się kilku znanych aktorów, m.in. Miles Teller oraz J.K.Simmons, którzy odgrywają kluczowe role w filmie. Dzieło Chazelle`a odbiło się szerokim echem na całym świecie, zdobywając liczne nagrody – Oscara, Złoty Glob i nagrodę BAFTA.
Wielu krytyków zachwyciło się filmem, jednak jest to produkcja dla osób o stalowych nerwach. Na przestrzeni niespełna dwóch godzin, poznajemy historię młodego studenta nowojorskiej akademii muzycznej – Andrew Neimana. Widzimy go na drodze do realizacji swojego największego marzenia, czyli zostania jednym z najlepszych perkusistów jazzowych na świecie. Zamiast prostej drogi, usłanej różami, jest to droga przez pot, krew i łzy. Ukazany zostaje ogrom ciężkiej pracy jaką Neiman musiał wykonać oraz przeszkody, z jakimi się mierzył.
Ważnym aspektem filmu jest relacja Neimana z dyrygentem zespołu, w którym gra chłopak – Terencem Fletcherem. Fletcher ma bardzo surowe podejście do nauczania. Popycha on swoich uczniów do krańców ich możliwości. Jego metody można określić jako manip**acyjne i sadystyczne. Fletcher używa szerokiego zakresu przekleństw w stosunku do członków zespołu, co ma na celu wywołanie silnych emocji u uczniów. Choć jego sposób nauczania jest kontrowersyjny i budzi wątpliwości moralne, film pozostawia otwarte pytanie: czy takie podejście faktycznie jest konieczne do stwarzania wybitnych jednostek?
Tematyka filmu krąży wokół takich zagadnień jak motywacja wewnętrzna i zewnętrzna, obsesja oraz anihilacja. Widzowi został zaserwowany ciężki bagaż emocjonalny, który dodatkowo podkreśla paleta kolorystyczna. Dominującymi kolorami są żółć, pomarańcz, czerń i zieleń. Kolor pełni funkcję narracyjną, odzwierciedla emocje i rozwój postaci. W scenach, w których Neiman czuje się pewnie, wytrwale dąży do celu, dominuje żółć. Natomiast gdy widzimy negatywne emocje, bohater czuje się niepewnie, dominuje zieleń, a czasem nawet odcienie niebieskiego. Czerń jest utożsamieniem siły, kontroli jaką postać ma nad swoim otoczeniem.
Oprócz kolorystyki, kluczowym elementem w budowaniu atmosfery jest także rozwinięte opracowanie muzyczne filmu. Co ważne, przede wszystkim w filmach ściśle związanych z tematyką muzyczna, aktorzy byli autentycznie grającymi muzykami. Miles Teller, mimo że grał na perkusji od 15 roku życia, specjalnie do roli pobierał lekcje gry w stylu jazzowym. Krytycy docenili zarówno profesjonalne wykonanie utworów jak i ich znaczenie fabularne. Głównym kompozytorem ścieżki dźwiękowej był Justin Hurwitz, który włączył do niej klasyczne jazzowe utwory, ale także oryginalne kawałki skomponowanych specjalnie na potrzeby filmu.
Moim zdaniem, film został wykonany w sposób fenomenalny. Pyta widza: Jak daleko można się posunąć, żeby zostać najlepszym? Produkcja skłania do refleksji, buduje motywację i chęć do działania.

Tekst: Marta Węgierek
Grafika: Ola Rachwalik

„Szogun” – nowe spojrzenie na klasykę

Najnowszy serial na platformie Disney+ staje się hitem wśród produkcji wypuszczonych w 2024 roku. Piszą o nim największe czasopisma oraz portale medialne- jak światowe, tak i polskie. Na portalu IMDb serial zdobył oszałamiające 9,1 gwiazdek z 10, a krytycy przyrzekają, że to będzie jedna z najlepszych produkcji tego roku. Co o „Szogunie” sądzi redakcja MK?

Przede wszystkim warto wspomnieć, że serial jest adaptacją książki Jamesa Clavella z 1975 roku o tym samym tytule. Serial posiada już jedną adaptację, która na świecie ukazała się w 1980 roku, a w Polsce była nadawana przez TVP od 1985 roku. Tę wersję serialu producenci postanowili podzielić na dwanaście 50-minutowych odcinków. Produkcja zdobyła aż trzy statuetki Złotego Globu, a wielu starszych widzów nadal wspomina ją jako jeden z najlepszych seriali minionej epoki.

Współczesna wersja serialu ma lekko inny format- będzie się składała tylko z dziesięciu odcinków o podobnej długości. Na oddzielną uwagę zasługuje obsada- główną rolę gra Hiroyuki Sanada – pop**arny japoński aktor, którego możecie kojarzyć z takich produkcji jak: „Ostatni Samuraj”, „John Wick 4”, czy „ 47 roninów”. Cudowna gra aktorska cechuje nie tylko aktorów głównych – w tym Annę Sawai, czy Cosmo Jarvis, ale nawet aktorów drugoplanowych. Dzięki temu, jeśli w pełni skupisz się na serialu, zapominasz, że w ogóle go oglądasz, tylko przeżywasz każde wydarzenie, każdą emocję wraz z bohaterami powieści.

Sam zarys fabuły nie jest bardzo skomplikowany- zanurzamy się w świat 17-wiecznej feudalnej Japonii, która w wyniku podziału ziem przez wpływowe rody, stoi u progu wojny domowej. Osamotniony przez większość sprzymierzeńców, lord Yoshi Toranaga musi stawić czoło zjednoczonym wrogom z Rady Regentów, którzy żądają jego śmierci. Nagle do pobliskiej wioski rybackiej przybija europejski okręt- jego pilot, John Blackthorne, posiada wiedzę, która może odmienić los Toranagi. W zamian Anglik oczekuje wsparcia lorda w walce z portugalskimi kupcami i jezuickimi księżami, którzy posiadali ogromny wpływ w Japonii w 1600 roku. Tłumaczką Blackthorne-a zostaje ostatnia ze swojego rodu arystokratka – Mariko, stając się łącznikiem między światami obu bohaterów.

Mimo, że Disney + jest jednostką zależną amerykańskiej korporacji The Walt Disney Company, sam serial nie został nakręcony w języku angielskim. Język ten występuje głównie w dialogach pomiędzy angielskim pilotem a Mariko- jego tłumaczką, albo pojedynczych rozmów między nim a postaciami drugoplanowymi. W mojej subiektywnej ocenie, dialogi w języku japońskim stanowią około 90% czasu ekranowego, jeśli nie więcej. Jako osoba, która nie lubi oglądać filmów z lektorem, na początku to stanowiło dla mnie problem; trzeba było włączyć napisy i oglądając - czytać je. Jednakże po krótkim czasie przyszło do mnie zrozumienie, że właśnie w tym leży piękno i autentyczność tego serialu. Jak wspomniałam wcześniej, gra aktorska jest na niesamowicie wysokim poziomie i, moim zdaniem, nie dałoby się odzwierciedlić wszystkiego, gdyby serial został nakręcony całkowicie w języku angielskim- byłoby to po prostu nienaturalne.

W dzisiejszej erze multitaskingu, czasami zapominamy, czym jest prawdziwe skupienie. Sama akcja serialu nie toczy się szybko, brak w niej lawiny efektów specjalnych, lecz jeśli naprawdę dobrze wczujesz się w fabułę - prawie każdy odcinek będzie trzymał w napięciu od początku do końca. Powiedziałam „prawie”, bo na kilka odcinków przed końcem, akcja zwalnia na tyle, że skupienie to można utracić, a nawet chwilami poczuć się lekko znużonym. Jednak od ósmego odcinka wszystko wraca na swoje tory, gdzie widzowie zazwyczaj nie mogą oderwać oczu od ekranu.

Na sam koniec warto dodać, że scenografia oraz kostiumy zostały wykonane na doskonałym poziomie. Całe otoczenie, piękna natura oraz przewijająca się przez cały serial autentyczność tylko pomagają wzbogacić treść emocjonalną i filozoficzną.

Podsumowując, „Szogun” to znakomita adaptacja klasyki oraz odświeżenie kultowego serialu z lat 80. Choć nie można jednoznacznie stwierdzić, czy będzie to najlepszy serial tego roku, z pewnością warto mu się przyjrzeć.

Tekst: Olena Shevchuk
Grafika: Paulina Stasiuk

‼️UWAGA KONKURS‼️

Razem z naszym Partnerem - Teatrem Studio przygotowaliśmy dla Was konkurs, w którym możecie wygrać aż 6 podwójnych zaproszeń na spektakl „KONIEC Z EDDYM”

🎭CO?: spektakl „KONIEC Z EDDYM”
🎭KIEDY?: 26 i 27 października, 19:30 (trzy podwójne zaproszenia na każdą z wymienionych dat)
🎭GDZIE?: Teatr Studio (Plac Defilad 1, Warszawa)

Co należy zrobić, aby wziąć udział w konkursie?

✔️zaobserwować nasz profil na Facebooku
✔️polubić post
✔️w komentarzu: oznaczyć znajomego, którego chcecie zabrać na spektakl i napisać którą datę wolicie
Należy spełnić WSZYSTKIE warunki, aby być branym pod uwagę!

📅 Wyniki już 25.10 (w komentarzach, zwycięzców prosimy o niezwłoczny kontakt w wiadomości prywatnej)!

Dossier spektaklu:
https://teatrstudio.pl/pl/teatr/wydarzenia/koniec-z-eddym/

Zanim on zbuntował się przeciwko światu swojego dzieciństwa, świat zbuntował się przeciwko niemu. Eddy Bellegueule (po polsku Eddy Pięknagęba), młody gej z robotniczej rodziny, doświadcza upokorzeń zarówno ze strony kolegów, jak i własnej rodziny. Fantazjuje o urodzeniu się gdzie indziej i ucieka od życia pełnego biedy i przemocy. Ale czy można uciec od swoich korzeni?

//grafika: Teatr Studio

‼️UWAGA KONKURS‼️

Razem z naszym Partnerem: Nowym Teatrem przygotowaliśmy dla Was konkurs, w którym możecie wygrać trzy podwójne zaproszenia na spektakl „She was a friend of someone else”

🎭CO?: spektakl „She was a friend of someone else”
🎭KIEDY?: 19 maja (godz. 17:00 i 19:00) oraz 20 maja (godz. 20) [jedno podwójne zaproszenie na każdą z wymienionych godzin]
🎭GDZIE?: Nowy Teatr (Antoniego Józefa Madalińskiego 10/16, 02-513 Warszawa)

Co należy zrobić, aby wziąć udział w konkursie?

✔️zaobserwować nasz profil na Facebooku
✔️polubić post
✔️w komentarzu: oznaczyć znajomego, którego chcecie zabrać na spektakl i napisać którą datę oraz godzinę wolicie
Należy spełnić WSZYSTKIE warunki, aby być branym pod uwagę!

📅 Wyniki już 13.05 (w komentarzach, zwycięzców prosimy o niezwłoczny kontakt w wiadomości prywatnej)!

Nie udało Ci się wygrać? Nic nie szkodzi, na stronie teatru dostępna jest jeszcze p**a biletów promocyjnych dla studentów na spektakl 20 maja w cenie 25 zł!

Dossier spektaklu:
https://nowyteatr.org/pl/kalendarz/she-was-a-friend-of-someone-else

Spektakl powstał w kraju, w którym kobiety mają ograniczony dostęp do zdrowia reprodukcyjnego, gdzie aborcja jest obecnie praktycznie nielegalna. Pomimo silnych protestów, kobiety są pozbawione praw.
Spektakl zainspirowało aktywistyczne działanie – pomysł, by kobiety bez lęku i wstydu publicznie opowiedziały o dokonaniu aborcji oraz by ten kolektywny akt rozpoczął zmianę prawa. Mogłaby to być historia sukcesu społecznego aktywizmu.
A jednak She was a friend of someone else jest historią o zbyt wielu możliwych początkach i niewielu zakończeniach, a także z wyczerpaną narratorką.
Spektakl bada połączenie pomiędzy wypaleniem, a aktywizmem: lęk, że prawa nie są dane raz na zawsze, a kiedy straci się czujność, mogą zostać unieważnione. Poprzez osobistą narrację, opisuje zaangażowanie kobiecego ruchu w Polsce.
Subtelna choreografia zanurza nas w życie kobiety, która zamiast protestować, postanawia zostać w łóżku, a w końcu ponownie decyduje się na czynną postawę i uczestnictwo.

//grafika: Nowy Teatr

‼️UWAGA KONKURS‼️

Razem z naszym Partnerem - Teatrem Studio przygotowaliśmy dla Was konkurs, w którym możecie wygrać aż cztery podwójne zaproszenia na spektakl “PIĘKNY POCZĄTEK”

🎭CO?: spektakl “PIĘKNY POCZĄTEK”
🎭KIEDY?: 27 i 28 kwietnia o 16:00 (dwa podwójne zaproszenia na każdą z dat)
🎭GDZIE?: Teatr Studio (Plac Defilad 1, 00-901 Warszawa)

Co należy zrobić, aby wziąć udział w konkursie?

✔️zaobserwować nasz profil na Facebooku
✔️polubić post
✔️w komentarzu: oznaczyć znajomego, którego chcecie zabrać ze sobą i napisać, którą datę wolicie

📅 Wyniki już w czwartek, 25.04 (w komentarzach, zwycięzców prosimy o niezwłoczny kontakt w wiadomości prywatnej)!

Dossier spektaklu:
https://teatrstudio.pl/pl/teatr/wydarzenia/piekny-poczatek/
O czym myśli kobieta, która choć widzi zbliżające się tornado, nie ucieka? Co widzi dziewczyna stojąca na skraju poręczy „niezatapialnego” statku? Czemu właśnie to ten mężczyzna został wybrany, by uratować świat? I czy kiedy przyłoży wiertło do asteroidy, poleci mu choć jedna łza?
Twórcy spektaklu przyglądają się wątkom z filmów takich jak „Armageddon”, „Titanic” „Twister” i „Interstellar”, które napędzają narracje katastroficzne. Filmy te wykorzystują suspens przed wydarzeniem, by opowiedzieć historie romansów, mezaliansów i bohaterstwa. „Piękny początek” to próba powołania obrazów niemożliwych i rozbijających stare konwencje, inspirowanych scenami, które mogły się wydarzyć poza kadrem i bez świadków. Fantazje i konfabulacje na temat tego, czego nie możemy zobaczyć przed końcem, pozwolą docenić twórczy potencjał katastrofy. To właśnie ona, rozumiana jako przewrót, może dać nowy, piękny początek.
Spektakl powstaje na podstawie aktorskich improwizacji oraz tekstu Darii Sobik.

//grafika: Teatr Studio

Gdzie klasyka miesza się z pop... - recenzja “Galore” Oklou

Oklou to pseudonim francuskiej artystki Marylou Mayniel. Urodzona w Poitiers na południu Francji, Mayniel zdobywała tam muzyczną edukację jako wiolinistka i pianistka (co dobrze słyszymy w jej kompozycjach, szczególnie w jej pierwszych EPs). Przez pierwsze 19 lat swojego życia artystka nie miała dostępu do internetu. Kiedy jednak otrzymała komputer z dostępem do sieci, zaczęła odkrywać muzykę elektroniczną. “Wspominam te pierwsze 3 lata jako czas bardzo intensywny, jakbym otworzyła małą skrzynię” - wspomina Mayniel dla niemieckiego Arte TRACKS.

“Galore” jest debiutem francuzki, pierwszym “pełnometrażowym” wydaniem. Technicznie rzecz biorąc, “Galore” nie jest albumem (chociaż Oklou niedawno ogłosiła prace nad takowym), a raczej składanką, jednak w dobie streamingu nie ma to większego znaczenia.

Brzmienie Oklou to mieszanka klasycznych kompozycji (miejscami bardzo barokowych wpływów), mainstreamowego popu i nowoczesnego designu dźwięków. Nie jest to dokładnie wizja popu PC Music (daleko jej do eksperymentów SOPHIE), jednakże jasno słychać jego wpływ. Produkcja "Galore" to głównie praca samej Mayniel, ale nie tylko. Znajdujemy tu także współpracę z takimi artystami jak: Casey MQ, GRADES, Sega Bodega, Zero Castigo i A.G. Cook. Co do wokali, Marylou używa autotune, jednak wcale się z tym nie kryje. "Używam autotune do pisania melodii. Umożliwia mi to łatwe śpiewanie, bez niego trudniej byłoby mi znaleźć interesujące mnie melodie". Osobiście zgadzam się z filozofią Mayniel. Sam projekt na tym nie cierpi, a tylko zyskuje. Musimy przestać bać się autotune'a i zacząć go traktować jako narzędzie, dzięki któremu możemy wyjść poza granice ludzkich możliwości i odkryć coś zupełnie nowego. "Galore" brzmi bardzo minimalistycznie, jak projekt DIY, bedroom production, co moim zdaniem pozwala na bardzo intymny kontakt z dziełem. Do tego przyczyniają się także przytłumione głosy i odgłosy nocy wplecione tu i ówdzie ("little one", "asturias", "i didn’t give up on you").

“Galore” jest nie tylko arcydziełem muzycznym, ale i pięknym dziełem lirycznym. Jest to medytacja nad poszukiwaniem siebie, dorastaniem oraz romantyczną miłością. Tytułowy track “galore”, to współczesne love story. Historia o poznawaniu się przez internet i o bliskości z drugą osobą za ekranem “Go online where it started, Somewhere I can be with you”. Ta relacja musiała przerodzić się w coś głębszego, podmiot liryczny jest wdzięczny za to jak się rozwinęła “If I knew at the time, I wouldn't change a line”.
W “nightime” Oklou posługuje się metaforą pasterza (kochanki), który czeka na swoją owcę (kochanka). Jego nieobecność może wynikać z kłótni, sprzeczki między kochankami “I don't mean to hurt you, But make you feel like you should know, That I've been waiting for you to come home”. “god’s chariots”, chyba najpop**arniejszy utwór ze składanki, jest o samotności, byciu z samym sobą. “I see the God's chariots, But we don't wanna kill a swan”, tu łabędź jest symbolem miłości, niewinności. Podmiot liryczny (“Goddes of a lonely night”) celuje w jeźdźca boskiego rydwanu, ale nie chce ugodzić ciągnącego go łabędzia. Poszukiwanie siebie chyba najlepiej obrazują tracki “unearth me” i “another night”. W pierwszym, podmiot liryczny czeka na kogoś kto dokopie się do jego prawdziwego “ja” “But just as the phoenix dies, I'll rebirth, now it's been a while that I wait, 'Til one shall unearth me”. Jednak chyba tą osobą możemy być my sami, co sugeruje Mayniel w teledysku. W “another night” artystka uspokaja słuchaczy, tłumaczy, że życie to wzloty i upadki, a my musimy zaakceptować obie sfery. “You can wait another night, It's okay to waste your time” - czasem musimy się zatrzymać…

Podsumowując, uważam, że Oklou stworzyła coś zupełnie oryginalnego. Zdołała odświeżyć muzykę klasyczną, unikając jej szufladkowania. Pomimo atmosferycznego brzmienia, widać odwagę w podejmowaniu decyzji stylistycznych. Uważam, że "Galore" przemawia do młodych osób, które poszukują swojej drogi (i wiem to z własnego doświadczenia). Oklou precyzyjnie oddaje uczucia, które towarzyszą tym osobom. Jeśli "Galore" to "tylko" mixtape, to sądzę, że możemy spodziewać się prawdziwych fanfarów przy nadchodzącym albumie.

Załączam link do wywiadu z którego czerpałem informacje oraz do wywiadu z Oliverem Coates, w którym opowiada więcej o tym jak widzimy muzykę klasyczną współcześnie.

https://youtu.be/m6scSDV2k8M?si=zN3T-nY_S8uo5xGp
https://youtu.be/js-gaA4FVQU?si=mkVAFOlB1n0xNjLF

Tekst i grafika: Kuba Wołosewicz