Montessori City

się zamknęło, ale relacje i przyjaźnie trwają. Spotykamy się nadal, uczymy się, pielęgnujemy bycie razem. Tylko teraz w innej rzeczywistości.

Jeśli wysłuchaliście już Opowieści o Wole i Domu, spróbujcie dawnymi metodami zrobić atrament - sprawdzone, działa!

Małe kulki przyczepione do liści dębowych...
Wyrośla czyli galasy, które możemy obserwować jesienią na opadłych liściach dębowych są tworzone przez błonkówki z rodziny Galasówkowatych, z rodzaju Galasówka/ Jagodnica (Cynips).
W Polsce do tego rodzaju należy pięć gatunków, w tym często spotykana galasówka dębianka zwana też jagodnicą jabłuszko (Cynips quercusfolii). Galasy wszystkich krajowych gatunków z tego rodzaju występują na dębach. Galasy w rzeczywistości to domy żerujących w środku larw, a kombinacja koloru zielonego, żółtego, czerwonego lub białego na galasach zmienia się w miarę ich rozwoju.
Ale po kolei...
Samica tego gatunku najpierw nakłuwa nerw młodego liścia dębowego i składa tam jajeczka. Wprowadzone substancje mutagenne powodują rozrost tkanki miękiszowej i obrastanie jajeczek, co obserwujemy, jako GALAS. Czerwiowate larwy
żerują wewnątrz pojedynczo. Późną jesienią lub nawet zimą wraz z liśćmi galasy opadają na ziemię. Po przepoczwarczeniu wylęgają się z nich samice, które po wyjściu z bezpiecznego lokum wędrują do nierozwiniętych pąków dębowych i tam
składają jaja ... (cały cykl rozwojowy jest dość skomplikowany i związany z przemianą pokoleń osobników).
GALASY DĘBOWE charakteryzują się bardzo dużą zawartością garbników. Są to szczególnie taniny i kwas galusowy. Przez wiele wieków wyciąg z galasów był używany do produkcji atramentu.
Zachęcamy do małego doświadczenia i wykonania ATRAMENTU GALASOWEGO.
To jest sprawdzony przepis, potrzebne będą:
1. przepołowione galasy z liści dębowych (obowiązkowy jesienny spacer terenowy)
2. etanol 70% do kupienia w aptece (może też być alkohol spożywczy 40%)
3. kilka zardzewiałych gwoździ lub śrubek (chodzi o tlenek żelaza pochodzący z rdzy)
4. mały słoik szklany
• Wykonanie – do słoika wrzuć i lekko rozgnieć garść galasów, dodaj 2-3 gwoździe (lub śrubki), wlej etanol. Po dwóch dniach sprawdź, czy ciecz zmieniła kolor.
• Wyjaśnienie - galasy zawierają garbnik, który po połączeniu z tlenkiem żelaza pochodzącym z rdzy tworzy czarne związki żelaza. Dzięki temu alkohol przybrał barwę granatową, prawie czarną. Podobnym sposobem wytwarzano atrament – inkaust już w średniowieczu. Atrament galasowy początkowo jest granatowy, jednak na papierze ciemnieje wskutek kontaktu z tlenem z powietrza. Taki atrament nadaje się do pisania jedynie piórem stalowym lub cienkim pędzelkiem, nie zaś nowoczesnym piórem wiecznym. Wykorzystano przepis na atrament z galasów dębowych z publikacji H. Będkowskiej et al. „Tego nie wiesz o drzewach” z 2012 r.
W komentarzu pod postem możecie zobaczyć efekt pisania tak otrzymanym atramentem.

10 lat temu odbyły się pierwsze w historii zajęcia w . Tak zaczęła się ta przygoda.

Dziś dobiega końca.

Jesteśmy w innym miejscu, w innym czasie. Młodzi ludzie, którzy wtedy z wypiekami na twarzy odkrywali tajemnice kosmosu, natury, cywilizacji,stawiali swoje pierwsze litery - już za chwilę będą zdawać maturę.
Stworzyliśmy przez tę dekadę wspaniałą, wspierającą się, wolną od rywalizacji, pełną współpracy społeczność rodzin.
Przeżyliśmy razem 4 przeprowadzki, niezliczoną ilość podróży, wspólnie sięgaliśmy gwiazd, tarzaliśmy się w błocie, doświadczaliśmy życia na wsi, wspinaliśmy się po skałach i pływaliśmy po morzach. Bywało łatwo, miło i przyjemnie; były też trudności, wyzwania i łzy.

Ta historia pozostawi ślad i będzie podążać dalej, z tymi, którym dane było jej doświadczyć lub obserwować. Wiem, że za kolejne 10 lat spotkamy się znów - każdy z nas będzie już innym człowiekiem, ale wciąż będziemy mieli ze sobą coś ważnego, coś wspólnego.

2025 w Academy to okazja do wcielenia się w strrraszliwe postacie. W tym roku badaliśmy z bardzo bliska te potwory, których nie widać, ale... istnieją! Jednokomórkowe glony, malusieńkie, ale wybuchające grzyby, oczliki, pantofelki, eugleny, a nawet... pałeczka dżumy, czyli czarna śmierć zawitały dziś do . Było przerażająco!

Dziś ostatni dzień nauki w Monte. Poza "normalną" matematyką i projektami, czytaliśmy "Jaśnie pan Pichon" Anny Czerwińskiej Rydel - fragmenty o rodzicach Fryderyka Chopina. Następnie w związku z nadchodzącym Dniem Zadusznym udaliśmy się na cmentarz na Powązki, by zapalić znicz rodzicom Chopina, a także Stanisławowi Moniuszce i Henrykowi Wieniawskiemu. Wspomnieliśmy też o Holoubku, bo go mijaliśmy, o Palecznym i o Piotrze Janowskim. Słuchaliśmy ich głosu, gry, napisanych utworów. Rozmawialiśmy o tym, po co zapalamy znicze i dlaczego warto zachować pamięć o tych, którzy odeszli, nawet jeśli ich nie znaliśmy.

W dzieciństwie Maria Montessori nie lubiła się uczyć.
Łatwo się rozpraszała, marzyła, organizowała małe przedstawienia dla koleżanek z klasy.
Szkoła pod koniec XIX wieku była sztywnym ogrodzeniem, w którym nie było miejsca na ciekawość.
A ona z natury była ciekawa – ale nie tego, co kazano jej poznawać.

Jednak w wieku czternastu lat coś się zmieniło.
Porzuciła teatr, wzięła do rąk książki i zaczęła się uczyć z taką determinacją,
że wszyscy byli zaskoczeni.
Najpierw chciała zostać inżynierem.
Później wybrała medycynę.
W Italii, która wówczas nie była krajem dla kobiet, Maria Montessori burzyła mur po murze.

W 1896 roku została jedną z pierwszych kobiet-lekarzy we Włoszech.
I to właśnie w oddziałach psychiatrycznych, wśród zapomnianych dzieci, nazywanych „nieuleczalnymi”,
odkryła prawdę prostą, ale rewolucyjną:
to nie one były problemem – problemem był świat wokół nich.
Wystarczyło dać im bodźce, zabawę, wolność.
Wystarczyło je wysłuchać.

Tak narodziła się jej metoda.
W 1907 roku, w ubogiej dzielnicy Rzymu, otworzyła pierwszy Dom Dziecka – Casa dei Bambini.
Usunęła twarde ławki, wstawiła małe meble, przyniosła materiały sensoryczne, światło i przestrzeń.
Dzieci mogły się poruszać, wybierać, dotykać, odkrywać.
Od tej pory to nie dziecko musiało dostosować się do szkoły,
ale szkoła do dziecka.

Z tego eksperymentu narodziła się rewolucja.
Albert Einstein, Thomas Edison, Mahatma Gandhi – wszyscy uznali ją za pionierkę.
Bo Montessori zmieniła nie tylko edukację – zmieniła samo pojęcie dzieciństwa.
W każdym dziecku widziała cały rozszerzający się wszechświat,
a w wolności – pierwszy krok do pokoju.

Podczas faszyzmu odmówiła podporządkowania swojej pedagogiki reżimowi.
Została ocenzurowana, a potem zmuszona do wygnania.
Ale nigdy nie przestała nauczać – nawet w czasie wojny.
Zmarła w 1952 roku, mając 81 lat.

Dziś tysiące szkół na świecie noszą jej imię i pracują według jej metody.
Jej dziedzictwo jest proste i głębokie:
edukacja to nie tresura, lecz szacunek.
I nawet dziewczynka, która kiedyś nie znosiła szkoły,
może zmienić sposób, w jaki uczy się cały świat.

📖 Podróż przez historię

🖼️ „Młodzieńczy portret przypisywany Marii Montessori”

Czwarta Wielka Opowieść, czyli Historia o Wole i Domu, w inspirującym klimacie Galerii Sztuki Starożytnej.

Academy jak zawsze uczestniczyło aktywnie w konferencji zorganizowanej przez Polskie Centrum Montessori.

w Academy jest codziennie. Czasem są jeszcze kwiaty i ciasteczka 🥰 ale to, co sprawia, że każdy dzień jest szczególny, to uśmiechy i spojrzenia pełne ciekawości, pełne skupienia twarze pochylone nad 'ważnymi rzeczami', pytania, które dorosłym nie przychodzą już do głowy i mnóstwo wspólnych, niezwykłych chwil.

Wczoraj Academy gościło na konferencji zorganizowanej specjalnie dla dzieci prze Giełdę Papierów Wartościowych GPW w Warszawie zatytułowanej . W ciekawy sposób można było dowiedzieć się o zarządzaniu finansami - o oszczędzaniu, inwestycjach, wyborach finansowych. Wiedza, która pójdzie z młodymi ludźmi przez całe ich życie. Bo Montessori to edukacja dla życia.

Codzienność w Academy jest spokojna, kolorowa, urozmaicona. Dbamy o to, żeby każdy miał swoją przestrzeń i swój czas. Pielęgnujemy wszechstronny rozwój w wolności i szacunku.
Chcesz zobaczyć naszą codzienność z bliska? Stać się częścią kameralnej społeczności? Zapraszamy!

https://www.montessoricityacademy.edu.pl/