Fundacja ALEKlasa - wspieramy edukację i rozwój dzieci w spektrum autyzmu

Dziś ważny dzień - Światowy Dzień Świadomości Zespołu Tourette’a 👍
Przyłączamy się do akcji - zachęcamy i Was :)

Tekst za Polskie Stowarzyszenie Syndrom Tourette'a:
💙 Drodzy Przyjaciele,
Dziś obchodzimy Światowy Dzień Świadomości Zespołu Tourette’a.
To ważny moment, żeby mówić głośniej o tikach, o zrozumieniu i o wsparciu dla osób, które żyją z zespołem Tourette’a na co dzień.

W tym roku zapraszamy Was do prostej, ale symbolicznej akcji:
📸 **Przymruż Oko dla Tourette’a / **
Jak możesz się włączyć?
👉 Zrób selfie z przymkniętym okiem – to symbol jednego z najczęstszych tików w zespole Tourette’a
👉 Opublikuj zdjęcie 7 czerwca w swoich social mediach
👉 Dodaj hashtagi: oraz
👉 Oznacz nasz profil: Polskie Stowarzyszenie Syndrom Tourette'a
Każde takie zdjęcie ma znaczenie.

Bo ta akcja to nie tylko gest wsparcia. To realny sposób, żeby:
💙 zwiększać świadomość i wiedzę o zespole Tourette'a
💙 pokazywać, że osoby z tikami nie są same
💙 zmieniać sposób, w jaki społeczeństwo patrzy na neuroróżnorodność
Dołącz do nas i przymruż oko dla Tourette’a. Razem możemy zrobić coś naprawdę ważnego.

A co, jeśli ADHD nie jest ani supermocą, ani codzienną walką o przetrwanie?

Ostatnio trafiłam na artykuły, które zwracały uwagę na to, jak platformy algorytmiczne zamieniły neuroróżnorodność w trend, rolki, podcasty i posty, które często sprowadzają ADHD do zabawnych scenek, chwytliwych haseł, czy zestawu kilku cech. W takim "komediowym" ujęciu ADHD bywa przedstawiane zbyt lekko, zbyt atrakcyjnie i zbyt prosto, jakby było głównie chaosem twórczym, myśleniem poza schematem, zapominaniem o kawie i działaniem na ostatnią chwilę.

W tych artykułach była też mowa o tej drugiej, "mniej fajnej stronie", w której ADHD staje się przede wszystkim cierpieniem, przeciążeniem i codzienną walką o podstawowe funkcjonowanie, jakby nie było w nim miejsca na nic poza wysiłkiem, frustracją i poczuciem, że życie kosztuje więcej niż innych.

A ja coraz częściej myślę, że prawda nie mieści się ani w jednej, ani w drugiej skrajności, tylko gdzieś pomiędzy, w tej mniej efektownej, mniej klikalnej, ale dużo bardziej uczciwej szarości.

Przecież ADHD nie wygląda tak samo u każdej osoby, nawet jeśli istnieją konkretne kryteria diagnostyczne, które pozwalają je rozpoznać i nazwać. To, z czym realnie mierzy się konkretny człowiek, zależy od nasilenia objawów, historii życia, środowiska, wsparcia, doświadczeń, relacji i tego, jak długo musiał funkcjonować bez zrozumienia, co tak właściwie się z nim dzieje.

Dla jednej osoby największym wyzwaniem będzie rozpoczynanie i kończenie zadań, dla innej regulacja emocji, dla kolejnej impulsywność, relacje, przeciążenie bodźcami albo poczucie chaosu, którego z zewnątrz często wcale nie widać.
I tak, ADHD potrafi realnie utrudniać życie, czasem bardzo konkretnie i dotkliwie, ale to nie znaczy, że każda osoba doświadcza go wyłącznie jako cierpienia, ponieważ w określonych warunkach, przy konkretnych zadaniach i w sprzyjającym środowisku pewne cechy związane z tym sposobem funkcjonowania mogą też realnie wspierać.

To nie jest romantyzowanie ADHD, ani udawanie, że trudności nie istnieją. To raczej próba zobaczenia całego obrazu, bez sprowadzania go do hasła „supermoc” i bez zamykania go wyłącznie w opowieści o dramacie.

Od zawsze powtarzam, że diagnoza ADHD powinna być początkiem pracy, a nie jej końcem. Takim początkiem drogi, by lepiej poznać i zrozumieć samego siebie. Nie kartą nietykalności, nie modną etykietą i nie prostym wyjaśnieniem wszystkiego, ale też nie wyrokiem, nie dowodem „zepsucia” i nie powodem do tego, żeby nieustannie tłumaczyć się ze swojego sposobu istnienia.

Diagnoza może być narzędziem, być może jednym z najważniejszych, bo kiedy zaczynasz rozumieć, jak działa Twój mózg, łatwiej przestać prowadzić wojnę ze sobą, a zamiast tego zacząć siebie obserwować, rozumieć i traktować z większą uważnością i nade wszystko, życzliwością. Możesz wtedy patrzeć na swoje trudności bez wstydu, ale też bez rezygnacji, możesz zauważać schematy, które wcześniej wydawały się osobistą porażką, szukać strategii, które naprawdę pasują do Ciebie i prosić o wsparcie nie dlatego, że „sobie nie radzisz”, ale dlatego, że coraz lepiej rozumiesz, czego potrzebujesz.

ADHD nie musi być ani supermocą, ani dramatem.
Co to w ogóle znaczy "romantyzowanie", kiedy ja tak naprawdę widzę wyśmiewanie z się z czyichś trudności....

To co mi dała moja własna diagnoza ADHD, to właśnie możliwość zobaczenia siebie wyraźniej, trochę bardziej szczegółowo. Dała mi także poczucie odpowiedzialności, by za tą wiedzą poszły realne działania i praca nad lepszym zrozumieniem siebie.
Nie sprowadzam swojej diagnozy ani do supermocy, ani do dramatu. Jestem po prostu wdzięczna za wiedzę i większą świadomość samej siebie. Czy bywa czasem w moim życiu super albo bardzo ciężko? Oczywiście, ale na pewno nie będę za wszystko "obwiniać" ADHD. Wszystko co się nam w życiu przydarza powinno być cenną lekcją, z której wyniesiemy doświadczenia, a praca nad sobą powinna być stała i niezmienna - niezależnie od tego czy mamy jakąś formalną diagnozę czy nie.

Izabela Hnidziuk-Machnica, Psycholog - ADHD, spektrum autyzmu

Przedwczoraj, czyli w poniedziałek 1 czerwca, zespół naszej fundacji miał zaszczyt uczestniczyć w seminarium inaugurującym projekt Ministerstwo Sprawiedliwości „Zrozumieć - pomóc. Neuroróżnorodność w czynnościach procesowych”, poświęcony dostępności wymiaru sprawiedliwości dla osób neuroróżnorodnych.

To niezwykle ważna inicjatywa, ponieważ dla wielu osób w spektrum autyzmu, z ADHD oraz niewidocznymi niepełnosprawnościami kontakt z sądem, prokuraturą czy policją może być źródłem ogromnego stresu, lęku i poczucia zagubienia.

Podczas spotkania bardzo mocno wybrzmiał głos osób samorzeczniczych, ekspertów, organizacji społecznych oraz przedstawicieli instytucji publicznych. Szczególnie cenne było podkreślenie, że dostępność to nie tylko przepisy i procedury, ale także sposób komunikacji, zrozumienie indywidualnych potrzeb oraz umiejętność stworzenia warunków, w których człowiek może czuć się bezpiecznie i zostać wysłuchany.

Jako Fundacja Aleklasa od lat podkreślamy, że prawdziwa dostępność zaczyna się od uważności na drugiego człowieka. Dlatego z ogromną nadzieją patrzymy na działania, które mają prowadzić do systemowych zmian i zwiększania świadomości na temat neuroróżnorodności w instytucjach publicznych.

Dziękujemy Ministerstwu Sprawiedliwości za zaproszenie oraz możliwość uczestniczenia w tym ważnym wydarzeniu i zabrania głosu ❤

Szczególne wyrazy uznania kierujemy do Osób Samorzeczniczych. To właśnie Wasze doświadczenie, wiedza i odwaga w dzieleniu się własną perspektywą są niezbędne do tworzenia rozwiązań, które naprawdę odpowiadają na potrzeby osób neuroróżnorodnych i ich rodzin. 💙
Szczególnie dziękujemy Jan Gawroński - Społeczny Zastępca Rzecznika Praw Dziecka za wspaniałe wystąpienie oraz Marcinowi Jabłońskiemu za cenne komentarze ❤

Zdjęcia Awin z Fundacja Autism Team oraz archiwum prywatne :)

Materiał i szczegóły projektu dostępne są na dedykowanej projektowi stronie internetowej - link w komentarzu 👇

Jan Gawroński - Społeczny Zastępca Rzecznika Praw Dziecka , Klub Świadomej Młodzieży przy Fundacji Autism Team, Autyzm po ludzku, Fundacja Probare Maciej w spektrum Fundacja Pro Aperte Rzecznik Praw Dziecka Monika Horna-Cieślak ℕ𝕖𝕦𝕣𝕠𝕒𝕥𝕪𝕡𝕠𝕨𝕒

Ruszyły zapisy na bezpłatne konsultacje z Izabela Hnidziuk-Machnica, Psycholog - ADHD, spektrum autyzmu NA CZERWIEC🙂
Nie zwlekajcie z zapisami, bo szybciutko uciekają 😉

Projekt „W spektrum faktów zamiast lęku” jest odpowiedzią na falę dezinformacji dotyczącej spektrum autyzmu, która w ostatnich miesiącach pojawiła się w przestrzeni publicznej – zarówno w mediach międzynarodowych, jak i w Polsce. Nieprawdziwe i niepoparte dowodami naukowymi teorie dotyczące rzekomych przyczyn autyzmu wywołały silny niepokój wśród rodziców i opiekunów dzieci w spektrum, prowadząc do narastania lęku, poczucia winy oraz dezorientacji, szczególnie wśród rodzin znajdujących się na wczesnym etapie po diagnozie lub tuż przed diagnozą.

Celem projektu jest zapewnienie szybkiego, dostępnego i rzetelnego wsparcia psychoedukacyjnego oraz psychologicznego, opartego na aktualnym stanie wiedzy naukowej i wieloletnim doświadczeniu zespołu Fundacji Aleklasa w pracy z rodzinami neuroróżnorodnymi. Projekt zakłada przeciwdziałanie dezinformacji poprzez uporządkowanie faktów, wyjaśnianie mechanizmów funkcjonowania spektrum autyzmu oraz wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa i sprawczości rodziców.

W ramach projektu realizowane są trzy komplementarne działania: 👉 Pierwszym z nich jest opracowanie i udostępnienie Pakietu Pierwszego Kroku, obejmującego broszurę edukacyjną, zestaw infografik oraz krótkie materiały wideo.
👉 Drugim elementem projektu są konsultacje pierwszego kontaktu online, skierowane do rodziców i opiekunów, którzy doświadczają lęku, poczucia winy lub przeciążenia informacyjnego.

👉 Trzecim działaniem są grupy wsparcia online dla rodziców dzieci w spektrum autyzmu.
ZAPISY na BEZPŁATNE grupy wsparcia oraz konsultacje psychologiczne:
https://fundacja-aleklasa.eu/projekt-spektrum-faktow.../
https://fundacja-aleklasa.bookero.pl/

👉 Projekt realizowany jest w formule online i dostępny bezpłatnie dla rodzin z całej Polski, w tym również z mniejszych miejscowości, gdzie dostęp do specjalistycznego wsparcia psychologicznego i psychoedukacyjnego bywa ograniczony. Materiały opracowane w ramach projektu pozostaną dostępne na stronie internetowej Fundacji Aleklasa także po jego zakończeniu, stanowiąc trwałe źródło rzetelnej wiedzy dla rodziców, specjalistów i osób zainteresowanych tematyką neuroróżnorodności.

👉 Projekt „W spektrum faktów zamiast lęku” opiera się na przekonaniu, że dostęp do sprawdzonych informacji, rzetelna psychoedukacja oraz możliwość rozmowy z innymi osobami w podobnej sytuacji mają realny wpływ na obniżenie poziomu lęku i przeciwdziałanie stygmatyzacji rodzin dzieci w spektrum autyzmu. Jego celem jest wzmacnianie rodziców poprzez wiedzę, wsparcie i poczucie bezpieczeństwa, szczególnie w momentach, w których są oni najbardziej narażeni na przeciążenie i dezinformację.

Dziękujemy za wsparcie:
Program Równych Praw
Fundacja Batorego
Federacja Funduszy Lokalnych w Polsce
Dotacja finansowana przez Komisję Europejską w ramach Programu Równych Praw realizowanego ze środków programu CERV finansowanego ze środków Komisji Europejskiej w ramach programu „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości” na lata 2021 – 2027 Finansowane z Unii Europejskiej


„Finansowane przez Unię Europejską. Przedstawione poglądy i opinie są wyłącznie poglądami autora (autorów) i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Unii Europejskiej lub Operatora – Fundacji im. Stefana Batorego. Ani Unia Europejska, ani Operator nie mogą ponosić za nie odpowiedzialności.”

Podczas "Spektrum autyzmu i ADHD - z uważnością przez całe życie", 24-25.05.2027 Warszawa po raz pierwszy będziemy gościć w Polsce wspaniały i wyjątkowy duet ekspertów Attwood & Garnett! 🥰
Mam nadzieję, że będziecie wtedy z nami!!! :) Szczegóły dotyczące całego wydarzenia już wkrótce!

Prof. Tony Attwood i dr. Michelle Garnett są uznawanymi na całym świecie ekspertami w dziedzinie spektrum autyzmu. Łącznie posiadają ponad 80 lat doświadczenia jako psychologowie kliniczni, autorzy, badacze i konsultanci. Ich wystąpienia są cenione za połączenie rzetelnej wiedzy naukowej z pasją, autentycznością oraz pełnym życzliwości i zrozumienia podejściem do osób w spektrum autyzmu.

Profesor Tony Attwood jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie specjalistów w temacie spektrum autyzmu. Jego kariera zawodowa obejmuje ponad pięć dekad pracy klinicznej, naukowej i edukacyjnej. Ukończył psychologię z wyróżnieniem na Uniwersytecie w Hull, uzyskał tytuł magistra psychologii klinicznej na Uniwersytecie Surrey oraz stopień doktora na Uniwersytecie Londyńskim. Obecnie pełni funkcję profesora afiliowanego (adjunct professor) na Griffith University w Queensland w Australii.

W 2019 roku, wspólnie z dr Michelle Garnett, założył Attwood & Garnett Events, mając główny cel, zwiększania świadomości i zrozumienia autyzmu. Ich wspólna wizja zakłada zmianę społecznej narracji dotyczącej autyzmu poprzez promowanie podejścia, które dostrzega i docenia mocne strony, talenty oraz wyjątkowe perspektywy osób autystycznych. Dzięki temu przyczyniają się do budowania bardziej inkluzywnego i akceptującego społeczeństwa.

Profesor Attwood jest autorem licznych publikacji poświęconych autyzmowi, a szczególną rozpoznawalność przyniosły mu prace dotyczące zespołu Aspergera, który obecnie jest częścią diagnozy spektrum autyzmu. Jego książka Zespół Aspergera. Kompletny przewodnik (Asperger’s Syndrome: A Guide for Parents and Professionals), opublikowana po raz pierwszy w 1998 roku, stała się światowym bestsellerem i została przetłumaczona na ponad 25 języków.

Przez 30 lat prowadził prywatną praktykę kliniczną, pomagając dzieciom, młodzieży i dorosłym w spektrum autyzmu oraz ich rodzinom. Ze względu na bardzo dużą liczbę osób oczekujących na konsultacje zakończył działalność kliniczną i obecnie poświęca większość swojego czasu działalności edukacyjnej, prowadząc szkolenia, warsztaty i wykłady na całym świecie.

Dr Michelle Garnett jest psycholożką kliniczną z ponad trzydziestoletnim doświadczeniem w pracy z osobami w spektrum autyzmu. W 2005 roku założyła specjalistyczną klinikę Minds & Hearts, zajmującą się diagnozą i wsparciem osób autystycznych, którą przez 14 lat prowadziła jako Dyrektor Kliniczna i Zarządzająca.

Poza wieloletnią praktyką kliniczną Michelle Garnett prowadzi działalność naukową, jest autorką książek oraz cenioną prelegentką. Jej badania naukowe publikowane w recenzowanych czasopismach przyczyniły się między innymi do lepszego rozumienia wczesnej identyfikacji autyzmu, specyfiki autyzmu u kobiet oraz zależności pomiędzy zdrowiem psychicznym a dobrostanem osób autystycznych.

Jest współautorką sześciu uznanych książek poświęconych autyzmowi. Szczególne znaczenie miała publikacja Spectrum Women: Walking to the Beat of Autism (2018), napisana wspólnie z Barb Cook, która stała się jedną z najważniejszych książek opisujących doświadczenia kobiet w spektrum autyzmu. Jej nowsze publikacje, Having Fun with Feelings on the Autism Spectrum oraz Ten Steps to Reducing Your Child’s Anxiety on the Autism Spectrum, dostarczają rodzicom praktycznych wskazówek dotyczących wspierania dzieci autystycznych.

Dr Garnett jest regularnie zapraszana jako prelegentka na konferencje naukowe oraz prowadzi warsztaty, szkolenia i seminaria dotyczące autyzmu w Australii, Wielkiej Brytanii i wielu krajach Europy. Współpracuje z uniwersytetami, organizacjami zajmującymi się autyzmem oraz instytucjami publicznymi i pozarządowymi, dzięki czemu jest uznawana za jedną z najbardziej wpływowych współczesnych ekspertek w dziedzinie autyzmu.
Michelle jest osobą autystyczną i ma ADHD. Zarówno autyzm, jak i ADHD zostały u niej rozpoznane dopiero w wieku dorosłym. To osobiste doświadczenie wnosi do jej pracy wyjątkową perspektywę, łącząc wiedzę naukową, doświadczenie kliniczne oraz własne przeżycia związane z neuroróżnorodnością.

Wydarzenie współorganizujemy z Fundacja EduMind-Uważność w edukacji, a partnerem strategicznym jest Uniwersytet WSB Merito Warszawa - wcześniej Wyższa Szkoła Bankowa ❤❤❤

Czasem rodzice przychodzą do nas po diagnozę dla swojego dziecka i dopiero podczas całego procesu zaczynają rozumieć również siebie, dostrzegają coś co przez lata im umykało lub może nie do końca u siebie rozumieli.

„Ja też taka byłam.”
„Zawsze czułem, że funkcjonuję trochę inaczej.”
„Dopiero teraz wiele rzeczy zaczyna mieć sens.”

Takie zdania słyszymy bardzo często, również w czasie konsultacji rodzicielskich, szkoleń, czy grup wsparcia, które prowadzimy.
Diagnoza dziecka bywa momentem, w którym dorośli po raz pierwszy zaczynają patrzeć na własne doświadczenia z innej perspektywy, na lata przeciążenia, trudności społecznych, chaosu organizacyjnego, maskowania emocji czy poczucia, że codzienne funkcjonowanie wymaga ogromnego wysiłku.

I właśnie dlatego coraz częściej prowadzimy diagnozy nie tylko dzieci i młodzieży, ale właśnie dorosłych.

W Fundacji Aleklasa prowadzimy kompleksowe diagnozy ASD i ADHD, pracując w oparciu o standaryzowane narzędzia diagnostyczne, w tym ADOS-2, ale przede wszystkim z uważnością na człowieka i jego doświadczenia.

📍 Warszawa
Link do konsultacji i diagnozy znajdziecie w pierwszym komentarzu 🩵

Bardzo ważny głos - osoby działające społecznie bardzo chętnie są eksploatowane przez system. Wiemy, ktoś zaraz powie - "nikt im przecież nie kazał tego robić, więc czemu się teraz nad sobą użalają!"
Ano nie kazał.
Robimy to dlatego, że czujemy potrzebę pomagania innym, dostrzegamy niesprawiedliwość. Społeczników wyróżnia ogromna empatia i wrażliwość na cierpienie drugiego człowieka. Jednak tak bardzo jak całym / całą sobą pomagają innym, angażują w to wszystkie emocje, ale i czas oraz pieniądze, jeszcze szybciej i to z ogromnym impetem uświadamiają sobie w pewnym momencie, że system ich wykorzystał... Czujemy się wtedy głupio i bezsilnie, wręcz naiwnie, zwłaszcza gdy taki społecznik usłyszy lub przeczyta, że źle pomaga, że nie tak jak trzeba, że to nie jest realna pomoc, bo realna pomoc to .... - tu możecie dopisać wedle uznania.
Dziękujemy za ten głoś Zaniczka ❤

"Jestem na emeryturze aktywistycznej. Co to oznacza?
Oznacza to, że do projektów społecznych przestałam dokładać swoją energię, swój czas, a przede wszystkim swoje pieniądze. Czyli koszty paliwa, urlopu w pracy, asystentki bądź urlopu mojego męża. Bo tak, w tym kraju żeby popracować za darmo, trzeba najpierw za ten przywilej solidnie zapłacić.
Tak właśnie wygląda aktywizm w Polsce. Oddajesz zasoby psychiczne, osobowościowe i finansowe, a w zamian dostajesz ciepłe „dziękujemy, jesteś wspaniała” i fakturę za paliwo, którą pokrywasz sama.
Zapewne usłyszę teraz, że Orłowskiej woda sodowa uderzyła do głowy, bo nie chce już pracować społecznie. Niewdzięcznica. Tyle dobrego dla niej zrobiono, a ona o pieniądzach.
Więc tak, chcę działać. Tylko nie zamierzam już do tego dopłacać. Wiem, rewolucyjne podejście.
I jeszcze jedno, bo to się przewija nagminnie. Jeśli kogoś stać na grafika, na kampanię, na obsługę marketingową i całą tę błyszczącą oprawę, to znaczy, że stać go również na specjalistów i aktywistów, których do tej kampanii zaprasza. Eksperci od niepełnosprawności nie są darmowym dodatkiem do budżetu, który w całości poszedł na ładne plansze."

Jestem na emeryturze aktywistycznej. Co to oznacza?

Oznacza to, że do projektów społecznych przestałam dokładać swoją energię, swój czas, a przede wszystkim swoje pieniądze. Czyli koszty paliwa, urlopu w pracy, asystentki bądź urlopu mojego męża. Bo tak, w tym kraju żeby popracować za darmo, trzeba najpierw za ten przywilej solidnie zapłacić.

Tak właśnie wygląda aktywizm w Polsce. Oddajesz zasoby psychiczne, osobowościowe i finansowe, a w zamian dostajesz ciepłe „dziękujemy, jesteś wspaniała” i fakturę za paliwo, którą pokrywasz sama.

Zapewne usłyszę teraz, że Orłowskiej woda sodowa uderzyła do głowy, bo nie chce już pracować społecznie. Niewdzięcznica. Tyle dobrego dla niej zrobiono, a ona o pieniądzach.

Więc tak, chcę działać. Tylko nie zamierzam już do tego dopłacać. Wiem, rewolucyjne podejście.

I jeszcze jedno, bo to się przewija nagminnie. Jeśli kogoś stać na grafika, na kampanię, na obsługę marketingową i całą tę błyszczącą oprawę, to znaczy, że stać go również na specjalistów i aktywistów, których do tej kampanii zaprasza. Eksperci od niepełnosprawności nie są darmowym dodatkiem do budżetu, który w całości poszedł na ładne plansze.

A skoro już o ładnych rzeczach mowa: zdjęcia robiła cudowna Magdalena Franczuk, którą bardzo polecam, zobaczcie jaka łagodność ze mnie wydobyła.

Zawodowo pracuję jako psycholog w Poradni Dobry Czas oraz w Poradni Zdrowia Psychicznego Online. Wszelkie płatne współprace nadal mile widziane.

Takiej okazji od Aspiracje.com.pl - autyzm na koszulkach z okazji Dnia Mamy nie można przeoczyć 🤩🥳🥰
"Wystarczająco dobra mama osoby autystycznej" poleca się w super cenie ;)

p.s.
po prostu znamy i polecamy ;)

Z okazji naszego matczynego ✅ święta mamy dla Was niespodziewankę! 😍😎🤩
Takie hasło zawsze dodaje 50 */. do samopoczucia! 🥰
A już na pewno ▶️ zmniejsza impuls osób obcych do komentowania naszych kompetencji rodzicielskich w trudniejszych chwilach i ⏩️ mocno ogranicza stwierdzenia nawiązujące do bezstresowego wychowania bądź argumentów, jakoby kiedyś pasek eliminował "niegrzeczne" zachowania... 😬
Znamy? Aż za bardzo... 🙄
Lubimy? No raczej byśmy w kosmos wysłały... 🚀
Możemy sobie pomóc? Warto sprawdzić 😇
WYSTARCZAJĄCO DOBRA MAMA OSOBY AUTYSTYCZNEJ poleca się w komentarzu!

"Diagnoza - nie wyrok, lecz mapa".

Diagnoza spektrum autyzmu jest dla większości rodzin jednym z najbardziej przełomowych i emocjonalnie złożonych wydarzeń w życiu. Może być równocześnie źródłem głębokiego lęku i paradoksalnie - ulgi: nareszcie można nazwać to, co było niejasne. Dr Ewa Urbanowicz, psychiatra
dziecięca, ujmuje to trafnie: „Zacznijmy traktować diagnozę spektrum autyzmu jako formę profilaktyki i dbania o dobrostan dziecka”. Diagnoza nie tworzy autyzmu - ona go nazywa, otwierając dostęp do informacji, wsparcia i narzędzi.

Diagnoza ASD wymaga interdyscyplinarnego zespołu specjalistów:
szczegółowej obserwacji, wywiadu oraz standaryzowanych narzędzi takich jak ADOS-2 i ADI-R. Narzędzia te mają jednak istotne ograniczenia - szczególnie wobec dziewcząt i kobiet, których autystyczne wzorce są subtelniejsze. Również współwystępujące stany - ADHD, PTSD, wysoki lęk,
selektywny mutyzm - mogą wpływać na obraz kliniczny i prowadzić do fałszywie ujemnych wyników.

Rodzice, którzy aktywnie korzystają z form wsparcia po diagnozie, rzadziej doświadczają wypalenia rodzicielskiego i wyżej oceniają jakość swojego rodzicielstwa ❤🥰❤

Projekt "W spektrum faktów, zamiast lęku".
Dziękujemy za wsparcie:
Program Równych Praw
Fundacja Batorego
Federacja Funduszy Lokalnych w Polsce
👉 Dotacja finansowana przez Komisję Europejską w ramach Programu Równych Praw realizowanego ze środków programu CERV finansowanego ze środków Komisji Europejskiej w ramach programu „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości” na lata 2021 – 2027
Finansowane z Unii Europejskiej


„Finansowane przez Unię Europejską. Przedstawione poglądy i opinie są wyłącznie poglądami autora (autorów) i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Unii Europejskiej lub Operatora – Fundacji im. Stefana Batorego. Ani Unia Europejska, ani Operator nie mogą ponosić za nie odpowiedzialności.

Przeczytałam dziś artykuł o związkach z osobami z ADHD i choć rozumiem, że jego intencją prawdopodobnie było pokazanie trudności, z jakimi mierzą się pary, to podczas lektury coraz bardziej miałam poczucie, że cała narracja została zbudowana w bardzo uproszczony i niebezpiecznie jednostronny sposób.
Od pierwszych akapitów wyraźnie było czuć podział na osobę „radzącą sobie”, odpowiedzialną i przeciążoną oraz na osobę z ADHD, która staje się źródłem chaosu, frustracji i problemów wymagających opanowania. Nawet jeśli autor zaznacza, że ADHD nie wynika ze złej woli, to sposób prowadzenia całej narracji sprawia, że osoba z ADHD bardzo szybko zostaje sprowadzona do roli „tej trudniejszej” w związku i powodem problemów.
A przecież relacje nigdy nie działają w tak prosty, zero-jedynkowy sposób. NIGDY.
Sama mam ADHD. Jestem w związku. Znam wiele osób neuroróżnorodnych, które tworzą relacje, czasem bardzo dobre, czasem przeżywające kryzysy, czasem wymagające ogromnej pracy - czyli dokładnie tak samo jak w związkach osób neurotypowych. I naprawdę bardzo daleko mi do myślenia, że można uczciwie opisywać dynamikę relacji wyłącznie z perspektywy partnera, który „musi wytrzymać z osobą z ADHD”.
Bo osoby z ADHD również bywają zmęczone, przeciążone, sfrustrowane i samotne w relacji. One także często mają poczucie, że ciągle zawodzą, że są „za bardzo”, „zbyt emocjonalne”, że znowu nie spełniły czyichś oczekiwań albo nie sprostały codzienności w sposób, którego wymaga od nich otoczenie.
Bardzo często osoby z ADHD przez całe życie uczą się funkcjonować w świecie, który nie jest zbudowany pod ich sposób przetwarzania świata. Uczą się maskowania, kontroli emocji, pilnowania siebie, kompensowania trudności, a jednocześnie nieustannie słyszą, że są „niewystarczające” albo „męczące”.
Dlatego kiedy w artykułach o relacjach pojawia się narracja sugerująca, że tylko osoba z ADHD jest źródłem problemów, a druga pełni rolę ratownika albo ofiary sytuacji, rodzi to we mnie ogromny opór,.
Diagnoza, czy to ADHD, czy spektrum autyzmu, nigdy nie powinna służyć do obwiniania człowieka za wszystko, co dzieje się w relacji. Jeśli diagnoza staje się argumentem używanym przeciwko drugiej osobie, narzędziem odbierania jej wiarygodności, podważania emocji albo tłumaczenia każdej trudności jej neuroróżnorodnością, to przestaje być wsparciem i zaczyna stawać się formą przemocy.
Bo przecież żaden związek nie jest prosty. Każdy wymaga pracy, rozmowy, uczenia się siebie nawzajem, własnych ograniczeń, sposobów regulacji emocji i komunikowania potrzeb. Każdy człowiek wnosi do relacji swoje doświadczenia, mechanizmy obronne, lęki i trudności, niezależnie od tego, czy ma ADHD, ASD, depresję, wysoki poziom lęku czy żadnej formalnej diagnozy.
Relacja nie polega przecież na tym, że jedna osoba ma „naprawić” drugą albo nauczyć się ją „obsługiwać”. Zdrowy związek opiera się na wzajemnym poznawaniu siebie, budowaniu komunikacji i szukaniu takich rozwiązań, które uwzględniają potrzeby obu stron. Czasem oznacza to większą strukturę, czasem więcej elastyczności, czasem uczenie się regulowania konfliktów, a czasem po prostu przyjęcie do wiadomości, że druga osoba doświadcza świata inaczej niż my.
Mam też poczucie, że media bardzo lubią budować proste historie, bo łatwo się je sprzedaje i łatwo wywołują emocje. „Partner osoby z ADHD” jako cierpiący bohater i „osoba z ADHD” jako źródło chaosu to narracja bardzo chwytliwa, ale jednocześnie bardzo krzywdząca i spłycająca rzeczywistość.
Neuroróżnorodność nie działa w tak prosty sposób. Ludzie nie działają w tak prosty sposób. I może właśnie dlatego zamiast szukać winnego, warto rozmawiać o wzajemnym rozumieniu, komunikacji, granicach oraz szacunku dla tego, że każdy człowiek niezależnie od diagnozy ma prawo do swoich trudności, emocji i potrzeb.
W związku jesteśmy razem, by się siebie uczyć, by się wspierać, kochać i szanować. Prawda?

Izabela Hnidziuk-Machnica, Psycholog - ADHD, spektrum autyzmu