Niepubliczne Przedszkole GUCIO

Wraz z Nowym Rokiem
I od łez mokrym okiem,
Po wielu rozterkach i ciężkich debatach,
Żegnamy się z Wami po dziewięciu latach.
Z bólem serca zamykamy naszą rodzinną firemkę małą,
Będziemy miło wspominać tę długą chwilę wspaniałą,
Kiedy mogłyśmy poznać Wasze pociechy
I dać im od nas trochę uciechy,
Gdy w nasze progi zawitały
I co dzień u nas nauki pobierały.
Każde dziecko zostanie w naszych serduszkach
I będziemy je wspominać, leżąc na poduszkach,
Gdy do snu głowy przyłożymy -
Z pewnością nie raz sobie o Was przyśnimy.
Życzymy Wam życia szczęśliwego,
A my chwilę odpoczniemy od wszystkiego.
I zawsze będzie nam miło ogromnie,
Gdy i Wy pomyślicie o "Guciu" - prosimy nieskromnie -
I będzie Wam na duszy przyjemnie,
A może podeślecie jakieś zdjęcie do mnie?
Właśnie dzisiaj się z Wami żegnamy
I mocno do serca Was przytulamy…

Święta Narodzenia Bożego
Niech przyniosą każdemu coś miłego.
Niech je śnieg oprószy biały,
A dzieci pierwszej Gwiazdki wyczekiwały.
Niech nie dopada nas śnieżna zawieja,
A na lepsze jutro będzie w nas nadzieja.
Miejmy też czas na rodzinne spotkania
I cieszmy się sylwestrową chwilą imprezowania.

Do Świąt przygotowania już za nami,
Teraz możemy cieszyć się Świętami.

Na szczęście Mikołaj do nas przyjechał
I wcale tak prędko do innych nie odjechał.
To chyba przez ciasteczka specjalnie dla niego robione
Przeżyliśmy chwile iście wymarzone.
Była radość wielka i śpiewanie,
Każdy przysiadł na Mikołaja kolanie.
I teraz ma pamiątkę zdjęciową,
Do podziwiania w sam raz gotową.

Na angielskim wchodzą słowa do głowy,
Nawet, gdy jest to wyraz zupełnie nowy.
Bo podczas zabaw i gier fajowych
Rozwijają się zdolności półkul mózgowych.

Koperty złożone,
Listy do Świętego Mikołaja włożone.
Teraz czekamy na Siwobrodego,
Czy przyjdzie do przedszkola naszego.

Gdy z wacianych chmurek poleciał deszczyk,
To aż przeszedł nas niezły deszczyk.
Za to jakie u nas wyrosły grzybki plastelinowe –
Są to prace iście wyjątkowe.
Zajęliśmy się też warzywkami –
Na marchewkach sznurowymi oplatankami.
Były także gry w zgadywanie –
Kto jakie warzywne nosi ubranie.
Ławeczkę wykorzystaliśmy nie do siedzenia,
Lecz do pod nią przechodzenia
I skakania przez nią w boki,
Ależ były to przeskoki.

Tańce – to fajna sprawa,
A jakaż przy tym jest zabawa.
Gry, przysiady i podskoki,
Do przodu, do tyłu i kroki w boki.

Zapomniał, gdzie mieszka Koziołek,
Który pieszczotliwie zwie się Matołek.
Wędrował on po Polsce całej
I w ogóle nie miał pamięci doskonałej.
Do Łazienek Matołek zawitał raz
I pomyślał, że na kąpiel jest to idealny czas.
Lecz to okazały się być Łazienki Królewskie,
Takie to miał przygody warszawskie.
Więc ruszył Koziołek w dalszą drogę,
Przeskakując sobie z nogi na nogę.
Wtem Smoka przestraszył się przeogromnie,
Lecz ten siedział sobie spokojnie.
Po próbach nauki ogniem ziania,
Matołek w Krakowie miał dosyć czekania.
Więc poszedł naprzód przed siebie -
Marząc, by w końcu być już u siebie -
I marcinkowskie poczuł rogale,
Których zapach znał doskonale.
Okazało się, że tu brat czeka na Koziołka…
Taka to była wyprawa Matołka…