Klinika Reiki

Jednym z najpiękniejszych pojęć w terapii czaszkowo-krzyżowej w podejściu biodynamicznym jest linia środka. To nie jest struktura, którą można zobaczyć podczas badania obrazowego. To doświadczenie, które można poczuć – zarówno jako terapeuta, jak i osoba leżąca na stole.
Dla mnie linia środka jest osią życia. Jest punktem odniesienia, wokół którego organizuje się całe ciało. To wewnętrzna stabilność, która istnieje niezależnie od napięć, bólu, stresu czy emocjonalnego chaosu. Nawet wtedy, gdy człowiek czuje się zagubiony, organizm nie traci pamięci o swoim naturalnym porządku.
Podczas terapii nie próbuję naprawiać ciała. Nie zmuszam go do zmian. Moją rolą jest stworzenie takich warunków, aby organizm mógł ponownie odnaleźć kontakt z własnym środkiem. Gdy to się dzieje, często obserwuję, jak napięcia zaczynają ustępować bez wysiłku. Tkanki miękną, oddech pogłębia się, a układ nerwowy przechodzi z trybu czuwania do stanu bezpieczeństwa.

W embriologii linia środka pojawia się bardzo wcześnie. To wokół niej rozwijają się najważniejsze struktury organizmu – mózg, rdzeń kręgowy, kręgosłup i narządy wewnętrzne. Można powiedzieć, że od pierwszych chwil naszego istnienia jest ona osią, według której organizuje się całe życie.
W biodynamice wierzymy, że ta pierwotna organizacja nigdy nie znika. Może zostać przysłonięta przez urazy, przewlekły stres, przeciążenia czy trudne doświadczenia, ale nadal jest obecna. Ciało pamięta drogę do równowagi.
Podczas sesji tak wiele uwagi poświęcam słuchaniu. Nie szukam wyłącznie miejsc napięcia. Słucham również tego, co w organizmie jest zdrowe, uporządkowane i żywe. To właśnie zdrowie staje się przewodnikiem procesu terapeutycznego.
Kiedy człowiek odzyskuje kontakt z osią środka, często zmienia się nie tylko jego ciało. Pojawia się większy spokój, jasność myślenia, poczucie zakorzenienia i wewnętrznej stabilności. Łatwiej podejmować decyzje, łatwiej oddychać i po prostu być.
Coraz częściej odnoszę wrażenie, że współczesny świat nieustannie wyciąga nas na zewnątrz – do nadmiaru bodźców, obowiązków i informacji. Środek przypomina natomiast, że najważniejszy punkt odniesienia znajduje się wewnątrz nas. Nie trzeba go tworzyć. Trzeba jedynie na nowo go odnaleźć.
Dlatego tak cenię biodynamiczną terapię czaszkowo-krzyżową. Uczy ona zaufania do mądrości organizmu. Pokazuje, że zdrowie nie jest czymś, co terapeuta daje drugiemu człowiekowi. Zdrowie już w nim jest, a ja jedynie towarzyszę i świadkuje procesowi który zachodzi.

Od wielu lat fascynuje mnie symbol mandali. Nie tylko dlatego, że jest piękny, ale dlatego, że przypomina mi coś bardzo ważnego – życie nie biegnie po prostej linii. Życie porusza się po okręgu.

Kilka dni temu, spacerując po Volterze w Toskanii, po raz kolejny pomyślałam o tym, jak dawne cywilizacje patrzyły na świat. To właśnie tutaj, w sercu dawnej Etrurii, przez wieki żyli Etruskowie – lud niezwykle tajemniczy, który do dziś fascynuje historyków. Im więcej czytam o ich kulturze, tym bardziej mam wrażenie, że żyli w znacznie większej zgodzie z rytmem natury niż współczesny człowiek.

Etruskowie pozostawili po sobie niezwykłe nekropolie, które bardziej przypominają miasta dla zmarłych niż cmentarze. W ich sztuce i wierzeniach śmierć nie jawi się jako ostateczny koniec, lecz jako przejście do kolejnego etapu istnienia. Nie wiemy dokładnie, w co wierzyli, bo wiele tajemnic ich cywilizacji zaginęło wraz z czasem. Być może właśnie dlatego ich historia tak bardzo pobudza wyobraźnię.

Patrząc na wzgórza Toskanii, na stare cyprysy i kamienie pamiętające tysiące lat, pomyślałam, że człowiek od zawsze próbował zrozumieć ten sam fenomen – dlaczego wszystko w naturze nieustannie powraca.

Wystarczy uważnie się rozejrzeć. Wiosna zawsze ustępuje miejsca latu, po lecie przychodzi jesień, a po zimie znów rodzi się nowe życie. Każdego dnia słońce wschodzi i zachodzi. Księżyc przechodzi swoje fazy. Nasze ciało również żyje w rytmie cykli – rodzimy się, dojrzewamy, starzejemy się i odchodzimy.

Myślę, że właśnie z tej obserwacji narodziła się idea czasu kolistego. Każdy koniec jest jednocześnie początkiem. To, co przemija, robi miejsce temu, co dopiero ma się narodzić.

Dlatego tak bliska jest mi również idea reinkarnacji. Nie dlatego, że chcę kogokolwiek do niej przekonywać, ale dlatego, że daje mi poczucie głębokiego sensu. Jest obecna w wielu tradycjach duchowych i mówi o tym, że dusza nieustannie dojrzewa, ucząc się poprzez kolejne doświadczenia. Każde życie może być kolejnym kręgiem tej samej mandali.

Nawet jeśli ktoś patrzy na świat inaczej, trudno nie zauważyć, że w ciągu jednego życia przechodzimy przez wiele symbolicznych narodzin i śmierci. Żegnamy stare wersje siebie, uczymy się, kochamy, tracimy, zaczynamy od nowa. I może właśnie na tym polega najgłębszy sens życia – na odwadze, by nie bać się kolejnych cykli.

Im jestem starsza, tym bardziej ufam naturze. Ona nie zna pośpiechu, a mimo to wszystko wydarza się we właściwym czasie. Mandala przypomina mi o tej prostej prawdzie. Że życie nie jest prostą drogą od punktu A do punktu B. Jest kręgiem. Nieustannym ruchem, przemianą i powracaniem do źródła.

Współczesna kultura zachęca do nieustannego zwiększania tempa życia. Więcej obowiązków, więcej bodźców, więcej informacji i więcej rzeczy. Łatwo uwierzyć, że szczęście znajduje się tuż za kolejnym osiągnięciem lub zakupem. Tymczasem coraz więcej badań z psychologii, neuronauki i medycyny wskazuje na coś zupełnie przeciwnego – prostsze życie często sprzyja lepszemu zdrowiu, większemu poczuciu spełnienia i trwałemu dobrostanowi.

Ludzki mózg ma ograniczoną zdolność przetwarzania informacji. Każda decyzja, każdy bodziec i każda niedokończona sprawa angażują zasoby uwagi. Im większy chaos wokół nas, tym więcej energii zużywamy na samo radzenie sobie z nadmiarem. Badania pokazują, że przeciążenie poznawcze zwiększa poziom stresu, pogarsza koncentrację i utrudnia podejmowanie rozsądnych decyzji.

Prostota nie oznacza rezygnacji z ambicji ani ucieczki od świata. Oznacza świadomy wybór tego, co naprawdę ma wartość. To umiejętność odróżniania tego, co ważne, od tego, co jedynie pilne lub głośne.

Badania prowadzone przez profesora Martina Seligmana, twórcę psychologii pozytywnej, pokazują, że trwałe poczucie szczęścia znacznie bardziej zależy od jakości relacji, poczucia sensu, wdzięczności i zaangażowania niż od poziomu konsumpcji. Podobne wnioski płyną z trwającego od ponad 85 lat Harvard Study of Adult Development – jednego z najdłuższych badań nad ludzkim życiem. Najsilniejszym czynnikiem wpływającym na zdrowie i długowieczność okazały się dobre, bliskie relacje z innymi ludźmi, a nie status materialny czy zawodowy.

Naukowcy opisują również zjawisko adaptacji hedonistycznej. Oznacza ono, że bardzo szybko przyzwyczajamy się do nowych dóbr i osiągnięć. To, co początkowo daje radość, po pewnym czasie staje się normą. W efekcie ciągle pragniemy więcej, choć poziom szczęścia nie rośnie proporcjonalnie.

Proste życie sprzyja także zdrowiu fizycznemu. Wolniejsze tempo dnia, regularny odpoczynek, kontakt z naturą, odpowiednia ilość snu i świadomy oddech wspierają układ nerwowy. Gdy organizm czuje się bezpiecznie, łatwiej przechodzi z trybu ciągłej mobilizacji do stanu regeneracji. To właśnie wtedy zachodzą procesy naprawcze, poprawia się odporność i równowaga hormonalna.

Coraz więcej badań nad uważnością pokazuje, że chwile świadomej obecności zmniejszają poziom stresu oraz poprawiają koncentrację i regulację emocji. Prostota tworzy przestrzeń na takie doświadczenia. Pozwala zauważyć smak posiłku, oddech, rozmowę z bliską osobą czy ciszę, której często brakuje we współczesnym świecie.

Prostota jest także formą wolności. Im mniej jesteśmy uzależnieni od ciągłego posiadania, porównywania się i udowadniania swojej wartości, tym więcej energii pozostaje na to, co naprawdę buduje życie – zdrowie, relacje, rozwój i wewnętrzny spokój.

Paradoks współczesności polega na tym, że człowiek często szuka szczęścia przez dodawanie kolejnych rzeczy do swojego życia. Tymczasem nauka coraz częściej pokazuje, że równie ważna jest umiejętność odejmowania. Mniej pośpiechu. Mniej hałasu. Mniej nadmiaru. Więcej obecności, prostoty i świadomych wyborów.

Być może prawdziwe bogactwo nie polega na tym, ile posiadamy, lecz na tym, jak niewiele potrzebujemy, aby czuć się dobrze. Prostota nie zubaża życia – ona odsłania to, co było w nim najcenniejsze od zawsze.Artykuł opiera się na wnioskach z badań m.in. Harvard Study of Adult Development, prac Martina Seligmana z zakresu psychologii pozytywnej, badań nad adaptacją hedoniczną (Brickman i Campbell) oraz badań nad uważnością prowadzonych m.in. przez Jona Kabat-Zinna.

Im dłużej pracuję z ludźmi, tym mocniej utwierdzam się w przekonaniu, że największa wartość nie kryje się w tym, co nowe, lecz w tym, co prawdziwe.

Świat nieustannie zachęca nas do szukania kolejnych metod, coraz silniejszych bodźców i coraz bardziej spektakularnych doświadczeń. Tymczasem prawdziwa droga duchowa prowadzi w przeciwnym kierunku – ku prostocie.

To właśnie dlatego od lat pozostaję wierna tradycyjnemu japońskiemu Reiki.

Nie postrzegam Reiki jako zbioru technik ani sposobu na osiąganie niezwykłych stanów. Widzę w nim przede wszystkim drogę praktyki. Drogę, która uczy obecności, cierpliwości i pokory. Drogę, na której nie chodzi o to, by stać się kimś wyjątkowym, lecz by coraz pełniej stawać się sobą.
W kulturze japońskiej istnieje głęboki szacunek dla mistrzostwa osiąganego przez codzienną, cierpliwą praktykę. Mistrz nie jest tym, kto wie najwięcej. Jest tym, kto przez lata z oddaniem wykonuje tę samą prostą pracę, nie tracąc szacunku dla jej istoty. Ta postawa jest mi bardzo bliska.
Coraz częściej odnoszę wrażenie, że współczesna duchowość próbuje nas przekonać, iż rozwój polega na nieustannym dodawaniu. Kolejnych kursów. Kolejnych doświadczeń. Kolejnych przekonań o własnej wyjątkowości.

Ja widzę to inaczej.

Dojrzewanie zaczyna się wtedy, gdy mamy odwagę odejmować. Odpuszczać to, co zbędne. Rezygnować z potrzeby udowadniania swojej wartości. Zostawić to, co hałaśliwe, aby usłyszeć to, co ciche.
To właśnie nazywam powrotem do źródła.
Źródło nie znajduje się gdzieś daleko. Nie czeka na końcu duchowej podróży. Jest obecne w każdym świadomym oddechu, w uważnym geście, w chwili ciszy i w uczciwym spotkaniu z samym sobą.
Uczciwość jest dla mnie jedną z najważniejszych wartości na tej drodze. Nie chodzi jedynie o uczciwość wobec innych, lecz przede wszystkim o uczciwość wobec własnego serca. O gotowość przyznania, że nie wszystko wiem. Że wciąż się uczę. Że praktyka nigdy się nie kończy.

Tradycyjne Reiki nie zachęca do ucieczki od życia. Przeciwnie – uczy, jak być w nim całkowicie obecnym. Jak wykonywać najprostsze czynności z uwagą i szacunkiem. Jak odnajdywać spokój nie poza światem, ale pośród codzienności.

www.klinikareiki.pl
22-23.08 Reiki Usui Shiki Ryoho
[email protected]
Warszawa

Wierzę, że nie zawsze potrzebujemy robić więcej. Czasami potrzebujemy zrobić w sobie przestrzeń.

To właśnie dlatego pracuję z ciałem. Bo kiedy ciało zaczyna odpuszczać napięcia, umysł również może zwolnić. Nie dlatego, że zmuszamy go do ciszy, ale dlatego, że w końcu czuje się bezpiecznie.

Uwielbiam moment, w którym ktoś po wizycie mówi: „Mam wrażenie, jakby zrobiło się we mnie więcej miejsca”. Dla mnie to jedna z najpiękniejszych zmian. Bo ta przestrzeń nie zostaje tylko w ciele. Zaczyna pojawiać się również w codziennym życiu. Łatwiej oddychać. Łatwiej podejmować decyzje. Łatwiej odpuścić to, co już nie służy.

Jeśli czujesz, że od dłuższego czasu nosisz w sobie zbyt wiele, być może nie potrzebujesz kolejnych odpowiedzi. Być może potrzebujesz po prostu stworzyć w sobie przestrzeń, w której znów usłyszysz siebie.

[email protected]

Oddech Życia

" Ten Oddech jest mądrością ciała, ma w sobie matrycę uzdrawiania. Pierwotny Oddech Życia zna całą drogę od poczęcia aż do momentu, gdy dusza opuszcza nasze ciało. Oddech Życia manifestuje się w ruchu energii, która kieruje pracą naszych komórek, tkanek i całego ciała. Pierwotny Oddech Życia ukazuje się w centrum wszystkich procesów uzdrawiania, ale również jest odpowiedzialny za dojrzewanie i rozwój osobisty. Oddech Życia jest centralnym punktem naszej istoty, ale niełatwo go opisać, ponieważ odnosi się do najbardziej subtelnych wymiarów naszego doświadczenia. Jest tajemniczy i nieuchwytny, ale w tym samym czasie konkretny i wyczuwalny w naszym ciele. Wyczuwamy go we wszystkich narządach i tam mamy z nim do czynienia w sposób bezpośredni. Możemy odczuć, jak funkcjonuje Oddech Życia, jak pomaga w procesie uzdrawiania i rozprowadzenia prawidłowych wzorców w całym organizmie. Terapeuta czaszkowo-krzyżowy uczy się rozpoznawać manifestację Oddechu Życia w ciele człowieka, choć „dotknięcie” go nigdy nie będzie możliwe. To tak, jak mówi Tao Te Ching: „Droga [Tao], którą możemy zobaczyć, nie jest prawdziwą drogą”. Dlatego Pierwotny Oddech Życia na zawsze pozostanie tajemnicą.

/Podstawy terapii czaszkowo-krzyżowej. Ujęcie biodynamiczne/ Roger Gilchrist

Proces uzdrawiania jest podróżą. Terapeuci, reprezentujący każdą dyscyplinę, przez całe życie, krok za krokiem odkrywają nowe elementy, które pomogą im w pracy z pacjentami. Klienci i pacjenci poznają siebie coraz głębiej, żeby móc rozpocząć proces uzdrawiania. W wielu kulturach szamani wyruszają w podróż do najgłębszych warstw podświadomości, żeby nauczyć się uzdrawiania. Adepci duchowi odkrywają sens istnienia i dążą do świadomego stanu harmonii poprzez rozmaite praktyki.
Wśród różnych metod uzdrawiania jest jedna, która wydaje się łączyć wszystkie te cechy. Jest nią terapia czaszkowo-krzyżowa. Ma ona wpływ na funkcjonowanie ludzkiego organizmu i proces leczenia, jest podróżą w głąb siebie i pozwala na poznanie wewnętrznego świata poprzez nowe doświadczenia. Terapia czaszkowo-krzyżowa oferuje narzędzia do pracy z organizmem człowieka na różnych poziomach.

/Podstawy terapii czaszkowo-krzyżowej. Ujęcie biodynamiczne/ Roger Gilchrist

Klinika Reiki
www.klinikareiki.pl
[email protected]

Przez wiele lat wierzymy, że jeśli będziemy bardziej się starać, mocniej walczyć i jeszcze intensywniej zabiegać, w końcu osiągniemy to, czego pragniemy. Że wystarczy większy wysiłek.
Przewlekłe napięcie, zmęczenie i poczucie nieustannego zmagania są sygnałem, że organizm od dawna żyje w trybie walki.
Nie wszystko w życiu wymaga użycia siły. Są momenty, w których największą mądrością nie jest zrobić kolejny krok do przodu, ale zatrzymać się. Odpuścić. Nie z rezygnacji, lecz z zaufania.
Kiedy przestajemy kurczowo trzymać się jednego scenariusza, pojawia się przestrzeń, aby życie pokazało nam coś, czego wcześniej nie byliśmy w stanie dostrzec. Czasem dopiero wtedy spotykamy właściwych ludzi, odnajdujemy nowe możliwości lub odkrywamy kierunek, którego wcześniej nie braliśmy pod uwagę.
Odpuścić nie oznacza poddać się. Oznacza przestać walczyć z nurtem i zacząć słuchać. Mądrość tego świata nie zawsze mówi głośno. Najczęściej objawia się w ciszy, kiedy umysł przestaje wszystko kontrolować.
Być może nie jesteśmy stworzeni do tego, aby siłą otwierać każde zamknięte drzwi. Być może jesteśmy zaproszeni do tego, by zaufać, że te właściwe otworzą się wtedy, gdy będziemy gotowi je zobaczyć.