Akademia Katolicka w Warszawie

Życzenia ks. Rektora, prof. dr hab. Krzysztofa Pawliny na Święta Narodzenia Pańskiego AD 2025

Życzenia ks. Rektora, prof. dr hab. Krzysztofa Pawliny na Święta Narodzenia Pańskiego AD 2025 www.akademiakatolicka.pl

Wydaje się, jakby to była chwila, ale to już rok od pierwszej wigilii ks. Arcybiskupa Adriana Galbasa w akademickim gronie, która odbyła się w pierwszym tygodniu Jego posługi w Warszawie. Kolejny raz mieliśmy zaszczyt i ogromną radość spotkać się wspólnie w murach naszej Alma Mater i zasiąść do świątecznego obiadu z pracownikami Akademii. Po wysłuchaniu fragmentu Ewangelii o „Słowie, które stało się Ciałem” i odśpiewaniu tradycyjnej kolędy, Wielki Kanclerz został powitany przez Rektora AKW ks. prof. Krzysztofa Pawlinę oraz prorektora, dr hab. Piotra Aszyka SJ, prof. AKW. Ksiądz Rektor wyraził radość i wdzięczność całej społeczności akademii za ten rok wspólnej pracy, podejmowanych wyzwań i rozwoju uczelni. Przypomniał, że przed nami święta życia, święta miłości Boga, który chce być razem z nami.

Ksiądz Arcybiskup zaznaczył, że po roku obecności w Warszawie dostrzega znaczenie, jakie ma Akademia Katolicka na mapie teologicznej Polski, ale także w formacji duchowej osób świeckich i duchownych. Podkreślił, że dla Niego bardzo istotne jest, że Akademia ,,słyszy to, co się dzieje w świecie, w Kościele, słyszy pytania, jakie się pojawiają, problemy, jakie mamy i próbuje na nie odpowiadać". Po złożeniu świątecznych życzeń i pobłogosławieniu opłatków Ksiądz Arcybiskup łamał się opłatkiem z przybyłymi Gośćmi. Przy tradycyjnym barszczu i rybie nie zabrakło wspólnego śpiewu pięknych polskich kolęd z pomocą zespołu muzycznego. Galeria zdjęć. Fot. Mirosław Wiśniewski

Z okruszynami codzienności (4/4) - Rozważania Adwentowe 2025 r., pt. ,,Lifing serca" - ks. Krzysztof Pawlina

4 NA Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

Nadzieja Dla Dzieci

Mury naszej uczelni przyjęły w niedzielę 14 grudnia niezwykłych gości. W ramach lokalnej współpracy użyczyliśmy pomieszczeń na świąteczne spotkanie Fundacji Espero – Nadzieja dla Dzieci. Jest to bielańska organizacja pożytku publicznego wspierająca dzieci z niepełnosprawnościami oraz ich rodziny. Integracyjne spotkanie obejmowało Mszę, opowieści Śnieżynki, występ zespołu muzycznego „Miłosierni”, wspólne śpiewanie kolęd, wizytę św. Mikołaja, konkursy z nagrodami, poczęstunek itp. Cieszymy się, że w czasie wolnym od zajęć dydaktycznych nasze nowe pomieszczenia mogą służyć tak szlachetnym celom. Życzymy pracownikom i wolontariuszom Fundacji wiele radości z pełnionej posługi.

Gotowi na narodziny Boga? Wigilia na uczelni

W sobotę 13 grudnia odbyło się uroczyste, wigilijne spotkanie Wielkiego Kanclerza AKW – Księdza Arcybiskupa Adriana Galbasa – z pracownikami, studentami i absolwentami uczelni. Metropolita Warszawski odwiedził Akademię w przeddzień pierwszej rocznicę objęcia swej posługi w Warszawie, co w powitanym wystąpieniu przypomniał zarówno Ksiądz Rektor, jak też przedstawiciele studentów.

Wraz z arcybiskupem Mszę koncelebrowało kilkunastu kapłanów, wykładowców uczelni, oprawę muzyczną zapewniła studencka schola i organiści z kierunku edukacji muzycznej, a posługę liturgiczną licznie przybyli szafarze i studenci. W homilii ksiądz arcybiskup porównał dwa greckie określenia czasu: chronos i kairos. Chronos to – nawiązując do słów homilety – starzec, który w mozole kolistego ruchu przeżywa kolejne epoki i pilnuje, by upływ czasu następował bez zakłóceń. Kairos to młodzieniec wybiegający na poszukiwanie ważnych chwil i osób. Chrześcijanie, adwentowi ludzie, również zanurzeni są w dziejowej hegemonii chronosu, ale ich serce wyrywa się wraz z kairosem na poszukiwanie Zbawiciela. Serce chce płonąć, na podobieństwo proroka Eliasza, o którym dzisiejsza liturgia mówi: „prorok jak ogień”. Takiego właśnie ognia życzył wszystkim zebranym Ksiądz Arcybiskup.

Po liturgii odbyło się spotkanie przy choince, opłatku i kolędach. Życzenia studentów (pełny tekst poniżej) przeniosły nas ponownie w świat oczekiwania, przygotowania, tęsknoty za Bogiem. Padło także pytanie: czy jesteśmy, jak Maryja, gotowi na spotkanie z Nim?

Aby tradycji stało się zadość, na stołach pojawiły się wigilijne potrawy: bigos, pierogi, ciasto. Rodzinna atmosfera spotkania sprawiła, że trudno było się rozstać, a absolwenci – którzy nie musieli spieszyć na kolejne wykłady – wykorzystali okazję, by wspólnie posiedzieć i wspominać czas swoich studiów. Fotorelacja. Mirosław Wiśniewski

Życzenia od studentów:

Czcigodny Księże Arcybiskupie, Czcigodny Księże Rektorze, Drodzy Wykładowcy i Pracownicy Akademii, drogie Koleżanki i Koledzy, Absolwenci Akademii oraz wszyscy tu zgromadzeni Goście.

Gdyby tamtą noc opowiedzieć jak film, kamera nie zaczęłaby od gwiazdy ani od aniołów.

Pierwszy kadr zatrzymałaby się na dłoniach Józefa – spękanych po drodze, ściskających rzemień tobołka, z tą dziwną mieszaniną zmęczenia i odpowiedzialności, która rodzi się w człowieku, gdy musi być silny mimo strachu. Potem…zbliżenie na twarz Maryi – bladą, skupioną, trochę bezradną, trochę odważną, z tym jednym pytaniem, które pewnie wtedy rozważała w swoim sercu: czy jestem gotowa na bycie Matką? Czy jestem gotowa na bycie Matką Boga?

W tle nocny gwar Betlejem. Stukot kroków, krótkie rozmowy, zamykana brama gospody, szmer miasta, które nie wie, że tuż obok świat właśnie na zawsze zmienia kierunek. A potem, skrzypienie drzwi stajni, szelest przesuniętej słomy, ten rodzaj ciszy, która nie jest milczeniem, ale oczekiwaniem.

Cisza, która staje się pierwszym świadkiem wydarzeń. I w tej ciszy- Dziecko. Nie święte jak z obrazka. Zwyczajne. Ciepłe. Bezbronne. Takie, które trzeba otulić, podtrzymać główkę, ukołysać. Takie, które naprawdę trzeba chronić. I wtedy człowiek rozumie, że jedynym sposobem, aby udźwignąć Boga, jest po prostu Go trzymać jak noworodka – z drżeniem, ale i z cichą pewnością, z pokorą i miłością, której nie da się opisać słowami.

Takiej delikatności i czułości wobec objawiającego się Boga życzę Tobie, Czcigodny Księże Arcybiskupie i nam wszystkim tutaj obecnym. Niech ta szczególna noc narodzenia Pańskiego w której Bóg przychodzi tak blisko, że może położyć głowę na ramieniu człowieka będzie okazją do szczególnego spotkania z Nim. Niech noc, w której człowiek po raz pierwszy niósł Boga na rękach, przypomni nam, że mamy być tymi, w których ramionach On chce być zaniesiony innym ludziom.

Bo właśnie ta bliskość – tak cicha, tak konkretna, tak ludzka – spina całą Ewangelię – od pierwszego oddechu w Betlejem po ostatni szept miłości w Wieczerniku. Dlatego dziś nie składam wielu życzeń. Składam jedno aby każdy z nas odnalazł w historii narodzenia Pana swoje miejsce, to, które Bóg zapisał tylko jemu i miał odwagę je przyjąć.

Zanim przejdziemy dalej, pozwólcie na jedno krótkie dopowiedzenie.

Niedawno zakończył się rok liturgiczny, za chwilę domknie się rok kalendarzowy, a jutro mija dokładnie rok od ingresu naszego Księdza Arcybiskupa.

To dobry moment, aby w tym czasie podsumowań wyrazić wdzięczność za ten rok.

Czcigodny Księże Arcybiskupie, rok temu, podczas ingresu powiedział Ksiądz, że życie jest jak most, że można przez niego przejść, ale nie można na nim zamieszkać. Następnie podczas inauguracji roku akademickiego dopowiedział Ksiądz coś, co tę myśl domyka, że każdy człowiek potrzebuje swojej Betanii, miejsca, w którym można się zatrzymać i odzyskać siły. Ten most i ta Betania, ta droga i ten oddech, układają się w rytm, który staje się jeszcze bardziej czytelny, gdy wiemy, że Ksiądz Arcybiskup biega i że ma naprawdę świetną kondycję i fizyczną i duchową, aby iść szybciej. Tym bardziej dziękujemy za to, że Ksiądz nie wyprzedza i nie zostawia w tyle tych, którzy muszą na chwilę zwolnić, wybierając obecność i bliskość. I chcemy zapewnić, że Akademia Katolicka jest dla nas taką Betanią – miejscem, w którym można przystanąć i doświadczyć bycia przy jaźni drugiej osoby, bez napinania muskułów.

A skoro mówimy o Betanii, o miejscu, w którym można na chwilę usiąść, odetchnąć i zostać przyjętym – nie sposób nie przejść do Gospodarza tego domu.

Czcigodny Księże Rektorze, Nasz Rektorze, dziękujemy za Betanię, która ma tu realny kształt. Za obecność między nami, za rozmowy zaczynające się od imienia, za wrażliwość poety, dzięki której sens nie zawsze musi być tłumaczony wprost, bo często prowadzi do niego obraz, metafora albo odniesienie do sztuki oraz za jedno zdanie, które przestało być tylko cytatem, a stało się stylem studiowania i myślenia, że teologia jest do życia i za to, że Akademia jest miejscem, do którego naprawdę chce się wracać.

Drodzy Wykładowcy i Pracownicy Akademii,

dziękujemy za codzienną Betanię, którą tworzycie: za wymagania połączone z uważnością, za kulturę rozmowy i za przestrzeń, w której pytania nie są problemem, lecz początkiem drogi.

I pozwólcie, że przywołam zdanie wypowiedziane przez jednego z uczniów Pani dr Dubińskiej, bo trudno o prostsze i trafniejsze podsumowanie: „Jesteście naszą motywacją”.

I za to bardzo Wam dziękujemy. A jeśli zapytacie mnie, motywacją do czego? – odpowiem słowami naszej Profesor, Siostry Judyty Pudełko: „Do poznawania Boga dla Niego Samego”.

„Czy sztuka jest do zbawienia koniecznie potrzebna?” – zapraszamy do oglądania kolejnej konferencji z cyklu „Duchowość dla Warszawy”

Czy sztuka jest do zbawienia koniecznie potrzebna? - ks. Bp Michał Janocha - Duchowość dla Warszawy Duchowość dla Warszawy - cykl wykładów otwartych Akademii Katolickiej w Warszawie (akademiakatolicka.pl) we współpracy z Narodowym Instytutem Kultury i Dzied...

„Czy sztuka jest do zbawienia koniecznie potrzebna?” – to pytanie wybrzmiało podczas kolejnego wykładu z cyklu „Duchowość dla Warszawy”.

Gościem spotkania organizowanego przez Akademię Katolicką w Warszawie był biskup prof. dr hab. Michał Janocha, biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej i historyk sztuki.

Prelegent zwrócił uwagę na obecność dwóch kwestii w postawionym temacie – zbawienia i sztuki. „Zbawienie – zauważył – to, mówiąc słowami niewidomej dziewczynki, taki stan, kiedy kocham, jestem kochany i to się nigdy nie skończy”. Natomiast sztuka może być ujmowana na różne sposoby, poprzez różne definicje – profesor Władysław Tatarkiewicz ułożył ich aż 150. Biskup Michał postawił to pytanie słuchaczom wykładu, którzy na kartach mogli zapisać swoje własne rozumienie terminu „sztuka”. Odnosząc się do tych odpowiedzi, prelegent wyjaśniał różne aspekty tej dziedziny, uwzględniając też zróżnicowane sposoby rozumienia piękna. Wyjaśniając tę wielopłaszczyznowość, odniósł się do subiektywnej i obiektywnej definicji piękna św. Augustyna: „piękne jest to, co się nam podoba”, lub „podoba nam się to, co jest piękne”.

Przedstawiając przykłady najwcześniejszych dzieł ludzkiej twórczości, biskup Michał postawił pytanie o cel sztuki, odróżniając ją od kiczu i techniki. Sztuka, to coś właściwe człowiekowi, rzeczywistość przetworzona przez ludzką wrażliwość w sposób niepowtarzalny, wyraz duszy człowieka obdarzonego talentem. Jest jednocześnie wyrazem swoistego napięcia, bólu, tęsknoty, a nawet zranienia, które rodzą się w człowieku. I właśnie z tego bólu – jak poetycko ujął to ks. Stanisław Pasierb – wytryska życie, czyli sztuka. Stąd sztuka posiada w sobie swoisty wymiar paschalny, ujawnia najgłębszy sens ofiary, której ceną są ludzkie arcydzieła. Ból, tęsknota czy duchowe przeżycie rodzi w człowieku to poruszenie, które staje się początkiem dzieła. A dzieło to następnie może również poruszać i inspirować odbiorcę.

Prelegent zauważył szczególną łączność pomiędzy sztuką a liturgią, którą nazwał „największym dziełem sztuki”, a Boga – najwyższym Artystą – Artifex (por. Hbr 11,10). Człowiek, umieszczony między aniołami a zwierzętami, z racji na swoją duchowo-cielesną strukturę otrzymał powołanie do wszelkiej twórczości. „To jest wyraz naszego podobieństwa do Boga, to czyni nas człowiekiem” – zauważył. Dokonując analizy wybranych obrazów, biskup Michał wyjaśnił również zasadność wykonywania obrazów religijnych, czy generalnie sztuki sakralnej, przywołując również problem ikonoklazmu. 120 lat „wojny” z obrazami doprowadziło do zrozumienia sensu tej sztuki. Cześć oddawana Bogu poprzez obrazy wynika z tajemnicy wcielenia, i polega na tym, by poprzez obraz „zobaczyć to, czego nie widzą oczy”. W tym sztuka przypomina rzeczywistość sakramentalną.

Po wykładzie prelegent odpowiadał na pytania słuchaczy. Akademia Katolicka zaprasza na następny wykład z cyklu „Duchowość dla Warszawy”, który odbędzie się w auli Narodowego Instytutu Kultury i Dziedzictwa Wsi 15 stycznia. Wykłady z tego cyklu są dostępne na kanale YouTube Akademii Katolickiej w Warszawie.
Fot. Mirosław Wiśniewski

Melodia uczuć (3/4) – Rozważania Adwentowe 2025 r., pt. ,,Lifting serca”- ks. Krzysztof Pawlina

Melodia uczyć (3/4) - Rozważania Adwentowe 2025 r., pt. ,,Lifting serca"- ks. Krzysztof Pawlina Rozważania ks. Prof. Krzysztofa Pawliny, Rektora AKW, na III niedzielę adwentu 2025 r.Rozważania adwentowe z poprzedniej niedzieli i ostatnich lat - https://...

To już jutro! Serdecznie zapraszamy na Duchowość dla Warszawy!

Czy sztuka może odgrywać istotną rolę w życiu duchowym?

Niektórzy uważają, że sztuka, a zwłaszcza sztuka sakralna, może wspierać proces zbawienia, ponieważ otwiera na piękno, pomaga wiernym w kontemplacji tajemnic wiary i zbliżeniu się do Boga. Różne dzieła sztuk pięknych, a także sztuka sakralna pomagają odnaleźć inspirację, zrozumieć głębsze znaczenia i odczuwać sacrum. Jak konkretnie sztuka może rozwijać naszą duchowość? Czy jest nam potrzebna? Czy każda sztuka sakralna zbliża do Boga?
Wobec tych i podobnych pytań staniemy podczas kolejnego wykładu z cyklu „Duchowość dla Warszawy”, organizowanego przez Akademię Katolicką w Warszawie we współpracy z Narodowym Instytutem Kultury i Dziedzictwa Wsi. Wykład zatytułowany „Czy sztuka jest do zbawienia koniecznie potrzebna?” wygłosi bp prof. dr hab. Michał Janocha, biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej.
Wykład odbędzie się 11 grudnia (czwartek) o godzinie 19.00 w auli Narodowego Instytutu Kultury i Dziedzictwa Wsi (dawna Centralna Biblioteka Rolnicza, ul. Krakowskie Przedmieście 66). Wstęp wolny.
Serdecznie zapraszamy!

Opieczętowany milczeniem (2/4) - Rozważania Adwentowe 2025 r., pt. ,,Lifting serca" - ks. Krzysztof Pawlina

Kto kocha tęskni (2/4) - Rozważania Adwentowe 2025 r., pt. ,,Lifting serca" - ks. Krzysztof Pawlina Rozważania ks. Prof. Krzysztofa Pawliny, Rektora AKW, na II niedzielę adwentu 2025 r.Rozważania adwentowe z poprzedniej niedzieli i ostatnich lat - https://w...

Zapraszamy do oglądania nagrania z debaty pt. „Między poświęceniem a indywidualizmem. Czym jest współczesny patriotyzm?”

„Między poświęceniem a indywidualizmem. Czym jest współczesny patriotyzm?”- Pro Tempore. Dialog nauk ,,Pro tempore. Dialog nauk" to cykl debat interdyscyplinarnych.Uczestnicy debaty pt. - „Między poświęceniem a indywidualizmem. Czym jest współczesny patrioty...