Mak Hoff

Choć na co dzień piszę głównie o psychologii, emocjach i rozwoju osobistym, języki obce od wielu lat zajmują w moim życiu równie ważne miejsce.

Dwa lata temu zauważyłem lukę na polskim rynku wydawniczym i edukacyjnym. W mojej ocenie brakowało materiałów do nauki języka ormiańskiego dla Polaków.

W odpowiedzi na to stworzyłem e-book „Rozmówki polsko-ormiańskie” 🇵🇱-🇦🇲 Czas leci, a moja publikacja wciąż pozostaje jedynym tak kompleksowym opracowaniem dostępnym na polskim rynku. Przez ten okres służyła zarówno turystom, jak i osobom budującym relacje biznesowe na Kaukazie.

Jako językoznawca, poliglota i założyciel MAKEDU - Akademii Makarego, od początku chciałem stworzyć coś więcej niż zwykły słowniczek. Zależało mi na kompleksowej publikacji, która stanie się pomostem między dwiema kulturami.

Dlaczego ten e-book wciąż cieszy się uznaniem?

➡️ Łączy praktyczną komunikację z kontekstem kulturowym.

➡️ Zawiera unikalne sekcje dotyczące etykiety biznesowej i sztuki negocjacji.

➡️ Ułatwia naukę poprawnej wymowy dzięki starannie opracowanej transliteracji.

Język to klucz do mentalności, a w Armenii znajomość choćby podstaw buduje natychmiastowy szacunek i relacje.

Jeśli planujesz podróż do Armenii lub po prostu fascynują Cię ten starożytny język i kultura, serdecznie zapraszam Cię do sięgnięcia po mój e-book.

Skoro już zdradzam kulisy swojej pracy, mam również dobrą wiadomość dla miłośników Kaukazu. Obecnie pracuję nad kolejną publikacją - „Rozmówki polsko-gruzińskie” 🇵🇱-🇬🇪

Jeżeli chcesz przygotować się do swojej podróży już dziś, link do „Rozmówek polsko-ormiańskich” zostawiam w komentarzu pod postem.

Każdy nowy poranek daje nam szansę, by być o krok bliżej swoich marzeń. Czy brzmi to jak cytat z poradnika motywacyjnego? Być może. Nie zmienia to jednak faktu, że jest w tym sporo prawdy.

Łatwo wpaść w rytm codzienności. Poranna rutyna, lista zadań i obowiązki odhaczane niemal automatycznie. Dni zaczynają się do siebie upodabniać, a marzenia trafiają do szuflady z napisem „kiedyś”.

Przypominają mi się lata dzieciństwa. Siedząc w szkolnej ławce, również miałem wielkie marzenia. Wydawało mi się wówczas, że wystarczy mocno czegoś chcieć, a życie samo podsunie odpowiednią okazję.

Dopiero później zrozumiałem, że marzenia potrzebują decyzji, działania i odwagi, by zrobić pierwszy krok w nieznane.

Właśnie ten pierwszy krok zmienia wszystko. Przecież marzenia nie spełniają się same. Marzenia się spełnia.

Które z Twoich marzeń wciąż czeka, aż zamienisz je w plan?

Mamy naturalną tendencję do szukania wzorców na zewnątrz. Podziwiamy autorytety, analizujemy biografie ludzi sukcesu i sięgamy po poradniki w poszukiwaniu inspiracji. Wierzymy, że motywacja to iskra, którą ktoś musi rozpalić w nas z zewnątrz.

Rzadko jednak dostrzegamy ludzi, których poruszyło nasze własne istnienie. Zapominamy, że to właśnie my możemy być dla kogoś źródłem inspiracji.

Największą inspiracją, jaką możesz kiedykolwiek otrzymać, jest świadomość, że... sam jesteś inspiracją dla innych!

W tej prostej maksymie kryje się głęboki paradoks ludzkiej natury. Prawdziwa siła rodzi się w momencie, w którym dociera do nas, że nasza codzienna praca nad sobą, wytrwałość w trudnościach, a czasem po prostu odwaga bycia sobą, stają się dla kogoś impulsem do zmiany.

Kiedy rozpalasz własne światło, najczęściej nie wiesz, ilu ludzi ogrzewa się w jego blasku. Nie musisz być idealny, żeby kogoś inspirować. Wystarczy, że będziesz autentyczny.

Dbaj o swoje światło.

Z biegiem lat zyskujemy bezcenną jasność widzenia. Najtrwalszą walutą naszej egzystencji są ludzie, nie rzeczy.

Prawdziwego bogactwa nie mierzy się obecnością tych, którzy ogrzewają się w blasku naszych sukcesów, ale lojalnością bliskich decydujących się trwać przy nas, kiedy los wystawia nas na najcięższą próbę. Dopiero w chwilach takiej próby ujawnia się prawdziwa wartość relacji, a deklarowana bliskość ustępuje miejsca autentycznemu oddaniu.

Dojrzała przyjaźń nie karmi się iluzją nieustannego kontaktu ani powierzchowną demonstracją przywiązania. Jej fundamentem jest lojalność, bezwzględna szczerość i bezinteresowna życzliwość. To rzadka, bezpieczna przystań, w której możemy zrzucić wszelkie zbroje. Bez obaw, że nasza wrażliwość zostanie uznana za słabość.

Pośród relacji trwających krócej niż składane obietnice, prawdziwa więź staje się jedną z ostatnich wartości, jakiej nie wolno nam utracić.

Taka wyjątkowa architektura bliskości, niczym starannie pielęgnowany ogród, wymaga jednak cierpliwej troski i codziennej uwagi. Nie potrzebuje wielkich deklaracji ani spektakularnych gestów. Wystarczy krótka wiadomość: „Czy bezpiecznie dotarłeś?”, „Jak się czujesz?” lub po prostu: „Jestem”. Wystarczy telefon bez szczególnego powodu albo zwykła myśl o drugim człowieku wyrażona we właściwym momencie.

Niech ten rozpoczynający się tydzień skieruje nasze myśli ku sobie nawzajem i uwrażliwi nas na to, jak wiele znaczą drobne gesty obecności.

Niedziela, słońce i... upał, który niekoniecznie jest moją bajką. Zdecydowanie bardziej wolę te chłodniejsze, rześkie dni. Wybór na dziś mógł być tylko jeden: ucieczka w cień, zimny napój i powrót do książki dr. Yoona Hong Gyuna „Droga do pewności siebie”.

Zatrzymałem się na fragmencie „Skłócone pary, które nie potrafią się rozstać”. Autor przytacza tu stare koreańskie powiedzenie: „Kłótnia między mężem a żoną jest jak rozcinanie wody mieczem”. Brzmi niewinnie? Dr Yoon idzie głębiej i zauważa, że w tym scenariuszu ktoś jednak atakuje tym mieczem, a ostre ostrze, choć tnie wodę, w końcu rani osobę po drugiej stronie.

Jednak to ten konkretny fragment przykuł moją uwagę najbardziej:
„Jeśli w jakiejś kłótni jesteś górą, co wtedy? Właśnie pokonałeś osobę, którą kochasz”.

Mocne, prawda? Często w ferworze dyskusji, kiedy emocje biorą górę, za wszelką cenę chcemy mieć rację. Używamy całej swojej elokwencji, żeby „wygrać” kłótnię. Tyle że w relacji z bliską osobą nie ma czegoś takiego jak wygrana. Jeśli Ty wygrywasz, osoba, którą kochasz, zostaje pokonana. Zostaje z poczuciem przygnębienia i stresu, wywołanym przez człowieka, po którym najbardziej oczekiwała wsparcia.

Dr Yoon podsumowuje, że para stanowi zespół. A sabotowanie własnej drużyny nigdy nie jest mądrym posunięciem. Kiedy nasza samoocena jest stabilna, nie musimy karmić ego „wygrywaniem” nad partnerem.

Zostawiam Cię z tą małą, niedzielną refleksją z mojego chłodnego zakątka.

Jak spędzasz ten upalny dzień? Także uciekasz przed upałem w cień z dobrą książką, czy ładujesz baterie w pełnym słońcu? 🌞 Spokojnej niedzieli! 🥰

Kiedy wiele lat temu z powodu choroby w rodzinie, zdecydowałem się na osobistą opiekę nad najbliższymi, nie wiedziałem jeszcze, jak bardzo to doświadczenie zmieni moje życie.

Zrozumiałem wtedy, że w naszym społeczeństwie zbyt mało mówi się o opiekunach - zarówno medycznych, jak i rodzinnych. Jest to jedno z najtrudniejszych wyzwań, przed jakimi może stanąć człowiek. Zazwyczaj wiąże się z rezygnacją z własnych planów, marzeń i z codziennym stresem.

Sam doświadczyłem bezsennych nocy, lęku i ogromnego zmęczenia. Jednocześnie przeżyłem wiele niezwykłych momentów bliskości, wdzięczności i człowieczeństwa.

To właśnie z tych przeżyć, zrodzonych na szpitalnych korytarzach i przy łóżku cierpiącego człowieka, powstał mój e-book „Serce i dłonie”.

Jest to podróż przez kulisy codzienności opiekuna, bogata w inspirujące i wzruszające historie z oddziału (takie jak „Ślad anioła” czy „Ostatni uścisk”). Łączy ona emocje z wiedzą o tym, jak radzić sobie z codziennymi wyzwaniami:

➡️ zarządzanie stresem i przeciwdziałania wypaleniu;
➡️ opieka nad osobą obłożnie chorą;
➡️ życie z demencją i lepsze zrozumienie chorego;
➡️ dbanie o siebie oraz budowanie sieci wsparcia.

Jako edukator i mentor wiem z własnego doświadczenia, że w obliczu kryzysu sama teoria często nie wystarcza, zwłaszcza kiedy emocje biorą górę. Potrzebna jest rozmowa, zrozumienie i wsparcie drugiego człowieka.

Stworzyłem również indywidualny program mentoringowy skierowany do opiekunów medycznych oraz osób opiekujących się swoimi bliskimi w domu.

Podczas sesji indywidualnych pokazuję jak:

➡️ radzić sobie z trudnymi emocjami;
➡️ znaleźć czas dla siebie;
➡️ zadbać o własną równowagę, nie rezygnując z troski o innych.

Jeśli jesteś opiekunem, pamiętaj o jednej rzeczy:

Ty również zasługujesz na wsparcie, odpoczynek i chwilę oddechu. Mówię to z własnego doświadczenia.

Linki do e-booka oraz szczegóły programu mentoringowego zostawiam w komentarzu.

„To może być błogosławieństwo w przebraniu” - powiedziała Clementine Churchill do męża w lipcu 1945 roku.

Winston właśnie dowiedział się, że przegrał wybory. Naród, który jeszcze chwilę wcześniej prowadził przez piekło II wojny światowej do zwycięstwa, nagle odsunął go od władzy. Był załamany. Słysząc słowa żony, odpowiedział z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru:

„W tej chwili muszę przyznać, że jest ono wyjątkowo skutecznie zamaskowane”.

Z perspektywy lat wielu historyków przyznaje, że Clementine mogła mieć rację. Ta bolesna porażka dała Churchillowi czas na regenerację, napisanie znakomitych wspomnień, a kilka lat później również na powrót na stanowisko premiera.

Kiedy nasz pierwotny plan legnie w gruzach, mamy wrażenie, że świat się kończy.

Nie dostajemy oczekiwanej przez siebie pracy. Upada biznes, w który włożyliśmy oszczędności i serce. Rozpada się relacja, która miała być tą na zawsze. W takich chwilach brakuje nam dystansu. Trudno uwierzyć, że to może być początek czegoś nowego.

A jednak życie potrafi zamknąć jedne drzwi tylko po to, by zmusić nas do zmiany perspektywy. To, co dziś wydaje się bolesną porażką, po kilku latach okazuje się najlepszym, co mogło nas spotkać - punktem zwrotnym, który skierował nas na właściwe tory.

Porażka rzadko bywa końcem drogi. Najczęściej jest po prostu ostrym zakrętem.

Zgadzasz się ze mną?

Wszyscy znamy bajkę o Brzydkim Kaczątku. Było odrzucane, wyśmiewane i nigdzie nie pasowało, aż w końcu okazało się pięknym łabędziem.

Niestety w realnym życiu nasz umysł działa bardzo podobnie. Jeśli z jakiegoś powodu (często jeszcze w dzieciństwie) zakorzeniła się w Tobie wewnętrzna historia, że jesteś przysłowiowym „brzydkim kaczątkiem” - kimś gorszym, niepasującym lub niewystarczającym - Twój mózg, zaprogramowany na szukanie schematów, zrobi naprawdę wiele, by utwierdzić Cię w tym przekonaniu.

Jak wygląda to w praktyce?

➡ Chorobliwie zauważasz każdy, nawet najmniejszy i niezwiązany z Tobą przejaw chłodu czy odrzucenia ze strony otoczenia. Widzisz przede wszystkim to, co potwierdza Twoje obawy. (Ktoś nie odpisał na SMS-a? „Na pewno mnie nie lubi”).

➡ Automatycznie ignorujesz lub umniejszasz fakty, komplementy i sukcesy mówiące coś zupełnie przeciwnego. („Powiedział tak tylko z grzeczności”).

➡ Projektujesz swoją przyszłość na podstawie tej starej fabuły. („Nie wysyłam CV na wymarzone stanowisko, ponieważ i tak wybiorą kogoś lepszego”).

Powoli stajesz się więźniem historii, którą sam (często nieświadomie) podtrzymujesz.

Jak to zmienić?

Kiedy Twój wewnętrzny krytyk zaczyna się odzywać: „Nic mi się nigdy nie udaje” albo „Nikt mnie nie szanuje”, rzuć mu wyzwanie i wejdź w rolę detektywa.

Znajdź choć jedną, nawet najmniejszą sytuację z przeszłości, kiedy odniosłeś sukces. Przypomnij sobie choć jedną osobę, która szczerze Ci podziękowała, uśmiechnęła się do Ciebie lub zaakceptowała Cię dokładnie takim, jakim jesteś.

Te małe, autentyczne wyjątki są szczelinami w murze starej, niszczącej historii. To właśnie przez nie wpada światło, pozwalające napisać nową, bardziej wspierającą opowieść o sobie.

Masz pełne prawo odrzucić stary scenariusz o brzydkim kaczątku i zacząć pisać historię o człowieku silnym, wartościowym i kompletnym. Twoja przeszłość nie musi definiować Twojej przyszłości.

Na początku tego tygodnia napisałem: „Wybieram jedną wartość, którą chcę praktykować przez cały tydzień. Nie próbuję zmieniać świata. Staram się jedynie każdego dnia być odrobinę bliżej człowieka, którym chciałbym się stać”.

Dziś na koniec tego tygodnia, pragnę zrobić małe podsumowanie i podzielić się z Tobą przemyśleniami. W minionych dniach moją przewodnią wartością był rozwój i głębokie skupienie się na wrażliwości.

Nie bójmy się tego słowa ani tej cechy. Choć niekiedy nasza wrażliwość może być wykorzystywana, a różne sytuacje są przez innych źle odbierane to pomyśl: kim byłby świat bez wrażliwych ludzi? Kim byłby człowiek pozbawiony wrażliwości?

🎭 Wrażliwość na kulturę i sztukę

Jednym z najważniejszych i najbardziej poruszających momentów tych ostatnich dni był wieczór spędzony w świecie wielkiej kultury i wspomnień.

Miałem ogromną przyjemność uczestniczyć w wyjątkowym wydarzeniu. W Debich Studio Radio Łódź odbyła się uroczysta Gala wręczenia Medali „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Organizatorem tego pięknego przedsięwzięcia było Łódzkie Stowarzyszenie Muzyczne Ocalić od Zapomnienia. Wieczór dostarczył mi wielu wzruszeń i pozwolił podziwiać prawdziwy talent.

Złoty medal otrzymała znakomita i niezrównana Krystyna Prońko. Srebrnymi medalami zostali uhonorowani także Filip Łobodziński - świetny polski dziennikarz, tłumacz i muzyk Zespołu Reprezentacyjnego oraz Tymon Tymański - wokalista, kompozytor i multiinstrumentalista. Brązowe medale otrzymali wybitni łódzcy muzycy: Marek Kądziela, Radek Bolewski oraz Kuba Raczyński.

Oprócz samej ceremonii ogromną radość sprawiły mi spotkania kuluarowe. Niezmiernie miło było uścisnąć dłoń i porozmawiać z wieloma przyjaciółmi oraz gwiazdami sceny artystycznej.

Takie chwile ładują akumulatory na długo i pokazują, jak ważna jest wrażliwość na drugiego człowieka i na piękno, które po sobie zostawia.

🎵 Wrażliwość na muzykę i wspólne przeżywanie

Kolejnym niezwykłym wydarzeniem był koncert „Kochanych rodziców mam”, który odbył się w Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Łodzi.

Przed publicznością wystąpiła fantastyczna ANNA Cymmerman i Chór Muzyczne Perły Łódź oraz znakomity saksofonista Piotr Sax.

Usłyszeliśmy mnóstwo znanych i lubianych utworów. Atmosfera była po prostu niepowtarzalna i to do tego stopnia, że nie skończyło się na samym słuchaniu... W pewnym momencie cała sala po prostu zaczęła tańczyć. Nie dało się usiedzieć na miejscu, a ta wspólna energia była niesamowita.

🧠 Wrażliwość na własne emocje i rozwój

Jednak rozwój i wrażliwość to nie tylko sztuka.

Kolejnym niezwykle ważnym dla mnie wydarzeniem w tym tygodniu był udział w bardzo profesjonalnym szkoleniu „Stres i odporność psychiczna w relacjach zawodowych”, zorganizowanym przez ART OF TRAINING.

Warsztaty zostały poprowadzone na najwyższym poziomie przez Radosława Kucharka, który w niesamowicie umiejętny sposób przeprowadził nas przez ten trudny temat.

Omawialiśmy stres od podszewki, jego objawy poznawcze, emocjonalne, fizyczne i behawioralne. Była to cenna lekcja tego, jak stres oddziałuje na nasz organizm oraz kształtuje codzienne zachowania i relacje z otoczeniem.

🌿 Wrażliwość na naturę

W tym wszystkim nie mogło zabraknąć tego, co pozwala mi zachować autentyczną równowagę.

W każdej wolnej chwili, w przerwach między sesjami mentoringowymi a pracą nad translatoryką, staram się uciekać do przyrody, by czerpać z niej czystą energię. Tak było i w tym tygodniu.

Nie obyło się bez spacerów i odwiedzin u moich „braci mniejszych” - kochanych koni. Szczególnie wczorajsze, niezwykle miłe spotkanie z alpakami dało mi mnóstwo spokoju, uśmiechu i przypomniało, jak prosta i piękna potrafi być ta czysta, zwierzęca wrażliwość.

Wychodzę z tego tygodnia bogatszy o piękne artystyczne doznania, cudowne spotkania z ludźmi, bezcenną wiedzę o samym sobie oraz spokój prosto z natury.

Prawdziwa wrażliwość nie jest słabością. Staje się supermocą, jeśli tylko wiemy, jak o nią dbać.

A jak minął Twój tydzień? Czym dla Ciebie jest wrażliwość i jakie momenty z ostatnich dni zapadły Ci w pamięć?

Daj znać w komentarzu, chętnie przeczytam. Spokojnej i dobrej niedzieli.

Można żyć wśród ludzi, odnosić sukcesy i rozmawiać z wieloma osobami każdego dnia, a w głębi duszy wciąż czuć dojmującą samotność i brak zrozumienia.

Właśnie z tej głębokiej ludzkiej potrzeby narodził się mój program „Mentoring z serca” ❤️

Zapraszam na szczerą i empatyczną rozmowę, opartą na aktywnym słuchaniu, wzajemnym szacunku oraz refleksjach płynących z autentycznych doświadczeń życiowych.

Niekiedy spojrzenie na własne życie oczami kogoś z zewnątrz pozwala dostrzec odpowiedzi, które umykają nam, kiedy jesteśmy zbyt blisko własnych problemów. Wspólnie poszukamy nowej perspektywy, która przyniesie Ci większą jasność, wewnętrzny spokój i siłę, by ruszyć dalej.

Jeśli czujesz, że potrzebujesz takiego spotkania, napisz do mnie wiadomość prywatną.