Aga Penconek: designer's blog

Czasem warto zrobić coś tak o, po prostu, dla frajdy i przyjemności, dla siebie.

ilustration by Freepik Company

Aby możliwości się pojawiły, trzeba je najpierw zaprosić do swojego życia.

Jak to zrobić? Zapytaj siebie, czego pragniesz, co możesz zrobić, żeby to się wydarzyło, co stoi na przeszkodzie i rozpracuj to tak bardzo, jak się da. Wiem, że nie jest to łatwe, ale nie czekaj, aż coś się rozpracuje albo wydarzy samo. Zapytaj, poproś, zakomunikuj, zaproponuj, wyjdź z inicjatywą, zaryzykuj. Chociaż spróbuj się odważyć, i zobacz, co się stanie, czego możesz się nauczyć, nawet jeśli dzięki porażce.

Nie bez powodu powstało powiedzenie, że bez ryzyka nie ma zabawy. Bez ryzyka nie ma też doświadczeń i rozwoju, a bez Twojego pierwszego kroku czy słowa wszystko pozostaje tylko pustym życzeniem.

Ja zaryzykowałam, dałam głos swojemu życzeniu i zaprosiłam możliwości do swojego życia, a teraz wspieram Zlot ludzi nieśmiałych tworząc identyfikację wizualną. Polecam się zapoznać i kupić bilety, bo wszystkie prawie wyprzedane!

Perfekcjonizm jest najgorszym przyjacielem rozwoju, bo potrafi zarówno popychać do przodu, jak i przyprawić o ból głowy i zniechęcić do działania, odebrać radość z tworzenia. Dlatego odrzuciłam perfekcjonizm, a skupiłam się po prostu na byciu dobrym grafikiem.

Na podstawie wszystkiego, czego nauczyłam się w ciągu ostatnich dwóch lat stworzyłam listę, którą cały czas się kieruję.

1. Pracuj nad głosem negatywnej krytyki, oporu i strachu.

2. Dziel swój proces na trzy etapy: marzyciela, realisty i mentora (strategia Walta Disneya).

3. Otaczaj się ludźmi, których podziwiasz i od których możesz się uczyć, konsumuj wszystko, co robią.

4. Poproś o pomoc, poradę i informacje zwrotne w konkretnych pytaniach.

5. Wzbogacaj swoje słownictwo, bądź bardziej intencjonalny w języku, którego używasz.

6. Dziel się swoją pracą, z innymi, nawet jeśli nie jest idealna.

7. Czytaj książki i artykuły związane z Twoją pasją, oglądaj tutoriale, wywiady, słuchaj podcastów - notuj wszystko, co jest warte uwagi.

8. Rób dokumentację swojego procesu twórczego, codziennie pisz i szkicuj swoje myśli i pomysły.

8. Nie przywiązuj się do pracy.

9. Bierz udział w wydarzeniach, festiwalach, targach, warsztatach i konferencjach związanych z Twoimi zainteresowaniami.

10. Dołącz do grup i forów związanych z Twoimi zainteresowaniami, łącz się z ludźmi, którzy realizują podobne pasje.

11. Ucz się z zamiarem nauczania innych.

12. Wykorzystuj czyjąś krytykę pracy, aby poprawić swoją (postrzegaj czyjąś pracę jako własną).

13. Myśl o sobie jako o niekończącym się procesie.

15. Postrzegaj się jako amatora, eksperymentuj.

16. Po ukończeniu projektu zadawaj sobie pytanie, co przegapiłeś, co mogłeś zrobić lepiej i jak możesz tą wiedzę przełożyć na następny projekt już dziś.

17. Używaj końca jednego projektu, aby rozpocząć następny.

18. Baw się. „Great design is serious, not solemn.” - Paula Scher

20. Rób przerwy, odpoczywaj.

21. Przejdź do następnego projektu.

To co przegapiłam? Co według Ciebie powinno się tu jeszcze znaleźć?

Czujesz się czasem jak ta szklanka? Ja tak.

Wlewasz w siebie tyle informacji, że nie możesz ich nawet przetworzyć? Ja tego doświadczam bardzo często, szczególnie przy szybkim tempie zmian, rozwoju i dużych celów. Świat idzie szybko i jest wiele rzeczy do załatwienia, rozpakowania, przetworzenia, zarządzania i osiągnięcia. Jeśli pozwolisz sobie na bycie przytłoczonym, presja i niepewność w połączeniu z poczuciem, że nie możesz nic zrobić ani zapamiętać, może w końcu wywołać niepokój w Twoim życiu. Bardzo błędne koło.

Co robię, aby to koło przełamać?
Po pierwsze, zatrzymuję się na chwilę. Wiem, że jest to trudne w takim momencie, ale żeby przetworzyć wszystkie informacje i je przyjąć do siebie, ciało musi się zrelaksować. Dla mnie sposobem na relaks w takich chwilach jest robienie tego co lubię, co rozluźnia mnie w zdrowy sposób (korzystanie z telefonu może nie być najlepsze). Wyłączam internet i wszystkie powiadomienia i odkładam go na bok (daleko). Wybieram rysowanie, słuchanie muzyki, medytację, jogę nidrę (joga snu) lub spacer, cokolwiek co sprawi mi przyjemność i pomoże się rozluźnić. Nie musi to trwać długo, czasami 5, 10 minut lub więcej, nie ma reguły. Skupiam się na oddechu, obserwuję tempo swoich myśli, aż czuję, że jestem w stanie zauważyć je i bez stresu i pośpiechu im się przyjrzeć, co tam właściwie się dzieje. Wiem, brzmi strasznie. Ale czekaj.

Jak już widzę te myśli, wykonuję następny krok: robię „zrzut z mózgu”. Biorę kawałek papieru, wchodzę w głąb swojego umysłu i wszystko zapisuję. Po co zapisuję? Pozwala mi to spojrzeć na własne myśli z innej perspektywy. Nie są już w mojej głowie, bynajmniej nie tak intensywnie. Zapisuję każdą troskę, każde zmartwienie, każde „do zrobienia”, wszystko, co mnie niepokoi lub wkurza. Ważną częścią tego jest staranie się by nie oceniać ani nie krytykować, po prostu pisać. Następnie podkreślam te rzeczy, które są dla mnie ważne. Właśnie to jest to, czym chcę/powinnam się zająć.

Kluczem jest powtórzenie tego procesu za każdym razem, gdy czuję się przytłoczona.

Co robię, aby uniknąć przytłoczenia w przyszłości.

Po pierwsze i najważniejsze, rozmawiam z ludźmi, którzy są dla mnie właściwi, którzy naprawdę mnie rozumieją i pomagają mi przetrwać trudne chwile, nie pociągając mnie w dół negatywnym nastawieniem.

Jestem bardziej selektywna w zakresie informacji, które przyjmuję każdego dnia. Analizuję to, co konsumuję. Aby być bardziej wybiórczą, ciągle zadaję sobie pytanie, czego szukam i jakie korzyści przyniosą mi te informacje lub wiedza oraz w jaki sposób mogę je zastosować w tym co chcę robić. Też zapisuję wszystko w notatniku.

Staram się skupiać na jednej rzeczy na raz, aby naprawdę przyswoić to, czego się uczę i dać sobie na to czas. Niektóre rzeczy, szczególnie trudne, potrzebują czasu, aby się w nie zanurzyć, a czasem potrzebują nawet praktyki.

Sprawdzam, czy jest coś jeszcze, co może powodować uczucie przytłoczenia i niepokoju: brak snu, zła dieta, za mało wody, za dużo kofeiny etc.

Wszystkie te kroki w połączeniu ze sobą dają niesamowite efekty. Aby to zrobić, potrzeba czasu, praktyki, cierpliwości i w szczególności empatii wobec siebie. Wiem, że nie jest to łatwe zadanie, ale z czasem przychodzi coraz lżej. Cierpliwości, przyjacielu. Jeśli masz jakieś pytania, odzywaj się śmiało, a jeśli spróbujesz tej metody, daj znać jak Ci poszło!

Umysły, serca, uczucia, ughh… przerażające, prawda? Kto chce zagłębiać się w te skomplikowane rzeczy? No cóż, ja, odkąd odkryłam, że dzięki pracy nad nimi mogę swobodnie tworzyć i się rozwijać, zwyczajnie być szczęśliwszą osobą. I co chcę tutaj zrobić, to podzielić się tym procesem z Tobą, krok po kroku, kawałek po kawałku. Nie znajdziesz tutaj wskazówek typu „jak szybko się wzbogacić” ani „sukces z dnia na dzień”. Tylko surowe i szczere myśli i spostrzeżenia z mojego umysłu i serca.

Prawda jest taka, że ​​nic nie wiem. Nic nie sugeruję. Po prostu dzielę się tym, co mi pomogło. Jedyne, co chciałbym zrobić, to zachęcić Cię, abyś spróbował stać się bardziej świadomym swoich myśli i zobaczyć, co się stanie.

Wchodzisz w to?

Love the process. ✖
soundtrack: Ben Howard - Promise