Biologika - Magdalena Dembowska

Szczęście bywa zaskakująco niewygodne.

Wyobrażamy sobie,
że kiedy już pojawi się w naszym życiu
miłość, spokój, poczucie bezpieczeństwa albo obfitość,
wszystko wskoczy na swoje miejsce.

A potem przychodzi taki moment.
W końcu jest dobrze.
I nagle okazuje się, że zamiast rozluźnienia
pojawia się czujność.
Jakby jakaś część nas nie chciała uwierzyć,
że to naprawdę.
Jakby siedziała na brzegu krzesła,
gotowa w każdej chwili zerwać się do działania.

Przez lata wiele kobiet
ćwiczyło się w wytrzymywaniu.

Wytrzymywały samotność.
Wytrzymywały brak.
Wytrzymywały rozczarowania.
Wytrzymywały rzeczy, których nie powinny były wytrzymywać.

Z czasem taka postawa
staje się czymś więcej
niż sposobem radzenia sobie.
Staje się znajomym światem.

A człowiek lubi to, co zna.
Nawet jeśli go to boli.

Dlatego czasami
większym wyzwaniem
od kolejnego kryzysu
jest zwykły, spokojny dzień.

Taki, w którym nie trzeba nikogo ratować.
Niczego naprawiać.
O nic walczyć.

Po prostu być.

Siła i moc to nie to samo.

Siła często rodzi się wtedy, gdy musimy.

Kiedy zaciskamy zęby.
Kiedy dźwigamy więcej, niż powinnyśmy.
Kiedy mówimy „dam radę”, choć w środku wszystko woła o odpoczynek.

Wiele kobiet nauczyło się być silnymi.
Bo musiały.

Dla dzieci.
Dla rodziny.
Dla tych, którzy nie udźwignęli własnego losu.

Ale moc rodzi się gdzie indziej.
Pochodzi z zakorzenienia.
Z głębokiej zgody na siebie.
Z miejsca, w którym kobieta nie musi już niczego udowadniać.

Ani swojej wartości.
Ani swojej niezależności.
Ani swojej siły.

W ustawieniach często widzimy kobiety,
które są niezwykle silne.

Tak silne, że niosą los kilku pokoleń.
Tak silne, że nie pozwalają sobie upaść.
Tak silne, że nie potrafią już przyjąć pomocy.

Prawdziwa moc kobiety objawia wtedy,
gdy jest obecna.

Gdy zna swoją wartość,
nawet jeśli nikt jej nie potwierdza.

Gdy ufa sobie,
nawet jeśli nie zna wszystkich odpowiedzi.

Gdy potrafi powiedzieć „nie”.
Gdy potrafi powiedzieć „tak”.

Gdy stoi w swoim miejscu bez potrzeby walki o nie.

Stare tradycje mówiły, że kobieta jest jak źródło.
Źródło nie biegnie za nikim.

Nie przekonuje, że istnieje.
Nie udowadnia swojej wartości.
Po prostu płynie.

Warsztat „Jestem Kobietą”
jest zaproszeniem właśnie do tego miejsca.

Do miejsca, w którym nie trzeba już niczego udowadniać,
bo wszystko, czym jesteś,
okazuje się wystarczające.

Szczegóły w komentarzu.

Dawniej w centrum domu płonął ogień.

Dawał ciepło.
Chronił.
Gromadził rodzinę.
Był sercem domu.

Kiedy gasł, dom stawał się zimny.

Nasi przodkowie wiedzieli, że ogień wymaga troski.
Nie można go było zmusić do płonięcia.
Trzeba było go karmić.
Chronić.
Doglądać.

I być może dlatego od wieków mówiono,
że kobieta jest strażniczką domowego ognia.

Posiada niezwykły dar tworzenia przestrzeni,
w której życie może rozkwitać.

Przestrzeni bezpieczeństwa.
Bliskości.
Przynależności.

Dziś wiele kobiet próbuje podtrzymywać ogień wszystkich wokół.

Dzieci.
Partnera.
Rodziców.
Przyjaciół.

Aż w końcu odkrywają,
że ich własny płomień ledwo się tli.

Bo nikt nie nauczył ich jednej ważnej rzeczy.
Nie można ogrzać całego domu,
jeśli samemu marznie się od środka.

W pracy ustawieniowej często widzimy kobiety,
które przez lata dawały więcej, niż miały.

Które próbowały ratować.
Łączyć.
Naprawiać.

Jakby od ich wysiłku zależało szczęście wszystkich wokół.

Ale to nie jest rola kobiety.
Kobieta nie jest odpowiedzialna za niesienie całego świata.
Jej zadaniem nie jest spalanie siebie, by inni mogli czuć ciepło.
Prawdziwa opiekunka ognia najpierw dba o źródło.

O własne serce.
O własne ciało.
O własną duszę.

Bo wie, że kiedy jej płomień jest żywy,
jego blask naturalnie dociera do innych.

Bez poświęcenia.
Bez walki.
Bez utraty siebie.

Tak wiele kobiet jest dziś zmęczonych.
Próbują być ogniem dla wszystkich.
Zapominając, że same od dawna siedzą w ciemności.

Warsztat „Jestem Kobietą”
jest zaproszeniem do powrotu do własnego ognia.
Do miejsca,
w którym nie musisz już płonąć dla wszystkich.
Możesz zacząć świecić dla siebie.
I odkryć, że to wystarczy,
by ogrzać cały świat wokół Ciebie.

Szczegóły w komentarzu

Nie przyjeżdżasz na warsztat,
żeby stać się kimś innym.

Przyjeżdżasz, żeby zdjąć warstwy,
które miały Cię chronić,
ale zaczęły Cię odgradzać od samej siebie

Zdjąć maski które musiałaś nosić,
żeby być kochaną.
Żeby przynależeć.
Żeby przetrwać.

Przez lata nakładałyśmy
na siebie kolejne role.

Silnej kobiety.
Dobrej córki.
Idealnej partnerki.
Dzielnej mamy.
Tej, która wszystko ogarnie.

I w pewnym momencie zaczęłyśmy wierzyć,
że to właśnie my.

A jednak gdzieś głęboko w środku pozostaje coś,
czego nie udało się całkowicie zagłuszyć.

Cichy głos.
Pragnienie.
Tęsknota.

Ta część Ciebie,
która od lat próbuje przebić się
przez hałas obowiązków, oczekiwań i ról.

By wreszcie móc żyć bliżej siebie.

Nie przyjeżdżasz na warsztat po kolejną wersję siebie.
Po kolejną metodę.
Po kolejną maskę.
Po kolejne zadania do wykonania.

Przyjeżdżasz po spotkanie.

Z własnym sercem.
Z własną historią.
Z kobietami, które były przed Tobą.
Z kobietą, którą jesteś naprawdę.

Coś odkładasz.

Ciężar.
Walkę.
Poczucie winy.
Cudze oczekiwania.

A spod tego wszystkiego
zaczynasz widzieć siebie.

Szczegóły w komentarzu.

Była "grzeczna".

Nie sprawiała problemów.
Nie chciała nikogo zawieść.
Starała się.
Pomagała.
Rozumiała.

Szybko nauczyła się,
czego od niej oczekują.

Bądź miła.
Bądź skromna.
Nie złość się.
Nie przesadzaj.
Nie bądź egoistką.

I przez lata była dokładnie taka, jak trzeba.
Tylko że nikt nie powiedział jej,
jak wysoką cenę przyjdzie za to zapłacić.

Dobra dziewczynka mówi „tak”,
kiedy chce powiedzieć „nie”.

Uśmiecha się, kiedy jest jej smutno.
Wybacza, zanim zostanie przeproszona.

Daje kolejną szansę,
choć jej serce od dawna krwawi.
Nie stawia granic,
bo boi się, że ktoś przestanie ją kochać.
Nie mówi o swoich potrzebach,
bo nauczyła się, że inni są ważniejsi.

I z czasem przestaje wiedzieć,
kim jest.
Bo całe życie była tym,
kogo potrzebiwali inni.

W pracy z kobietami często odkrywamy,
że pod maską dobrej dziewczynki żyje ktoś jeszcze.

Kobieta, która jest zmęczona.
Kobieta, która czuje złość.
Kobieta, która chce przestać ratować wszystkich dookoła.
Kobieta, która chce wreszcie wybrać siebie.

Ale boi się.
Bo gdzieś głęboko nadal wierzy,
że jeśli przestanie być „dobra”,
zostanie odrzucona.

Dojrzała kobiecość nie polega na byciu grzeczną tylko...prawdziwą.

Na odwadze powiedzenia:
„To mi służy.”
„Tego nie chcę.”
„To jest moje miejsce.”
„To jest moje życie.”

Niektóre kobiety przychodzą na warsztat przekonane,
że szukają większej pewności siebie.
A odkrywają,
że przez całe życie próbowały zasłużyć na miłość
i zgubiły prawdziwą siebie.

Warsztat „Jestem Kobietą”
jest spotkaniem właśnie z tą częścią Ciebie.

Tą, która nie chce już być idealna.
Tą, która chce być sobą.

Szczególy w komentarzu.

Jest coś, czego współczesny świat
próbuje nauczyć kobiety od lat:
że powinna być taka sama każdego dnia.

Tak samo silna.
Tak samo wydajna.
Tak samo zmotywowana.
Tak samo dostępna.

Niezależnie od tego,
co dzieje się w jej ciele, sercu i duszy.

A przecież natura nie funkcjonuje w ten sposób.
Nie ma wiecznej wiosny.
Po dniu przychodzi noc.
Po przypływie odpływ.
Po lecie jesień.

Cała natura oddycha rytmem zmian.
Tylko współczesna kobieta próbuje być nieustannie taka sama.
I płaci za to wysoką cenę.

Zmęczeniem.
Poczuciem winy.
Przekonaniem, że coś jest z nią nie tak.

Bo są dni, kiedy chce zdobywać świat.
I są dni, kiedy potrzebuje ciszy.
Są momenty tworzenia.
I momenty wycofania.
Są chwile otwierania się na życie.
I chwile schodzenia głęboko do siebie.

To nie błąd.
To natura.

W pracy z kobietami często widzimy,
jak wiele cierpienia bierze się
z wojny prowadzonej przeciwko
własnemu rytmowi.

Przeciwko własnemu ciału.
Przeciwko emocjom.
Przeciwko potrzebie odpoczynku.

Jakby kobieta próbowała udowodnić,
że jest silniejsza od natury.

Sekretem jest poddanie się temu, co prawdziwe.
Zaufanie do własnych cykli.
Do tego, że czas wzrostu przyjdzie po czasie zatrzymania.
Że po zimie zawsze wraca wiosna.
Że nie musisz kwitnąć przez cały rok, żeby być piękna.

Największym aktem kobiecej odwagi
jest zgoda na to, by żyć w rytmie,
który od zawsze płynie w Tobie.

Warsztat „Jestem Kobietą”
jest zaproszeniem
do powrotu do tego rytmu.

Do miejsca,
w którym nie musisz już
być kimś innym
niż natura, którą jesteś.

Szczegóły w komentarzu

Zanim nauczyłaś się,
czym jest kobiecość,
obserwowałaś kobiety.

Swoją mamę.
Babcię.
Ciocie.

Patrzyłaś, jak kochają.
Jak cierpią.
Jak milczą.
Jak walczą.
Jak radzą sobie z życiem.

I nieświadomie wyciągałaś wnioski.

Jeśli kobiety w Twoim rodzie były samotne,
mogłaś nauczyć się,
że nie można liczyć na mężczyzn.

Jeśli były odrzucane,
mogłaś nauczyć się,
że bezpieczniej nie otwierać serca.

Jeśli musiały być silne,
mogłaś uwierzyć,
że kobiecość oznacza
dźwiganie wszystkiego samodzielnie.

Jeśli poświęcały siebie dla innych,
mogłaś zacząć wierzyć,
że Twoje potrzeby są mniej ważne.

I nawet jeśli świadomie wybierasz inaczej,
gdzieś głęboko nadal
możesz być wierna historii kobiet,
które były przed Tobą.

W pracy ustawieniowej często widzimy,
że kobieta nie walczy tylko ze swoimi przekonaniami.

Czasem walczy z lojalnością.
Z niewidzialnym zdaniem zapisanym głęboko w sercu:

„Jeśli będę szczęśliwsza od mojej mamy, zdradzę ją.”
„Jeśli będę miała łatwiej niż babcia, będę nielojalna.”
„Jeśli pozwolę sobie na więcej, oddalę się od kobiet mojego rodu.”

A przecież szacunek
nie polega na powtarzaniu ich cierpienia.

To zupełnie nie o to chodzi.

„Widzę Waszą drogę.
Widzę, ile kosztowało Was przetrwanie.
I właśnie dlatego pozwalam sobie żyć pełniej.”
Te zdania otwierają nową perspektywę.

Być może część Twojej kobiecości nie została utracona.

Być może po prostu została ukryta pod historiami kobiet,
które musiały być kimś innym, niż naprawdę były.

Warsztat „Jestem Kobietą” jest przestrzenią,
w której możesz spotkać nie tylko siebie.
Możesz spotkać także kobiety,
które były przed Tobą.

I sprawdzić,
co naprawdę należy do Ciebie,
a co od lat niesiesz z miłości.
Nawet jeśli ta miłość
kosztuje Cię dziś zbyt wiele.

Szczegóły w komentarzu

Kobieta w przepływie i kobieta
w walce wyglądają często dokładnie tak samo.

Obie wstają rano.
Obie pracują.
Obie opiekują się dziećmi.
Obie realizują zadania.
Obie się uśmiechają.

Z zewnątrz trudno dostrzec różnicę.

Ale jedna przez całe życie niesie świat na swoich barkach.
A druga pozwala, by życie niosło ją.

Kobieta w walce nie odpoczywa naprawdę.

Nawet gdy siedzi na kanapie, jej umysł nadal pracuje.
Nadal kontroluje.
Nadal przewiduje.
Nadal ratuje.
Nadal czuwa.

Jest zmęczona, ale nie pozwala sobie tego poczuć.

Bo gdzieś głęboko nauczyła się,
że jeśli odpuści, wszystko się rozpadnie.

Że musi być silna.
Musi dawać radę.
Musi zasługiwać.

I często nie zauważa,
że nie walczy już o swoje marzenia.
Walczy o przetrwanie.

Tylko że większość kobiet nie nauczyła się tego od siebie.
Nauczyły się tego od kobiet przed sobą.

Od matek, które wszystko musiały same.
Od babć, które nie miały wyboru.
Od kobiet, które przeżyły dzięki walce.

I za tę walkę należą im się głęboki szacunek.

Ale to, co uratowało poprzednie pokolenia,
nie zawsze służy kolejnym.

Kobieta w przepływie nie jest słabsza.

Nie jest mniej ambitna.
Nie jest mniej odpowiedzialna.
Nie jest mniej skuteczna.

Po prostu nie musi już udowadniać swojej wartości cierpieniem.

Nie musi zasługiwać na miłość poświęceniem.
Nie musi zasługiwać na odpoczynek zmęczeniem.
Nie musi zasługiwać na obfitość ciężarem.

Wie, że może działać z miejsca zaufania,
a nie ciągłego napięcia.

Większość kobiet od razu wie,
po której stronie dziś stoi.
Ich ciało już zna odpowiedź.

Jeśli czytając te słowa czujesz zmęczenie, którego nie potrafisz wyjaśnić...
Jeśli od dawna wszystko dźwigasz sama...
Jeśli tęsknisz za sobą bardziej, niż za kolejnym sukcesem...
Po prostu potrzebujesz wrócić do miejsca,
w którym walka przestaje być jedynym sposobem na życie.

Właśnie do takiego spotkania zaprasza
warsztat „Jestem Kobietą”.

By przypomnieć sobie kobietę,
którą byłaś,
zanim uwierzyłaś w iluzję,
że życie to walka.

Szczegółu w komentarzu

Sztuka przyjmowania to najtrudniejsza lekcja współczesnych kobiet.

Wiele kobiet nauczyło się dawać.

Dawać uwagę.
Dawać czas.
Dawać wsparcie.
Dawać miłość.
Dawać siebie.

Tak bardzo,
że zapomniały,
jak przyjmować.

Przyjmować pomoc bez poczucia winy.
Przyjmować komplement bez umniejszania sobie.
Przyjmować pieniądze bez tłumaczenia się.
Przyjmować miłość bez konieczności zasługiwania na nią.

A przecież przyjmowanie nie jest słabością.
Jest zgodą na życie.

W pracy ustawieniowej często widzimy,
że za trudnością w przyjmowaniu
stoi coś więcej niż brak pewności siebie.

Czasem jest to lojalność wobec kobiet,
które wszystko musiały udźwignąć same.

Babci, która nie mogła prosić o pomoc.
Matki, która dawała wszystkim, ale nigdy sobie.
Kobiet, które nauczyły się przetrwać,
lecz nie nauczyły się otrzymywać.

Wtedy nawet gdy życie chce nam coś dać,
my pozostajemy zamknięte.
Gdzieś głęboko nauczyłyśmy się,
że bezpieczniej jest dawać niż brać.

Ale kobiecość rozkwita wtedy,
gdy zaczyna ufać.
Gdy pozwala,
by życie również płynęło w jej stronę.

Być może nie jesteś zmęczona dlatego,
że za dużo robisz.

Być może jesteś zmęczona dlatego,
że od zbyt dawna wszystko robisz sama.

Warsztat „Jestem Kobietą”
jest zaproszeniem do spotkania
z tą częścią siebie,
która pamięta,
że nie musi już walczyć
o miejsce przy życiu.

Że może oddychać.
Czuć.
Otrzymywać.
I po prostu być.

Szczegóły w komenatrzu.

Po czym poznać, że czas zadbać o swoją kobiecość?

Życie się toczy.
Praca jest.
Dom jest.
Relacje są.
Obowiązki są.

A jednak
od czasu do czasu
pojawia się trudne do nazwania uczucie.

Jakbyś była coraz dalej od siebie.

Nie od innych.
Od siebie.

Jakbyś nauczyła się doskonale funkcjonować,
ale coraz rzadziej doświadczać.

Jakbyś wiedziała, co robić, ale coraz słabiej czuła,
czego naprawdę pragniesz.

W pewnym momencie wiele kobiet odkrywa,
że przez lata rozwijały
siłę, odpowiedzialność, skuteczność i niezależność.

I są to piękne jakości.

Problem pojawia się wtedy,
gdy stają się jedynym sposobem życia.

Bo kobiecość nie umiera nagle.
Ona cichnie.

Cichnie za każdym razem,
gdy wybierasz to,
co rozsądne, zamiast tego, co prawdziwe.

Cichnie za każdym razem,
gdy bardziej słuchasz oczekiwań niż własnego serca.

Cichnie wtedy, gdy przez lata jesteś dla wszystkich,
tylko nie dla siebie.

I nie chodzi o to,
żeby stać się bardziej kobiecą.

To zdanie zawsze wydawało mi się dziwne.

Jak można stać się bardziej tym, kim już się jest?
Może prawdziwe pytanie brzmi inaczej.

Czy w codziennym biegu nadal słyszysz siebie?
Czy pamiętasz, co Cię porusza?
Co Cię zachwyca?
Co sprawia, że czujesz się żywa?

Życie wciąż zaprasza Cię
do czegoś więcej
niż tylko sprawnego funkcjonowania.

Do większej obecności.
Większej prawdy.
Większej bliskości ze sobą.

A to się dzieje kiedy przypomnasz sobie,
kim byłaś, zanim świat powiedział Ci,
kim powinnaś być.

Warsztat 𝙅𝙚𝙨𝙩𝙚𝙢 𝙆𝙤𝙗𝙞𝙚𝙩𝙖̨ - szczegóły w komentarzu