Wyspa Zmian

Jesteśmy obok siebie, ale coraz dalej.

To rzadko dzieje się z dnia na dzień.

Najpierw przestajemy opowiadać sobie o drobiazgach.

Potem odkładamy trudniejsze rozmowy na „lepszy moment”.

Coraz częściej zakładamy, że druga osoba i tak nie zrozumie.

Albo że nie warto zaczynać kolejnej rozmowy.

Obok siebie.

Przy tym samym stole.

Na tej samej kanapie.

W tym samym łóżku.

A jednak coraz rzadziej naprawdę razem.

Czasem łatwiej rozmawiać o rachunkach, zakupach czy planach na weekend niż powiedzieć:

"Tęsknię za Tobą."

"Brakuje mi naszych rozmów."

"Chciałabym wiedzieć, co się z Tobą dzieje."

Wiele par trafia do gabinetu nie wtedy, gdy dużo się kłóci.

Przychodzą wtedy, gdy od dawna żyją obok siebie i coraz rzadziej czują, że naprawdę się spotykają.

Na szczęście bliskość nie znika z dnia na dzień.

I zwykle nie wraca też po jednej rozmowie.

Wraca wtedy, gdy ktoś odważy się zrobić pierwszy krok.

💛 Jaką rozmowę odkładacie już od zbyt dawna?

Znowu wszystko biorę do siebie...

Ktoś odpowiedział trochę chłodniej.

Ktoś nie odpisał przez kilka godzin.

Ktoś podczas rozmowy wydawał się nieobecny.

I zanim pojawią się fakty, w głowie zaczynają pojawiać się pytania.

Czy powiedziałam coś nie tak?

Może go uraziłam?

Pewnie przesadziłam...

Kilka sekund czyjegoś zachowania potrafi zostać z nami na resztę dnia.

Wracamy do tej rozmowy.

Analizujemy każde słowo.

Przypominamy sobie wyraz twarzy, ton głosu, moment, w którym coś mogło pójść nie tak.

Czasem przez lata uczymy się uważnie obserwować innych. Wyłapywać nawet drobne zmiany nastroju. Sprawdzać, czy wszystko jest w porządku.

Z czasem łatwo uwierzyć, że za samopoczucie innych też jesteśmy odpowiedzialni.

A przecież ktoś może być zmęczony.

Może mieć trudniejszy dzień.

Może myśleć o czymś zupełnie innym.

I to wcale nie musi być o Tobie.

💚 Czy zdarza Ci się dopowiadać historię, zanim poznasz fakty?

Po rozstaniu dziecko nadal ma jedną rodzinę.

Może mieszkać w dwóch domach.

Może mieć dwa kalendarze.

Może słyszeć dwie różne wersje tej samej historii.

Ale nadal ma jedną rodzinę.

Dziecko nadal jest czyjąś córką.

Czyimś synem.

I nadal potrzebuje bliskości.

Bezpieczeństwa.

Poczucia, że może kochać oboje rodziców.

Bez wybierania strony.

Bez poczucia winy.

Bez konieczności opowiadania się po którejkolwiek stronie.

Bo rozstanie kończy związek.

Nie kończy rodzicielstwa.

Bycie wysłuchanym nie oznacza, że ktoś się z Tobą zgadza.

Kiedy opowiadamy o czymś ważnym, często pragniemy być zrozumiani.

Chcemy, żeby druga osoba usłyszała, co przeżywamy.

Co jest dla nas ważne.

Jak widzimy daną sytuację.

To nie oznacza jednak, że musi mieć takie samo zdanie.

Może rozumieć:

– dlaczego myślisz w ten sposób

– Twoje uczucia

– to, co jest dla Ciebie ważne

I nadal patrzeć na tę samą sytuację inaczej.

Zrozumienie i zgoda nie są tym samym.

Myślę, że wiele rozmów staje się łatwiejszych, gdy przestajemy je ze sobą mylić.

Nie zawsze trzeba wiedzieć, co powiedzieć.
Czasem wystarczy usiąść obok.

Przy smutku.
Przy złości.
Przy rozczarowaniu.

Dzieci nie zawsze potrzebują odpowiedzi.
Ani gotowych rozwiązań.

Często bardziej potrzebują akceptacji dla tego, co czują.
Potrzebują wiedzieć, że ich uczucia nie są problemem do naprawienia.

Że mogą być smutne.
Złe.
Rozczarowane.

I że nie są z tym same.
Myślę, że pod tym względem niewiele różnią się od dorosłych.

Nie muszę od razu rozumieć. Mogę zacząć od zaciekawienia.

Niektóre zachowania innych ludzi bywają dla nas trudne do zrozumienia.

Czasem słyszymy coś, z czym się nie zgadzamy.

Czasem czyjaś reakcja wydaje nam się przesadzona.

Albo niezrozumiała.

W takich momentach łatwo przejść do ocen i interpretacji.

Trudniej zatrzymać się i pomyśleć:

„Ciekawe, co stoi za tym zachowaniem?”

„Ciekawe, jak ta osoba widzi tę sytuację?”

„Ciekawe, co jest dla niej ważne?”

To pomaga zrobić pierwszy krok w stronę zrozumienia.