Anita Michalska

Zapytałam o to moją klientkę podczas sesji, kiedy z rozmowy wyniknęło, że relacje quasi rodzicielskie dominują często relacje managerskie

Odpowiedziała dość szybko: zespół sprawnie pracuje, mogę na nich liczyć…

- Nie pytam o korzyści zespołowe, pytam o Twoje osobiste korzyści…

Klientka zatrzymała się i powiedziała: nie rozumiem pytania

- Jakie masz osobiste korzyści z tego że przyjmujesz w rolę matki zamiast managerki wobec swojego zespołu? Albo inaczej, jakie swoje potrzeby zaspokajasz zachowując się w ten sposób?

Po chwili ciszy okazało się, że klientka zaspokaja w ten sposób swoją potrzebę bycia potrzebną, ale też potrzebę kontroli

Bo przyzwyczaiła siebie i zespół, że kiedy wkrada się rola matki zamiast managerki, wtedy zarządzanie nadal jest przez relacje ale trochę innej kategorii. Silniejszej, bo też trochę zniewalającej.

To nie jest relacja partnerska, bo relacja matki z dziećmi nie jest relacją partnerską. Dziećmi trzeba się opiekować (wiadomo zależy od etapu rozwoju ale jednak). Dzieci trzeba chronić przed złem (np klientów ;)). Dzieci też często trzeba wyręczać bo przecież jeszcze nie potrafią, nie umieją. Nie można chyba w związku z tym za dużo wymagać?

To była bardzo ciekawa dyskusja i moja klientka uświadomiła sobie, że oprócz korzyści ma też wiele zagrożeń wynikających z przejmowania roli managerki przez rolę matki. Między innymi swoje zmęczenie i częste przeciąganie liny przez „dzieci” na swoją stronę

Klientka dostała ode mnie takie pytania jako zadanie do przemyślenia:

Zanim podejmiesz decyzję i przejdziesz do działania zastanów się:

- Co jest moim obszarem odpowiedzialności w tym temacie?
- Na co mam bezpośredni wpływ i czy na pewno zajmuję się tym na co mam wpływ, czy może tym na co nie mam wpływu?
- Z jakiej roli odpowiadam na powyższe pytania? Z roli managerki czy matki?

Jeśli zdarza Ci się, że te Twoje prywatne role wkradają się do ról zawodowych, być może te pytania są też dla Ciebie

Znasz takie sytuacje zarządzając zespołem? Jak z nich wychodzisz?

A jeśli jesteś mężczyzną, zdarza Ci się wchodzić w rolę ojca zamiast managera?
I jeśli tak, jakie masz na to sposoby?

To jest bardzo niewygodne myślenie. Bo przecież to oni, to ona, to on, robią problemy, to z nimi, to z nią, to z nim nie można się dogadać, więc dlaczego mam zaczynać od swoich przekonań?

Prowadząc Trening Rozwiązywania Problemów spotykam się z oporem u części uczestników, aby rozwiązywanie problemów komunikacyjnych zaczynać od pracy ze swoimi przekonaniami.
Przecież jeśli z kimś sie nie można dogadać, na jakiej podstawie mam uważać, że moje nastawienie do tej osoby może cokolwiek zmienić?

Jest coś takiego jak samospełniająca się przepowiednia.

Jeśli uważasz, że druga osoba jest burakiem (a jak wiemy z korzennymi się nie rozmawia) z bardzo dużym prawdopodobieństwem Twoje nastawienie wpłynie na to w jaki sposób będziesz mówić do drugiej osoby, ale też czy będziesz jej naprawdę słuchać.

Możesz zupełnie podświadomie odczytywać każde słowo tak, aby potwierdzić swoje zdanie na temat tej osoby lub grupy ludzi, zamiast wgłębić się w temat i spróbować znaleźć wspólnie rozwiązania

Czy zmiana własnych przekonań jest gwarancją sukcesu? Nie jest. Ale od tego trzeba zacząć.
Nie chodzi o to, aby pobłażać drugiej stronie, ale bardziej o to, żeby nie demonizować. Z dużym prawdopodobieństwem nie masz po drugiej stronie psychopaty tylko zwykłego człowieka, który być może tak jak Ty ma różne wyzwania z którymi sobie nie radzi.

Co z tego co myślę o tej osobie lub i tej sytuacji jest faktem, a co jest moją interpretacją?
Skąd wiem to co myślę?
Jak moje myślenie o tej osobie lub o tej sytuacji pomaga mi budować porozumienie?
A może moje myślenie wpływa na zaognienie konfliktu?

Nawet jeśli trzeba wyznaczyć granice, nawet jeśli mamy wyrazić swoje niezadowolenie z czyjegoś zachowania, będzie to dużo trudniejsze kiedy myślimy o samych sobie że przecież z nami wszystko jest ok, a to druga strona powinna coś naprawić.

Czasem tak może faktycznie być. Pytanie czy zawsze.

Przypisujesz ludziom dobrą intencję nawet jeśli z nimi trudno współpracować?

Czy chcesz, aby Tobie przypisywać dobrą intencję nawet jeśli z Tobą też jest trudno się porozumieć?

•coaching •przekonania •rozwój •myślenie

🔘 Czy umiesz wysiedzieć w ciszy?

🔘 Czy kiedy zadajesz drugiej osobie lub grupie ludzi, pytanie to ciekawi
Cię odpowiedź, czy czekasz, żeby podzielić się swoją własną?

🔘 Czy lubisz stan „nie wiem”?

Jeśli nie do końca przepadasz za ciszą w rozmowie, to te wnioski mogą być dla Ciebie :)
___
W najbliższy piątek ruszamy z jedyną w tym roku edycją Zaawansowanego Treningu Rozwiązywania Problemów, czyli Problem Solving Coachingiem.
Jestem mega szczęśliwa, bo zebrała nam się bardzo zacna grupa, z którą będziemy pracować razem aż do października.

To pierwsza taka duża edycja i mam nadzieję, że z pierwsza z wielu w kolejnych latach. Wersje 2-dniowe powrócą jeszcze w tym roku, zapewne w 2 kwartale.

Chyba nie do końca wierzę, że to się dzieje naprawdę. Wymagająca to była droga, żeby znaleźć się w tym miejscu, ale już wiem, że było warto.

Anna Maria Bering jestem mega wdzięczna za Twoje wsparcie w tym wszystkim.

___
A jeśli masz pytania na temat treningu po więcej informacji zapraszam do linków u mnie na górze w bio .michalska

Ktoś mi kiedyś powiedział, że gdy jestem niezadowolona z siebie i ze swojego życia, albo gdy uważam że znów robię za mało, za wolno, za bardzo niedoskonale, powinnam popatrzeć na swoje zdjęcia z dzieciństwa.
I zastanowić się, czy chciałabym tamtej małej Anitce pocisnąć tak jak cisnę tej dużej… żeby nie powiedzieć starej 🥲

Znasz to podejście? Stosujesz je czasem?
•
Miałam (mam?) kryzys od pewnego czasu. Kryzys zbliżających się 41 wiosen przeżytych na planecie Ziemia. Kryzys tego że w ogóle nie jestem w miejscu, w którym planowałam być. Kryzys tego, że przecież coach powinien być wzorem realizacji celów…

A potem patrzę na te moje zdjęcia, przypominam sobie jaką drogę przeszłam, jaki gruz przerzuciłam, żeby być tu gdzie jestem (chociaż niezgodnie z planem) i myślę sobie: no pierdoli głupoty.

Kiedyś ktoś mi zarzucił pod moim wywiadem na youtubie, jak ja mogę być coachem milionerów skoro nie jestem milionerką. Potem ktoś mi zarzucił jak mogę pracować z matkami, skoro nie jestem matką. A też słyszałam zarzut, że jak ze sportowcami mam pracować, skoro sama nie jestem sportową pasjonatką.

I ku zaskoczeniu wszystkich okazuje się, że królowi nie doradza inny król, matki cieszą się, że mogą pogadać z kimś spoza środowiska, a sportowcy są w szoku, że praca na sesji może zmienić głowę tak skutecznie, że testy zdawane są ponad oczekiwania.
Bo może nie chodzi o to, żeby było zgodnie z planem, ale żeby było zdrowo i szczęśliwie? A to akurat mam szczęście doświadczać - i zdrowo i szczęśliwie.
•
Kiedyś sporo pisałam o swoich przemyśleniach takich bardziej osobistych, a potem z tego zrezygnowałam bo czułam że nie mam nic ciekawego do powiedzenia.
pomyślałam, że może to będzie też inspirujące dla kogoś z Was kto, tak jak ja czasem, utyka w syndromie oszusta.

Odkrywam siebie ostatnio na nowo i zrozumiałam, że trochę tęsknię za tą wersją siebie, która była bardziej pisarką - artystką zamiast coachem - konsultantką.

Nie wiem jak często będę do takiej formy pisania wracać, ale może raz na tydzień?

Macie ochotę na Michalską w takiej odsłonie?
Tymczasem pozdrawiam wszystkie Wasze dziecięce części, które mam nadzieję, że chociaż trochę ucieszyły się na te przeczytane słowa

Dojrzały leadership to nie tylko znajomość technik komunikacyjnych, ale też odpowiedzialność za ich użycie.
Podczas Zaawansowanego Treningu Rozwiązywania Problemów uczymy się jakie i jak zadawać pytania, ale też kiedy tego nie robić.
To trening dojrzałego zarządzania i wywierania wpływu w rozmowie, ale w sposób etyczny.

Startujemy 27 lutego.

Po więcej informacji zapraszam bezpośrednio do mnie lub znajdziesz je na górze mojego profilu.

Do zobaczenia? :)

Pojechałam dziś rano pociągiem do pracy do Katowic.
Dzień się zaczął ciekawie, bo pociąg miał opóźnienie prawie 30 minut. Ale to i tak okazało się nic w porównaniu z lodówką, którą jechałam, bo wywaliło ogrzewanie.

Pomimo ogromnego zmęczenia, warsztaty poszły super. Grupa zadowolona, oba zespoły wyraziły chęć dalszej pracy razem.

Skończyliśmy chwilę po czasie, ale zdążyłam na pociąg. Ten znów okazał się być spóźniony ale jedynie 10 minut.

Godzinę przed dojazdem do domu stanęliśmy w polu, bo… jakiś koń walnął w pociąg.

Chciałabym być już w domu. Realnie będę pewnie 2-3 godziny. Mam taką nadzieję.
Jest mi trochę zimno, jestem zmęczona, ale w tym wszystkim w totalnej akceptacji.

Miejsce obiektywnego obserwatora to jest bardzo przydatna tożsamość w takich chwilach

Co mogę zrobić bez dostępu do internetu i bez książki na pokładzie?
Mogę sobie pomedytować, albo zrobić muzyczkę w abletonie. Zrobiłam jedno i drugie.

I oczywiście magicznie w momencie, gdy to zaakceptowałam, że mogę tu spędzić nawet całą noc, znowu marznąć, pociąg ruszył.

Zwykły zbieg okoliczności. Ja wiem. Tak samo jak rozpoczynający się właśnie rok konia, którego przedstawiciel walnął w pociąg.

A może to wcale nie był koń, tylko poszła taka plotka?

Mam wrażenie że takie sytuacje testują na ile faktycznie umiem świadomie oddychać, na ile potrafię naprawdę puścić to nad czym nie mam kontroli. I pewnie testują też jak bardzo uważam że jest zimno, a na ile chłodno ;)

Kiedy dzieją się takie akcje, wierzę mocno w to, że im mniej się wkurzam tym bardziej na zdrowie mi to wyjdzie, a może jeszcze czekają na mnie bardziej magiczne wydarzenia za oknem, lub za całym pociągiem.
•
Umiesz odpuszczać w takich sytuacjach? Jaką masz najciekawszą historię, kiedy coś poszło niezgodnie z planem ale potem okazało się to być błogosławieństwem?

Chętnie przeczytam o tym w trakcie podróży, bo nie wiem ile ona będzie trwać 🥹 może powstanie nam tu z tego coś ładnego. Zapraszam do dzielenia się

„Jak się masz?” to pytanie może być small talkiem, albo może zmienić dynamikę pracy zespołu. Czy masz gotowość usłyszeć prawdziwą odpowiedź?

Zarządzając zespołem czy projektem kluczowa nie jest liczba spotkań, tylko ich jakość. A ta z kolei w dużej mierze zależy od tego jakie pytania zadajesz i po co.

Czy pytasz, żeby odhaczyć punkt z agendy? Czy po to, by zrozumieć, z czym się mierzy druga osoba?

Jeśli chcesz budować prawdziwe zaufanie i zaangażowanie w zespole, musisz sobie szczerze odpowiedzieć na pytanie, czy Twój zespół czuje, że może przy Tobie mówić prawdę. Nawet tę bardzo niewygodną, dla którejś ze stron, ale potrzebną dla rozwoju firmy lub projektu.
__
27 lutego ruszamy z Zaawansowanym Treningiem Rozwiązywania Problemów (online), czyli in English Problem Solving Coachingiem. Będziemy tam ćwiczyć i praktykować nie tylko konkretne struktury rozmowy w różnych wymagających sytuacjach, ale też będziemy trenować świadomość zadawanych pytań. I jeszcze wiele innych „rzeczy”, które rozwiną świadomość Twoją i Twojego zespołu. A świadomość, jak wiadomo, jest pierwszym krokiem do zmiany :)

Zostały nam 2 miejsca. Po więcej informacji zapraszam do kontaktu bezpośredniego ze mną, albo na stronę anitamichalska.pl

Wiesz ilu potrzeba coachów, żeby zmienić żarówkę?



Wystarczy tylko jeden, ale żarówka musi chcieć zmiany :)



Jeśli chcesz zmiany w komunikacji z ludźmi w zespole lub w projekcie, zapraszam do refleksji i do wspólnej podróży.

Po 16 latach, wciąż zaskakuje mnie, jak wiele problemów można rozwiązać, kiedy naprawdę słucha się drugiego człowieka. I jak wiele problemów da się rozwiązać, zadając odpowiednie pytania.
Nie wszystkie problemy, zapewne, ale mam dowody na to, że jednak wiele tak :)

Zapraszam do ostatniego odcinka wniosków uczestników po 2 edycji Treningu.

_____
27.02 ruszamy z 3 edycją Zaawansowanego Treningu, czyli problem solving coachingu dla managerów projektów, zespołów i innych ludzi, którzy pracują na co dzień z ludzkimi problemami w biznesie.

Mamy jeszcze 2 miejsca, po szczegóły zapraszam do mnie na profil, na stronę www albo do kontaktu bezpośredniego - chętnie odpowiem na pytania.
A jeśli znasz kogoś, kto chce się rozwijać w takim zakresie, będę wdzięczna za przekazanie informacji dalej w świat.

Coaching • Rozwój managerski • Pytania • Przekonania • Rozwiązywanie Problemów • Komunikacja