Doradztwo Zawodowe i Rozwój Osobisty dla Młodzieży - Wybieram Szkołę

https://www.facebook.com/100064590073705/posts/1400584228771233/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v

Dziś szkoleniowo. Terapia schematów i praca m.in z zasobami - drabina i piramida mocnych stron - to na 100% biorę do doradztwa (opiszę to później ;)).

PS. Pieseł poradniany dla uwagi ;)

https://www.facebook.com/share/p/18Nkk3nFwS/

Kiedy próbujemy dać dziecku to, czego sami nie dostaliśmy, łatwo przestajemy widzieć, czego ono naprawdę potrzebuje.

Czasem, z bardzo dobrych powodów, chcemy dać dziecku to, czego sami nie dostaliśmy. Więcej uwagi, więcej ciepła, więcej bezpieczeństwa. Albo próbujemy „naprawić” to, co w naszym odczuciu nie udało się przy pierwszym dziecku. Problem polega na tym, że w takim działaniu łatwo przestajemy widzieć dziecko takim, jakie jest, a zaczynamy widzieć w nim odpowiedź na własną historię. Tymczasem każde dziecko jest inne, ma inną wrażliwość i sposób przeżywania świata. To, czego nam brakowało, nie musi być tym, czego ono potrzebuje. Kiedy próbujemy leczyć własne zranienia poprzez relację z dzieckiem, relacja zaczyna służyć bardziej regulacji naszych emocji niż rozpoznaniu jego rzeczywistości.

To, co realnie możemy zrobić, to zatrzymać się przy tym konkretnym dziecku i jego indywidualnych potrzebach. Dawać nie to, co „powinno być dane”, ale to, co jest adekwatne tu i teraz. A własnymi zranieniami zająć się w inny sposób, w relacjach, które są do tego przeznaczone. Podobnie z kolejnymi dziećmi, nie są one drugą szansą na poprawienie przeszłości, tylko odrębnymi osobami, które potrzebują własnej, dopasowanej relacji. A to, co wydarzyło się wcześniej, czasem wymaga przyjęcia odpowiedzialności, uznania błędów i zmierzenia się z ich konsekwencjami. To trudniejsze niż próba „naprawienia” wszystkiego od nowa, ale na dłuższą metę pozwala budować relacje, które są bardziej prawdziwe i mniej obciążone przeszłością.

Fot. Vitaly Gariev / Unsplash

Sensoryczne doradztwo zawodowe. Jak wspomóc młodą osobę do rozpoznawania swoich potrzeb i wartości? Skorzystajmy z zapachów różnych olejków eterycznych. Nic tak nie pobudza do skojarzeń jak własnie woń: pomarańczy, sosny, kawy :)

W końcu mam to co "tygryski" (albo sowy) lubią najbardziej. Ach moja arteterapeutyczna dusza się cieszy 😉 . Już się nie mogę doczekać :) kiedy je wypróbuję.

Serdecznie zapraszam na bezpłatne spotkanie - Kiedy ciało może odpuścić
Regulowanie napięcia przez ruch i oddech
Zapraszamy młodzież szkół średnich na jednorazowy warsztat, podczas którego:
• zatrzymamy się i sprawdzimy, jak ciało reaguje, gdy jest mu za dużo
• poszukamy prostych sposobów rozluźniania napięcia przez ruch i oddech
• skorzystamy z technik terapii tańca i ruchu (DMT)
Nie trzeba umieć tańczyć ani mówić o sobie — można po prostu być.
Mała grupa, bezpieczna atmosfera, tempo dostosowane do uczestników.
📅 14.03.2026 (sobota) | 9:30–12:30
https://forms.office.com/Pages/ResponsePage.aspx?id=wnq1f2cSi029g4qJgRbJDBPk4omZoQlFg-Vq_BLm8l9UNklLRDdKNDJERjUyWjBDUDVQVzdLSkhOVC4u
📍 Specjalistyczna Poradnia OPTA, Warszawa, Dzielna 7

🧐😱

10 szokujących faktów o studiowaniu w Polsce [TOPOWA DYCHA] Już jutro rozpocznie się nowy rok akademicki. Z tego powodu w dzisiejszym odcinku porozmawiamy na temat polskich studentów. Dowiecie się między innymi, ile p...

To się dziś działo. Dziękuję rodzicom za spotkanie :). Rozmawialiśmy o tym jak wspierać nastolatka w wyborze szkoły średniej, czyli: co wpływa na decyzje edukacyjne i zawodowe, czego potrzebuje młoda osoba. Porazmawialiśmy o naszych rolach, a do tego informacje, listy działań, narzedzia wsparcia emocjonalnego.

Raz jeszcze wielkie dzięki.

Nowe stare role zawodowe

Mam! W końcu mogę oficjalnie nazwać się psychologiem.
Kamień z serca, bo nie zawsze było łatwo. Weekendy poświęceń, działań i reorganizacji czasu. Ale było warto.

Od teraz oficjalnie mogę wykonywać:
- testy psychologiczne (poza tymi, które już posiadam – IP121 i Achtnich),
- prowadzić pomoc psychologiczną czy terapię psychologiczną (to co innego niż psychoterapia).
Kiedy odebrałam dyplom, w głowie zabrzmiało: „Jestem… psychologiem”.

Ku mojemu zaskoczeniu ta myśl nie brzmiała jakoś tak donośnie, jakbym się spodziewałam.

W moją tożsamość zawodową na stałe wpisały się już inne role - przede wszystkim pedagoga (resocjalizacji), czyli moje bazowe wykształcenie, oraz doradcy kariery, którą po prostu uwielbiam.
I pomyślałam sobie: jak ja teraz zrobię miejsce dla tej nowej roli?
A może nie muszę? Może po prostu już jest.

I tak po nitce do kłębka naszła mnie refleksja: jak często zawodowo i osobiście zadajemy sobie pytanie „Kim jesteś?”.
Nie ukrywajmy, to pytanie potrafi przyprawić o lekki zawrót głowy.
Bardzo często szukamy jednego słowa, które nas określi. A przecież tak się nie da.

Tożsamość zawodowa i osobista to zlepek różnych ról, które uaktywniają się w zależności od kontekstu.
Wystarczy je zauważyć, czasem nazwać i pozwolić im po prostu być.
Ot, filozoficznie przy niedzieli.

A Ty, jakie role w sobie zauważasz?