Błogosławmy Dzieciom

16/07/2026

Czyste błogosławieństwo... 🥰

https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid02V599q5MpAt4CMV74bX1eV8th7vKSBwptH3NQXvimGHUoHXghCtAB6xUXfZTxXWp2l&id=61579870181586&post_id=61579870181586_pfbid02V599q5MpAt4CMV74bX1eV8th7vKSBwptH3NQXvimGHUoHXghCtAB6xUXfZTxXWp2l

Wczoraj wieczorem podjąłem decyzję, której wielu rodziców pewnie nie zrozumie.
Moja 3-letnia córka zablokowała swoim małym ciałem drzwi i nie pozwalała mi wyjść z domu.
Patrzyła mi prosto w oczy i szepnęła słowa, po których pękło mi serce...
To był potwornie długi dzień.
Głową byłem jeszcze w pracy i myślałem, ile mam dziś jeszcze rzeczy do zrobienia.
Chciałem po prostu się rozebrać i chociaż na chwilę odpocząć.
A ona stała tam i nie chciała mnie przepuścić...
Zniecierpliwiony powiedziałem: „Kochanie, tacie naprawdę bardzo się spieszy”.
A ona spojrzała na mnie i w jej oczach zobaczyłem coś, co natychmiast mnie zatrzymało...
Zamiast się odsunąć, wtuliła się mocno w moje nogi.
Zacisnęła swoje małe rączki na moich spodniach tak mocno, jakby walczyła o życie.
Kucnąłem przy niej, żeby ją uspokoić i po prostu przejść.
A ona przytuliła się do mojej szyi i szepnęła mi do ucha: „Tato... tylko obiecaj mi jedno...”
„Tato... nigdy nie puszczaj mnie pierwszy.”
W tamtej sekundzie cały mój dorosły pośpiech po prostu wyparował.
Poczułem potworne wyrzuty sumienia.
Zrozumiałem, że chciałem dać jej wszystko... oprócz siebie.
I wtedy podjąłem tę decyzję. Odłożyłem na bok wszystkie dorosłe obowiązki, plany i wieczny pośpiech.
Przez kolejne trzy minuty klęczałem w kurtce i butach, trzymając ją w ramionach.
Dla dorosłego w biegu te trzy minuty to cała wieczność.
Ale ja postanowiłem, że tym razem nie zrobię tego, co zawsze – i nie puszczę jej pierwszy...
Czekałem. Pozwoliłem jej trzymać mnie tak mocno, jak tylko potrzebowała.
Słuchałem, jak jej szybki, dziecięcy oddech powoli się uspokaja.
I nagle poczułem, jak jej małe, napięte ciałko całkowicie się rozluźnia.
Uścisk jej rączek delikatnie słabnie.
Odsunęła się, uśmiechnęła i bez słów pobiegła do swoich zabawek.
Jej emocjonalny zbiorniczek został napełniony do pełna.
W psychologii nazywamy to „regulacją przez bliskość”.
To niesamowite, jak ta mała chwila połączyła z powrotem nasze dwa światy...
Gdy czekasz, aż to dziecko samo się odsunie – dajesz mu pełną kontrolę nad jego własnym bezpieczeństwem.
To ono decyduje, kiedy jego „emocjonalny bak” jest już pełny i kiedy może bezpiecznie wrócić do świata.
Bo nasze ramiona to dla niego bezpieczna przystań, w której czas na chwilę się zatrzymuje...
Najpotężniejsze mapy bezpieczeństwa rysujemy w najprostszych momentach.
Na brudnej podłodze w przedpokoju. W kurtkach. Bez słów.
Moja córka dowiedziała się dzisiaj, że bez względu na to, jak bardzo świat pędzi...
Dla niej zawsze mam czas.
A niewidzialna nitka między nami stała się silniejsza niż kiedykolwiek.
Nieważne, jak bardzo się spieszysz i ile masz dzisiaj pracy.
Gdy Twoje dziecko podejdzie, żeby się przytulić – zatrzymaj się.
Rzuć torbę, kucnij i mocno je obejmij.
Nie puszczaj jej pierwszy.
To budowanie najpiękniejszych wspomnień, które Twoje dziecko zabierze ze sobą w dorosłość. ❤️

02/07/2026

Połączenie duchowości chrześcijańskiej z Porozumieniem bez Przemocy (NVC) 🥰

W Wydawnictwie 2RYBY.PL ukazała się książka o. Mieczysława Łusiaka SJ zatytułowana „W Bogu nie ma przemocy”. Jest to rozmowa dziennikarki Iwony Żurek z jezuitą, założycielem Wspólnoty Rodzin Empatycznych, twórcą popularnego kanału na YouTube „Akademia Szczęśliwego Życia”. P...

27/02/2026

Nigdy nie mieszkałem z ojcem. W miejscach, gdzie przebywałem jako dziecko, nigdy go nie było. Odwiedzałem go raz w roku na święta.

Nie miałem wzoru. Musiałem go stworzyć.
A czasami dostaje takie wiadomości,
bo pokazuje głównie moją teraźniejszość.

Wychowałem się tam, gdzie miłość
była oznaką słabości,
a liczyło się przetrwanie, siła i twardość.

Długo myślałem, że tak wygląda świat.

Dzisiaj pokazuję coś innego, bo już dawno wybrałem swoje własną drogę.
Miłość jako symbol siły, a obecność jako standard. I czułość jako podstawa.

To nie przyszło naturalnie, to była decyzja.

Wybrałem swoją drogę i przerwałem koło.

Nie musisz powtarzać środowiska, z którego pochodzisz, to wymaga stanięcia w prawdzie.

Bez obwiniania kogokolwiek, usprawiedliwiania siebie czy uciekania.

Historia może sporo wyjaśniać,
ale nie zwalnia nikogo z odpowiedzialności.

Jeśli nie miałeś wzoru, to możesz go zbudować.

18/02/2026

Tarcza, miecz i sterta kartek, na których zapisujemy powracające do dziecka/ nastolatka intruzywne myśli, obrazy, czy wspomnienia.
Takie, które przeszkadzają, deregulują, obniżają nastrój, czy możliwość działania.
Zapisane myśli można przeczytać, a następnie pognieść i załatwić je tarczą, mieczem, albo przy pomocy miecza i tarczycy skierować je do śmietnika.
Warto przy tej okazji sformułować myśli bardziej wspierające i sprawdzić, co się zmienia kiedy dziecko dopuszcza tę nową myśl?
Co możesz sobie pomyśleć w zamian?
Jak reaguje wtedy ciało?
Jakie pojawiają się myśli i emocje?
Co staje się nieco bardziej możliwe?
Jak to można spożytkować?

Dlaczego tak wiele dzieci uwielbia ten sposób na intruzywne myśli?
Bo są w nim w ruchu, aktywności, napięcie przekierowują na działanie, dają ujście złości i zniecierpliwieniu, tworzą przestrzeń na nową bardziej użyteczną jakość. Ale mogą przy tym zrobic bałagan i chaos z którego wyłania sie ulga.

Przyda się komuś? Do domu lub gabinetu?

25/01/2026

25/01/2026

Najbardziej ignorowana scena z życia Jezusa

Jezus wywracający stoły w świątyni.

Ta scena bardzo nam nie pasuje.
Dlatego często ją omijamy albo mówimy o niej półgłosem.

Łatwiej wierzyć w Jezusa cichego, potulnego, zawsze miłego.
Takiego, który wszystko znosi i nigdy się nie unosi.

Może ten obraz jest wygodny.
Bo usprawiedliwia bierność.

Od dziecka słyszymy:
„Nie awanturuj się.”
„Zachowuj się.”
„Gniew to brak klasy.”
„Dobry człowiek jest spokojny.”

Tylko że Jezus w tej scenie nie był spokojny.
Był stanowczy, bo widział niesprawiedliwość.
I zareagował.

Dlaczego ten obraz tak nas niepokoi?
Może dlatego, że boimy się własnej złości.

Bo jeśli dopuścimy myśl, że czasem grzeczne stawianie granic nie wystarcza,
to trzeba będzie zapytać siebie:
gdzie dziś milczę, choć ktoś mnie albo innych krzywdzi?

Znam to z własnego doświadczenia.
Pracowałem z osobami w kryzysie bezdomności.
Wiem, czym jest łagodność i dialog.
I wiem też, że bywają sytuacje, w których to nie wystarcza.

Są momenty, gdy trzeba stanąć naprawdę twardo,
żeby ochronić siebie albo kogoś słabszego.
To nie jest zemsta ani chęć dominacji.
To obrona granicy.

Może u Ciebie wygląda to tak:
ktoś w pracy regularnie Cię poniża, a Ty milczysz „bo tak wypada”.
Ktoś krzyczy na Twoje dziecko, a Ty nie reagujesz „żeby nie robić sceny”.
Ktoś przekracza Twoje granice, a Ty udajesz, że nic się nie stało.

Mówisz sobie: „nie warto się kłócić”,
„będzie tylko gorzej”,
„muszę nad sobą panować”.

Tylko że to nie zawsze jest miłość.
Często to jest lęk przed konfliktem.

Jezus nie był ani agresywny, ani uległy.
Był odważny.

A czasem odwaga oznacza powiedzenie „dość” tak,
żeby ktoś naprawdę to usłyszał.
Po to, żeby zatrzymać zło.

Jeśli ta scena z Ewangelii Cię niepokoi,
być może dotyka tej części Ciebie,
która boi się własnej siły.

Piszę o tym, bo sam długo bałem się swojej złości.
A dziś wiem, że bez niej nie ma ani spokoju, ani miłości.
Edit: widzę po komentrzach, że to Wasza ulubiona scena, cieszę się 😊😊

Kacper

28/12/2025