Instruktor kung fu

Na przestrzeni tygodnia udało się wykonać 4 treningi zapasów i 15 rund sparringu po 3 minuty. W piątek i sobotę przyjdzie czas na mocniejsze treningi kung fu.

Instruktor kung fu powraca do korzeni, trenując z zapaśnikami, kierując się jednocześnie zasadą z książki „Sztuka wojny” autorstwa Sun Tzu; "żeby pokonać wroga, trzeba go poznać".

Pełna myśl brzmi: „Poznaj swojego wroga i poznaj siebie, a w stu bitwach nigdy nie zostaniesz pokonany” – jeśli znasz siebie, ale nie wroga, raz wygrasz, raz przegrasz, a jeśli nie znasz ani siebie, ani wroga, nieuchronnie poniesiesz klęskę w każdej walce.

Biu Gerk (標腳) to dynamiczne kopnięcie pchnięciem (push kick) stosowane w chińskiej sztuce walki ving tsun.

Nazwa pochodzi z języka kantońskiego: "biu" oznacza „wystrzeliwanie” lub „pchnięcie”, natomiast "gerk" odnosi się do nogi lub kopnięcia. Sprawdza się zarówno jako technika defensywna, jak i element kontrataku.

Kopnięcie prowadzone jest po linii prostej. Może być kierowane m.in. w udo, kolano lub podbrzusze, aby zatrzymać nacierającego przeciwnika.

Odpowiednia praca ciała pozwala wygenerować siłę przy zachowaniu równowagi. Siła tego kopnięcia pochodzi z nogi podporowej oraz pracy całego ciała, a nie z nogi kopiącej.

Historia chińskich sztuk walki sięga znacznie dalej niż powstanie klasztoru Shaolin. Już co najmniej tysiąc lat wcześniej były one praktykowane przez chińskie wojsko, początkowo m.in. w formie zapasów. Sztuki walki rozwijały się również w prywatnych ośrodkach, które zajmowały się między innymi ochroną i konwojowaniem kupieckich karawan.

W III wieku p.n.e. szczególną popularnością cieszyły się zapasy. Po upadku dynastii Qin (221–207 p.n.e.) zaczęły stopniowo przekształcać się z elementu sztuki wojennej w formę rozrywki dostępnej dla szerszych warstw społeczeństwa.

W okresie panowania dynastii Zachodniej Han (206 p.n.e.–9 n.e.) pojawiły się natomiast metody walki wręcz wykorzystujące przede wszystkim pięści i nogi. Można je uznać za jedne z najwcześniejszych form tego, co z czasem zaczęto określać mianem kung fu. Ich korzenie wywodziły się z treningu wojskowego, a techniki opierały się głównie na uderzeniach, a nie na chwytach charakterystycznych dla zapasów.

Klasztor Shaolin nie stworzył więc chińskich sztuk walki.Kiedy powstał klasztor, tradycje walki w Chinach miały już za sobą setki lat rozwoju.

A historia tego, jak z wojskowych technik, zapasów i ćwiczeń fizycznych powstały różnorodne chińskie systemy walki, dopiero się zaczyna…

I właśnie tutaj robi się naprawdę ciekawie. Dlatego Instruktor kung fu powraca do korzeni, trenując z zapaśnikami, kierując się jednocześnie zasadą z książki „Sztuka wojny” autorstwa Sun Tzu:„Jeśli znasz siebie i swego wroga, nie musisz obawiać się wyniku stu bitew”.

Dlatego Instruktor kung fu powraca do korzeni trenując z zapaśnikami, kierując się jednocześnie zasadą z książki "Sztuka wojny": "żeby pokonać wroga, trzeba go poznać".

Pełna myśl brzmi: „Poznaj swojego wroga i poznaj siebie; w stu bitwach nigdy nie zostaniesz pokonany” – jeśli znasz siebie, ale nie wroga, raz wygrasz, raz przegrasz, a jeśli nie znasz ani siebie, ani wroga, nieuchronnie poniesiesz klęskę w każdej walce.

Kluczowe przesłanie: Zrozumienie motywacji, mocnych i słabych stron przeciwnika, a także własnych zasobów, jest fundamentem strategii i prowadzi do zwycięstwa.

W ciągu najbliższych lat udowodnimy, że kung fu źródła jest najskuteczniejszą sztuką walki na świecie.

Ile kg waży sztanga? Kto wskaże prawidłową odpowiedź, wygra indywidualny trening kung fu z Instruktor kung fu

Horse stance to pozycja konia, znana w sztukach walki także pod azjatyckimi nazwami ma bu (chiński) lub kiba-dachi (japoński). Jest to izometryczne ćwiczenie polegające na niskim przysiadzie w szerokim rozkroku.

Kung fu uczy, że prawdziwa siła nie polega na dominacji, lecz na opanowaniu emocji, cierpliwości i umiejętności zachowania spokoju nawet w najtrudniejszych chwilach.

„Uderzenie ciałem” jest metodą walki, opisaną przez legendarnego samuraja Miyamoto Musashiego – twórcę szkoły walki dwoma mieczami Niten Ichi-ryū.

Polega ona na przełamaniu gardy przeciwnika, poprzez zdecydowane wejście w jego przestrzeń.

Kluczowe jest wykorzystanie całego ciała przeciwko rękom i nogom przeciwnika, przy odpowiednim ustawieniu własnych kości.

Celem nie jest jedynie kontakt fizyczny, ale przejęcie inicjatywy, zachwianie równowagi przeciwnika i całkowite zdominowanie sytuacji.

To ponadczasowa zasada pokazująca, że skuteczność w walce wynika z determinacji, właściwego momentu i pełnego zaangażowania całego ciała – a nie siły samych mięśni.

Mistrzowie sztuk walki potrafili wykorzystywać swój szkielet w nieznany dzisiaj sposób. Prawidłowe zastosowanie tej metody należało do najpilniej strzeżonych tajemnic kung fu.

Psy szczekają, karawana jedzie dalej.

„Postanów sobie, że dzisiaj pokonasz samego siebie z dnia poprzedniego, jutro wygrasz z tymi o mniejszych umiejętnościach, a później wygrasz z tymi o większych umiejętnościach”.

- Miyamoto Musashi

„Determine that today you will overcome your self of the day before, tomorrow you will win over those of lesser skill, and later you will win over those of greater skill.”

- Miyamoto Musashi