Gadułka

https://www.facebook.com/100000135223637/posts/6407560075925103/?sfnsn=mo

To ważne informacje, udostępniajcie 😊

Kolejny pracowity dzień za nami.
Dziś uczyliśmy się budować zdania i odpowiadać na pytania 🙂

I zaczęło się 😊
Dzieci wypoczęte, z nowym zapałem przyszły na zajęcia.
Nowy rok szkolny Maks rozpoczął od nauki zwrotów grzecznościowych.
Maks nie mówi, ale potrafi pisać. Dziś na ruchomym alfabecie🙂
Moja praca daje mi wiele radości ❤️

To ważne !!!

Demotywatory

Niby wszyscy o tym wiemy, a jednak szokuje i przeraża, gdy się o tym czyta😦

Eksperyment – szokujące wyniki

Dzieciom w wieku 12-18 lat zaproponowano dobrowolne spędzenie 8 godzin w odosobnieniu. Każde z nich miało ten czas spędzić ze sobą, bez możliwości korzystania ze środków komunikacji (telefony komórkowe, internet). Nie wolno im było również włączać komputera, korzystać z gadżetów, z radia i telewizora.

Dozwolony był natomiast cały szereg klasycznych zajęć: pisanie, czytanie, gra na instrumentach muzycznych, rysowanie, rękodzieło, śpiewanie, spacery itp.

Autor eksperymentu – psycholog rodzinny – badała postawioną przez siebie hipotezę, że współczesne dzieci i młodzież szukają źródeł rozrywki na zewnątrz, nie są w stanie zajmować się sobą i nie znają swojego świata wewnętrznego.

Zgodnie z regułami eksperymentu, dzieci miały następnego dnia opowiedzieć o tym, jak czuły się podczas próby samotności. Miały możliwość zapisywania swoich działań, refleksji i odczuć. W przypadku nadmiernego dyskomfortu, stanu niepokoju lub napięcia – psycholog zaleciła natychmiastowe przerwanie eksperymentu oraz odnotowanie czasu i powodu jego zaprzestania.

Na pierwszy rzut oka eksperyment wydawał się całkiem niegroźny. Psycholog uznała, że będzie to absolutnie bezpieczna próba. Jednak tak szokujących wyników nikt się nie spodziewał.

Z 68 uczestników eksperymentu tylko 3 osoby dotrwały do końca – jedna dziewczynka i dwóch chłopców. Trzy osoby miały myśli samobójcze, pięć osób doświadczyło ataku paniki, u 27 osób wystąpiły objawy wegetatywne zaburzeń lękowych: mdłości, nadmierne pocenie, drżenie, zawroty głowy, uderzenia gorąca, bóle brzucha, wrażenie ruszania się włosów na głowie i inne. Praktycznie każdy uczestnik doświadczył uczucia lęku i niepokoju.

Ciekawość nowej sytuacji, zainteresowanie i radość ze spotkania ze sobą zniknęły praktycznie u wszystkich w drugiej i trzeciej godzinie eksperymentu. Jedynie 10 osób z grupy, która przerwała eksperyment, poczuło niepokój dopiero po trzech lub więcej godzinach samotności.

Bohaterska dziewczynka, która dotrwała do końca eksperymentu, przyniosła zeszyt, w którym przez osiem godzin szczegółowo opisywała swój stan. Wówczas to pani psycholog włosy na głowie stanęły dęba. Z pobudek etycznych twórcy eksperymentu odmówili opublikowania tych notatek.

W trakcie trwania eksperymentu młodzi ludzie:
Gotowali jedzenie, jedli,
Czytali albo usiłowali czytać,
Odrabiali lekcje (eksperyment był przeprowadzany w czasie wakacji, ale w przypływie rozpaczy niektórzy sięgnęli po podręczniki),
Patrzyli przez okno albo chodzili po mieszkaniu,
Wyszli na dwór i poszli do sklepu lub do kawiarni (nie wolno było się komunikować, ale uczestnicy uznali, że rozmowa ze sprzedawcą lub z kelnerem się nie liczy),
Rozwiązywali krzyżówki,
Układali Lego,
Rysowali albo próbowali rysować,
Myli się,
Sprzątali mieszkanie lub pokój,
Bawili się z psem lub kotem,
Ćwiczyli, robili gimnastykę,
Zapisywali swoje odczucia, refleksje, pisali listy na papierze,
Grali na gitarze, na pianinie (jedna osoba na flecie),
Trzy osoby pisały wiersze lub prozę,
Jeden chłopiec prawie przez 5 godzin jeździł po mieście autobusami,
Jedna dziewczynka haftowała,
Jeden chłopiec poszedł do wesołego miasteczka i przez trzy godziny kręcił się na karuzeli,
Jeden młody człowiek przeszedł miasto z jednego końca w drugi (25 kilometrów),
Jedna dziewczynka udała się do muzeum,
Jeden chłopiec poszedł do ogrodu zoologicznego,
Jedna dziewczynka się modliła.

Praktycznie każdy próbował zasnąć, ale nikt nie był w stanie spać, wszyscy mieli myśli obsesyjno-kompulsywne.

Po zakończeniu lub przerwaniu eksperymentu, 14 osób natychmiast zalogowało się w sieciach społecznościowych, 20 osób zadzwoniło z komórki do przyjaciół, trzy osoby zadzwoniły do rodziców, pięć osób poszło do znajomych. Pozostali włączyli telewizor lub zajęli się grami komputerowymi. Prawie wszyscy i prawie natychmiast włączyli muzykę lub skorzystali ze słuchawek.

Wszystkie lęki i inne objawy ustąpiły po zakończeniu eksperymentu.

63 osoby uznały eksperyment za ciekawy i pożyteczny dla samopoznania i samorozwoju. Sześć osób powtórzyło go na własną rękę i twierdzą, że za drugim (trzecim, piątym) razem się udało.

Podczas analizy przebiegu eksperymentu, 51 osób użyło sformułowanie „uzależnienie”, mówiło: „wygląda na to, że nie mogę żyć bez…”, „niezbędna dawka”, „syndrom odstawienniczy”, „delirka”, „muszę przez cały czas…”, „czułem się na głodzie” itd. Wszyscy bez wyjątku mówili, ze byli ogromnie zdumieni myślami, które przychodziły im do głowy w trakcie eksperymentu, ale nie potrafili im się „przyjrzeć” zbyt uważnie, ponieważ ich ogólny stan się pogarszał.

Pierwszy z dwóch chłopców, którzy ukończyli eksperyment, przez 8 godzin sklejał model żaglowca z przerwą na obiad i spacer z psem. Drugi najpierw porządkował swoją kolekcję, a następnie przesadzał kwiaty. Żaden z nich nie odczuwał w trakcie trwania eksperymentu negatywnych emocji ani nie zauważył „dziwnych” myśli.

Wobec takich rezultatów psycholog przestraszyła się nie na żarty. Hipoteza hipotezą, ale gdy założenie potwierdza się aż tak bardzo…

Należy ponadto wziąć pod uwagę, że w eksperymencie wzięli udział zainteresowani nim ochotnicy.

http://www.snob.ru/selected/entry/45522

Po Pierwsze Ludzie
Zdjęcie:Voltuz Aidi

Polecam do poczytania...

Dla dzieci - Zdrowy Oddech - Metoda Butejki Wydaje się, że obecnie większość nastolatków nosi aparaty ortodontyczne. Czy zawsze tak było? Skąd się biorą krzywe zęby u dzieci? Ciekawostką jest to, że krzywe zęby zaczęto obserwować w czaszkach z XVII i to jedynie wśród zamożnych osób. Główna przyczyna tego zjawiska leżał...

Witam wszystkich, jeszcze wakacyjnie. Udostępniam Państwu ważny tekst Stefanii Rudnik
Zawsze piszemy i mówimy o sytuacji dzieci ze spektrum autyzmu, a warto też pomyśleć o rodzicach.
Jako mama dziecka ze spektrum cieszę się, że ten tekst powstał 😊

Wpływ wychowania dziecka ze spektrum autyzmu na zdrowie psychiczne rodzica‼️

Choroba lub zaburzenie rozwojowe dziecka wpływa na system rodziny i jest źródłem stresu, lęku i niepokoju dla każdego członka rodziny. Posiadanie dziecka z problemami rozwojowymi burzy bardzo często dotychczasowy porządek w rodzinie i osłabia poczucie bezpieczeństwa.
Zaburzenia ze spektrum autyzmu stanowią problem całej rodziny, której członkiem jest dziecko dotknięte tym zaburzeniem – rodziców, rodzeństwa, dziadków. Wychowanie takiego dziecka to szczególne zadanie. Tym trudniejsze, że rodzice dziecka z autyzmem często obciążani bywali i również obecnie zdarza się, że bywają „winą” za to zaburzenie - na szczęście staje się to już zjawiskiem marginalnym.
Diagnoza oznacza dla całej rodziny początek trudnej drogi z autyzmem – sukcesy przychodzą tu najczęściej drobnymi kroczkami, zaburzenie zostaje zaś na całe życie. Autyzmu nie można wyleczyć, ale można w sposób znaczący poprawić funkcjonowanie dziecka i udzielić wsparcia całej rodzinie. Intuicyjne postępowanie skuteczne wobec dziecka zdrowego jest niewystarczające w przypadku dziecka z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, a nawet może przynieść skutek odwrotny.
Dotychczasowe badania potwierdzają, że rodzice dzieci z autyzmem doświadczają wysokiego poziomu napięcia i stresu co często potęgowane jest przez pryzmat niezrozumienia społecznego i braku współpracy ze strony środowiska szkolnego.
Ważnym czynnikiem mającym wpływ na zakres i nasilenie przeżywanych przez rodziców trudności jest trudna i zbyt późna diagnoza autyzmu u dziecka. Nie mniej ważna jest sytuacja socjoekonomiczna rodziny, wykształcenie rodziców, miejsce zamieszkania oraz dostęp do specjalistycznych instytucji zajmujących się wczesną diagnozą i terapią oraz profesjonalnym organizowaniem opieki i wsparcia dla ich autystycznego dziecka.
W sytuacji braku dostępu do tego typu instytucji, to właśnie na rodzicach spoczywa wiele zadań związanych z organizowaniem i koordynowaniem niezbędnej terapii, edukacji oraz rehabilitacji dziecku, a czasem wręcz prowadzenie terapii pod nadzorem profesjonalistów!
Niestety w Polsce sytuacja rodzin z dziećmi z autyzmem jest wciąż niewystarczająco dobra, chociaż dostęp do usług diagnostycznych i terapeutycznych się poprawił, to nadal jest on zależny od możliwości ekonomicznych rodziny oraz miejsca jej zamieszkania!
Problematyka stresu rodziców wychowujących dzieci z autyzmem jest zagadnieniem istotnym z uwagi na specyfikę wpływu emocjonalnego rodzica (szczególnie kondycji w jakiej rodzic się znajduje) na osobę dziecka oraz na sposób funkcjonowania całej rodziny. Stwierdzenie autyzmu u dziecka jest silnym stresorem dla członków rodziny i wywiera istotny wpływ na relacje między nimi. Przeciążenie rodziców długotrwałą opieką nad dzieckiem z autyzmem, której może towarzyszyć wysoki poziom stresu oraz brak odpowiedniego wsparcia dla rodziny, może prowadzić w konsekwencji do pojawienia się zespołu wypalenie się sił emocjonalnych.
Wyraża się on głównie w postaci utraty sił psychicznych i fizycznych. Okazuję się, że matki bardziej odczuwają stres związany z wychowywaniem niepełnosprawnego dziecka, częściej także korzystają z pomocy profesjonalistów oraz bardziej pesymistycznie myślą o przyszłości dziecka. Dodatkowo stres nasila się jeśli ojciec nie rozumie specyfiki zaburzenia swojego dziecka, co niestety jest częstym zjawiskiem. Oczywiście ojcom również towarzyszą silne emocje wynikające z procesu wychowania dziecka z trudnościami, jest to jednak silnie uzależnione od poziomu jego zaangażowania w ten proces.
Podsumowując rodzice dzieci zaburzonych w rozwoju są narażeni na kontakt ze specyficznymi stresorami w środowisku rodzinnym, a przy tym nie mają możliwości zmiany swojej sytuacji oprócz postępów uzyskanych w terapii. Wieloletnia opieka nad zaburzonym dzieckiem obciąża rodziców poważnymi kosztami zarówno fizycznymi jak i psychicznymi.
Rozwój dziecka z autyzmem najczęściej jest nierównomierny, nieharmonijny, wręcz nieprzewidywalny i często pomimo ogromu radości dostarcza również stresu i obciąża rodzica psychicznie.
Dla rodziców nieprawidłowości w rozwoju dziecka są źródłem ogromnego obciążenia emocjonalnego, a często także fizycznego, związanego z koniecznością sprostania wielu obowiązkom nieznanych opiekunom dzieci rozwijających się prawidłowo.
Obok licznych codziennych trudności rodzice doświadczają również poczucia krzywdy, osamotnienia i lęku o dziecko oraz jego przyszłość! Na szczęście współczesne trendy w zakresie działań terapeutycznych i wspierających dzieci z autyzmem skierowane są na jak największą aktywizację i zaangażowanie ich rodziców. Przyjmuje się, że dla efektywnej terapii konieczne jest zadbanie o dobry stan zdrowia i dobre samopoczucie obojga rodziców!
Dlatego potrzebują oni:
☑️ wsparcia ze strony środowiska szkolnego i przedszkolnego‼️
☑️ wsparcia i zrozumienia a przede wszystkim braku oceny ze strony najbliższego otoczenia‼️
☑️ dostępu do rzetelnej wiedzy i terapii również dla siebie
☑️ wsparcia terapeutycznego dla dziecka na najwyższym możliwym poziomie‼️
☑️ zrozumienia i wsparcia ze strony drugiego małżonka‼️
Powodzenia
Stefania Rudnik
Psycholog/psychoterapeuta

Dla wszystkich dzieci dużych i małych przesyłam życzenia samych radości i dużo uśmiechu 💝