19/08/2026
Myślisz, że nie umiesz mówić nie?
To nie jest prawda. Umiesz. Tylko coś w Tobie za każdym razem robi błyskawiczny rachunek strat i niemal zawsze wychodzi, że łatwiej się zgodzić.
Bo powiedzieć „nie” oznacza ryzyko: że ktoś się obrazi, że zawiedziesz, że zostaniesz odebrana jako „trudna”, „roszczeniowa”, „niemiła”. A zgoda, nawet wbrew sobie, wydaje się bezpieczniejsza, przynajmniej na chwilę. Przynajmniej nikt się nie zdenerwuje. Przynajmniej nikt nie pomyśli, że jesteś inna, niż wszyscy myśleli.
Tylko że każde „tak”, które w środku było „nie”, nigdzie nie znika. Odkłada się w ciele, w relacjach, w cichym poczuciu, że coraz bardziej Twoje wybory zależą od cudzych oczekiwań.
Weź takie zwykłe niedzielne popołudnie, które miało być tylko Twoje, a zamienia się w kolejny obowiązek, bo ktoś poprosił, a Ty nie umiałaś odmówić. Pojedyncze „tak” nic nie waży. Ale dziesiąte, pięćdziesiąte, setne, buduje życie, które w dużej mierze składa się z cudzych oczekiwań, nie Twoich wyborów.
I w pewnym momencie jesteś zmęczona, tym, że robisz rzeczy, na które nigdy naprawdę się nie zgodziłaś.
Granica nie jest murem, który odgradza Cię od ludzi. Jest informacją: dotąd mogę, dalej już nie. Nie musi być ostra ani ostateczna, żeby była prawdziwa — czasem wystarczy jedno spokojne zdanie, powiedziane bez tłumaczenia się.
🌿 Zabierz to pytanie na spacer:
Gdzie ostatnio powiedziałaś „tak”, chociaż całe Twoje ciało mówiło „nie”?
