PRM wypełnia lukę poprzez ekwiwalentną/równoważną ewidencję/rejestr, stwarzając tym samym ważną, pożądaną w każdej przestrzeni/obszarze możliwość wyboru i niwelując wrażenie monopolistycznych praktyk przeczących idei dialogu, porozumienia, demokratycznego ładu społeczeństwa obywatelskiego i obywatelskości. O istocie
Polski Rejestr Mediatorów (PRM)
bazuje na przepisie art. 183 kpc/Kodeksu postepowania cywilnego/
stanowi jawny i transparentny katalog mediatorów, jak również podmiotów – organizacji/stowarzyszeń, uwiarygadniających kompetencje i będących gwarantem jakości pracy mediatorów
stawia/wskazuje wymóg i prymat weryfikowalnych kompetencji nad swobodą działania, tj. nad „wolnością i kreatywnością” mediatora (w tym m. nad: intuicją, wyobrażeniem, przekonaniem, a nawet „darem”), uznając za właściwe, pożądane i niezbędne postępowanie racjonalne, świadome i celowe, proceduralne
opiera się na aktywności mediatorów zrzeszonych w organizacjach, biorących pełną odpowiedzialność za kształcenie (przygotowanie) mediatorów, efekty ich pracy, jakość podejmowanych i prowadzonych mediacji, w tym również w formie udzielanej gwarancji i rękojmi
odwołuje się do zasady subsydiarności, podnosząc istotną /doniosłą/ niebagatelną/ rolę organizacji w kształtowaniu przestrzeni aktywności mediacyjnej, budowaniu zaufania i społeczeństwa obywatelskiego. O celach
Cele Polskiego Rejestru Mediatorów:
integracja środowisk mediacyjnych/mediatorów wokół najwyższych na rynku standardów pracy oraz zasad etycznych mediatorów, znacząco wykraczających ponad minima określone i przyjęte przez Społeczną Radę ds. ADR przy Ministrze Sprawiedliwości (będące podstawą KRM)
rozwój kompetencji
poprawa jakości usług mediacyjnych w Polsce
upowszechnienie mediacji/ADR.
O wyróżnikach i walorach PRM
Wobec niedostrzegania/bagatelizowania roli i zadań wypełnianych przez organizacje i pominięcia/marginalizowania ich poprzez projektowany Krajowy Rejestr Mediatorów, Polski Rejestr Mediatorów prezentuje środowisko jednorodne/monolityczne w zakresie przygotowania mediatorów do pracy, dzięki jednolitym standardom i kształcenia (w tym przygotowania trenerów mediacji), i praktyk mediacyjnych, oznaczających w efekcie przewidywalny uporządkowany logiczny proces postepowań mediacyjnych dzięki wystandaryzowanemu – opartemu na jednolitej i spójnej procedurze postępowaniu w dowolnym konflikcie, a także rozwiniętemu systemowi profesjonalnej wystandaryzowanej superwizji. PRM jest także odpowiedzią na analizy - wnioski, rekomendacje sformułowane w raporcie końcowym Diagnozy stanu stosowania mediacji oraz przyczyn zbyt niskiej w stosunku do oczekiwanej popularności mediacji (w badaniu wykonanym przez Agrotec Polska Sp. w ramach Projektu „Propagowanie alternatywnych metod rozwiązywania sporów”; Program Operacyjny „Budowanie potencjału instytucjonalnego i współpraca w obszarze wymiaru sprawiedliwości / Poprawa skuteczności wymiaru sprawiedliwości” zrealizowanym w ramach Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2009-2014 i finansowanym ze środków funduszy norweskich oraz środków krajowych), które wśród Szans dla rozwoju mediacji w Polsce m. zwracają uwagę na organizacje mediatorów i podpowiadają/wskazują/zauważają w nich potencjał, jak i ich zaangażowanie w rozwój mediacji (Wysoki potencjał organizacji mediatorów i ośrodków mediacji – wysoka potencjalna dostępność szkoleń kształcących mediatorów oraz Duże zaangażowanie środowisk mediatorów w rozwój mediacji). PRM to korespondencja z oraz pogłębione uzupełnienie ewidencji, opartej na jednolitych standardach, w tym zarówno kształcenia mediatorów, jak i trenerów mediacji oraz superwizorów. Ustrukturalizowany projekt: Polski Rejestr Mediatorów jest rozwinięciem dotychczasowych efektywnych praktyk w przestrzeni mediacyjnej, opartych na konsekwentnej stabilnej aktywności, potencjale ludzkim i ustawicznej dbałości o rzetelne kompetencje adekwatne i niezbędne dla profesji/zawodu mediatora. O odmiennościach pomiędzy PRM a KRM
[Polskim Rejestrem Mediatorów i Krajowym Rejestrem Mediatorów Ministra Zbigniewa Ziobry]
Główne/kluczowe/istotne różnice/odmienności/wyróżniki koncentrują się wokół:
standardów, odpowiedzialności, kompetencji (i transparentności) – kształcenia (w tym trenerów i superwizorów mediacji), i sprowadzają się do takich kwestii jak:
uspołecznienie mediacji vs upaństwowienie (monopolizacja)
odpowiedzialność organizacji (art. 183 kpc/Kodeksu postępowania cywilnego) vs brak odpowiedzialności (art. 157 usp/Ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych)
gwarancja i rękojmia organizacji (z oczywistą dbałością o jakość) a brak jakichkolwiek gwarancji
wystandaryzowane wielopoziomowe kształcenie i jednolite standardy (kształcenia i postępowania mediatora) a brak jednolitości/spójności i możliwości weryfikacji (walidacja opisana w ZSK jest nazbyt ogólna, by mogła faktycznie zweryfikować autentyczne/rzeczywiste kompetencje)
transparentność standardów kształcenia (w tym licencjonowani trenerzy) a brak transparentności (i przewidywalności) w zakresie faktycznego przygotowania (i trenerów, i absolwentów-mediatorów, i superwizorów)
przewidywalność (w tym świadomość) procesu mediacji a spontaniczność („płynność i elastyczność”…). Podsumowanie
Zachodzi wiele obaw i wątpliwości co do celowości/zasadności wykorzystania kolejnych środków oraz ich wpływu na tzw. „profesjonalizację rynku mediatora” poprzez działania sprowadzające się de facto do stworzenia bazy/zewidencjonowania osób posiadających kwalifikacje mediatora, i powielanie podejmowanych już działań pozornie rozwijających profesjonalizm…
Stąd odrębność równoległych działań, budowanych na innych paradygmatach – PR, kształcenia, praktyk mediacyjnych, budowania zaufania społecznego.
