CRJF.pl

nie masz jeszcze planów na Sylwestra .... zapraszamy na narty do Austrii. 145 km tras narciarskich, 47 kolejek linowych- Ski Juwel Alpbachtal Wildschoenau.
Naszą ofertę znajdziesz tutaj http://strefa-ruchu.pl/wyjazdy-zima/2019-2020-sylwester-dolina-wildschonau-austria-familijnie-narty-snowboard/

Aki Kaurismäki est finlandais, il a une jeunesse de cinéphile acharné. Il fréquente diverses cinémathèques des environs d'Helsinki, écrit des articles, et ressemble étrangement au Jean-Pierre Léaud des films de la nouvelle vague. Il se fait recaler à l'entrée de l'école de cinéma (où on le juge trop cynique) et apprend donc sur le tas. Pour gagner sa vie il exerce une grande variété de métiers (facteur, ouvrier du bâtiment, etc.), le reste du temps il voit une grande quantité de films dans les circuits Art et Essai et commerciaux ; il lit beaucoup également.

Le début de sa carrière cinématographique est marqué par une étroite collaboration avec son frère Mika : il joue dans ses films - dès son film de fin d'étude Le Menteur (1981), en écrit les scénarios et co-réalise certains. Son premier long métrage est une adaptation remarquée d'un roman de Dostoïevski : Crime et Châtiment (1983). Il enchaîne ensuite avec un film tout à fait différent, Calamari Union (1985), afin de ne pas se sentir obligé de faire mieux que le précédent. Kaurismäki dit admirer l'œuvre de Teuvo Tulio, son « maître » dans le domaine du cinéma.

Il obtient une reconnaissance internationale avec le loufoque et musical Leningrad Cowboys Go America (1989), qui connaîtra une suite - Les Leningrad Cowboys rencontrent Moïse (1994) elle-même entourée de divers courts-métrages et suivie d'une captation live des Leningrad Cowboys et Chœurs de l'Armée rouge : Total Balalaika Show (1994).

Il réalise Juha, un film muet en 1999. Son film L'Homme sans passé a reçu le Grand Prix et le Prix d'interprétation féminine au Festival de Cannes en 2002 et a été nommé aux Oscars en 2003 pour le meilleur film en langue étrangère.

Avant-première le 18 décembre à 19h à Kino Muranow.

Le Havre, au cinéma le 6 janvier / Francuski Direction le nord de la France avec une halte au Havre, métropole internationale maritime et titre du dernier long-métrage du finlandais d’Aki Kaurismäki.

HISTOIRE du jour : le 9 décembre 1789/1905

9 décembre 1789
Décret de la division de la France en départements
Le 9 décembre 1789 marque l'histoire administrative de la France. Dans une volonté d'alléger la densité des structures territoriales, l'Assemblée nationale entérine le décret divisant l'espace national en départements. Ces entités sont dirigées par un procureur syndic élu et gérées par un conseil général élu. Le choix des chefs-lieux se fait sur des critères d'accessibilité, une journée à cheval pour le chef-lieu du département, une demi-journée pour le chef-lieu du district.


9 décembre 1905
Séparation de l'Eglise et de l'Etat
Après 9 mois de débat houleux, la loi sur la séparation de l'Eglise et de l'Etat est votée par le Sénat à 179 voix contre 103. Le président de la République, Emile Loubet, proclame la nouvelle loi et le Journal Officiel la publiera dès le lendemain. Les biens d'Eglise seront répertoriés et distribuer à des associations cultuelles. Cette séparation entre les institutions visait principalement à combattre l'influence de l'Église catholique sur le vote des français et la vie politique de la nation. Vivement encouragés par le Pape Pie X, les catholiques de France la condamnent violemment.

Attention! c'est vendredi soir..... Bon week end!

Tryo - Désolé pour hier soir Tryo - Désolé pour hier soir - Clip

Expression du jour : damer le pion a qq.

Mickaël Miro, né en janvier 1979 à Lyon1, est un auteur-compositeur-interprète français de pop et de variétés françaises, très influencé par Jean-Jacques Goldman. Il se dit lui-même « BCBG », c'est-à-dire Balavoine, Cabrel, Berger, et Goldman, qui sont ses références musicales. ”Miro” est un pseudonyme en hommage à son grand-père décédé. Il s'est fait connaître grâce à son single L'horloge Tourne, sa première chanson diffusée sur les ondes à grande échelle.

D'origine lyonnaise, Mickaël Miro s'inscrit dans la tradition de la chanson française. Il obtient son bac avec les félicitations du jury, puis en 2001, il décroche une maîtrise dans le droit des affaires. C'est d'ailleurs durant ses années de faculté qu'il écrit ses chansons.
En 2007, il participe au collectif de lutte contre la maladie d'Alzheimer, Les Marguerites, présent sur le single J'y étais pas signé chez Midi52/EMI.
Fin octobre 2010 sort L'horloge Tourne, son premier single, avant la sortie de son premier album, Juste comme ça, le 11 mai.
En juin 2011, il sort son 2e single, Ma scandaleuse.
Le 14 juin 2011, il est invité à l'émission Taratata (n°389), présentée par Nagui.

Chanson du jour....

Mickael Miro - L'horloge Tourne Mickael Miro - L'horloge Tourne (Prod Satellite My Love / Réalisateur : Fabien Dufils) Premier single de l'album de Mickael Miro disponible prochainement. Té...

Roland Barthes fr: ʀɔlɑ̃: baʀt, (ur. 12 listopada 1915 w Cherbourg, Normandia, zm. 25 marca 1980 w Paryżu) – francuski krytyk literacki, pisarz, czołowy przedstawiciel strukturalizmu i poststrukturalizmu francuskiego, teoretyk semiologii.

Życie i dzieło

Urodził się jako syn Louisa Barthesa, służącego wówczas w marynarce wojennej, oraz jego towarzyszki życia Henriette Bnger. Ojca stracił wcześnie - Louis Barthes poległ podczas bitwy morskiej na Morzu Północnym. Lata dzieciństwa spędził w Bayonne, wychowywany przez matkę i ciotkę, kobietą bardzo muzykalną, która udzielała mu lekcji gry na fortepianie; w 1924 roku razem z matką przeprowadzili się do Paryża. W autobiograficznym tekście Barthes wspomina: "W mojej przeszłości najbardziej fascynuje mnie dzieciństwo; to właśnie ono - i tylko ono - kiedy spoglądam wstecz - sprawia, że nie żałuję czasu minionego".
Przez całe życie wielkie znaczenie miał dla Barthesa teatr. Już jako uczeń udzielał się w szkolnej trupie teatralnej - jedną z jego najważniejszych ról była rola króla Dariusza. W pracy maturalnej zajmował się tragedią grecką. Swoje Essais critiques poświęcił teatrowi awangardowemu.
Barthes był bardzo obiecującym studentem - studiował w latach 1935-1939 na Sorbonie - licencjat uzyskał na podstawie pracy z literatury klasycznej. Naukę często musiał przerywać ze względu na zły stan zdrowia - cierpiał na gruźlicę, często musiał udawać się do sanatorium. To właśnie z tego względu musiał pożegnać się z myślą o dalszej karierze akademickiej, z tego też względu nie został powołany do armii w chwili wybuchu II wojny światowej.
Lata 1939-1948 spędził Barthes na studiowaniu gramatyki i filologii; opublikował wówczas pierwsze prace, parał się medycyną. W roku 1948 powrócił do zajęć akademickich - podejmował (raczej dorywczo) pracę w Instytutach Francuskich we Francji, Rumunii i Egipcie. Udzielał się wówczas jako autor w lewicowym czasopiśmie paryskim Combat - z artykułów tam publikowanych stworzył swe pierwsze poważne dzieło Le degré zéro de l'écriture(1953). W 1952 roku Barthes trafił do Centre national de la recherche scientifique, gdzie studiował leksykologię i socjologię.
We wczesnych latach sześćdziesiątych zajmował się semiologią i strukturalizmem - pracował na różnych stanowiskach w różnych miastach we Francji; jego - widoczne w publikowanych wówczas pracach - nieortodoksyjne myślenie sprawiło, że znalazł się w konflikcie z innymi myślicielem francuskim, Raymondem Picardem, który zaatakował new criticism (z kierunkiem tym - błędnie - utożsamił on Barthesa) za obskurantyzm i brak szacunku dla korzeni kultury literackiej.
Pod koniec lat sześćdziesiątych Barthes ugruntował swą pozycję. Odbył podróże do USA i Japonii, pisał do awangardowego magazynu literackiego Tel Quel. W latach siedemdziesiątych kontynuował prace krytycznoliterackie, dążąc do nowych ideałów tekstualności i neutralności powieściowej.
W 1977 otrzymał katedrę semiologii w Collège de France. W tym samym roku zmarła jego matka - Barthes bardzo boleśnie przeżył tę stratę. W swym ostatnim wielkim dziele La chambre claire (Światło obrazu) Barthes przywołuje jej postać: tekst ten jest, z jednej strony, teorią komunikacji odbywającej się za pośrednictwem medium fotografii, z drugiej zaś medytacją nad starą fotografią matki.
W pracach lingwistycznych i semiotycznych Barthesa można wyróżnić trzy fazy: zrazu dla jego ujęcia mitologii codzienności (Mitologie) miarodajne były poglądy teoretyków takich jak André Gide, Karl Marx i Bertolt Brecht; później można dostrzec w nich wpływy językoznawców, pojawiają się zatem nazwiska takie, jak: Ferdinand de Saussure, Roman Ossipowicz Jakobson oraz Louis Hjelmslev. Nie chcąc dopuścić do powstania sytuacji, w której semiologia ugrzęźnie w dogmatach naukowych, Barthes podjął próbę uwzględniania w swych pracach perspektywy filozoficznej i psychologicznej, ulegając wpływowi dzieła Jacques'a Lacana.
Mimo to jakakolwiek systematyzacja dzieła Barthesa to zadanie problematyczne: zrazu zafascynowany jakimś tematem, wkrótce go porzucał, zajmował się czymś innym, pozostawiając dokończenie już rozpoczętego dzieła współpracownikom. Ta zasada "przedłużania" i "zmiany miejsca" (Barthes: dépaysement) uchodzi za "demitologizującą zasadę główną" dzieła Barthesa, choć niektórzy badacze dostrzegają w tym uleganie eskapizmowi.
Barthes był wielkim znawcą muzyki, był pianistą i kompozytorem. Interesował się też malarstwem - zachęcił go do tego jego przyjaciel Cy Twombly.
Potrącony 25 lutego 1980 roku przez ciężarówkę (wychodził z przyjęcia u prezydenta François Mitterranda), Barthes zmarł miesiąc później w paryskim szpitalu.
Zbiór (rzekomej) korespondencji Barthes'a, dokumentujący plany akademickie, ogromną miłość do matki i niezwykle intensywną, homoseksualną miłość do Edmonda (pieszczotliwie i konsekwentnie nazywanego "cheri"), znaleźć można w książce Ewy Kulryluk "ENCYKLOPEDIEROTYK", SIC!, Warszawa 2001.

Rencontre autour de Roland Barthes / Francuski A l’occasion de la sortie en polonais du livre Roland Barthes par Roland Barthes la maison d’édition słowo/obraz terytoria, Orgia Myśli et l’Institut français de Varsovie ont le plaisir de vous inviter à une conférence consacrée à l’ouvrage et à son auteur.

Expression du jour : mentir comme un arracheur de dents